Reklama

Święci i błogosławieni

Świętość w codzienności

Z bp. Javierem Echevarríą, prałatem Opus Dei, o beatyfikacji bp. Álvaro del Portillo rozmawia Włodzimierz Rędzioch

Niedziela Ogólnopolska 40/2014, str. 16-17

[ TEMATY ]

beatyfikacja

Opus Dei

Archiwum Opus Dei

Na zdjęciu od lewej: ks. Stanisław Dziwisz, ks. Álvaro del Portillo, ks. Javier Echevarría – obecny prałat Opus Dei, Jan Paweł II oraz ks. Joaquín Alonso

Polacy bardzo dobrze zapamiętali dzień 5 lipca 2013 r. – to właśnie w tym dniu papież Franciszek zezwolił na promulgowanie dekretu Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych odnośnie do cudu przypisywanego wstawiennictwu bł. Jana Pawła II, co otworzyło drogę do jego kanonizacji. Nie wszyscy jednak zwrócili uwagę, że podczas tej samej audiencji dla prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych – kard. Angelo Amato, Papież zezwolił na promulgowanie dekretu o cudzie, otwierającego drogę do beatyfikacji bp. Álvaro del Portillo (1914-94), pierwszego następcy św. Josemaríi Escrivy na czele Opus Dei.

Beatyfikacja bp. Álvaro del Portillo odbędzie się w jego rodzinnym mieście – Madrycie 27 września br., a uroczystościom beatyfikacyjnym będzie przewodniczył kard. Angelo Amato. Natomiast następnego dnia bp Javier Echevarría, prałat Opus Dei, odprawi Mszę św. dziękczynną.

Reklama

Dla Opus Dei to wielkie święto – po kanonizacji założyciela zostaje beatyfikowany jego najbliższy współpracownik i następca. (W. R.)

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – 27 września zostanie beatyfikowany w Madrycie bp Álvaro del Portillo, następca Josemaríi Escrivy de Balaguera na czele Opus Dei. Co powinniśmy wiedzieć o przyszłym błogosławionym?

BP JAVIER ECHEVARRÍA: – Álvaro del Portillo był inżynierem; później został księdzem i biskupem bardzo kochającym Boga i Kościół oraz wszystkich ludzi. Najbardziej charakterystycznym rysem jego osobowości była chęć wiernego wypełniania woli Bożej w każdej chwili.
Ks. Álvaro był człowiekiem bardzo sympatycznym, zawsze z uśmiechem na ustach. Uprzejmy, o wielkiej dobroci, którą w części odziedziczył po swojej matce Clementinie, Meksykance, ale która była także rezultatem stałego praktykowania cnoty miłości. Dekret Stolicy Apostolskiej o heroiczności jego cnót stwierdza, że był „człowiekiem głębokiej dobroci i uprzejmości, który przekazywał innym spokój i pogodę ducha”. Bóg wykorzystał ten jego sposób bycia, aby zbliżyć wielu ludzi do Kościoła.
Miał słabość do sakramentu pojednania. Zawsze o tym mówił w swoich katechezach. Zapytany kiedyś przez dziennikarza o najszczęśliwszy moment w swoim życiu, odpowiedział natychmiast: „Za każdym razem, gdy otrzymuję Boże przebaczenie w spowiedzi”.
Był człowiekiem, który potrafił okazywać wdzięczność. Słowami najczęściej pojawiającymi się na jego ustach były: „dziękuję” i „dzięki Bogu”. Powtarzał je wiele razy dziennie.
Stałym rysem jego charakteru był duch służby. W latach młodości jeździł często na peryferie Madrytu, aby katechizować i zapewniać pomoc materialną potrzebującym. I taką postawę zachował przez całe życie.
Idąc śladami Josemaríi, podejmował na całym świecie wiele inicjatyw społecznych na rzecz najbardziej potrzebujących, czego przykładem może być szpital Monkole w Kongo czy szkoła w brazylijskiej faveli Pedreira. Tę odpowiedzialność społeczną rozbudził także wśród przedsiębiorców, przemysłowców oraz wielu mężczyzn i kobiet, którzy posiadali środki ekonomiczne. Uważał te inicjatywy społeczne i edukacyjne za obowiązek wynikający ze szczerej miłości do wszystkich oraz z poczucia sprawiedliwości i miłości, które powinny przyświecać działalności chrześcijanina.

– Kościół, beatyfikując i kanonizując swoje dzieci, proponuje je jako wzory do naśladowania. Jakie są cechy świętości ks. Álvaro, które może naśladować współczesny człowiek?

– Trudno odpowiedzieć na to pytanie w sposób syntetyczny, ale chciałbym zasygnalizować co najmniej trzy cechy, które zawsze mnie uderzają: wierność, pokora i uśmiech.
Bp Álvaro był przykładem wierności Kościołowi i papieżom, z którymi był w kontakcie (od Piusa XII do Jana Pawła II), wierności swojemu powołaniu, a co za tym idzie – wierności założycielowi Opus Dei. W swojej pracy duszpasterskiej na różnych kontynentach mówił również o wierności małżeńskiej, rodzinnej i przyjacielskiej. Starał się ukazać wierność jako twórczą wartość, która wymaga codziennej odnowy poprzez wiele małych aktów miłości. Myślę, że jest to bardzo ważne w czasach kryzysu pewnych podstawowych wartości, które są fundamentem stabilności relacji rodzinnych i społecznych.
Lubię też wspominać jego pokorę: bp del Portillo – potwierdzają to wszyscy, którzy pracowali z nim na Soborze Watykańskim II – nigdy nie próbował narzucać siebie ani swoich opinii. Chociaż był obdarzony wielkimi talentami ludzkimi i intelektualnymi, wolał wypełniać swoje obowiązki zawsze w sposób dyskretny – tak było, gdy w Opus Dei pomagał św. Josemaríi w realizacji jego misji oraz wszystkim innym w Kościele, gdy myślał tylko o chwale Bożej i dobru dusz.
W 1975 r. został mianowany następcą założyciela, a jego program działania miał tylko jeden cel – utrzymanie ciągłości. Ze szczerą pokorą stwierdził, że nie chce być nikim więcej niż cieniem obecności św. Josemaríi. W ten sposób usłuchał też rady otrzymanej w 1976 r. od naszego przyszłego błogosławionego – Pawła VI, który powiedział mu, aby zawsze myślał, co w danej sytuacji zrobiłby założyciel.
Wreszcie – wydaje mi się, że jego uśmiech, który wszyscy dostrzegali, ukrywa istotną cechę jego bycia chrześcijaninem: myślenia zawsze o innych i zapominania o sobie. Ta postawa uczyniła go człowiekiem szczęśliwym, który szerzył wokół siebie pokój i radość.

– Jaki cud za wstawiennictwem bp. Álvaro posłużył do jego beatyfikacji?

– Cud zatwierdzony przez papieża Franciszka dotyczy pełnego odzyskania zdrowia przez noworodka José Ignacio Ureta Wilson. Miało to miejsce w Chile w sierpniu 2003 r., gdzie u nowo narodzonego dziecka odnotowano wstrzymanie akcji serca przez 30 min oraz rozległy krwotok. Rodzice chłopca modlili się z wielką wiarą za wstawiennictwem bp. del Portillo i gdy lekarze myśleli, że José Ignacio nie żyje, bez jakichkolwiek działań lekarskich jego serce zaczęło znowu bić. Dziecko przeżyło i całkowicie odzyskało zdrowie, nie miało żadnych problemów neurologicznych; dzisiaj ma jedenaście lat i prowadzi w pełni normalne życie.

– Josemaría Escrivá de Balaguer, założyciel Opus Dei, został beatyfikowany i kanonizowany. Teraz jest beatyfikowany jego pierwszy następca. Czy to oznacza, że charyzmat Opus Dei pomaga w osobistym uświęceniu?

– Przesłaniem Opus Dei jest powszechne powołanie do świętości. W tym sensie beatyfikacja bp. Álvaro przypomina nam, że wszyscy możemy stać się świętymi w warunkach codziennej pracy, w środowisku rodzinnym, w relacjach z przyjaciółmi, jak to głosił Josemaría. Proszę Boga, aby Dzieło zawsze przypominało ludziom o tej rzeczywistości i towarzyszyło milionom ludzi w poszukiwaniu Boga w pracy i w życiu codziennym.

– Jan Paweł II odegrał ważną rolę w historii Opus Dei. Przede wszystkim wyniósł Dzieło do rangi prałatury personalnej. Następnie beatyfikował (17 maja 1992 r.) i kanonizował (6 października 2002 r.) Josemaríę Escrivę. Mało kto jednak wie, że kard. Karol Wojtyła, jeszcze przed wyborem na Stolicę Piotrową, utrzymywał osobiste kontakty z członkami Opus Dei, w tym z ks. Álvaro del Portillo. Co można powiedzieć o związkach między tymi dwoma wielkimi ludźmi Kościoła?

– Św. Jan Paweł II i czcigodny Álvaro del Portillo spotkali się już w czasie Soboru Watykańskiego II. Po wyborze kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową byli sobie bardzo bliscy, co związane było także z wielką synowską ufnością, jaką prałat Opus Dei darzył Papieża.
Myślę, że potrafili się zrozumieć od razu, ponieważ obaj byli księżmi i biskupami darzącymi wielką miłością Kościół i ludzi. Bp Álvaro del Portillo bardzo podziwiał hojność i oddanie się tego świętego Papieża oraz starał się wiernie realizować wszystkie inicjatywy ewangelizacyjne proponowane przez Jana Pawła II. Być może to z tego powodu Papież zachęcał niektórych duszpasterzy do szukania duchowego wsparcia w osobie bp. del Portillo.
Współpraca i synowskie kontakty były częste i trwały aż do ostatniego dnia. Świadczy o tym również fakt, że dzień przed śmiercią bp del Portillo napisał kartkę z Ziemi Świętej, przekazaną przez osobistego sekretarza Papieża, w której wyraził swoje „pragnienie, aby być «fideles usque ad mortem» (wiernym aż do śmierci) w służbie Kościoła Świętego i Ojca Świętego”.
Nie mogę nie wspomnieć też innego faktu: po śmierci bp. del Portillo Jan Paweł II udał się na modlitwę przy jego doczesnych szczątkach do prałackiego kościoła Santa Maria della Pace. Dało się zauważyć wielką duchową harmonię między nimi. Był to dla mnie moment łaski i wsparcia duchowego.

2014-09-30 15:12

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Założyciel Rycerzy Kolumba będzie beatyfikowany

2020-05-27 14:47

[ TEMATY ]

beatyfikacja

Archiwum Rycerzy Kolumba

26 maja 2020 roku papież Franciszek zatwierdził cud przypisywany wstawiennictwu Sługi Bożego ks. Michaela McGivney’a, założyciela Rycerzy Kolumba. Akt ten wieńczy proces potrzebny do ogłoszenia ks. McGivney’a błogosławionym Kościoła katolickiego. Dekret o heroiczności cnót zezwalający na publiczny kult ks. McGivney’a jako Sługi Bożego podpisał w 2008 roku papież Benedykt XVI.

Od chwili rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych wpłynęło wiele informacji o łaskach otrzymanych za przyczyną ks. McGivney’a w sprawach związanych z walką z nałogiem, powrotem do wiary, pojednaniem w rodzinie, odzyskaniem pracy i uzdrowieniem z chorób. Dekret Kongregacji podpisany przez Ojca Świętego opisuje cudowne uzdrowienie dziecka w łonie matki w sytuacji zagrażającej jego życiu. Rodzina dziecka prosiła o wstawiennictwo Sługę Bożego ks. Michaela McGivney'a. Sytuacja miała miejsce w 2015 r.

„Ks. McGivney zainspirował wiele pokoleń katolickich mężczyzn do podwinięcia rękawów i wcielania wiary w czyn” – powiedział przywódca międzynarodowej wspólnoty Rycerzy Kolumba, Carl Anderson. „Znacznie wyprzedził swoją epokę, jeśli chodzi o powierzanie świeckim ważnej roli w Kościele. Dziś jego duch kształtuje wyjątkową działalność Rycerzy, służących osobom na marginesie społeczeństwa, podobnie jak on sam służył wdowom i sierotom w latach 80. XIX w”.

„Zbliżająca się beatyfikacja naszego Założyciela jest ogromnym świętem dla rycerskiej wspólnoty na całym świecie. Od ponad 10 lat trwamy na modlitwie w intencji beatyfikacji tego wspaniałego kapłana, którego wizja dała początek idei od niemal 140 lat kształtującej nasze rozumienie wiary i wierności Kościołowi oraz inspirującej nas do niesienia pomocy potrzebującym każdego dnia” – powiedział Delegat Stanowy Tomasz Wawrzkowicz, przywódca Rycerzy w Polsce.

Ks. McGivney urodził się w USA w 1852 r. jako najstarszy syn w ubogiej, wielodzietnej rodzinie irlandzkich imigrantów. Już jako 13-latek pomagał rodzicom w utrzymaniu, pracując w miejscowej fabryce. Święcenia kapłańskie przyjął w 1877 r. w najstarszej katolickiej katedrze w USA, w Baltimore. Powierzono mu posługę w kościele pw. Najświętszej Maryi Panny w New Haven w stanie Connecticut, gdzie pierwotnie miał być asystentem chorego proboszcza, ale w krótkim czasie był zmuszony przejąć wszystkie jego obowiązki.

W reakcji na problem wysokiej śmiertelności mężczyzn wykonujących niebezpieczne prace, silne antykatolickie uprzedzenia amerykańskiego społeczeństwa oraz powszechną biedę wśród katolików ks. McGivney w 1882 roku założył ze swoimi parafianami męską wspólnotę Rycerzy Kolumba – świecką organizację katolików pragnących formować się w wierze, pomagać sobie nawzajem i działać dla dobra katolickich rodzin. Oprócz sprawowania duszpasterskiej opieki nad swoimi parafianami ks. McGivney pracował z miejscową młodzieżą, posługiwał w miejscowym więzieniu i z wielką determinacją promował abstynencję poprzez krzewienie kultury oraz popularyzację sportu. Zmarł na gruźlicę w wieku 38 lat w 1890 r., zostawiając po sobie silną 6-tysięczną organizację Rycerzy.

W czasie pielgrzymki do Stanów Zjednoczonych, niespełna miesiąc po ogłoszeniu ks. McGivney’a Sługą Bożym, papież Benedykt XVI w homilii wygłoszonej w Katedrze św. Patryka w Nowym Jorku powiedział: „Czyż to nie zjednoczenie wizji i celu – zakorzenione w wierze i duchu ciągłego nawracania się i ofiarności – stanowi o tajemnicy imponującego wzrostu Kościoła w tym kraju? Musimy tu wspomnieć o wyjątkowych osiągnięciach wzorowego, amerykańskiego kapłana, Sługi Bożego ks. Michaela McGivney’a, którego wizja i zapał doprowadziły do ustanowienia Rycerzy Kolumba, oraz o dziedzictwie całych pokoleń osób konsekrowanych i księży, którzy w cichości poświęcili swe życie służbie Ludowi Bożemu w niezliczonej liczbie szkół, szpitali i parafii”.

Dziś Rycerze Kolumba są międzynarodową organizacją. Działają w kilkunastu państwach świata i gromadzą w swoich szeregach ponad 2 miliony członków. W Polsce rozpoczęli działalność na zaproszenie św. Jana Pawła II prawie 15 lat temu i liczą ponad 6 tysięcy członków działających przy 119 parafiach na terenie 28 diecezji. Choć Rycerze Kolumba są organizacją świecką, w ich szeregi wstępują również duchowni, w Polsce m.in. kard. Dziwisz, kard. Nycz, czy abp Ryś.

Zasadami Rycerzy Kolumba są Miłosierdzie, Jedność, Braterstwo i Patriotyzm i wokół tych wartości kształtuje się ich formacja.

CZYTAJ DALEJ

Czy Maryja naprawdę była dziewicą i dlaczego to jest ważne? Ks. prof. Jan Machniak

2020-05-27 13:40

[ TEMATY ]

Maryja

Ks. prof. Jan Machniak, współautor książki "Totus Tuus", w drugim odcinku poświęconym dogmatom maryjnym tłumaczy, na czym polega Boże Macierzyństwo Najświętszej Maryi Panny.

CZYTAJ DALEJ

List do rodziców neoprezbiterów

2020-05-28 14:22

Agnieszka Bugała

Na zakończenie uroczystości święceń kapłańskich, które odbyły się 23 maja w kościele p.w. Opatrzności Bożej na wrocławskim Nowym Dworze abp Józef Kupny, metropolita wrocławski zwrócił się do rodziców nowo wyświęconych kapłanów. - Drodzy rodzice, napisałem do was list, w którym dziękuję wam za synów, których wychowaliście tak, że są darem dla wrocławskiego Kościoła, ale w liście tym mam do was także prośbę, przeczytajcie go - mówił abp Józef.

Dziś - za zgodą arcybiskupa - zamieszczamy ten wyjątkowy list w całości:

Wrocław, dnia 23 maja 2020 roku


KOCHANI RODZICE

DROGA RODZINO

W dniu kiedy Wasz syn, przez nałożenie rąk biskupich, stał się na zawsze kapłanem Chrystusowym, zwracam się do Was i do całej rodziny, aby złożyć Wam najserdeczniejsze podziękowanie za to, że całkowicie oddaliście syna Kościołowi. Wyrażam także serdeczne życzenia, by radość, jaką dziś przeżywacie, trwała przez całe Wasze życie. Pismo św. mówi: „Kto wychowuje swojego syna, będzie miał z niego pociechę i dumny będzie z niego między znajomymi” (Syr 30,2).

Zwracam się też z serdeczną prośbą. Obowiązki rodziców wobec dzieci nigdy nie gasną. Do końca ojciec i matka są odpowiedzialni za swoje dziecko. „Albowiem Pan uczcił ojca przez dzieci, a prawo matki nad synami utwierdził” (Syr 3,2). Zachowujcie z synem kapłanem żywą więź rodzinną. Wspierajcie go Waszymi modlitwami i świętym życiem. Kapłan narażony jest na różne trudności. Mogą one czasem być tak wielkie, że zachwieją jego wiarą i wiernością Chrystusowi. Nie są to rzadkie wypadki, kiedy w takich chwilach ojciec, matka lub rodzeństwo okazują się błogosławieństwem dla zagrożonego kapłana i zbawiennym wsparciem ratują go przed nieodpowiednim krokiem.

Drodzy Rodzice i Rodzeństwo, zachęcam Was do stałej modlitwy za kapłana, który wyszedł z Waszej rodziny. Zachęcam Was do życzliwej i dyskretnej pomocy dla niego, a gdyby zaszła potrzeba, niech ojciec i matka odważnie upomną swoje dziecko, by z godnością i gorliwością trwało w kapłańskiej posłudze.

Na to wielkie zadanie, w trosce o dobro naszego Kościoła, udzielam Wam i całej Rodzinie swojego biskupiego błogosławieństwa.

+ Józef Kupny

Arcybiskup Metropolita Wrocławski

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję