Dz 1, 1-11 <- KLIKNIJ

Dzieje Apostolskie zaczynają się jak drugi tom tej samej historii. Łukasz zwraca się do Teofila. Przypomina pierwszą księgę o Jezusie. Po męce Jezus ukazywał się uczniom przez czterdzieści dni. Mówił o królestwie Bożym. Czterdzieści w Biblii oznacza czas przygotowania oraz dojrzewania: Mojżesz na górze, Izrael na pustyni, Eliasz w drodze, Jezus na pustkowiu.

Uczniowie mają pozostać w Jerozolimie oraz oczekiwać obietnicy Ojca. Jan chrzcił wodą. Oni zostaną ochrzczeni Duchem Świętym. Chrzest Duchem oznacza zanurzenie w darze, który uzdalnia do świadectwa. Uczniowie pytają o odnowienie królestwa Izraela. Jezus nie zaspokaja ciekawości chronologii. „Czasy i chwile”, chronoi kai kairoi, należą do władzy Ojca.

Odpowiedź Jezusa kieruje uwagę na misję. Duch Święty zstąpi na uczniów. Oni będą świadkami w Jerozolimie, Judei, Samarii oraz aż po krańce ziemi. Program całej księgi zostaje wypowiedziany w jednym zdaniu. Świadectwo zaczyna się w miejscu męki oraz zmartwychwstania. Następnie przekracza stare granice. Idzie do narodów.

Jezus zostaje uniesiony. Obłok zabiera Go sprzed oczu uczniów. Obłok w Piśmie oznacza bliskość Boga oraz Jego chwałę. Towarzyszy Synajowi, namiotowi spotkania oraz objawieniom Bożym. Czasownik analēmphthē ma stronę bierną. Podkreśla inicjatywę Boga. Ojciec wywyższa Syna.

Uczniowie patrzą w niebo. Dwaj mężowie w bieli kierują ich wzrok ku misji oraz ku obietnicy powrotu Pana. Ich obecność przypomina świadków przy pustym grobie. Zapowiedź powrotu Jezusa daje pewność historii. Wniebowstąpienie oznacza wyniesienie Jezusa do królewskiej władzy. Dn 7 mówi o Synu Człowieczym otrzymującym panowanie. Ps 110 mówi o zasiadaniu po prawicy Boga.

Kończy się czas ukazywania się Zmartwychwstałego. Zaczyna się czas Kościoła. Modlitwa, oczekiwanie na Ducha oraz świadectwo będą odtąd iść razem. Jezus znika z pola widzenia. Jego panowanie obejmuje ziemię oraz misję uczniów. Dobra nowina Wniebowstąpienia mówi o Panu wywyższonym, który posyła swoich świadków.

Ef 1, 17-23 <- KLIKNIJ

Fragment z Ef 1 jest modlitwą. Paweł zwraca się do Boga Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojca chwały. Prosi o ducha mądrości oraz objawienia, aby wspólnota lepiej poznała Boga. Poznanie w Biblii oznacza więź, zaufanie oraz przemianę decyzji. Nie kończy się na samej wiedzy.

Paweł prosi o oświecenie oczu serca. Serce oznacza centrum człowieka: myśli, pamięć, wolę oraz pragnienia. Oświecone serce rozpoznaje nadzieję powołania, bogactwo dziedzictwa wśród świętych oraz wielkość działania Boga. Apostoł gromadzi słowa z pola siły: dynamis, energeia, kratos, ischys. Chce pokazać, że zmartwychwstanie Chrystusa objawia działanie Boga obejmujące całe stworzenie.

Ta siła objawia się w wyniesieniu Chrystusa. Bóg posadził Go po swojej prawicy w niebiosach, en tois epouraniois. Prawica oznacza królewską godność oraz udział w panowaniu. Chrystus jest ponad wszelką Zwierzchnością, Władzą, Siłą oraz Panowaniem. Te słowa należą do języka świata niewidzialnego. W Efezie, mieście świątyni Artemidy oraz praktyk magicznych, takie stwierdzenie miało wielką wagę. Nad każdym lękiem oraz każdym imieniem stoi Chrystus.

„Wszystko poddał pod Jego stopy” nawiązuje do Ps 8. Tam człowiek otrzymuje zadanie panowania nad stworzeniem. W Chrystusie ta godność osiąga pełnię. Słychać także Ps 110, królewski psalm o zwycięstwie oraz prawicy Boga.

Kościół zostaje nazwany ciałem Chrystusa oraz pełnią, plērōma, Tego, który napełnia wszystko we wszystkim. Chrystus jest głową, kephalē, daną Kościołowi ponad wszystkim. Wniebowstąpienie ukazuje Jezusa jako Pana wywyższonego oraz bliskiego wspólnocie. Kościół żyje z Jego panowania. Jego misja dokonuje się pod władzą Tego, który jest ponad każdym wiekiem, imieniem oraz siłą.

Mt 28, 16-20 <- KLIKNIJ

Mateusz kończy Ewangelię w Galilei, na górze wskazanej przez Jezusa. Galilea była miejscem początku. Tam Jezus głosił bliskość królestwa. Tam powołał uczniów. Góra w tej Ewangelii to miejsce objawienia. Na górze Jezus ogłasza błogosławieństwa. Tam ukazuje chwałę przemienienia. Tam zwycięża pokusę fałszywego panowania.

Jedenastu oddaje Jezusowi pokłon. Mateusz zapisuje także wahanie niektórych. Używa czasownika distazō, znanego z opowieści o Piotrze idącym po wodzie. Oznacza drżenie serca oraz niepewność. Jezus podchodzi do uczniów. Jego słowo obejmuje także ich wahanie.

„Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi”. Zdanie prowadzi do Dn 7, gdzie Syn Człowieczy otrzymuje panowanie od Boga. Władza Zmartwychwstałego natychmiast staje się posłaniem. Jezus mówi: „Idźcie więc i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów”. Greckie mathēteusate wskazuje na tworzenie uczniów, którzy słuchają, naśladują oraz uczą się żyć według Jego słowa. Narody, ethnē, zostają włączone w horyzont misji.

Zadanie obejmuje chrzest oraz nauczanie. Chrzest dokonuje się w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. „Imię” jest w liczbie pojedynczej. Oznacza jedność Boga oraz objawienie trzech Osób. W bardzo wczesnej Didache ta sama trynitarna fraza pojawia się jako praktyka chrzcielna Kościoła.

Nauczanie dotyczy zachowywania wszystkiego, co Jezus przykazał. Greckie tērein oznacza strzec oraz wypełniać. Uczeń nie poprzestaje na pamięci słów. Żyje nimi. Kazanie na Górze, przypowieści, wezwanie do miłosierdzia oraz przebaczenia stają się drogą wspólnoty.

Ostatnie zdanie domyka całą Ewangelię: „Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Na początku Mateusz mówi o Emmanuelu, „Bogu z nami”. Na końcu Jezus sam daje obietnicę obecności. Wniebowstąpienie ukazuje nowy sposób bycia Zmartwychwstałego z Kościołem. Nie ogranicza Go miejsce. Jest z uczniami w misji, chrzcie, nauczaniu oraz drodze aż do kresu historii.