Reklama

Bezcenna obecność

2016-02-11 10:08

Urszula Buglewicz
Edycja lubelska 7/2016, str. 1, 3

Paweł Wysoki

Uroczystą Liturgią sprawowaną pod przewodnictwem abp. Stanisława Budzika z udziałem kilkuset sióstr i braci zakonnych zakończył się Rok Życia Konsekrowanego

W archikatedrze lubelskiej 2 lutego odbyło się doroczne święto osób życia konsekrowanego. Obchodzone z inicjatywy św. Jana Pawła II już po raz 20., w tym roku miało wyjątkowy wymiar ze względu na kończący się w Kościele Rok Życia Konsekrowanego. Zakonnice i zakonnicy, reprezentujący kilkadziesiąt zgromadzeń wpisanych w historię archidiecezji lubelskiej, zgromadzili się na wspólnej modlitwie Liturgią Godzin, Koronką do Miłosierdzia Bożego oraz na adoracji Najświętszego Sakramentu. Centralną częścią spotkania przygotowanego przez ks. Andrzeja Krasowskiego, wikariusza biskupiego ds. życia konsekrowanego, była Eucharystia koncelebrowana przez kilkudziesięciu kapłanów i zakonników oraz biskupów: Stanisława Budzika, Mieczysława Cisło, Józefa Wróbla i Ryszarda Karpińskiego.

Ogień w sercu

We wprowadzeniu do Liturgii Metropolita Lubelski zwrócił uwagę, że w katedrze zgromadziło się kilkaset „córek i synów Króla”, z których każdy mógłby opowiedzieć poruszającą historię swojego powołania i za prorokiem Jeremiaszem powtórzyć: „uwiodłeś mnie, Panie; w moim sercu zapłonął ogień”. W święto Ofiarowania Pańskiego, gdy tradycja nakazuje poświęcić zapaloną gromnicę, abp Stanisław Budzik wraz z całym zgromadzeniem dziękował Bogu za „ogień, który płonie w sercach i pozwala się otwierać na Chrystusa”. Pasterz dziękował również za osoby życia konsekrowanego, które dla świata są znakiem Bożej miłości, dobroci i piękna. Wskazując na obraz Matki Bożej Częstochowskiej – dar kard. Stefana Wyszyńskiego dla męskich zakonów, który do 17 lutego peregrynuje po naszej diecezji, mówił: – Każdy z nas powinien otworzyć się na spotkanie z Chrystusem. Niech Maryja, która niesie Chrystusa i ukazuje Go wszystkim jako Światłość Świata, będzie naszą przewodniczką. Kto spotkał Jezusa, kto doświadczył Jego obecności w sercu, jest człowiekiem radosnym i z radością podejmuje nowe wyzwania.

Czas przebudzenia

O potrzebie podejmowania nowych wyzwań mówiła również s. Joanna Maciąg ze Zgromadzenia Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. – Jako osoby konsekrowane jesteśmy wezwani do dawania pozytywnej odpowiedzi na znaki czasu pojawiające się we współczesnym świecie, jak niegdyś czynili to nasi święci założyciele. Do takiej postawy wzywa nas papież Franciszek, który jak dobry ojciec z miłością stawia wymagania i przestrzega, by nie przesiąkać mentalnością tego świata. Nadszedł czas na przebudzenie i podjęcie wszelkich starań, by bardziej radośnie przeżywać naszą teraźniejszość i z odnowioną ewangeliczną pasją, bez lęku patrzeć w przyszłość – podkreślała zakonnica. Dziękując za dar powołania do wyłącznej służby Bogu, a także w nawiązaniu do symboliki przeżywanego święta, s. Joanna mówiła: – Chrystus jest światłem. Naszym zadaniem jest wśród mroków dzisiejszego świata być przynajmniej Jego odblaskiem. By być nosicielem światła, trzeba podtrzymywać ogień nadziei, trzeba w postach, modlitwach i adoracji nasłuchiwać Bożego głosu i wpatrywać się w Jego Miłosierne oblicze.

Reklama

Wciąż potrzebni

W rozmowie z „Niedzielą” o. Andrzej Derdziuk OFMCap podkreślał, że intuicja papieża Franciszka, który ogłosił Rok Życia Konsekrowanego, skierowana była przede wszystkim do sióstr i braci, aby mogli na nowo rozpalić w sobie charyzmat, odczytać teraźniejszość i uświadomić, że nadal mają do spełnienia ważną misję w Kościele i świecie. – Owocem tego roku jest przekonanie, że nadal jesteśmy potrzebni – mówił o. Derdziuk. – W kontekście Roku Miłosierdzia, który wszedł jako swoista kontynuacja Roku Życia Konsekrowanego, to potrzeba serc, które będą gotowe poświęcić się z przekonaniem, że ich ofiara i rezygnacja na rzecz budowy większego dobra ma sens. Świat potrzebuje miłosierdzia, a osoby konsekrowane to miłosierdzie świadczą, począwszy od modlitwy i postu po wiele dzieł edukacyjnych i charytatywnych. Pełniona w ukryciu posługa sióstr i braci jest niezwykle cenna – zapewniał zakonnik. W opinii o. Derdziuka, sytuacja współczesnego świata, którego ziemskie struktury są nietrwałe, wyraźnie pokazuje, że tylko wybór Boga daje nadzieję. – Życie konsekrowane uświadamia nam, że nasza ojczyzna jest w niebie – podkreślał.

Być zaczynem

Przekonany o nieustannej potrzebie obecności w Kościele i w świecie sióstr oraz braci jest również bp Józef Wróbel, sercanin. Jako przedstawiciel osób życia konsekrowanego wśród lubelskich biskupów, w okolicznościowej homilii dowodził, że chociaż świat zakonny kojarzy się z życiem ukrytym, rzadko manifestowanym na zewnątrz, to rola i znaczenie życia konsekrowanego w Kościele i społeczności ludzkiej jest nie do przecenienia. Bp Wróbel, kreśląc szczegółowo panoramę życia zakonnego, przywołał najważniejsze daty i postaci, m.in. św. Benedykta z Nursji, św. Franciszka, św. Dominika i św. Ignacego Loyolę. Podkreślał, że każdy z nich, przeniknięty duchem wiary, odczytywał znaki czasu, a chociaż nie zawsze został dobrze oceniony przez sobie współczesnych, przez historię został uznany za wiernego ucznia Chrystusa, miłującego Kościół i człowieka. Zwracając się do współbraci, mówił: – Trzeba być zaczynem tego, co Boże, tego, co służy Ewangelii i zbawieniu. Piękne owoce takiego życia, które swój fundament ma w naśladowaniu Jezusa Chrystusa, wierności chryzmatowi zgromadzenia i w odczytywaniu znaków czasu, będzie można docenić i odczytać w przyszłości – zapewniał.

* * *

Archidiecezja lubelska jest bogata pod względem powołań – to ponad 500 sióstr i braci zakonnych wywodzących się z Lubelszczyzny oraz liczne zgromadzenia obecne na terenie naszej diecezji: 22 męskie (36 placówek) oraz 47 żeńskich (98 placówek)

Tagi:
rok życia konsekrowanego

Bankowiec w habicie

2016-02-03 08:47

Anna Cichobłazińska
Niedziela Ogólnopolska 6/2016, str. 26-27

Zrezygnowały z klauzury na rzecz podopiecznych. Mieszkają kątem w magazynie, schowku, na portierni. Albertynki w Poraju rozbudowują dom opieki dla niepełnosprawnych kobiet

Anna Cichobłazińska

Ekspertyzy strażackie jednoznacznie określiły stan krokwi przedwojennego budynku domu opieki prowadzonego przez siostry albertynki w Poraju. Remont stropu i słabość fundamentów w konsekwencji zakończyły się rozebraniem gmachu i rozpoczęciem budowy nowego. Mieszkanki musiały się przenieść do części gospodarczej domu, a siostry – zrezygnować z klauzury.

S. Judyta Renata Dudziak ZSAPU, dyrektor placówki, zastanawiała się, jak wykorzystać legary ze starego domu. Zostały pocięte na deseczki, na których jedna z mieszkanek napisze ikony – pierwsza powstała już wcześniej i została powieszona w maleńkim gabinecie siostry dyrektor, obok innych prac, gdyż na terapii zajęciowej mieszkające tu panie tworzą istne arcydzieła rękodzielnictwa. W domu mieszka 100 kobiet niepełnosprawnych intelektualnie ze sprzężoną niepełnosprawnością, np. ruchową. Wózek inwalidzki, chodzik czy materac przeciwodleżynowy na łóżku to codzienność w domu. Dziś jego funkcjonowanie jest dotkliwie ograniczane wznoszeniem nowoczesnego budynku dla potrzeb chorych mieszkanek.

Nadzieja w darczyńcach

Całe nowe skrzydło domu, wybudowane w miejscu starego, to już standard XXI wieku: w całości spełnia wymogi unijne stawiane tego rodzaju placówkom. Szerokie korytarze, podjazdy, uchwyty dla osób niepełnosprawnych. Łazienki przy pokojach wyposażone są w brodziki, prysznice, toalety. Dom ma dostęp do Internetu i wewnętrzną telewizję. Nowe, lśniące pomieszczenia już czekają na mieszkanki. Zresztą część z nich już mieszka w nowym budynku, a jedna z sióstr kątem zasiedliła przyszłą portiernię, by panie czuły się bezpiecznie.

Niestety, ostateczne wykończenie domu to koszty, którym siostry nie są w stanie sprostać. Wyposażenie samej kuchni to potężny wydatek. Stąd pomysł starania się o uzyskanie wpisu domu do KRS, jako organizacji pożytku publicznego, z nadzieją, że znajdą się darczyńcy. Od nowego roku można już wesprzeć dom odpisem 1 proc. podatku. – Ekspertyza strażacka wymogła remont, który przerodził się w rozległą inwestycję – mówi siostra dyrektor. – Od momentu zburzenia starego budynku dom nie ma własnej kuchni, obiady są z cateringu. Panie tęsknią za domowymi posiłkami – dodaje. Siostry wraz z pracownikami same przygotowują śniadania, podwieczorki i kolacje. W nowym domu jest już przygotowana obszerna kuchnia, z jadalnią i zapleczem magazynowym. Niestety, na razie stoją puste.

Cały nowy budynek jest w stanie zamkniętym. Użytkowany jest parter. Wszystkie pomieszczenia służą jako pokoje mieszkalne, chociaż docelowo ich przeznaczenie będzie inne. – Na poziomie piętra wykonano instalację i już można by robić wylewki i dalej wykańczać, ale brak środków finansowych wstrzymuje intensywne prace budowlane – podkreśla siostra dyrektor.

Albertynki w Poraju

Siostry albertynki pracują w domu pomocy w Poraju od 1945 r. W czasach komunistycznych zarządzało nim podległe reżimowi Zrzeszenie Katolików Caritas. Zgromadzenie Sióstr Albertynek przejęło dom w 1990 r. Do 1999 r. były do niego kierowane osoby niepełnosprawne z różnymi schorzeniami z całej Polski. Obecnie przyjmowane są kobiety z niepełnosprawnością intelektualną po ukończeniu 18. roku życia, głównie z terenu województwa śląskiego. Mieszkanki mają tu zapewnioną nie tylko bardzo dobrą opiekę, ale też rehabilitację. Siostry zatrudniają 58 osób świeckich. Jest to jeden z największych zakładów pracy dla mieszkańców Poraja i okolicznych miejscowości. Wysoko wykwalifikowany personel – terapeuci, pedagodzy cały czas się dokształcają, uczestnicząc w kursach i szkoleniach. – To bardzo dobrzy, wierni pracownicy – mówi z uznaniem siostra dyrektor. – Mimo trudności nie zwolniłyśmy przez te cztery lata budowy nikogo. A oni, z tak wysokimi kwalifikacjami, nie szukali innego pracodawcy.

Siostry z dyplomami

Wysokie kwalifikacje personelu i ostre wymogi prowadzenia domu we wciąż zmieniającej się rzeczywistości „wymuszają” specjalistyczne wykształcenie sióstr albertynek i ciągłe doskonalenie się na kursach i studiach podyplomowych. Bankowcem i finansistą jest siostra dyrektor z dyplomem Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie i po studiach podyplomowych z organizacji pomocy społecznej na Uniwersytecie Rzeszowskim. – Prawie wszystkie siostry zdobywały wykształcenie w zgromadzeniu. Studiujemy tam, gdzie w danym czasie pracujemy – mówi s. Judyta. I tak s. Józefina Fudala jest historykiem po Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, ukończyła też podyplomowe studia z rachunkowości na Uniwersytecie Śląskim; s. Bernadeta Borowiec jest magistrem pielęgniarstwa po Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach, ma za sobą także podyplomowe studia pomocy społecznej w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Janusza Korczaka w Warszawie; s. Bernadeta Jurasz jest absolwentką Studium Pielęgniarskiego w Busku-Zdroju; s. Emanuela Moćko ukończyła Instytut Teologiczny w Częstochowie; s. Imelda Węgrzyn, po maturze, ma wieloletnie doświadczenie pracy w domach prowadzonych przez siostry albertynki. – Wykształcenie to nasza racja bytu – podkreśla siostra dyrektor. – Nie możemy być gorzej wykształcone niż nasi pracownicy. To my stawiamy wymagania. Prowadzimy pełną księgowość, rozliczenia, projekty, także te unijne – dodaje.

Praca i modlitwa

S. Judyta Renata Dudziak pochodzi z Żywiecczyzny, z Żabnicy, choć korzenie rodziców sięgają ziemi przemyskiej i tarnowskiej. Mama, nauczycielka, dostała nakaz pracy w szkole w Żabnicy. W podróży w rodzinne strony poznała przyszłego męża. Wrośli w ziemię żywiecką. Tu rodziły się dzieci, które wychowali w głębokiej wierze. Małą Renatkę uczyła katechezy siostra albertynka, albertynki otaczały ją też w grupie oazowej. – I tak Jezus powołał mnie do Zgromadzenia Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim, gdzie przyjęłam imię zakonne Judyta – wspomina siostra dyrektor. – Góry sprzyjają powołaniu – dodaje z uśmiechem. – Z Żabnicy pochodzi 10 sióstr albertynek, 2 siostry klauzurowe, salezjanka i nazaretanka, a także 6 księży diecezjalnych i 4 zakonnych: salezjanie, franciszkanin i marianin oraz brat bonifrater.

S. Judyta jest już 30 lat po ślubach. W placówce albertynek w Poraju pracuje już trzeci raz. Pierwszy – w latach 1994-99, drugi – w latach 2008-09, teraz jest tu od 2014 r. Kontynuuje rozbudowę domu i mocno wierzy, że uda się ją skończyć. Czekają na to z niecierpliwością i mieszkanki domu, i siostry, które tęsknią już za porządkiem zakonnego życia, wypełnionego pracą i modlitwą.

Mieszkanki

Dla mieszkających w domu w Poraju pań placówka prowadzona przez siostry albertynki jest po prostu domem. 20-30 mieszkanek utrzymuje kontakt z domem rodzinnym, wyjeżdżają do rodziny na święta, ale pozostałe są z siostrami cały rok. Tu się modlą – dom ma swoją kaplicę i kapelana w osobie proboszcza porajskiej parafii ks. dr. Zdzisława Zgrzebnego, tu są rehabilitowane – w domu prowadzone są zajęcia plastyczne i muzyczne, sala rehabilitacyjna i gabinet fizjoterapii wyposażone są w urządzenia do terapii ruchowej, w gabinetach psychologicznym i rewalidacyjnym zatrudnieni specjaliści służą na co dzień niepełnosprawnym mieszkankom. Siostry i personel wyjeżdżają z paniami na turnusy rehabilitacyjne, wczasy i do zaprzyjaźnionych domów prowadzonych przez zgromadzenie. Część mieszkanek odwiedziła z siostrami nawet sanktuarium w Lourdes. Ale na co dzień trwa tu powszednie życie, wypełnione zajęciami organizowanymi przez personel. Uroczyście obchodzone są święta i spotkania: mikołajkowe, wigilijne, bożonarodzeniowe (jasełka). W domu prężnie działa wolontariat pod opieką pedagoga Marty Jagielskiej (w gali wolontariatu dla regionu częstochowskiego rokrocznie laury zdobywa wolontariusz domu).

Złożyły się wszystkie albertynki

Na rozbudowę domu w Poraju złożyły się albertynki ze wszystkich domów prowadzonych przez zgromadzenie. Wprawdzie funkcjonuje on na podstawie umowy między Starostwem Myszkowskim a Prowincją Krakowską Zgromadzenia, ale starosta przekazuje środki tylko na bieżące utrzymanie mieszkanek. Budowa od podstaw całego skrzydła domu pochłania od 4 lat ogromne środki. Największe wsparcie dały Dom Generalny Zgromadzenia i Dom Prowincjalny w Rząsce. Siostry albertynki zbierały fundusze we wszystkich domach prowadzonych przez Prowincję Krakowską. Jako cegiełkę na rozbudowę domu siostry pracujące obecnie w Poraju przekazują również zapracowane przez siebie pieniądze. Gdy patrzy się na ogrom wykonanych prac, na lśniące korytarze i puste przestrzenie do zagospodarowania, trudno uwierzyć, że budową nowoczesnej placówki zarządzają siostry na co dzień zajmujące się prowadzeniem domu pomocy społecznej. W minionym Roku Życia Konsekrowanego i rozpoczętym Roku Świętym Miłosierdzia warto przyjrzeć się charyzmatowi Zgromadzenia Sióstr Albertynek. Są pielęgniarkami, opiekunkami chorych i niepełnosprawnych, ale też menadżerami nowoczesnych placówek opiekuńczych – tak bardzo potrzebnych. Studiują ekonomię, pedagogikę, psychologię, prawo, by profesjonalnie prowadzić albertyńskie dzieła miłosierdzia: domy pomocy społecznej, hospicja, domy samotnej matki, dom matki i dziecka z przemocy, przytuliska dla bezdomnych kobiet, kuchnie dla bezdomnych... A gdy przychodzi taka potrzeba, oddają podopiecznym swoją klauzurę, jak siostry w Poraju.

* * *

Drogi Czytelniku, jeżeli chciałbyś wesprzeć budowę domu prowadzonego przez Zgromadzenie Sióstr Albertynek w Poraju, przekazując 1% podatku, podajemy potrzebne informacje: Dom Pomocy Społecznej im. św. Brata Alberta ul. Jasna 6, 42-360 Poraj KRS 0000535865; nr konta: 74 1240 2252 1111 0000 3158 2784; tel. (34) 314-50-18; e-mail: dpsporaj@albertynki.pl; www.dpsporaj.albertynki.pl; NIP 577-10-22-634

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Koronka za Polskę i Europę 25 maja

2019-05-15 15:36

rm / Radom (KAI)

Do odmówienia Koronki do Bożego Miłosierdzia za Polskę i Europę 25 maja zachęca Fundacja Płomień Eucharystyczny. Inicjatorzy podkreślają, że akcja nie jest wymierzona przeciwko komukolwiek, ma charakter tylko i wyłącznie religijny. Modlitwa będzie miała również charakter przebłagalny za znieważanie Matki Bożej Częstochowskiej.

Bożena Sztajner/Niedziela

Koronka do Miłosierdzia Bożego zostanie odmówiona w trzech intencjach: za wszystkie narody Europy w przededniu elekcji do Parlamentu Europejskiego - o dokonanie dobrych wyborów, o powrót mieszkańców kontynentu do chrześcijańskich korzeni; za Polskę i Polaków, aby stanowili jedność i żyli Ewangelią każdego dnia, nie wyrzekając się Krzyża i wiary w Boga, ale też miłując nieprzyjaciół i wynagradzająco - przebłagalnej za znieważanie Matki Bożej i Pana Jezusa oraz za tych, którzy się tego dopuszczają z prośbą o Boże Miłosierdzie dla nich.

Fundacja zachęca, by koronką pomodlić się w godzinie Miłosierdzia Bożego. - Można to zrobić indywidualnie, ale zachęcamy do publicznej modlitwy w różnych miejscach, np. placach, przy kościołach, w parkach, przy kapliczkach itp. My zamierzamy pomodlić się przy budowanej właśnie Kaplicy Wieczystej Adoracji w Jedlni Kolonii koło Radomia - mówił ks. prezes Fundacji ks. Sławomir Płusa, jeden z egzorcystów diecezji radomskiej oraz koordynator krajowy Odnowy w Duchu Świętym. Osoby duchowne też mogą włączyć się do akcji modlitewnej, odmawiając Koronkę wraz z wiernymi np. po sobotniej, wieczornej Mszy świętej.

Fundacja informuje, że akcja nie jest wymierzona przeciwko komukolwiek, ma charakter tylko i wyłącznie religijny. Prosi też, aby podczas publicznej modlitwy nie eksponować żadnych symboli czy logotypów (w dniu akcji będzie obowiązywała cisza wyborcza w związku z wyborami do Europarlamentu w niedzielę, 26 maja, a za jej złamanie, np. eksponowanie plakatów wyborczych grożą surowe kary dla osoby agitującej).

Fundacja została powołana pod koniec 2015 roku w celu gromadzenia środków na budowę pierwszej w Polsce Kaplicy – Centrum Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu im. św. Jana Pawła II na terenie parafii Jedlnia koło Radomia. Dzieło to uzyskało akceptację biskupa radomskiego Henryka Tomasika. Prezesem Fundacji jest ks. dr Sławomir Płusa, jeden z egzorcystów diecezji radomskiej oraz koordynator krajowy Odnowy w Duchu Świętym. Duchowym dyrektorem Fundacji oraz orędownikiem budowy Centrum jest zaś o. Joseph Vadakkel, misjonarz z chrześcijańskiego stanu Kerala w Indiach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Ryś do Neoprezbiterów: ja wam przyrzekam, że będę wam Ojcem

2019-05-25 19:11

xpk / Łódź (KAI)

- Ja wam przyrzekam, że będę wam Ojcem, że będę was traktował jako współpracowników, że będę was traktował, jak swoje ukochane dzieci! Przyrzekam wam to za siebie, i przyrzekam wam to za każdego biskupa, który tu będzie na tym miejscu przewodniczył Eucharystii. Obyście nigdy nie zwątpili w tę relację, bo ona jest bardzo ważna! – mówił arcybiskup Grzegorz Ryś do przyszłych kapłanów Kościoła łódzkiego.W sobotę 25 maja, w katedrze łódzkiej abp Grzegorz Ryś metropolita łódzki wyświęcił na kapłanów dziewięciu diakonów Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi. Wraz z metropolitą łódzkim Eucharystię sprawowało kilkudziesięciu kapłanów. Wśród nich byli ksiądz arcybiskup senior Władysław Ziółek, biskup Ireneusz Pękalski i biskup Marek Marczak oraz wychowawcy i profesorowie WSD.

Archidiecezja Łódzka

Po odczytaniu ewangelii, ksiądz rektor imiennie wezwał każdego z kandydatów, a ten odpowiedział na wezwanie – jestem! Po zakończeniu sześcioletniej formacji i po zasięgnięciu opinii wiernych oraz formatorów, 9 diakonów zostało dopuszczonych do przyjęcia święceń w stopniu Prezbiteratu.

-Wchodzicie dziś do wspólnoty, która się nazywa prezbiterium łódzkie – mówił w homilii metropolita łódzki. – Wspólnota – to nie jest układ kolesiów. Wspólnota – to nie jest solidarność zawodowa. Wspólnota – to jest rzeczywista komunia ludzi połączonych wspólną misją, wspólnym wezwaniem, wspólną miłością do Jezusa. To jest komunia ludzi, którzy potrafią być dla siebie braćmi, którzy ze sobą nie rywalizują, którzy się nie ścigają, którzy ze sobą nie współzawodniczą, tylko współpracują. Wspólnota – to jest komunia ludzi, którzy potrafią sobie nawzajem pomóc wtedy, kiedy jeden z nich jest w głębokim kryzysie. Wchodzicie do wspólnoty i macie ją współtworzyć. Niech was ręka Boska broni od myślenia – ja sam, ja sam i lepiej, żeby mi nikt nie przeszkadzał – podkreślił metropolita łódzki.

Zaapelował do nowych kapłanów, aby wyrzucili z siebie to wszystko, co mogłoby oddalać ich od wiernych, do których zostaną posłani. – Święcenia mają was do ludzi zbliżyć. Najgorsze byłoby to, gdyby święcenia was od ludzi oddaliły. Cokolwiek by stało po waszej stronie jako przeszkoda pomiędzy wami, a ludźmi – usuwajcie to! Róbcie wszystko, by ludzie mieli do was dostęp w takim poczuciu, że jesteście jednym z nich – słaby wśród słabych. Dobrze wiecie w jakiej sytuacji o tym mówimy. Dziś jest potężna przeszkoda w naszych relacjach z całym ludem Bożym. Nasza przeszkoda nazywa się zgorszenie. Ta przeszkoda nazywa się brak zaufania. Ta przeszkoda nazywa się grzech publiczny. Musimy wszystko uczynić, by usunąć tę przeszkodę, by ludzie mieli do nas wiarygodny dostęp. To my musimy usuwać tę przeszkodę, bo myśmy ją ustawili – zauważył hierarcha.

Zawracając się do księży neoprezbiterów kaznodzieja powiedział także: – Ja wam życzę Ducha Świętego, który nie objaśnia wszystkiego na początku. Czasami was pośle w taką drogę, że nie będziecie rozumieć co się dzieje, dlaczego nie możecie robić tego, do czego jesteście przekonani, dlaczego nie możecie mówić do tych ludzi, którzy wedle waszej oceny tego strasznie potrzebują. Życzę wam takiej wiary, że przyjedzie taki moment, gdy cała ta droga się rozjaśni, bo Duch na końcu pokaże dlaczego było tak, a nie inaczej. Dokonuje się to w takim momencie, który On sam wybiera. Czasami Boga rozpoznaje się po czasie – zauważył arcybiskup.

Po zakończeniu homilii, kandydaci do święceń położyli się krzyżem na posadzce katedry, a zebrani w świątyni odśpiewali Litanię do Wszystkich Świętych. Po niej nastąpił moment modlitwy konsekracyjnej oraz nałożenie rąk, przez biskupów i obecnych w świątyni kapłanów. Każdy z diakonów swoje dłonie, włożył w dłonie biskupa, składając tym samym przysięgę wierności i posłuszeństwa swojemu ordynariuszowi. Wręczone zostały im także dary ofiarne ludu – chleb i wino, które mocą z wysoka, przez posługę nowych kapłanów, stawać się będą Ciałem i Krwią Chrystusa. Na zakończenie obrzędu świeceń ksiądz arcybiskup przekazał nowym kapłanom znak pokoju – wyraz jedności i przyjęcia nowych księży, za swoich współpracowników, braci i przyjaciół.

Dzisiejsza Msza święta święceń kapłańskich, była pierwszą, którą dziewięciu nowych księży, celebrowało w swoim życiu. Liturgię zakończyły podziękowania skierowane do biskupów, przełożonych seminaryjnych oraz rodziny.

Przed błogosławieństwem metropolita łódzki wręczył księżom neoprezbiterom książeczki jurysdykcyjne (dokument uprawniający do sprawowania sakramentu pokuty i pojednania) testimonia (dokument potwierdzający otrzymanie święceń) oraz dekrety związane z ich przyszłą posługą.

Nowi kapłani Kościoła Łódzkiego zostali posłani do:

Kamil Gregorczyk – parafii p.w. św. Józefa Oblubieńca N.M.P. w Jeżowie.

Łukasz Kaczmarek – parafii p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego w Widawie.

Michał Kardynia – parafii p.w. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzgowie.

Adrian Matuszewski – parafii p.w. N.M.P. Częstochowskiej w Brzezinach.

Kamil Siuta – parafii p.w. N.S.J. w Kurowicach.

Paweł Skowron – parafii p.w. św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy w Poddębicach.

Marcin Skrzydłowski – parafii p.w. św. Benedykta i św. Anny w Srocku.

Tomasz Szurek – parafii p.w. św. Marcina w Strykowie.

Adrian Zimnowłocki – parafii p.w. Wniebowzięcia N.M.P. w Marzeninie.

W najbliższych dniach księża neoprezbiterzy będą celebrować Msze święte prymicyjne w swoich rodzinnych parafiach, Wyższym Seminarium Duchownym oraz w sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej na Jasnej Górze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem