Reklama

Niedziela Świdnicka

Niepodległości cud

O tym, jak bardzo nasza wolność narodowa jest związana z modlitwą i oddaniem się Panu Bogu z ks. dr. hab. Franciszkiem Głodem z Fundacji „Albertówka” w Jugowicach, profesorem Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu i Papieskiego Wydziału Teologicznego, rozmawia Tomasz Pluta

TOMASZ PLUTA: – Księże Profesorze, kiedy myślimy o historii naszej Ojczyzny, jakże często odwołujemy się do cudownych zdarzeń i zastanawiamy się czy rzeczywiście miały one miejsce, czy też mamy skłonność do nazywania czegoś niewytłumaczalnego mianem cudu?

KS. DR HAB. FRANCISZEK GŁÓD: – W historii naszego Narodu wielokrotnie doświadczaliśmy cudownej pomocy Pana Boga. Od kilku lat bardzo uroczyście obchodzimy Narodowe Święto Niepodległości 11 listopada. Po ponad stuletniej niewoli, gdy nasza Ojczyzna została rozdarta przez trzy drapieżne mocarstwa, dążyliśmy do zjednoczenia ziem polskich. Ponosiliśmy wielkie ofiary w postaci męczeństwa wielu patriotów, którzy ginęli w powstaniach, w okropnych więzieniach tylko za to, że chcieli żyć w wolnej Polsce. Naszych rodaków masowo wywożono na Syberię, by tam ginęli z głodu poprzez katorżniczą pracę. Pan Bóg jednak ulitował się nad nędzą gnębionego ludu, który nieustannie prosił o wyzwolenie od okupantów i dał nam w 1918 r. upragnioną wolność. Gdy rozdarte przez zabory polskie ziemie dawnej Rzeczpospolitej zaczęły się zrastać, przyszło ze Wschodu nowe zagrożenie w postaci najazdu bolszewickiego, który zagroził nie tylko suwerenności Polski, ale także naszym sąsiadom z Zachodu. Ideologia komunistyczna chciała w całej Europie wprowadzić rewolucję bolszewicką, opartą na odrzuceniu Pana Boga, Dekalogu i unicestwieniu chrześcijaństwa. Bolszewicy chcieli odebrać nam wolność i zaprowadzić nieludzki, komunistyczny reżim. Na drodze tym zapędom stanęli dzielni Polacy, broniąc własnej, dopiero co odzyskanej wolności i ustanowionych przez Boga moralnych zasad postępowania i społecznego porządku. Polacy dzielnie walczyli z o wiele liczniejszą armią bolszewicką, a ci, którzy nie mogli już chwytać za broń, klęczeli i gorliwie modlili się za walczących. Szczególne modlitwy kierowane były do Boga przez Maryję – Królową Korony Polskiej – która i tym razem nie zawiodła swego proszącego ludu. Za Jej wstawiennictwem 15 sierpnia 1920 r. przyszło niespotykane w dziejach świata zwycięstwo, które prawdziwi rodacy nazywają do dzisiejszego dnia „Cudem nad Wisłą”.

– Pomówmy o czasach nam współczesnych. Czy i tutaj znajdziemy zdarzenia, które możemy określić mianem cudownych?

– Współczesnym cudem, który zdarzył się nad Wisłą i Odrą, było powstanie „Solidarności”. Uciskani i gnębieni polscy robotnicy, chłopi oraz część inteligencji przystąpili do konfrontacji z uzbrojonym po zęby kolejnym okupantem polskiej ziemi. W sposób pokojowy domagali się sprawiedliwości społecznej, wolności słowa i realizacji własnych przekonań religijnych i patriotycznych. Przez wiele lat komunistyczna propaganda dzieliła Polaków na wrogie sobie obozy, na partyjnych i niepartyjnych. Fałszowano naszą historię. Tylko niektórzy odważni nauczyciele potajemnie przekazywali młodzieży i studentom najnowsze zbrodnicze wydarzenia, które miały miejsce w ludowej ojczyźnie po zakończeniu II wojny światowej. Wielu rodaków, którzy walczyli z okupantem i nie mogli pogodzić się z realiami Polski Ludowej, zostało niewinnie osadzonych w więzieniu. Byli okrutnie torturowani i skazywani na śmierć. Duże zasoby produktów wytwarzanych przez naszych robotników były wywożone z Polski do Związku Radzieckiego i innych krajów komunistycznych. Byliśmy okradani niemal ze wszystkiego. Komunistyczne media nieustannie informowały jakoby wielki Związek Radziecki darmo nas bronił, żywił i wspomagał gospodarczo. W sposób okrutny rozprawiano się z przeciwnikami komunistycznej propagandy. Naród niszczony był moralnie i patriotycznie. We wszystkich krajach radzieckiego reżimu komunistycznego wydano szczególną walkę ludziom religijnym. Ośmieszano praktyki religijne, podejmując represyjną walkę z Kościołem.

– Czy to, jak potoczyły się dalsze nasze dzieje były w Księdza opinii wynikiem modlitwy, jaką zanosili ludzie do Pana Boga?

– Pan Bóg i tym razem przyszedł z pomocą swojemu ludowi i nie pozwolił zniszczyć wiary i Kościoła wśród Polaków. Pomimo komunistycznej i ateistycznej propagandy Polacy wiernie stali przy Kościele i Jego nauczaniu. Pan Bóg powoływał wielkich proroków, pasterzy Kościoła, którzy tak przez przykład osobistego życia, jak i ewangeliczne nauczanie krzepili ducha w narodzie. Pozytywne role w życiu religijnym i duchowym Polaków odegrali Prymasi: kard. August Hlond, kard. Stefan Wyszyński, którego nazywamy Prymasem Tysiąclecia, i zmarły niedawno kard. Józef Glemp. W trudnych czasach nasilonej propagandy komunistycznej Pan Bóg dał Kościołowi św. Jana Pawła II – Papieża z Krakowa. Hierarchowie Kościoła stali się dla uciśnionego Narodu siłą i obroną przed zakusami propagandy ateistycznej. Polacy słuchali nauczania swoich pasterzy i trwali przy Kościele, a przez to stawali się prawdziwie mądrzy Bożą mocą. Gdy wybuchły strajki nie dali się sprowokować władzy, ale pragnęli wszystkie bolesne sprawy rozwiązywać w duchu ewangelicznym. Nie było to łatwe, ponieważ władza była zdecydowana na rozwiązania siłowe. Robotnicy walczyli o słuszne prawa. Strajki wybuchały w różnych regionach Polski. Liczba strajkujących szybko wzrastała i łączyła w jedno różnych ludzi. Było to zjawisko dotychczas niespotykane nie tylko w naszej Ojczyźnie, ale i w świecie. Ludzie stawali się dla siebie braćmi i wzajemnie się wspomagali. Dotychczas różni w poglądach, liczyli na pomoc ze strony Pana Boga. W strajkujących zakładach wywieszano święte obrazy, a strajkujący klękali przed nimi do wspólnej modlitwy, śpiewali pobożne pieśni i uczestniczyli we Mszach św. Wielu strajkujących po wielu latach przystępowało do spowiedzi i przyjmowało Komunię św. Dla wielu był to czas wewnętrznej odnowy i rozpoczęcia nowego życia. Dzięki modlitwie i uczestniczeniu w świętych obrzędach wrogie agresywne emocje u strajkujących, ale i u niektórych przedstawicieli komunistycznej władzy, zamieniały się w ewangeliczny rozsądek. Wola pokojowego rozwiązania wzrastała z każdym dniem, ogarniając coraz to większe rzesze Polaków. Był to wielki cud wewnętrznej przemiany naszych rodaków. „Solidarność” poprzez rozwiązywanie trudnych problemów w sposób pokojowy stawała się z każdym dniem coraz bliższa wyznaczonemu celowi. Dzięki pomocy Boga i duchowej przemianie ludzi doszło do porozumienia świata pracy z władzą komunistyczną. Powstały wolne związki zawodowe „Solidarność”. Polacy, kierujący się mądrością Bożą w rozwiązywaniu najbardziej trudnych problemów społecznych, pokazali światu, że jest możliwe rozwiązanie najtrudniejszych spraw w sposób pokojowy, gdy ludzie liczą na Pana Boga i kierują się zasadami dekalogu.

– Ostatnie lata to burzliwe przemiany. Wolność uruchomiła skrywane przez lata w ludziach pokłady różnych pragnień. Możemy znaleźć wiele przykładów pozytywnych, ale martwią te, które kładą się cieniem na tę upragnioną wolność. Czy istnieje jakaś recepta, aby mądrze być wolnym?

– W ostatnim okresie naszej historii, przez ostatnie dwadzieścia pięć lat, ludzie zaczęli odchodzić od Bożej mądrości i zaczęli kierować się wyłącznie własnym, często egoistycznym, myśleniem i postępowaniem. Wielu wybranych w demokratycznych wyborach do sprawowania władzy odeszło w swoim życiu od zasad Dekalogu i przez to przyczyniło się do zrujnowania solidarności pomiędzy ludźmi w naszej Ojczyźnie. Niesprawiedliwość, cwaniactwo, korupcja, ucieczka z kraju za chlebem, ciągłe kłótnie pomiędzy rządzącymi partiami, to nasza dzisiejsza rzeczywistość. W naszej Ojczyźnie żyją ludzie bardzo bogaci i skrajnie biedni, a wydawało się, że po upadku komunizmu i uzyskaniu wolności będziemy żyli zupełnie inaczej.
Ludzie pytają o receptę na zmianę tych ponurych czasów. Recepta jest jedna: trzeba powrócić do Pana Boga i gorliwie prosić, byśmy umieli kierować się Jego mądrością. Niestety, coraz częściej zapominamy o powinności względem Boga, by Go poszukiwać, bardziej Go poznawać i Jemu służyć. Bez Bożej mądrości nie będzie w naszym kraju sprawiedliwości ani społecznej, ani gospodarczej, ani politycznej. Trzeba wytrwale prosić Pana Boga o mądrość, wzajemną życzliwość i społeczną sprawiedliwość.

* * *

Ks. dr hab. Franciszek Głód
Teolog, filozof, psycholog, wykładowca akademicki w Warszawie i we Wrocławiu, autor książek, artykułów naukowych i popularnonaukowych, fundator i pomysłodawca Fundacji „Albertówka”, moderator i założyciel kuchni charytatywnej w parafii św. Elżbiety we Wrocławiu, kapelan Sybiraków, założyciel i moderator Ośrodka dla Bezdomnych Mężczyzn „Albertówka” w Jugowicach niedaleko Wałbrzycha, ceniony rekolekcjonista.

(zródło:www.albertowka.pl)

2015-11-05 12:23

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Chełmżyńska krew

Niedziela toruńska 9/2020, str. IV

[ TEMATY ]

niepodległość

Drogi do niepodległości

Chełmża

Ze zbiorów Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. J. Prejsa w Chełmży

Wojsko polskie nareszcie w Chełmży

Pierwszy raz usłyszałem nowe słowo „Polska zmartwychwstała”. Kiedy następnego dnia poszedłem do szkoły, koledzy nie chcieli słuchać mowy niemieckiej. Nauczyciele chronili się do pokoju konferencyjnego, aby uniknąć salwy z kałamarzy. Na miejscu portretu cesarza powiesiliśmy orła białego.

Tak dwunastoletni Antek Depczyński, harcerz, późniejszy nauczyciel i animator kultury, wspominał odzyskanie niepodległości przez Polskę. Jednak jego rodzinne miasto, Chełmża, musiało jeszcze poczekać na powrót do Macierzy. Nie obyło się przy tym bez tragicznych wydarzeń.

Zupa ze śniegu

Lata poprzedzające Wielką Wojnę oraz sam jej czas nie był dla chełmżan szczęśliwy. Urokliwe miasteczko, położone tuż nad jeziorem, z wieżą katedry – pierwszej siedziby diecezji chełmińskiej – wystrzelającą ponad kamienice, doświadczyło ogromnej biedy. Wiosną 1918 r. okolica cierpiała z powodu przedłużającej się suszy, u schyłku tegoż roku miasto zaatakowała grypa hiszpanka. Mężczyzn wcielano do pruskiej armii, cukrownia – jedyny działający wówczas zakład – nie była w stanie dać pracy wszystkim osobom z miasta i okolic. Już od Wielkanocy 1915 r. reglamentowano chleb, mięso, artykuły pierwszej potrzeby. Mieszkańcy Chełmży wysyłali na ten temat do Gazety Toruńskiej ironiczne wierszyki, na przykład o zupie ze śniegu albo o składzie chleba „kartkowego”. Jednak wcale nie było im do śmiechu, o czym świadczą rozruchy z 14 i 15 maja 1917 r. Na ulice wyszły kobiety, a nie uzyskawszy od burmistrza, Wilhelma Hartwicha, realnej pomocy, zdemolowały sklepy.

Mamy teraz Polskę i będziemy mówić po polsku!

Napięcie

Mimo wojennej biedy polskie rodziny abonowały Gazetę Grudziądzką wydawaną przez Wiktora Kulerskiego. Dzieci buntowały się na mówienie po niemiecku w szkole (zresztą po wyjściu ze szkoły szły do polskich stowarzyszeń, w których uczyły się czytać i pisać w ojczystym języku, a po listopadzie 1918 r. odpowiadały nauczycielom: „Mamy teraz Polskę i będziemy mówić po polsku”). W kształtowaniu postaw patriotycznych wspierał parafian młody wikariusz ks. Józef Wrycza, zakładając m.in. tajne Towarzystwo Młodzieży Polskiej, którego celem było nie tylko wyrobienie w młodych poczucia godności narodowej, ale i przysposobienie wojskowo-obronne.

Na przełomie 1918 i 1919 r. toczy się zwycięskie powstanie wielkopolskie. Część Wielkopolski przechodzi z rządów pruskich pod rządy polskie. 6 stycznia powstańcy zdobywają Inowrocław i kierują się w stronę Gniewkowa, z którego do Chełmży jest zaledwie 40 km. Większość mieszkańców miasteczka to Polacy – władze niemieckie słusznie czują się zaniepokojone. Pod koniec stycznia do Chełmży zostaje skierowany 300-osobowy oddział Grenzschutzu pod dowództwem Gerharda Rossbacha. Ów energiczny porucznik ma złą sławę – to właśnie jego oddziały zajęły Wąbrzeźno i Brodnicę.

Powstanie chełmżyńskie

28 stycznia 1919 r. por. Rossbach zajeżdża samochodem pod chełmżyński ratusz, a jego oddziały zatrzymują się kilka kilometrów przed miastem, na wysokości Pluskowęs. Żąda od urzędników zgromadzonych w sali posiedzeń, by wydali mu miasto. Zarówno Polacy, jak i Niemcy przekonują go, że nie ma takiej potrzeby, w mieście panuje spokój (rzeczywiście, jak później wspominał w swoich pamiętnikach, kiedy wjeżdżał do miasta, było niezwykle cicho). Tymczasem na zewnątrz pada strzał. Rossbach wybiega, widząc, że żołnierze, z którymi przyjechał, są rozbrajani przez mieszkańców miasta, a samochód otoczony. Zirytowany, przeklinając, przepycha się przez tłum, otrzymując od zgromadzonych sporo kuksańców. Według innych źródeł zamknięto go w ratuszowej piwnicy, skąd uciekł na zewnątrz – tak czy inaczej, upokorzony wraca do swojego oddziału, poprzysięgając zemstę. Wojsko pruskie jest już na wysokości Kuchni, niecałe 3 km od centrum miasteczka. Do Rossbacha przyjeżdża delegacja polsko-niemiecka, próbując go uspokoić, ale nie udaje im się nic wskórać. Krótko potem za pomocą cywilnego posłańca na rowerze przekazuje on ultimatum, że do godz. 14 mają oddać wszelką zgromadzoną przez mieszkańców broń, w przeciwnym razie grozi ostrzałem artyleryjskim.

W tym czasie trwa mobilizacja polskich oddziałów. Na zwiady wyjeżdża odkrytym samochodem zarekwirowanym Rossbachowi patrol pod dowództwem Mieczysława Sawickiego, który zaczyna ostrzeliwać Niemców. W starciu ginie kierowca, zaledwie 27-letni żołnierz, Jan Szczypiorski. Mimo początkowego zaskoczenia Prusaków, zaatakowanych z dwóch stron, setka polskich obrońców miasta ponosi klęskę. Po godz. 15 Prusacy wkraczają do Chełmży, wydając kilka salw z armat (jeden z pocisków trafia w szpital) i gęsto strzelając w powietrze. Z rąk Grenzschutzu tego dnia ginie łącznie siedmiu Polaków – w tym przypadkowo przechodzący w okolicach dworca murarz Franciszek Rosiński, 19-letnia służąca Weronika Żurawska i dwoje dzieci. Miasto zamiera. Na wylotach ulic ustawiono karabiny maszynowe, rozpoczęły się masowe aresztowania i represje, wielu młodych ucieka na tereny już wyzwolonej Polski. Ks. Wrycza zostaje postawiony przed sądem wojskowym i skazany na śmierć. Uwięziony w cytadeli grudziądzkiej, wraz z 13 obywatelami miasta oczekuje na wykonanie wyroku.

Podczas powstania chełmżyńskiego zginęło 7 osób.

Jednak nie zginęła

Żołnierze Grenzschutzu zajmują budynek Katolickiej Szkoły Chłopców, demolując wszystko – wrogami okazują się nawet krzesła i mapy. Poprzez agresję, znieważanie polskich symboli narodowych, prowokacyjne ćwiczenia wojskowe na cmentarzu czy godzinę policyjną demonstrują w gruncie rzeczy swoją bezsilność. 28 czerwca 1919 r. zostaje podpisany traktat wersalski, kończący I wojnę światową. Udaje się wybronić ks. Wryczę, który w lipcu wychodzi z więzienia. Co prawda w okupowanym mieście obowiązuje zakaz zgromadzeń, ale w drodze na plebanię ks. Józef wciąż spotyka ludzi, którzy w zawiniętych gazetach kryją kwiaty, a na wikariatce czeka już pełno chełmżan, którzy witają go jak bohatera.

Druga połowa 1919 r., mimo uprzykrzających zachowań Grenzschutzu, to oczekiwanie na przejście pod panowanie polskie. Powstaje straż obywatelska. W najgłębszej tajemnicy mieszkańcy Chełmży przygotowują sztandary, flagi, uczą się pieśni, a nawet zbierają zapasy, by przyjąć polskie wojsko godnym poczęstunkiem. We wtorek 20 stycznia 1920 r. oddziały Grenzschutzu opuszczają miasto. Chełmża szybko przystraja się w barwy narodowe, by wreszcie 21 stycznia o godz. 6.30 powitać oddziały polskie pod dowództwem por. Waldemara Eignera śpiewem „Jeszcze Polska nie zginęła”. Ku wielkiej radości mieszkańców wraz z żołnierzami przybywa ich kapelan – ks. Józef Wrycza, który niebawem w Pucku podczas zaślubin Polski z morzem wygłosi płomienne kazanie.

CZYTAJ DALEJ

Indie: Samolot pasażerski rozbił się podczas lądowania

2020-08-07 19:40

[ TEMATY ]

katastrofa

Indie

samolot

PAP

Lądujący podczas ulewnego deszczu w Kalikacie na południu Indii lecący z Dubaju samolot pasażerski ze 191 ludźmi na pokładzie wypadł z pasa startowego i rozpadł się na dwie części - informują władze. Dodano, że co najmniej 16 osób zginęło, a 123 zostało rannych.

Rzecznik prasowy indyjskiego ministerstwa lotnictwa cywilnego Rajeev Jain powiedział, że na pokładzie samolotu nie doszło do pożaru. Dodał, że na razie nie zna szczegółów dotyczących ofiar katastrofy, ale trwa akcja ratunkowa, a poszkodowani są przewożeni do szpitala.

Wśród zmarłych jest jeden z pilotów, a co najmniej 15 osób jest w stanie krytycznym - przekazał Abdul Karim, starszy oficer policji stanowej w Kerali.

PAP

Według Jaina na pokładzie maszyny znajdowało się 174 dorosłych pasażerów, 10 dzieci, dwóch pilotów i pięciu członków załogi.

Boeing 737 linii Air India Express leciał z Dubaju. Na jego pokładzie znajdowali się obywatele Indii zmierzający do domów w ramach organizowanej przez rząd podczas pandemii koronawirusa akcji repatriacyjnej.(PAP)

adj/ jar/

CZYTAJ DALEJ

Abp Głódź: nie ustawajmy w trwaniu przy prawdzie

Nie ustawajmy w trwaniu przy prawdzie, służbie pamięci, modlitwie o opamiętanie, o zejście z drogi nienawiści, oskarżeń i pomówień - powiedział metropolita gdański abp Sławoj Leszek Głódź w czasie Mszy św. w sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu.

Liturgia zainaugurowała uroczystości związane z otwarciem Parku Pamięci Narodowej "Zachowali się jak trzeba". Miejsce ma upamiętnić tysiące Polaków, którzy w okresie II wojny światowej ratowali Żydów, narażając własne życie.

Mszę św. koncelebrował ordynariusz toruński bp Wiesław Śmigiel, biskup pomocniczy diecezji łomżyńskiej Tadeusz Bronakowski oraz przełożony Prowincji Warszawskiej Redemptorystów Janusz Sok.

W homilii abp Głódź powiedział za św. Janem Pawłem II, że "naród, który nie zna swojej przeszłości, umiera i nie buduje przyszłości". "Wciąż trzeba nadrabiać wielkie zaległości minionych lat, kiedy wielkie segmenty narodowej historii, wśród nich te, które były niezabliźnioną raną tysięcy polskich serc, były usuwane z pola społecznego widzenia, zakłamywane, fałszowane" - powiedział metropolita gdański. Jako przykład przywołał zbrodnię katyńską. Zaznaczył, że "trzeba upamiętniać je w przestrzeni ojczyzny, aby przypominały, edukowały, czasem ostrzegały.

Abp Gódź podkreślił, że Park Pamięci Narodowej "to wyraz hołdu, jaki winniśmy naszym przodkom, którzy przekazali nam nadzwyczaj cenną lekcję człowieczeństwa będzie się nazywał: +Zachowali się jak trzeba+". Zwrócił uwagę, że słowa 18-letniej Danuty Siedzikówny "Inki" urastają do rangi symbolu tamtego pokolenia żołnierzy Polski Podziemnej. "Tych, którzy po zakończeniu wojny kontynuowali zbrojną walkę. Nie chcieli Polski spod znaku sierpa i młota. Chcieli Ojczyzny spod znalu Białego Orła. Dziś tym określeniem +zachowali się jak trzeba+ ujmujemy czyny ludzi honoru, gotowych do ofiar w imię dobra, w imię prawdy, w imię miłości bliźniego i Ojczyzny" - powiedział metropolita gdański.

Zaznaczył, że "misterium nieprawości nie odniosło zwycięstwa". "Autorami takich zwycięstw wiary nad misterium nieprawości byli ci, których nazwiska znalazły się na postumentach w Parku Pamięci Narodowej. Żołnierze tej nigdy nie zorganizowanej armii skupionej pod sztandarem dobra, uporządkowanego sumienia, imperatywu +zachowania się jak trzeba+ w chwilach trudnych, niekiedy granicznych" - powiedział hierarcha.

Metropolita gdański podkreślił, że "w części Polski okupowanej przez Niemców przeciwstawili się oni zbrodniczemu planowi powziętemu w stosunku do wspólnoty żydowskiej, planowi całkowitej zagłady tego narodu wybranego przez Boga, z którego wyrastają korzenie wiary chrześcijańskiej".

"Symbolem martyrologii Polaków udzielającej pomocy Żydom jest los rodziny Ulmów z Markowej na Podkarpaciu" - dodał abp Gódź.

Podkreślił, że "mimo represji, mimo wyroków śmierci, pomoc niesiona Żydom nie ustawała". Zwrócił uwagę, że w miastach, miasteczkach, wsiach angażowało się w nią również duchowieństwo. "Księżą wydawali metryki chrzcielne, które ratowały życie. Domy zakonne przechowywały żydowskie dzieci" - powiedział duchowny.

Metropolita gdański zwrócił uwagę, że "każdego roku, mimo upływającego czasu, przybywa nowych świadectw takich postaw. Przybywa także nowych drzew w Jerozolimie sadzonych dla Polaków – Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata. Jest ich tam ponad 25 procent" - zauważył abp Głódź.

W ocenie arcybiskupa "wielu zamyka się na ten głos prawdy i nie chce go usłyszeć, przejąć się nim".

"Nie ustawajmy w trwaniu przy prawdzie, służbie pamięci, modlitwie o opamiętanie, o zejście z drogi nienawiści, oskarżeń, pomówień" - zaapelował abp Głódź.

Podziękował także wspólnocie ojców redemptorystów za "zebranie informacji o czynach naszych rodaków w służbie dobra, miłości, człowieczeństwa". "W tym dziele wielkie zasługi ma Radio Maryja. To w odpowiedzi na jego apel, ogłoszony jeszcze w 1997 roku, tysiące rodaków przekazało informacje o ludziach, którzy ratowali Żydów, +godnych córkach i synach naszej ojczyzny+" - zwrócił uwagę metropolita gdański.

Po Liturgii został uroczyście otwarty Park Pamięci Narodowej "Zachowali się jak trzeba". Miejsce upamiętnia tysiące Polaków, którzy w okresie II wojny światowej ratowali Żydów, narażając własne życie.

W Liturgii brali dział przedstawiciele najwyższych władz państwowych m.in. premier Mateusz Morawiecki, wiceprezes Rady Ministrów minister kultury i dziedzictwa narodowego Piotr Gliński oraz minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak, a także prezes PiS Jarosław Kaczyński. (PAP)

Autor: Magdalena Gronek

mgw/ aj/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję