Reklama

Świętość w codzienności

2014-09-30 15:12


Niedziela Ogólnopolska 40/2014, str. 16-17

Archiwum Opus Dei
Na zdjęciu od lewej: ks. Stanisław Dziwisz, ks. Álvaro del Portillo, ks. Javier Echevarría – obecny prałat Opus Dei, Jan Paweł II oraz ks. Joaquín Alonso

Z bp. Javierem Echevarríą, prałatem Opus Dei, o beatyfikacji bp. Álvaro del Portillo rozmawia Włodzimierz Rędzioch

Polacy bardzo dobrze zapamiętali dzień 5 lipca 2013 r. – to właśnie w tym dniu papież Franciszek zezwolił na promulgowanie dekretu Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych odnośnie do cudu przypisywanego wstawiennictwu bł. Jana Pawła II, co otworzyło drogę do jego kanonizacji. Nie wszyscy jednak zwrócili uwagę, że podczas tej samej audiencji dla prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych – kard. Angelo Amato, Papież zezwolił na promulgowanie dekretu o cudzie, otwierającego drogę do beatyfikacji bp. Álvaro del Portillo (1914-94), pierwszego następcy św. Josemaríi Escrivy na czele Opus Dei.

Beatyfikacja bp. Álvaro del Portillo odbędzie się w jego rodzinnym mieście – Madrycie 27 września br., a uroczystościom beatyfikacyjnym będzie przewodniczył kard. Angelo Amato. Natomiast następnego dnia bp Javier Echevarría, prałat Opus Dei, odprawi Mszę św. dziękczynną.

Reklama

Dla Opus Dei to wielkie święto – po kanonizacji założyciela zostaje beatyfikowany jego najbliższy współpracownik i następca. (W. R.)

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – 27 września zostanie beatyfikowany w Madrycie bp Álvaro del Portillo, następca Josemaríi Escrivy de Balaguera na czele Opus Dei. Co powinniśmy wiedzieć o przyszłym błogosławionym?

BP JAVIER ECHEVARRÍA: – Álvaro del Portillo był inżynierem; później został księdzem i biskupem bardzo kochającym Boga i Kościół oraz wszystkich ludzi. Najbardziej charakterystycznym rysem jego osobowości była chęć wiernego wypełniania woli Bożej w każdej chwili.
Ks. Álvaro był człowiekiem bardzo sympatycznym, zawsze z uśmiechem na ustach. Uprzejmy, o wielkiej dobroci, którą w części odziedziczył po swojej matce Clementinie, Meksykance, ale która była także rezultatem stałego praktykowania cnoty miłości. Dekret Stolicy Apostolskiej o heroiczności jego cnót stwierdza, że był „człowiekiem głębokiej dobroci i uprzejmości, który przekazywał innym spokój i pogodę ducha”. Bóg wykorzystał ten jego sposób bycia, aby zbliżyć wielu ludzi do Kościoła.
Miał słabość do sakramentu pojednania. Zawsze o tym mówił w swoich katechezach. Zapytany kiedyś przez dziennikarza o najszczęśliwszy moment w swoim życiu, odpowiedział natychmiast: „Za każdym razem, gdy otrzymuję Boże przebaczenie w spowiedzi”.
Był człowiekiem, który potrafił okazywać wdzięczność. Słowami najczęściej pojawiającymi się na jego ustach były: „dziękuję” i „dzięki Bogu”. Powtarzał je wiele razy dziennie.
Stałym rysem jego charakteru był duch służby. W latach młodości jeździł często na peryferie Madrytu, aby katechizować i zapewniać pomoc materialną potrzebującym. I taką postawę zachował przez całe życie.
Idąc śladami Josemaríi, podejmował na całym świecie wiele inicjatyw społecznych na rzecz najbardziej potrzebujących, czego przykładem może być szpital Monkole w Kongo czy szkoła w brazylijskiej faveli Pedreira. Tę odpowiedzialność społeczną rozbudził także wśród przedsiębiorców, przemysłowców oraz wielu mężczyzn i kobiet, którzy posiadali środki ekonomiczne. Uważał te inicjatywy społeczne i edukacyjne za obowiązek wynikający ze szczerej miłości do wszystkich oraz z poczucia sprawiedliwości i miłości, które powinny przyświecać działalności chrześcijanina.

– Kościół, beatyfikując i kanonizując swoje dzieci, proponuje je jako wzory do naśladowania. Jakie są cechy świętości ks. Álvaro, które może naśladować współczesny człowiek?

– Trudno odpowiedzieć na to pytanie w sposób syntetyczny, ale chciałbym zasygnalizować co najmniej trzy cechy, które zawsze mnie uderzają: wierność, pokora i uśmiech.
Bp Álvaro był przykładem wierności Kościołowi i papieżom, z którymi był w kontakcie (od Piusa XII do Jana Pawła II), wierności swojemu powołaniu, a co za tym idzie – wierności założycielowi Opus Dei. W swojej pracy duszpasterskiej na różnych kontynentach mówił również o wierności małżeńskiej, rodzinnej i przyjacielskiej. Starał się ukazać wierność jako twórczą wartość, która wymaga codziennej odnowy poprzez wiele małych aktów miłości. Myślę, że jest to bardzo ważne w czasach kryzysu pewnych podstawowych wartości, które są fundamentem stabilności relacji rodzinnych i społecznych.
Lubię też wspominać jego pokorę: bp del Portillo – potwierdzają to wszyscy, którzy pracowali z nim na Soborze Watykańskim II – nigdy nie próbował narzucać siebie ani swoich opinii. Chociaż był obdarzony wielkimi talentami ludzkimi i intelektualnymi, wolał wypełniać swoje obowiązki zawsze w sposób dyskretny – tak było, gdy w Opus Dei pomagał św. Josemaríi w realizacji jego misji oraz wszystkim innym w Kościele, gdy myślał tylko o chwale Bożej i dobru dusz.
W 1975 r. został mianowany następcą założyciela, a jego program działania miał tylko jeden cel – utrzymanie ciągłości. Ze szczerą pokorą stwierdził, że nie chce być nikim więcej niż cieniem obecności św. Josemaríi. W ten sposób usłuchał też rady otrzymanej w 1976 r. od naszego przyszłego błogosławionego – Pawła VI, który powiedział mu, aby zawsze myślał, co w danej sytuacji zrobiłby założyciel.
Wreszcie – wydaje mi się, że jego uśmiech, który wszyscy dostrzegali, ukrywa istotną cechę jego bycia chrześcijaninem: myślenia zawsze o innych i zapominania o sobie. Ta postawa uczyniła go człowiekiem szczęśliwym, który szerzył wokół siebie pokój i radość.

– Jaki cud za wstawiennictwem bp. Álvaro posłużył do jego beatyfikacji?

– Cud zatwierdzony przez papieża Franciszka dotyczy pełnego odzyskania zdrowia przez noworodka José Ignacio Ureta Wilson. Miało to miejsce w Chile w sierpniu 2003 r., gdzie u nowo narodzonego dziecka odnotowano wstrzymanie akcji serca przez 30 min oraz rozległy krwotok. Rodzice chłopca modlili się z wielką wiarą za wstawiennictwem bp. del Portillo i gdy lekarze myśleli, że José Ignacio nie żyje, bez jakichkolwiek działań lekarskich jego serce zaczęło znowu bić. Dziecko przeżyło i całkowicie odzyskało zdrowie, nie miało żadnych problemów neurologicznych; dzisiaj ma jedenaście lat i prowadzi w pełni normalne życie.

– Josemaría Escrivá de Balaguer, założyciel Opus Dei, został beatyfikowany i kanonizowany. Teraz jest beatyfikowany jego pierwszy następca. Czy to oznacza, że charyzmat Opus Dei pomaga w osobistym uświęceniu?

– Przesłaniem Opus Dei jest powszechne powołanie do świętości. W tym sensie beatyfikacja bp. Álvaro przypomina nam, że wszyscy możemy stać się świętymi w warunkach codziennej pracy, w środowisku rodzinnym, w relacjach z przyjaciółmi, jak to głosił Josemaría. Proszę Boga, aby Dzieło zawsze przypominało ludziom o tej rzeczywistości i towarzyszyło milionom ludzi w poszukiwaniu Boga w pracy i w życiu codziennym.

– Jan Paweł II odegrał ważną rolę w historii Opus Dei. Przede wszystkim wyniósł Dzieło do rangi prałatury personalnej. Następnie beatyfikował (17 maja 1992 r.) i kanonizował (6 października 2002 r.) Josemaríę Escrivę. Mało kto jednak wie, że kard. Karol Wojtyła, jeszcze przed wyborem na Stolicę Piotrową, utrzymywał osobiste kontakty z członkami Opus Dei, w tym z ks. Álvaro del Portillo. Co można powiedzieć o związkach między tymi dwoma wielkimi ludźmi Kościoła?

– Św. Jan Paweł II i czcigodny Álvaro del Portillo spotkali się już w czasie Soboru Watykańskiego II. Po wyborze kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową byli sobie bardzo bliscy, co związane było także z wielką synowską ufnością, jaką prałat Opus Dei darzył Papieża.
Myślę, że potrafili się zrozumieć od razu, ponieważ obaj byli księżmi i biskupami darzącymi wielką miłością Kościół i ludzi. Bp Álvaro del Portillo bardzo podziwiał hojność i oddanie się tego świętego Papieża oraz starał się wiernie realizować wszystkie inicjatywy ewangelizacyjne proponowane przez Jana Pawła II. Być może to z tego powodu Papież zachęcał niektórych duszpasterzy do szukania duchowego wsparcia w osobie bp. del Portillo.
Współpraca i synowskie kontakty były częste i trwały aż do ostatniego dnia. Świadczy o tym również fakt, że dzień przed śmiercią bp del Portillo napisał kartkę z Ziemi Świętej, przekazaną przez osobistego sekretarza Papieża, w której wyraził swoje „pragnienie, aby być «fideles usque ad mortem» (wiernym aż do śmierci) w służbie Kościoła Świętego i Ojca Świętego”.
Nie mogę nie wspomnieć też innego faktu: po śmierci bp. del Portillo Jan Paweł II udał się na modlitwę przy jego doczesnych szczątkach do prałackiego kościoła Santa Maria della Pace. Dało się zauważyć wielką duchową harmonię między nimi. Był to dla mnie moment łaski i wsparcia duchowego.

Tagi:
beatyfikacja Opus Dei

Reklama

Rzym: spotkanie studentów związanych z Opus Dei

2019-04-16 18:03

vaticannews.va / Rzym (KAI)

Pod hasłem „Przemieniająca moc pracy” w Rzymie trwa spotkanie studentów związanych z Opus Dei UNIV 2019. Nieprzerwanie od 1968 r. przybywają oni do Wiecznego Miasta, by wraz z papieżem przeżyć Wielki Tydzień i Wielkanoc. W obecnym spotkaniu uczestniczy 2 tys. młodych reprezentujących 100 uniwersytetów z całego świata.

Peggychoucair/pixabay.com

Według idei pomysłodawcy, którym jest założyciel Opus Dei św. Josemaría Escrivá de Balaguer te spotkania mają pomóc młodzieży odkryć uniwersalne dziedzictwo Rzymu i zacieśnić więź z Piotrem naszych czasów. Stąd też w programie jest pielgrzymowanie do grobów Apostołów, poznawanie najważniejszych rzymskich zabytków i muzeów, a także wspólna modlitwa z Franciszkiem.

Spotkanie ma być także okazją do konfrontacji wokół najważniejszych tematów interesujących współczesną młodzież. Jednym z wyzwań jest bez wątpienia przyszły rynek pracy. Młodzi zastanawiają się m.in. nad tym na czym współcześnie polega profesjonalizm, jakie umiejętności będą szczególnie potrzebne oraz na ile praca jest także służbą społeczeństwu. W tym celu odbywają się panele dyskusyjne ze specjalistami różnych dziedzin z całego świata. Są to ludzie zaangażowani w politykę, gospodarkę, relacje międzynarodowe, a także w badania naukowe. Odbywa się też Forum Innowatorów Społecznych, podczas którego studenci prezentują różne projekty wolontariatu i solidarności, w które są zaangażowani.

Przez 51 lat w spotkaniach studentów związanych z Opus Dei wzięło udział w Rzymie ponad 100 tys. osób.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Cuda uzdrowienia za wstawiennictwem kard. Wyszyńskiego!

2019-10-21 14:16

Znany jest cud uzdrowienia niedługo po śmierci Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego. Uzdrowione zostało wówczas dziecko, które uległo poparzeniom. To ten cud był badany na potrzeby beatyfikacji. Ale znane są także inne przypadki interwencji wstawienniczej kardynała. Pisze o tym Milena Kindziuk w biografii „Kardynał Stefan Wyszyński. Prymas Tysiąclecia”.

Pierwszy ślad cudownego uzdrowienia za wstawiennictwem Stefana Wyszyńskiego sięga dnia pogrzebu Prymasa w 1981 roku. Zrozpaczona matka modliła się wtedy o zdrowie dla swojej rocznej córki. Dziewczynka była tak mocno poparzona, że wszystko wskazywało na to, iż wkrótce umrze. Kobieta, wracając od dziecka ze szpitala, na dworcu kolejowym oglądała transmisję z pogrzebu Prymasa. Wówczas resztkami sił zaczęła go błagać o pomoc. Kiedy następnego dnia lekarz powiedział jej, że dziecko będzie jednak żyło, była niezwykle zdumiona.

Ten właśnie przypadek miał zostać zbadany pod kątem cudu potrzebnego do beatyfikacji Kardynała. Pogrzeb bowiem stanowi szczególny moment, w którym utrwala się sława świętości kandydata na ołtarze. Okazało się jednak, że zaginęła dokumentacja medyczna dotycząca dziewczynki.

Znane są przypadki innych uzdrowień za wstawiennictwem prymasa Wyszyńskiego.

Czterdziestopięcioletnia mieszkanka Łodzi zachorowała na nowotwór złośliwy narządów wewnętrznych. Lekarze mówili wprost, że nie ma dla niej ratunku. Diagnoza brzmiała jak wyrok.

„I wtedy zaczęłam prosić o pomoc prymasa Wyszyńskiego, o jego wstawiennictwo za mną u Boga” – wyznawała kobieta. W szpitalu miała ze sobą obrazek z wizerunkiem Prymasa. – „Patrząc na niego, dostrzegłam w pewnym momencie, jakby wyszły z niego promienie, które objęły mnie całą. Wszystko trwało około minuty. Miałam wrażenie, jakby ze mnie coś spływało, i od razu poczułam się lepiej na duchu”.

Tydzień później nowotwór się wchłonął. Lekarze byli zdumieni, gdyż z medycznego punktu widzenia stan zdrowia nie miał prawa się poprawić. Kobieta żyje. Uważa, że dzięki wstawiennictwu kard. Wyszyńskiego.

Inny przykład to ksiądz z archidiecezji częstochowskiej, który zachorował na raka prostaty. Po operacji lekarz uznał, że choroba w tym stadium jest nieuleczalna. Wtedy wiele środowisk zaczęło się modlić o zdrowie dla niego za wstawiennictwem Prymasa. Sam kapłan natomiast udał się na Jasną Górę i całą noc modlił się przed cudownym obrazem Matki Bożej – także za przyczyną Wyszyńskiego. Nagle usłyszał wewnętrzny głos: „Zostań w domu!”. „Następnego dnia miałem jechać do Katowic na kolejną operację. Nagle zostałem olśniony łaską zdrowia. Odczułem natychmiastowe, cudowne uzdrowienie. Organizm zaczął normalnie działać, a ból całkowicie ustąpił” – wspominał kapłan. Lekarz powiedział mu wtedy: „Jeżeli ksiądz przeżyje jeden tydzień, uznam to za cud”. Po upływie tygodnia ten sam lekarz stwierdził: „Uważam ten przypadek za cud Miłosierdzia Bożego”. A duchowny jest przekonany, że uratował go Prymas.

Materiały prasowe

Powyższy tekst jest fragmentem książki Mileny Kindziuk „Kardynał Stefan Wyszyński. Prymas Tysiąclecia”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

„Papieski” Harley sprzedany

2019-10-21 20:16

ts / Stafford (KAI)

Biały motocykl - „papieski” Harley-Davidson został sprzedany 20 października na aukcji w brytyjskim Stafford za 48 300 funtów (niemal 250 tys. zł). Poinformował o tym na swojej stronie internetowej dom aukcyjny Bonhams.

pixabay.com

Pobłogosławiony i sygnowany przez papieża Franciszka w Rzymie motocykl, przygotowany specjalnie dla niego, jest darem grupy motocyklistów „Jesus Biker International” z siedzibą w Schaafheimie w niemieckiej Hesji. Ten wyjątkowy egzemplarz przekazał papieżowi w maju dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych w Austrii ks. Karl Wallner. Dochód ze sprzedaży Harleya jest przeznaczony na pomoc dla prowadzonego przez austriacką „Missio” domu sierot w Ugandzie.

Wystawiając „papieskiego” Harleya na aukcję „Jesus Biker” oczekiwali, że przyniesie to co najmniej 300 tys. euro – tyle bowiem potrzeba na budowę planowanego domu sierot. Teraz fani Harleya są „bardzo rozczarowani”, napisała lokalna gazeta niemiecka „Main-Post”.

Papież już wcześniej, bo w czerwcu 2013 r., otrzymał innego Harleya - od producenta. Maszyna, opatrzona zdaniem „Niegdyś własność Jego Świątobliwości Papieża Franciszka” z imieniem „Francisco” na baku została sprzedana na aukcji w Paryżu za 241 500 euro, a zysk ze sprzedaży przeznaczono na schronisko Caritas dla bezdomnych na rzymskim dworcu głównym Termini.

Harley od motocyklistów dla Franciszka nawiązuje do Ameryki Południowej – rodzinnych stron papieża. Jest to maszyna w stylu „chicano”, a więc z wysoko ustawioną kierownicą i szerokim błotnikiem na tylnych kołach. Na błotniku jest widoczny krzyż. Motocykl jest utrzymany w kolorze łamanej bieli i – według ofiarodawców – zawiera wiele specyficznych szczegółów. Samo tylko wykonanie siodełka zajęło około miesiąca.

„Jesus Biker” w Würzburgu istnieje od 2014 r., obecnie liczy około 40 kobiet i mężczyzn różnych wyznań chrześcijańskich, którzy regularnie angażują się w akcje pomocowe. Pragną na nowo uwrażliwić ludzi na wiarę w Boga i pokazać, że miłość do jazdy motocyklami oraz do pokojowego przesłania Jezusa nie muszą się wykluczać, podkreślił założyciel grupy „Jesus Biker” Thomas Draxler.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem