Reklama

Tu otrzymaliśmy nadzieję

2015-04-07 15:37

Karolina Mysłek
Niedziela Ogólnopolska 15/2015, str. 47

Bożena Sztajner/ Niedziela

Ma perché...? Ale dlaczego...? Ale dlaczego nie chcesz iść za Bogiem do końca? San Giovanni Rotondo, 1966 r., Ojciec Pio i ks. Tadeusz Dajczer. Wstrząs. Zawalenie się wszystkiego, co do tej pory. I konieczność zmiany – siebie, swojego systemu wartości, kierunku życia, planów, pozycji wobec Pana Boga. W efekcie – rodzenie się na nowo. Szukanie drogi, na której Bóg chce posłużyć się konkretnym człowiekiem.

To było swoiste trzęsienie ziemi, które wywróciło do góry nogami świat przyszłego założyciela Ruchu Rodzin Nazaretańskich. Przełomowy moment, który otworzył go na ludzi, zwłaszcza studentów potrzebujących spowiedzi i kierownictwa duchowego, w których pojawiło się pragnienie lepszego poznania Pana Boga i pogłębiania wiary. I ks. Adam Buczel – kapłan równie ofiarnie podejmujący służbę w konfesjonale. Pierwsze rekolekcje. Wreszcie rok 1985 – formalny początek Ruchu, który w ciągu dwóch lat rozprzestrzenił się na całą Polskę, a później na kilkadziesiąt krajów świata.

Każdy ma swoje „perché...?” –

mniejsze lub większe. W różnym momencie życia. Ale to właśnie ono najczęściej zaprasza do wejścia na konkretną drogę z Panem Bogiem. A taką jest bez wątpienia RRN. To propozycja skierowana nie tylko do rodzin, co może sugerować nazwa, ale do każdego, kto pragnie żyć życiem Świętej Rodziny – czyli dążeniem do świętości na Jej wzór, realizowanej w codzienności, życiem ukrytym Nazaretu, naśladowaniem Jezusa w Jego pokorze i ubóstwie. Do Ruchu mogą włączyć się wszyscy – niezależnie od wieku i stanu. Wśród członków są więc osoby samotne i rodziny albo połówki, osoby konsekrowane i księża, przedstawiciele różnych zawodów.

Reklama

Życie duchowością Ruchu przez komunię z Maryją ma prowadzić do komunii z Chrystusem. To właśnie Jej na wzór św. Jana Ewangelisty członkowie Ruchu zawierzają siebie, swoją codzienność, osobistą drogę do Boga. Tak swoim zawierzeniem Maryi dzieli się Elżbieta: – Pracuję jako pielęgniarka w szpitalu. Proszę Maryję, abym mogła wykonywać swoje obowiązki tak, by to się podobało Jezusowi i Jej. Szczególnie przy zabiegach wiążących się z bólem, by zaoszczędzić go cierpiącemu człowiekowi.

Przewodnikami na drodze duchowości są święci: Józef – oblubieniec Maryi i opiekun Jezusa, Maksymilian Kolbe, Jan Paweł II z jego zawierzeniem się Matce Bożej, Juan Diego, Teresa od Dzieciątka Jezus z jej „małą drogą” i s. Faustyna Kowalska z orędziem Bożego miłosierdzia. Ks. Dajczer tłumaczył, że w duchowości Ruchu podkreśla się, iż Bogu bardziej zależy na nas niż na naszym działaniu. Najważniejsze, by Chrystus w nas wzrastał. Podstawy duchowości RRN zostały zawarte w jego książce „Rozważania o wierze” przetłumaczonej na wiele języków.

Przeczytaj także: Częstochowa: pielgrzymka Ruchu Rodzin Nazaretańskich

Członkowie Ruchu wszędzie tam, gdzie żyją, swoją postawą świadczą o miłości Boga i bliźniego. Przekonują, że życie we wspólnocie pomaga nie tylko w bliższej relacji z Panem Bogiem, ale i w podejmowaniu codziennych obowiązków. Konkretnie opracowana droga formacji i pogłębiania życia duchowego obejmuje codzienną modlitwę osobistą, możliwie jak najczęstsze uczestnictwo w Eucharystii, adorację Najświętszego Sakramentu, lekturę Słowa Bożego, dokumentów Kościoła i materiałów formacyjnych Ruchu. To właśnie nimi dzielą się podczas cotygodniowych spotkań w grupach formacyjnych. A same dzielenia w innym świetle stawiają codzienne życie, są duchowym komentarzem, który pomaga odkrywać prawdę o sobie i o Panu Bogu. Raz w miesiącu członkowie RRN starają się przeżywać dzień skupienia, a w lecie wyjeżdżają na tygodniowe rekolekcje.

Wielu podkreśla, że pomocą zarówno w codziennym życiu, jak i w kontekście niecodziennych „perché...?” jest kierownictwo duchowe. Potwierdzają to Krystyna i Olek: – Dla nas ważne jest prowadzenie przez kierownika duchowego. To troska Pana Boga o nas – bo przez ręce kierownika możemy powierzyć Panu Bogu wszystkie sprawy i otrzymać wskazówkę, a nawet pocieszenie, pokrzepienie w trudnych chwilach.

Bardzo istotna w Ruchu jest duchowość wydarzeń, czyli by: patrzeć na to, co spotyka nas każdego dnia, z Bożej perspektywy, widzieć, że Bóg przemawia przez słowa i wydarzenia, odkrywać w nich Jego obecność, zdać się na Niego, żyć łaską chwili – jak tłumaczy ks. Ryszard Półtorak, moderator RRN diecezji elbląskiej i członek Koordynacji Krajowej. – Ruch pokazuje też, że słabość nie jest tragedią, ale szansą, żeby Bóg mógł zwyciężyć, żeby mógł działać w życiu człowieka. Jak duchowość wydarzeń przekłada się na konkretne życie? – Doświadczenie RRN uczy mnie patrzeć na to, co mnie spotyka, w zupełnie innym świetle – mówi Helena – jako na dobro otrzymywane z rąk miłującego Ojca. Jest to niezwykle wyzwalające, dotąd nigdy i nigdzie tak często i tak mocno nie docierała do mnie ta prawda. Ona pozwala mi żyć w radości, na przekór wielorakim trudnościom, budzi optymizm, dodaje sił i jest okazją do dawania chrześcijańskiego świadectwa życia.

Bóg pisze prosto po liniach krzywych

Historia Ruchu Rodzin Nazaretańskich pokazuje, że Pan Bóg z każdej sytuacji potrafi wyprowadzić dobro. Że jeśli coś jest Jego dziełem, to wyprostuje ścieżki. Trudnym doświadczeniem był rok 2007, związany z konfliktem odpowiedzialnych za Ruch w Warszawie. W jego wyniku pod opieką hierarchii Kościoła i we współpracy z nią na nowo odczytano i sformułowano charyzmat Ruchu. Sprecyzowano założenia duchowe i zasady pracy formacyjnej. Opiekunem RRN z ramienia Episkopatu Polski został bp Andrzej Siemieniewski, a w diecezjach kierują nim księża moderatorzy mianowani przez biskupów diecezjalnych, z którymi ściśle współpracują świeccy animatorzy diecezjalni. Grupy działają przy parafiach.

A na zakończenie świadectwo ludzi, którzy w Ruchu są od ponad 20 lat: – Nie sposób przytoczyć całego dobra, które otrzymaliśmy w RRN. Byliśmy młodym małżeństwem z dwójką małych dzieci, borykającym się z wieloma problemami. Dostaliśmy pomoc, dzięki której mogliśmy pokonać wiele egzystencjalnych trudności. Tu otrzymaliśmy nadzieję i światło, zwykłą ludzką życzliwość, bezinteresowną miłość i braterskie wsparcie.

Reklama

Uboga wdowa i sędzia

2019-10-16 12:28

O. Krzysztof Osuch SJ
Niedziela Ogólnopolska 42/2019, str. 25

stock.adobe.com

W dzisiejszej Ewangelii Jezus kreśli dwie postacie. Jedną z nich jest uboga wdowa. W czasach Jezusa wdowa była skrajnym przykładem osoby uciśnionej. Często nie posiadała środków do zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych. Taka właśnie wdowa jest ofiarą podwójnego bezprawia: aroganckiej siły przeciwnika, który jest bogaty i może opłacić i przekupić sądy, oraz niewzruszonej obojętności sędziego.

Sędzia to druga postać przypowieści. Jest obojętny i cyniczny wobec cierpienia kobiety. Jest praktycznym ateistą, nie liczy się z Bogiem ani przykazaniami. W konsekwencji nie liczy się z ludźmi. Jest zamknięty w skorupie własnego egoizmu, nie interesują go sprawiedliwość ani cierpienie człowieka niesłusznie skrzywdzonego.

Jezusowi w tej przypowieści zapewne nie chodzi o napiętnowanie korupcji i niesprawiedliwości sędziów. Nie chodzi Mu też zapewne jedynie o wzbudzenie empatii i solidarności z ubogimi. Pragnie On nam raczej uświadomić ogromną moc cierpliwej modlitwy i zaufania Bogu.

Kobieta, chociaż wydaje się na przegranej pozycji, nie poddaje się. Odkrywa słaby punkt sędziego – egoizm, snobizm. I wykorzystuje go, nieustannie nachodząc sędziego, naprzykrzając się mu. Arogancki sędzia wysłuchuje jej, aby go więcej nie zadręczała.

Postawa kobiety wskazuje na podwójną „broń”, którą możemy stosować wobec Pana Boga. Pierwszą jest ludzka słabość. Kobieta nie ma nic do stracenia, może więc z całą determinacją walczyć. Jej słabość ostatecznie zwycięża z siłą niesprawiedliwego sędziego. Pan Bóg ceni słabość, ubóstwo, pokorę. One sprawiają, że nie pozostaje obojętny wobec ludzkich próśb.

Drugą bronią tej kobiety są upór i cierpliwość. Kto potrafi czekać i nalegać jak ona, zostanie wysłuchany, choćby z tego względu, by się już nie naprzykrzał i nie zawracał głowy. Przypowieść Jezusa ukazuje tajemniczą siłę modlitwy. Nawet jeśli wyczerpiemy wszystkie możliwości, pozostaje cierpliwość modlitwy. Tajemnica zmian jest ukryta w nieskończonej cierpliwości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Krzyżyk z drewna wraku „Titanica” sprzedany za 11600 euro

2019-10-21 21:14

ts / Wiltshire (KAI)

Na aukcji w Wielkiej Brytanii sprzedano krzyż, wyrzeźbiony z drewna pochodzącego z wraku legendarnego „Titanica”. Jak poinformowały media brytyjskie, prosty, 13-centymetrowy krzyżyk, sprzedano 19 października w Wiltshire w pobliżu kurortu Bath. Nabywca zapłacił za niego 10 tys. funtów (około 50 tys. zł). Dom aukcyjny oczekiwał, że będzie to cena około 12-18 tys. funtów.

F.G.O. Stuart (1843-1923)/pl.wikipedia.org

Krzyżyk wyrzeźbiono w zakładzie Samuela Smitha. Był on członkiem załogi statku SS „Minia”, który po katastrofie zbierał na swój pokład zwłoki zmarłych pasażerów. Członkowie załogi zbierali także wyrzucone przez morze przedmioty, w tym części wraku z drzewa dębowego. Z tego drzewa Smith wyrzeźbił później krzyżyk, upamiętniający ponad 1500 ofiar zatopionego „Titanica”. Do czasu aukcji znajdował się on w posiadaniu potomków byłego marynarza.

Luksusowy parowiec „Titanic”, swego czasu największy statek świata, podczas swego pierwszego rejsu z Wielkiej Brytanii do Nowego Jorku w kwietniu 1912 r. zderzył się z górą lodową i zatonął. Przedmioty z wraku odkrytego w 1985 r. osiągają wysokie ceny na aukcjach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem