Reklama

Aspekty

Zabawa i służba

W Nowej Soli od 3 lat istnieje 26. Drużyna Harcerska Poszukiwaczy Zieleni im. św. Jerzego. Założył ją ówczesny wikariusz parafii pw. św. Józefa Rzemieślnika ks. Michał Gławdel. Drużyna z powodzeniem powiększa swe szeregi i przekazuje najmłodszym szlachetne wartości, które pozostają na całe życie

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 47/2015, str. 4-5

[ TEMATY ]

harcerze

Karolina Krasowska

Drużyna w komplecie

Z członkami nowosolskiej drużyny spotkałem się podczas jednej z sobotnich zbiórek. Wówczas młodzi ludzie bardzo aktywnie przygotowywali się do udziału w Festiwalu Piosenki Harcerskiej i Turystycznej, który odbędzie się 28 listopada.

Ewangelia w praktyce

Drużynę Poszukiwaczy Zieleni w Szkole Podstawowej nr 8 w Nowej Soli założył w 2012 r. ks. Michał Gławdel, członek Rady Chorągwi Ziemi Lubuskiej. – To był rok moich święceń kapłańskich i Euro 2012 – wspomina z uśmiechem. Zaczął od najmłodszych, od zuchów. Z każdym miesiącem – jak mówi – przybywało chętnych. Drużyna początkowo działała przy parafii pw. św. Józefa Rzemieślnika, w której ks. Michał był wikariuszem. – Harcerstwo to jest Ewangelia w praktyce. Pierwszorzędna jest misja Związku Harcerstwa Polskiego, czyli wychowanie młodego człowieka poprzez kształtowanie jego charakteru i stawianie mu wyzwań. Czyli odpowiedź na to, co mówił Jan Paweł II: „Nie róbcie skautingu zbyt łatwym, stawiajcie mu wymagania”. Żeby umieć kształtować charakter, żeby ktoś mógł poznawać Boga w przyrodzie, we wszystkim, to nie ma lepszej okazji z tego względu, że idziemy dużym szerokim pasem propozycji programowych, dajemy możliwość poznania, stawiamy wiele wyzwań, przygód, i to wszystko po prostu później wypełnione jest ideałem – tłumaczy. Ks. Michał obecnie jest jednym z opiekunów drużyny. – Pomagam na tyle, na ile mogę. Podpowiadam. Swoje doświadczenie programowe sprzedaje dzisiaj młodszym.

Wartości na całe życie

Obecnie zbiórki drużyny odbywają się w każdą sobotę w Gimnazjum nr 3 im. Henryka Sienkiewicza w Nowej Soli. Biorą w nich udział głównie dzieci z SP nr 8 i SP nr 2, ale także dzieci ze Szkoły Katolickiej. – Przede wszystkim spotkania mają na celu kształtowanie w młodych ludziach poczucia bezpieczeństwa, patriotyzmu i wychowania w wierze katolickiej. Wiadomo, że harcerze to patrioci, którzy wierzą w Boga. Pierwsze prawo zucha mówi, że zuch kocha Boga i Polskę. I właśnie na takich wartościach opiera się harcerstwo i wszelkie nasze zajęcia. Poprzez zabawę uczymy dzieci właśnie tych podstawowych wartości, które – naszym zdaniem – powinien mieć każdy Polak – mówi Marcin Gębski, który pełni funkcję przybocznego w drużynie. Marcin studiuje na dwóch kierunkach na Uniwersytecie Zielonogórskim. – Dla mnie jest to wspaniała odskocznia. Naprawdę zżyłem się z tymi dziećmi. Do każdej zbiórki lubię się przygotowywać, żeby przekazywać im coś więcej. Moim zdaniem to jest jedna z lepszych rzeczy być dla kogoś nauczycielem, bo harcerstwo i wszelkie wartości, które im przekazujemy, zostają na całe życie. Mam nadzieję, że wszystko, czego się tutaj nauczą, przyda im się w dorosłym życiu – dodaje.

Reklama

Działalność

Harcerze biorą udział w różnych akcjach i uroczystościach, np. w przekazaniu Betlejemskiego Światła Pokoju. – Jest to ważne wydarzenie, przekazanie z rąk do rąk czegoś, co jest światłem – znakiem tego, że Bóg już do nas przychodzi – mówi Marcin. – Ostatnio w Nowej Soli braliśmy udział w akcji „Znicz”. Sprzątaliśmy groby nieżyjących już instruktorów naszego hufca. Przy wszystkich grobach postawiliśmy znicze, więc była to też taka jedna z lepszych akcji. Marcin podkreśla, że harcerstwo to nie tylko zabawa, ale przede wszystkim służba; zwraca uwagę, że harcerze działają w różnego rodzaju hospicjach czy domach pomocy. – Harcerz jest pomocny i zawsze niesie pomoc bliźniemu, i tak też chcemy wychowywać nasze dzieci. Cieszymy się za każdym razem, kiedy to właśnie one przedstawiają nam, co chciałyby robić, jak chciałyby pomóc.

Co roku w kwietniu odbywa się sportowy turniej św. Jerzego, poświęcony postaci rycerza. Jest on skierowany nie tylko do harcerzy, lecz także mieszkańców Nowej Soli. Drużyna bierze również udział w rajdach organizowanych przez hufiec Nowa Sól oraz uczestniczy w zbiórkach kilkoma drużynami, czyli szczepem. W tym roku wystąpi w jubileuszowym Festiwalu Piosenki Harcerskiej i Turystycznej, który 28 listopada pod hasłem: „Muzyka łączy pokolenia” odbędzie się w Nowej Soli.

Marcin opowiada, że dużą rolę odgrywają rodzice harcerzy, którzy są bardzo mocno zaangażowani, i dodaje, że bez ich pomocy drużyna nie byłaby tak duża. Wyraża nadzieję, że ta współpraca będzie dalej się tak dobrze rozwijać.

Reklama

Kubuś Puchatek i Pan Kleks

Drużyna działa przede wszystkim w zastępach. Z kolei gromada zuchowa ma swoje „szóstki”. Drużyna Poszukiwaczy Zieleni wchodzi w skład 3. Szczepu Trop, który należy do hufca Nowa Sól. Obecnie w drużynie jest ok. 90 zuchów i harcerzy. Gromadę zuchową, czyli dzieci w wieku od 6 do 10 lat, prowadzi drużynowa Oliwia Sytnik, dla której harcerstwo było i wciąż pozostaje pasją. Oliwia tłumaczy, że zadaniem gromady zuchowej jest zdobywanie sprawności. – Każdy cykl sprawnościowy, czyli ok. 5 zbiórek, ma swoje elementy, które musi wykorzystać drużynowy w swojej pracy. Na te elementy składają się np. majsterka, gry i zabawy, pląs bądź teatrzyk zuchowy. Każdy cykl sprawnościowy musi posiadać kilka tych elementów, wówczas jest dobrze przeprowadzony – opowiada. Każdy cykl ma także swoją fabułę. – Teraz z moimi zuchami przeprowadzam cykl „Kubusia Puchatka”, czyli na każdej zbiórce jesteśmy w stumilowym lesie i przeżywamy wspólne przygody z Kubusiem Puchatkiem. Z drugą częścią gromady zdobywamy natomiast sprawność Pana Kleksa, czyli jesteśmy w Akademii Pana Kleksa i uczestniczymy w jego zajęciach. Ogólnie bawimy się z tymi dziećmi i dbamy o to, żeby każda zbiórka miała swoją fabułę i żeby dzieci potrafiły się wczuć w tę zbiórkę.

Przeżyć przygodę

Do drużyny należy Bartosz Banaszek z SP nr 8. 12-latek opowiada, że wstępując do Poszukiwaczy zieleni, chciał poznać nowych przyjaciół i znajomych, ale też kontynuować harcerskie tradycje rodzinne, gdyż jego tata i dziadek byli harcerzami. W życiu stara się kierować wartościami, które są przekazywane w drużynie. W harcerstwie podoba mu się przyjemna atmosfera oraz ciekawe zadania i gry, które są organizowane na zbiórkach.

Od samego początku z drużyną związana jest Hania Stalińska, uczennica tej samej szkoły. – Ks. Michał prowadził u nas religię i w którejś chwili powiedział, że chce stworzyć taki zastęp harcerski i ja się tym zaciekawiłam – opowiada. Hani również podoba się atmosfera panująca w drużynie, a także wspólne wyjazdy, które wraz z rówieśnikami chętnie wspomina. Kontynuuje również tradycje rodzinne. – U mnie w rodzinie ciocia była harcerką i mi opowiadała o tym, chciałam tak jak ciocia przeżyć taką przygodę. Harcerka chciałaby dorównać dzieciom, które brały udział w powstaniu warszawskim. – Oni też byli harcerzami i ja też bardzo bym chciała im dorównać.

Lekcja i wyzwanie

Drużynowa Agata Krutow podkreśla, że dla niej praca z dziećmi jest przede wszystkim lekcją. – Myślę, że przede wszystkim jest to dla mnie pewna lekcja, ponieważ muszę się nauczyć kontaktu z dziećmi. Muszę się nauczyć do nich indywidualnie podchodzić, pracować z nimi, zaciekawić ich, ale też rozwijać i wychowywać w taki sposób, żeby nie czuli się tak jak w szkole. Oni się po prostu w harcerstwie uczą życia. Dla mnie jest to coś pięknego, jak widzę, że oni się cieszą, kiedy wychodzą ze zbiórki uśmiechnięci. Jest to też dla mnie wyzwanie, ponieważ czasami jest ciężko, ale naprawdę warto jest widzieć uśmiech na twarzach dzieci – opowiada drużynowa. – Harcerstwo jest to naprawdę świetna okazja do tego, żeby dzieci uczyły się zaradności życiowej – samodzielności i odpowiedzialności za siebie. Nasza misja polega na tym, żeby wychowywać przyszłych odpowiedzialnych i świadomych obywateli, którzy będą głosowali w wyborach, którzy może kiedyś będą w nich startowali. Dla mnie to jest przejawem patriotyzmu, że staram się im przekazać to, co jest ważne – to że jesteśmy Polakami i nie możemy być obojętni na sprawy, które tak naprawdę dotyczą nas wszystkich.

2015-11-19 11:54

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Przesłanie Biskupa Polowego do harcerzy z okazji 76. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego i 100-lecia Bitwy Warszawskiej

2020-07-31 09:47

[ TEMATY ]

harcerze

bp Józef Guzdek

episkopat.news

„Serdecznie zachęcam Was – harcerzy i skautów w kraju i poza jego granicami – do kultywowania pamięci o służbie i walce waszych poprzedników – zarówno w roku 1920, jak i w 1944” - napisał w przesłaniu do harcerzy i skautów biskup polowy Józef Guzdek. Ordynariusz Wojskowy jest delegatem Konferencji Episkopatu Polski do spraw Duszpasterstwa Harcerzy i Skautów. Swoje słowa do druhen i druhów skierował z okazji odbywającego się w Warszawie Zlotu Harcerskiego w 76. rocznicę Powstania Warszawskiego „Nasze Pojutrze…”

Ordynariusz Wojskowy zwrócił uwagę, że w tym roku poza 76. rocznicą wybuchu Powstania Warszawskiego obchodzić będziemy także stulecie Bitwy Warszawskiej. Biskup polowy przypomniał, że pierwsi polscy harcerze byli zaangażowani na wielu frontach I wojny światowej walcząc o wolność.

„Potem, w roku 1919, wyróżniali się wśród obrońców Lwowa, byli także w wielu miejscach zmagań o polskie granice. Odznaczyli się szczególnie latem 1920 roku, kiedy zgłaszali się dobrowolnie do Wojska Polskiego lub też wstępowali do ochotniczych pułków piechoty, formowanych dla obrony Warszawy” - naisał Biskup Polowy.

Jak podkreślił bp Guzdek harcerze, oprócz postawy służby, „wnosili do tych formacji wojskowych młodzieńczą pogodę ducha, braterstwo i koleżeństwo”. Nawiązując do Powstania Warszawskiego przywołał harcerskie bataliony „Zośka” i „Parasol” oraz „zawiszaków” roznoszących powstańczą pocztę i rozkazy, rozprowadzając gazety oraz gasząc pożary, pełniąc funkcje łączników, obserwatorów, a nawet saperów.

Delegat KEP ds. Duszpasterstwa Harcerzy i Skautów podkreślił, że zarówno w 1920, jak i w 1944 roku inspiracje do walki o wolność Ojczyzny – nawet za cenę życia – wielu harcerzy czerpało z Ewangelii. Wskazał też, że patron polskich harcerzy, błogosławiony ks. Stefan Wincenty Frelichowski „rozumiał znaczenie ewangelicznego dojrzewania do duchowej walki, gdy podczas pobytu w obozie koncentracyjnym w Dachau pisał: »Radosnym, Panie! Nie siedzę bezczynnie/Z Chrystusa życiodajną łącząc się ofiarą, Gdy bracia moi za Ojczyznę walczą…/Więc, że więzień za Ojczyznę walczyć może…/Radosnym, Boże!«”.

Biskup Guzdek zachęcił harcerzy i skautów do kultywowania pamięci o służbie ich poprzedników oraz zachęcił do udziału w uroczystościach osobiście lub za pośrednictwem mediów.

„Serdecznie zachęcam Was – harcerzy i skautów w kraju i poza jego granicami – do kultywowania pamięci o służbie i walce waszych poprzedników – zarówno w roku 1920, jak i w 1944. Jednocześnie, odpowiadając na wezwanie naszego błogosławionego Patrona, zapraszam, aby w dniach tych szczególnych rocznic z »Chrystusa życiodajną łączyć się ofiarą«” - czytamy w przesłaniu do harcerzy.

Biskup Polowy zachęcił do udziału, za pośrednictwem transmisji internetowych na stronach katedry polowej i Ordynariatu Polowego, we Mszy św. sprawowanej w katedrze polowej 31 lipca o godz. 18.00, i Eucharystii dziękczynnej w 100-lecie Bitwy Warszawskiej, która zostanie odprawiona 15 sierpnia. „Kto może, niech włączy się do wspólnej modlitwy. Bądźmy gotowi do służby i duchowych zmagań. Czuwajmy!”, zaapelował.

Przesłanie zostało zamieszczone na stronie internetowej Ordynariatu Polowego i rozesłane do organizacji harcerskich i skautowskich.

CZYTAJ DALEJ

Św. Jan Maria Vianney

Drodzy Bracia i Siostry!


W dzisiejszej katechezie pragnę pokrótce przypomnieć życie świętego Proboszcza z Ars, podkreślając niektóre jego charakterystyczne cechy, które mogą stanowić wzór również dla kapłanów naszych czasów, z pewnością różnych od tych, w których on żył, jednak pod wieloma względami naznaczonych tymi samymi podstawowymi wyzwaniami ludzkimi i duchowymi.
Właśnie wczoraj minęło 150 lat od jego narodzin dla nieba. O drugiej nad ranem 4 sierpnia 1859 r. Jan Maria Vianney, po zakończeniu swego życia ziemskiego, udał się na spotkanie z Ojcem Niebieskim, aby otrzymać jako dziedzictwo królestwo przygotowane już od stworzenia świata tym, którzy wiernie wypełniają Jego naukę (por. Mt 25,34). Jakże wielkie święto musiało być w niebie w chwili wejścia do niego tak gorliwego kapłana! Jakże wspaniałe przyjęcie musiała mu zgotować wielka rzesza synów pojednanych z Ojcem za pośrednictwem jego pracy proboszcza i spowiednika! Z okazji tej rocznicy ogłosiłem Rok Kapłański, którego tematem jest, jak wiadomo: „Wierność Chrystusa, wierność kapłana”. Od świętości zależy wiarygodność świadectwa i w ostateczności sama skuteczność misji każdego kapłana.
Jan Maria Vianney urodził się w miasteczku Dardilly 8 maja 1786 r. w biednej rodzinie chłopskiej, ale bogatej człowieczeństwem i wiarą. Ochrzczony został - zgodnie z dobrym zwyczajem tych czasów - w dniu urodzin. W dzieciństwie i młodości poświęcał swój czas pracy na polu i wypasowi zwierząt, do tego stopnia, że jeszcze w wieku 17 lat był analfabetą. Znał jednak na pamięć modlitwy, jakich nauczyła go pobożna matka, i karmił się religijnością, którą oddychało się w jego rodzinnym domu. Biografowie opowiadają, że od wczesnej młodości starał się podporządkować woli Bożej, także w najskromniejszych zadaniach. Żywił w głębi serca pragnienie, by zostać kapłanem, ale nie było łatwo to osiągnąć. Święcenia kapłańskie uzyskał po wielu przeciwnościach i nieporozumieniach, dzięki pomocy mądrych kapłanów: byli oni na tyle otwarci, że nie poprzestawali na jego ludzkich ograniczeniach, ale potrafili spojrzeć głębiej, wyczuwając poziom świętości, która kształtowała się w tym zupełnie wyjątkowym młodzieńcu. Tak więc 23 czerwca 1815 r. został wyświęcony na diakona, a rok później, 13 sierpnia, na kapłana. Wreszcie w wieku 29 lat, po wielu niepewnościach, niepowodzeniach i łzach, mógł przystąpić do ołtarza Pańskiego i zrealizować marzenie swego życia.
Święty Proboszcz z Ars zawsze był świadom wielkości otrzymanego daru. Mówił: „Och, jakże wielkie jest kapłaństwo! Dobrze się je pojmie dopiero w niebie... gdyby się je pojęło na ziemi, umarlibyśmy nie z lęku, lecz z miłości”... (Abbé Monnin, Esprit du Curé d’Ars, p. 113). Już jako dziecko wyznał swej matce: „Gdybym był księdzem, chciałbym zdobyć wiele dusz” (Abbé Monnin, Procès de l’ordinaire, s. 164). I tak się stało. W pracy duszpasterskiej, tak bardzo prostej, jak i niezwykle owocnej, ten anonimowy proboszcz zagubionej wioski na południu Francji potrafił tak bardzo utożsamić się z własną posługą, że stał się, także w sposób widzialny i powszechnie rozpoznawalny, alter Christus, obrazem Dobrego Pasterza, który w przeciwieństwie do najemnika daje życie za swoje owce (por. J 10,11). Jego życie było żywą katechezą, która nabierała wyjątkowej skuteczności, gdy ludzie widzieli, jak odprawiał Mszę św., jak trwał na adoracji przed tabernakulum i gdy spędzał wiele godzin w konfesjonale.
Centrum jego życia stanowiła więc Eucharystia, którą z szacunkiem i pobożnością celebrował i adorował. Charakterystyczna dla tej niezwykłej osobowości kapłańskiej była nieustanna posługa spowiedzi. W praktyce sakramentu pokuty uznawał logiczne i naturalne wypełnienie apostolatu kapłańskiego, w posłuszeństwie nakazowi Chrystusa: „Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (por. J 20, 23). Święty Jan Maria Vianney wyróżniał się więc jako doskonały i niestrudzony spowiednik i kierownik duchowy. „Jednym poruszeniem wewnętrznym przemierzał od ołtarza do konfesjonału”, gdzie spędzał większość dnia, i starał się na wszelkie sposoby, przez przepowiadanie i przekonującą radę, by parafianie odkryli znaczenie i piękno sakramentalnej pokuty, ukazując ją jako wewnętrzny wymóg obecności eucharystycznej (por. List do kapłanów na Rok Kapłański).
Metody duszpasterskie św. Jana Marii Vianneya mogą zdawać się słabo przystosowane do obecnych warunków społecznych i kulturowych. Jak mógłby go naśladować współczesny ksiądz, w świecie tak bardzo zmienionym? Chociaż jest prawdą, że czasy się zmieniają, a wiele charyzmatów jest specyficznych dla danej osoby, to jednak istnieje styl życia i głębokie pragnienie, do których kultywowania powołani są wszyscy. Jeśli dobrze się przyjrzymy, to dostrzeżemy, że Proboszcz z Ars został świętym ze względu na swą pokorną wierność misji, do której powołał go Pan Bóg; ze względu na swe nieustanne, pełne ufności powierzanie siebie Bożej Opatrzności. Udało mu się dotrzeć do ludzkich serc nie w oparciu o swoje ludzkie zdolności, czy też oddziałując wyłącznie w oparciu o godną pochwały mobilizację woli; zdobył dusze, nawet te najbardziej oziębłe, przekazując im to, czym sam żył wewnętrznie, to znaczy swą przyjaźń z Chrystusem. Był „zakochany” w Chrystusie, a prawdziwym sekretem jego sukcesu duszpasterskiego była miłość żywiona do Misterium Eucharystycznego, przepowiadanego, celebrowanego i przeżywanego.
Drodzy Bracia i Siostry! Jego świadectwo przypomina nam, że dla każdego ochrzczonego, a tym bardziej dla kapłana, Eucharystia „nie jest zwykłym wydarzeniem z dwoma uczestnikami, dialogiem Boga ze mną. Komunia eucharystyczna skłania do całkowitej przemiany swego życia. Z siłą otwiera wewnętrzne «ja» człowieka i tworzy nowe «my» (Joseph Ratzinger, „La Comunione nella Chiesa”, p. 80).
Nie można więc sprowadzać postaci św. Jana Marii Vianneya jedynie do wzorca, choćby nawet godnego podziwu, XIX-wiecznej pobożnej duchowości. Przeciwnie, trzeba dostrzec jego prorocką siłę, znamionującą jego osobowość jako człowieka i kapłana. W porewolucyjnej Francji - doświadczającej pewnego rodzaju „dyktatury racjonalizmu”, dążącej do usunięcia samej obecności kapłanów i Kościoła z życia społecznego - żył on najpierw, w czasach młodości, bohatersko w warunkach tajności, kiedy trzeba było przemierzać w nocy wiele kilometrów, by uczestniczyć we Mszy św. Następnie, jako kapłan, wyróżniał się wyjątkową i owocną kreatywnością duszpasterską, zdolną do ukazania, że panujący wówczas racjonalizm daleki był w rzeczywistości od zaspokojenia autentycznych potrzeb człowieka, a więc nieżyciowy.
Drodzy Bracia i Siostry! W 150 lat od śmierci świętego Proboszcza z Ars wyzwania współczesnego społeczeństwa nie są mniej absorbujące, a być może są one nawet bardziej złożone. Jeśli istniała wówczas „dyktatura racjonalizmu”, to w naszych czasach w wielu środowiskach mamy do czynienia z pewnym rodzajem „dyktatury relatywizmu”. Obie przedstawiają odpowiedzi nieadekwatne wobec słusznego żądania człowieka, by w pełni używać własnego rozumu jako wyróżniającego i konstytutywnego elementu własnej tożsamości. Racjonalizm był nieadekwatny, gdyż nie uwzględniał ludzkich ograniczeń i rościł sobie prawo do wyniesienia samego rozumu do miary wszechrzeczy, przemieniając go w swego rodzaju bożka. Współczesny relatywizm uśmierca rozum, gdyż faktycznie posuwa się do twierdzenia, że człowiek nie może niczego poznać w sposób pewny poza dziedziną nauk pozytywnych. Dzisiaj jednak, podobnie jak wówczas, człowiek, który jest, „dąży do odnalezienia sensu i spełnienia swego życia”, ciągle poszukując wyczerpujących odpowiedzi na dogłębne pytania, które sobie nieustannie stawia.
Dobrze zdawali sobie sprawę z tego „pragnienia prawdy”, płonącego w sercu każdego człowieka, Ojcowie II Soboru Watykańskiego, gdy stwierdzali, że zadaniem kapłanów, jako „wychowawców w wierze”, jest kształtowanie „autentycznej wspólnoty chrześcijańskiej”, zdolnej do otwarcia „wszystkim ludziom drogi do Chrystusa” oraz wypełnienie prawdziwej „funkcji macierzyńskiej wobec dusz”, wskazując i dopomagając niewierzącym w odnalezieniu „drogi do Chrystusa i Jego Kościoła”, a dając ludziom wierzącym „bodźce, posilenie i wzmocnienie do duchowej walki” (por. „Presbyterorum ordinis”, 6).
Nauczanie, które dotyczy tego problemu, a które przekazuje nam nieustannie święty Proboszcz z Ars, to przypomnienie, że u podstaw takiego zaangażowania duszpasterskiego kapłan musi postawić swe osobiste zjednoczenie z Chrystusem, o którego dojrzewanie i wzrastanie trzeba dbać każdego dnia. Tylko w taki sposób będzie on mógł poruszyć ludzkie serca i otworzyć ich na miłosierną miłość Pana Boga. W konsekwencji, jedynie w ten sposób może wzbudzić entuzjazm i duchową żywotność wspólnot, które powierza mu Pan. Módlmy się, aby za wstawiennictwem św. Jana Marii Vianneya Bóg obdarzył swój Kościół świętymi kapłanami i aby w wiernych wzrastało pragnienie wspierania i dopomagania im w ich posłudze.
Zawierzmy tę intencję Maryi, którą dziś przyzywamy jako Matkę Bożą Śnieżną.

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach OSPPE

CZYTAJ DALEJ

Śląskie: Od środy do piątku utrudnienia w związku z Tour de Pologne

2020-08-04 19:40

Ks. Mariusz Frukacz

Od środy do piątku kierowcy korzystający z dróg w woj. śląskim powinni spodziewać się utrudnień związanych z trzema etapami 77. kolarskiego wyścigu Tour de Pologne. Organizator komunikacji miejskiej wprowadził zmiany obejmujące prawie 200 linii autobusowych i tramwajowych.

Tegoroczny Tour de Pologne rozpocznie się w środę po godz. 13.40 na Stadionie Śląskim. Kolarze przejadą trasą pierwszego etapu m.in. przez Piekary Śląskie, okolice Siewierza, Zawiercie, Ogrodzieniec, by przez Dąbrowę Górniczą, Sosnowiec i Siemianowice Śląskie dotrzeć do Katowic, gdzie zwyczajowo trzy razy pokonają śródmiejską pętlę.

Na trasie należy spodziewać się czasowych zamknięć w związku z przejazdem peletonu. W stolicy regionu od godz. 16. (do ok. godz. 19.) zamykane będą ulice lub ich odcinki: Al. Korfantego, Al. Roździeńskiego, Olimpijska, Góreckiego, Dobrowolskiego, Dudy-Gracza, Graniczna, Pułaskiego, Dolina Trzech Stawów, Francuska, Damrota, Powstańców, Jagiellońska, pl. Miarki, Kościuszki, Poniatowskiego, Mikołowska, Sądowa, Sokolska oraz Skargi.

Dla kierowców chcących wyjechać z wnętrza pętli dostępne będą śluzy na skrzyżowaniach głównych ulic. Ruchem będzie kierowała tam policja, w miarę możliwości, gdy kolarze będą w innej części miasta, umożliwiając wyjazd bądź wjazd. W środę już od godz. 13. zamknięta będzie Al. Korfantego - od Pętli Słoneczna do Rynku - w związku z przejazdem Tour de Pologne Junior.

Na czwartek zaplanowano etap z Opola do Zabrza: na terenie woj. śląskiego kolarze pojadą m.in. drogą krajową nr 88 oraz Drogową Trasą Średnicową przez Gliwice, by dotrzeć na pętlę w Zabrzu, która obejmie fragment DTŚ, ul. de Gaulle’a i ul. Roosevelta (do ronda łącznika węzła z DTŚ). DTŚ w kierunku Gliwic na odcinku od węzła Rymera do węzła Roosevelta będzie zamknięta od godziny 13.30. do 20. W tym czasie objazd w kierunku Gliwic będzie odbywał się przez centrum Zabrza.

W piątek przewidziany jest etap z Wadowic do Bielska-Białej, przez Andrychów, z pętlami poprowadzonymi przez Porąbkę, Międzybrodzie Żywieckie i Kocierz, a także Przegibek, Łodygowice i Międzybrodzie Żywieckie - oraz finiszem zaplanowanym po godz. 15.30 w bielskiej Alei Armii Krajowej.

Śląska drogówka uruchomi od 5 do 7 sierpnia, w godzinach od 8. do zakończenia poszczególnych etapów, infolinię. Pod numerem telefonu: 47 851 11 34 będzie można uzyskać informacje o utrudnieniach w ruchu związanych z organizacją wyścigu. Swoją infolinię uruchomił już urząd miasta Katowice, pod nr telefonu 32 77 88 960.

O utrudnieniach poinformował też organizujący komunikację miejską w centralnej części woj. śląskiego Zarząd Transportu Metropolitalnego. Jak podał, zmiany spowodowane dwoma pierwszymi etapami Tour de Pologne obejmują prawie 200 linii autobusowych i tramwajowych, które przebiegają przez niemal wszystkie 56 gmin, do których sięga sieć transportowa ZTM.

„To jedna z tych imprez, która w naszym regionie najbardziej wpływa na funkcjonowanie komunikacji miejskiej. W ostatnich tygodniach poświęciliśmy masę pracy, aby zminimalizować utrudnienia i zapewnić możliwość transportu pasażerom. Trasa przejazdu kolarzy jest jednak długa, setki ulic będą zamknięte i niestety wszyscy musimy się z tym zmierzyć“ - zaznaczył rzecznik ZTM Michał Wawrzaszek.

Zgodnie z radami organizatora komunikacji, aby uniknąć zaskoczeń należy zaplanować podróż z wyprzedzeniem, korzystając przede wszystkim ze strony metropoliaztm.pl. W zakładce Rozkłady Jazdy i Komunikaty można sprawdzić godzinę odjazdu każdego autobusu lub tramwaju i zapoznać się ze szczegółowymi komunikatami poświęconymi Tour de Pologne - w formie tabeli.

Szczegółowe informacje można zdobyć dzwoniąc na bezpłatną i czynną całą dobę infolinię ZTM pod nr 800 163 030. Dodatkowo 5 i 6 sierpnia ZTM będzie na profilu ZTM Alert na Facebooku na bieżąco publikował najważniejsze informacje o utrudnieniach.(PAP)

autor: Mateusz Babak

mtb/ je/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję