Kiedy wchodzimy do tej cichej, przesiąkniętej modlitwą świątyni, nasze oczy spoczywają na cudownym obrazie Maryi z Dzieciątkiem. To wizerunek pełen matczynego ciepła – Maryja patrzy na nas, jakby chciała usłyszeć każde westchnienie. Historia tego obrazu sięga XVI wieku i jest pełna dowodów na to, że Matka Boża Łaskawa hojnie rozdziela swoje dary tym, którzy o nie proszą. Jej obecność tutaj, tuż obok kopalnianych szybów, przypomina nam, że Boża łaska przenika nawet najgłębsze mroki naszej codzienności.

Franciszkańska pokora w cieniu reformackich murów

Wielicki klasztor, prowadzony przez synów św. Franciszka, od zawsze był ostoją prostoty i ubóstwa. Ojcowie Reformaci, znani ze swojej surowej reguły, nauczyli mieszkańców Wieliczki, że najpiękniejszym skarbem, jaki można wydobyć, nie jest sól, ale czyste i kochające serce. W tym miejscu, z dala od zgiełku świata, można naprawdę poczuć ducha Biedaczyny z Asyżu, który w Maryi widział swoją najdroższą Panią.

Pielgrzymując w roku jubileuszowym 800-lecia śmierci św. Franciszka, w Wieliczce odkrywamy nową głębię naszej drogi. Franciszek kochał wszystko, co stworzył Bóg – od gwiazd na niebie po skarby ukryte w ziemi. Stając przed Panią Wielicką, dziękujemy za to, że Maryja jest z nami w każdym naszym „wydobywaniu” dobra z codziennych obowiązków. Prosimy Ją, byśmy wzorem św. Franciszka potrafili być solą ziemi, nadając życiu smak ewangelicznej miłości i pokoju.