Reklama

Kultura

Dramat chrześcijan i milczenie świata

– Pracę nad filmem i zdjęcia potraktowaliśmy wspólnie jako dobre rekolekcje. Nie baliśmy się, ale nie dlatego, że jesteśmy bardzo odważni, lecz dlatego, że wyruszyliśmy w tę podróż z czystymi sercami, poprosiwszy Boga o pomoc – mówi Witold Gadowski

Uważają cały świat za swojego wroga. Chcą go zdominować. Mówią, że będą walczyć z Rzymem. Dotrą do Rzymu – to słowa schwytanego bojownika Państwa Islamskiego.
Dotarli do niego Witold Gadowski, Maciej Grabysa i Michał Król. Ich znakomity film „Insha Allah. Krew męczenników” pokazała telewizyjna Jedynka. Dokument pokazuje, co tak naprawdę dzieje się na Bliskim Wschodzie, czym jest ISIS, jak wygląda układ sił na styku iracko-syryjsko-turecko-rosyjsko-zachodnim.

Jak zapewnia dokumentalista, twórcy filmu czuli tę pomoc w każdym momencie. Trzy razy mogli zginąć w wyniku eksplozji, bo w miejscach, w których byli, wybuchały bomby. Spóźnili się na spotkanie z kurdyjskimi bojownikami, dzięki czemu ocalili swoje życie – gdyby byli punktualnie, wylecieliby w powietrze razem z 38 Kurdami. Cały czas czuwała nad nimi Opatrzność Boża.

Film z misją

„Insha Allah. Krew męczenników” to film o tzw. Państwie Islamskim i jego ofiarach. Jest dziełem trzech dokumentalistów: Witolda Gadowskiego, Macieja Grabysy i Michała Króla. Jego realizacja trwała przez cały 2015 r. Powstawał w czasie trzykrotnych wyjazdów do Turcji, Syrii, Iraku i Kurdystanu. Film pokazuje dramatyczną sytuację chrześcijan w Iraku i Syrii: gwałty, zabójstwa, porwania prześladowanych przez wojowników tzw. Państwa Islamskiego (IS).

– Montaż trwał bardzo długo. To ogrom pracy. Przywieźliśmy setki godzin nagrań. Ponad 25 tys. zł wydaliśmy na same tłumaczenia z 6 języków. Film trwa 93 min. Jego producentem jest Salezjański Wolontariat Misyjny – Młodzi Światu, znany z wielu działań na rzecz misji i prześladowanych chrześcijan – mówi Witold Gadowski

Premiera filmu, z udziałem abp. Wacława Depo, miała miejsce w Częstochowie, w Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II, podczas III Przeglądu Filmów Dokumentalnych Niepoprawnie Prawdziwych. Witold Gadowski był jego honorowym gościem.

– Zrealizowaliśmy ten film po to, by mogło się coś zmienić. Jego żywot dopiero się zaczyna, rusza w trasę po całym świecie, będzie pokazywany w Parlamencie Europejskim, w ONZ, będzie miał swoją premierę w Kurdystanie na międzynarodowych festiwalach. Liczymy, że film zobaczy tysiące ludzi, bo skłania on do myślenia, do zadawania sobie pytań – mówi Gadowski.

Muzeum Monet i Medali JP2

Reklama

Witold Gadowski, współautor filmu

Według autora, międzynarodowa opinia publiczna wciąż jest zbyt mało świadoma sytuacji w Syrii, Iraku, Nigerii, Pakistanie i w wielu innych krajach. Tam za samo pójście do kościoła można stracić życie.

Zdaniem reżysera filmu, tzw. Państwo Islamskie jest tworem, który nie powinien powstać w XXI wieku. To namacalne, żywe barbarzyństwo, ale to nie Państwo Islamskie jest grzechem – ono jest już wynikiem grzechu. Grzechem jest polityka wielkich mocarstw, która dopuściła do powstania tej organizacji, a dziś toleruje jej istnienie, ponieważ załatwia ona wiele dużych interesów.

Bomba z opóźnionym zapłonem

Film opowiada m.in. o młodym uchodźcy z Al-Kamiszli. Za kilkaset dolarów, które zapłacił przemytnikom, przedostał się do Turcji. Mówi, że kraj ten wspiera dżihadystów na różne sposoby, gratisowo przerzuca ich do Syrii i nawet się z tym nie kryje. A Europa, choć otworzyła drzwi dla uchodźców, to dużo chętniej widzi u siebie muzułmanów niż chrześcijan. – Przyjmując islamistów, lokuje u siebie bombę z opóźnionym zapłonem – mówi Syryjczyk.

Dlaczego Europa nie pomaga prawdziwym ofiarom wojny? Dziś każdy islamista, nawet najbardziej radykalny, może się znaleźć w Europie, natomiast chrześcijańscy uciekinierzy cierpią w obozach dla uchodźców i nie wpuszcza się ich do Europy.

– Widzę wielką niesprawiedliwość w tym, co się dzieje w Europie, bo prawdziwe ofiary wojny są w tej chwili w obozach w irackim Kurdystanie, w południowej Turcji i Libanie – mówi Witold Gadowski. – Przebywają tam od ponad roku. Szyici, jazydzi i chrześcijanie. To są prawdziwe ofiary wojny. Bezskutecznie starają się o wizy do krajów europejskich. Natomiast ci, którzy wdzierają się teraz do Europy, to przeważnie młodzi mężczyźni, nie wiadomo skąd. Ci ludzie lekceważą wszelkie reguły, w przestępczy sposób dostają się na teren Europy i natychmiast są przedstawiani jako uchodźcy. Zajmują miejsca prawdziwych ofiar wojny. Wśród nich jest niewielu chrześcijan, niewielu jazydów i bardzo niewielu Kurdów, którzy cierpią ze strony tzw. Państwa Islamskiego. 90 proc. ludzi jest do Europy przerzucanych w sposób przestępczy, przez mafie: tureckie, albańskie i rosyjskie.

W czyim interesie?

„Insha Allah. Krew męczenników” to film trudny i prawdziwy, więc niepoprawny politycznie. Wybrzmiewa w nim wyraźnie, że prawdziwym zamiarem IS jest podbicie dla islamu całego świata. Szyici są mordowani od razu. Jazydki są gwałcone, jazydzkie dzieci sprzedawane na targach niewolników, a mężczyźni zabijani. Jazydki opowiadają o niewoli w obozie IS. – Nikt nam nie pomaga, iracki rząd nic nie robi – mówią w filmie wyznawcy Chrystusa.

Dżihadyści oznaczają domy (N = Nazarejczyk) chrześcijan, którzy mają wybór: albo przejdą na islam, i wtedy będą zdani na łaskę i niełaskę ludzi z tzw. Państwa Islamskiego, albo zachowają wiarę, i wtedy są mordowani bądź obkładani podatkiem jizya, którego wysokość jest dowolnie ustalana. W filmie słyszymy świadectwa chrześcijan wygnanych z Mosulu czy Karakosz. Jesteśmy świadkami rozmów z generałami irackich Peszmergów, przedstawicielami syryjskiej opozycji, rządu Syrii na uchodźstwie, z uwięzionymi członkami IS, a także z bp. Nikodemusem, który był patriarchą Mosulu i też musiał uciekać. Hierarcha opowiada, że religia jest tam traktowana jak w czasach rewolucji bolszewickiej. Świątynie są plądrowane, bezczeszczone.

– Wszystkie granice Państwa Islamskiego są kontrolowane przez tzw. wojska przygraniczne pod wodzą emira al-Turkiego. Karą za próbę ucieczki jest ukrzyżowanie – mówi Witold Gadowski.

Reklama

Wojna cywilizacji?

Ofiary wojny od ponad roku są w obozach, dlatego że musiały uciekać ze swoich miast. W ciągu zaledwie jednej doby swoje domy w Mosulu musiało opuścić 100 tys. chrześcijan. Porzucili swoje majątki i żyją teraz w obozach w irackim Kurdystanie. Nie ma perspektyw na to, by mogli wrócić do miejsc zajmowanych przez ich przodków od setek lat. Miasto Karakosz w Dolinie Niniwy również zostało wyludnione – 60 tys. chrześcijan w ciągu jednego dnia musiało zbiec przed tzw. Państwem Islamskim.

Gadowski pokazuje, jak IS rekrutuje swoich żołnierzy: najpierw jest obserwacja, później 40-dniowe szkolenie sprawności fizycznej i posługiwania się bronią. Tak przygotowywani kandydaci trafiają też pod opiekę duchownych, którzy wpajają im zasady radykalnego islamu. Po pomyślnym przejściu okresu próby trafiają do regularnych sił zbrojnych czy służb specjalnych AMNI. Radykalni muzułmanie prowadzą krwawe boje w Syrii czy w Iraku i eksportują dżihad na Stary Kontynent.

Film „Insha Allah. Krew męczenników” to przede wszystkim oskarżenie wielkich mocarstw o matactwa i kreację potwora, jakim jest tzw. Państwo Islamskie. To obłąkańcza ideologia, której nie można nazwać tylko islamem, islamizmem – to jest jakiś islamo-faszyzm. To jest ideologia, która nigdy się nie ziści, ale potrafi uczynić wiele zła i czyni je. Ci ludzie są tolerowani bardziej niż chrześcijanie. To jest skandal, to jest rzecz, która woła o pomstę do nieba i o tym trzeba głośno mówić.

– Chrześcijańska przez wieki Europa wyrzekła się swojej wiary, a islam bynajmniej nie zrezygnował z siłowego podboju. Zmienił tylko metody. Wkracza jak po swoje. Cieszy się przy tym poparciem najważniejszych premierów, kanclerzy, ministrów i prezydentów Starego Kontynentu. Świat robi zbyt mało, żeby powstrzymać ten dramat. Brakuje porozumienia na najwyższych szczeblach władzy – ostrzega Gadowski.

Obecnie ok. 150 mln chrześcijan na świecie doświadcza prześladowań i rozmaitych represji. Ok. 100 tys. traci każdego roku życie z powodu wyznawanej wiary.

Witold Gadowski napisał na Facebooku o częstochowskiej premierze swojego filmu: „To był wzruszający dla mnie wieczór. (...) Arcybiskup Depo, mądry, odważny duszpasterz, i wspaniała liczna publiczność. To niesamowite milczenie po projekcji filmu. Warto pracować, aby przeżywać takie chwile. Dziękuję organizatorom za medal, który wręczył mi Arcybiskup. W takich chwilach czuję sens prawdziwego dziennikarstwa. Samotnie, pod górę, obok modnych knajp i salonów. Dziękuję Michałowi Królowi i Maćkowi Grabysie – szkoda, że Was nie było. Widzielibyście wielki sukces swojego filmu. Premiera w Częstochowie, u stóp Jasnogórskiej Panienki, i ten wspaniały tłum poruszonych, wdzięcznych widzów”.

2016-03-29 14:04

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Stary – znaczy piękny

2020-07-14 09:42

Niedziela Ogólnopolska 29/2020, str. 40-41

[ TEMATY ]

historia

kultura

Starowiśnicki kościół od strony południowej

Przyznaję, że nie znałam starowiśnickiego kościoła. Z okazji 500-lecia jego trwania przybyłam, zobaczyłam i się nim zachwyciłam.

Miłośnicy sztuki zapewne znają tutejszy zamek – siedzibę kolejnych pokoleń Kmitów, a potem Lubomirskich. Zdecydowanie mniej osób wie, że nieopodal stoi zabytkowy kościół św. Wojciecha BM. Świątynia, jej wyposażenie i wystrój aż się proszą, aby przy planowaniu zwiedzania Bochni czy Nowego Wiśnicza uwzględnić czas na nawiedzenie tego pięknego domu Bożego.

Teraźniejszość i przeszłość

Górujący nad okolicą budynek sakralny uświadamia, że w tym miejscu od wieków Polacy wyznawali wiarę w jednego Boga, a historia budowy świątyni, jej dzieje i wyposażenie pokazują, że choć czasy były różne, to zawsze znaleźli się wierni, którzy starali się, aby ich kościół był piękny. Przez ostatnie dwie dekady działano pod kierunkiem obecnego proboszcza – ks. Ryszarda Kołodzieja, który wspomina, że przed laty ówczesny ordynariusz diecezji tarnowskiej – bp Wiktor Skworc, gdy skierował go na probostwo do Wiśnicza Starego, stwierdził, że będzie miał tam pracy na kilkadziesiąt lat. Proboszcz miał zauważyć, że może nie zdążyć przed emeryturą...

Gdy patrzę na odnowiony kościół, na odrestaurowane wnętrze, to dochodzę do wniosku, że proboszcz w szybkim tempie wykonał zleconą przez hierarchę pracę. Ksiądz Ryszard wspomina: – Parafianie chętnie zaangażowali się w remonty. Pozyskiwaliśmy środki ze wszystkich możliwych źródeł. Szukaliśmy wsparcia i pisaliśmy wnioski. Zauważa, że jak się chwyciło bakcyla, to już potem szło. I stwierdza: – Dbałość o nasz kościół nas zintegrowała.

Murowana świątynia, której budowę rozpoczął w 1520 r. Piotr IV Kmita, stanęła na miejscu wcześniejszego kościoła, a z jego patronem wiąże się znana tu od wieków legenda, jakoby św. Wojciech zatrzymał się w tym miejscu, w drodze z Czech do Prus. Miejscowi nadal wskazują studnię, z której miał pić wodę przyszły patron Polski. Pierwsze zapiski o tutejszej wspólnocie pochodzą z 1326 r. – z Rejestrów Świętopietrza, z których zostały wymienione najstarsze parafie diecezji krakowskiej. Sam Piotr IV Kmita to postać znana w historii Polski nie tylko kolejnym pokoleniom tutejszych mieszkańców. Dość przypomnieć, że do dziś przy wejściu do katedry wawelskiej stoi pomnik upamiętniający fundatora starowiśnickiego domu Bożego.

Niemi świadkowie

Późnogotycki kościół z renesansowymi detalami zdecydowanie wyróżnia się pośród zachowanych z tej epoki budowli sakralnych nietypowym rozwiązaniem wnętrza, w którym nie ma wydzielonej przestrzeni dla prezbiterium. Gdy przed laty pracę magisterską o świątyni pisał ks. Jerzy Krzywda, postawił on śmiałą, ale uzasadnioną tezę, że fundator mógł tym rozwiązaniem nawiązać do późnogotyckiej Sali Władysławowskiej na zamku królewskim w Pradze. Osobiście bardziej zainteresowałam się niespotykanymi w wiejskich kościołach lożami – kaplicami, które znajdują się po bokach nawy. W tych lożach zasiadali w czasie nabożeństw fundator, jego rodzina i goście. Nietypowo, bo nie z samego przodu, tuż przy ołtarzu głównym, ale bliżej parafian, jednakże ponad nimi, na wysokości chóru. Dziś loże i kaplice są pięknie odrestaurowane, odnowione freski z późniejszych wieków przyciągają uwagę. Proboszcz przyznaje, że renowacja uczyniła te miejsca pięknymi.

Na szczególne zainteresowanie zasługuje także znajdujące się na ścianie północnej, obok ołtarza głównego, przyścienne, rzeźbione w piaskowcu renesansowe tabernakulum.

Pochodzący ze Starego Wiśnicza red. Kazimierz Olchawa, współautor książki 500 lat kościoła w Starym Wiśniczu (1520 – 2020) i jego fundator Piotr IV Kmita, w opisie tabernakulum z XVI wieku, zauważa: „Dziś jest ono niemym świadkiem czasów Piotra IV Kmity i jego fundacji. Świadczy o tym napis umieszczony na górnym fryzie «Ecce Panis Angelorum MDXXXXIIII» (1544), a pod nim w tarczy herbowej inicjały «PK», czyli Piotr Kmita”. Z kolei ks. Krzywda w swej pracy zauważył: „Tabernakulum starowiśnickie trzeba postawić w szeregu czołowych zabytków rzeźby renesansowej w Polsce”. W swojej analizie poszczególnych elementów tabernakulum, stwierdził: „Można powiedzieć, że mamy w tym rzeźbiarskim przecież dziele wszystkie sprowadzone do architektury renesansowe zauroczenia się antykiem bez manieryzmu...”.

Ksiądz Kołodziej, zapytany, co z tych zabytkowych elementów świątyni on sam szczególnie ceni, bez chwili namysłu odpowiada: – Taką perełką jest dla mnie rzeźba Święta Anna Samotrzeć. Figura, wyeksponowana w kaplicy Matki Bożej Nieustającej Pomocy, to jeden z najstarszych elementów w tutejszym kościele.

Znaki wiary

Kolejne wieki trwania świątyni to zachodzące w niej zmiany. Ślady poszczególnych epok łatwo odnaleźć zarówno w wyposażeniu sakralnego budynku, w obrazach, rzeźbach, zmieniających się ołtarzach, jak i w polichromii. Miłośnik i znawca różnych nurtów w sztuce będzie miał okazję odkrywać w starowiśnickiej świątyni cenne znaki z przeszłości.

Na szczególną uwagę zasługuje wyeksponowany w ołtarzu głównym obraz Adoracja Najświętszej Maryi Panny namalowany przez Jana Matejkę i Floriana Cynka. Warto podkreślić, że przedstawiony na obrazie św. Wojciech ma twarz Matejki. Związany z Nowym Wiśniczem malarz umieścił w dolnej części obrazu informację: „Komponował i o ile mógł poprawił, a głowy przerobił – Jan Matejko”.

– Ten kościół to jest epokowe dzieło – stwierdza ks. Ryszard Kołodziej. Zauważa, że budujący świątynię dla oddania czci Bogu i z myślą o kolejnych pokoleniach parafian Piotr IV Kmita miał też zapewne swoje powody, których my dzisiaj możemy się tylko domyślać. Równocześnie kapłan kieruje moją uwagę na wejście prowadzące na chór. Podkreśla: – Tymi schodami kolejne pokolenia mężczyzn ze Starego Wiśnicza wchodzą na chór, gdzie mają wyznaczone miejsca na czas odprawianych nabożeństw. Proszę zobaczyć, jak nierówne i wytarte stopnie. To dowód obecności parafian, pamiątka dla kolejnych pokoleń. Chociaż... trzeba przyznać, że ciężko po tych wydeptanych schodach chodzić – zauważa, jak na gospodarza przystało, duszpasterz.

Z omodlonego przez wieki kościoła wyszłam ubogacona jego pięknem, na które składają się m.in. rzeczowe znaki wiary pochodzące z kolejnych epok, dowody szczodrości fundatorów, postawy służących tu, zaangażowanych kapłanów i związanych z parafią przez wieki wiernych wyznawców Chrystusa. W tym miejscu można się uczyć dziejów Kościoła i historii naszej ojczyzny.

CZYTAJ DALEJ

Seminarium w Domu Biskupów Gorzowskich

2020-08-08 14:20

[ TEMATY ]

seminarium

gorzów

Dom Biskupów Gorzowskich

Archiwum Aspektów

Historyczny dom biskupów gorzowskich, czyli budynek przy ul. 30 Stycznia 1 i 1a w Gorzowie pełnił rolę siedziby administratorów apostolskich a potem biskupów diecezjalnych w latach 1945-1992. Później, aż do 2007 r. był mieszkaniem biskupa pomocniczego i jednocześnie rezydencją pomocniczą biskupa diecezjalnego. Teraz stanie się miejscem formacji i studiów kleryków diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

Przed wojną dom ten był własnością państwa Max und Adelheid Bahr. Po wojnie zmieniło się na tych ziemiach bardzo wiele. Miasto Landsberg znalazło się na terytorium Polski, zmieniając nazwę na Gorzów. W 1945 r. w budynku przy ul. 30 Stycznia przez pewien czas stacjonowali tam oficerowie radzieccy, później budynek był niezamieszkały. Przychylne wówczas dla Kościoła władze miasta Gorzowa oddały budynek na rezydencję administratora apostolskiego. Po opuszczeniu przez wojsko budynku jeszcze przez jakiś czas w piwnicy była kuchnia, ale korzystano z osobnego wejścia.

Zobacz zdjęcia: Dom Biskupów Gorzowskich

Pierwszy administrator apostolski na Ziemiach Zachodnich, ks. Edmund Nowicki, stał przed bardzo trudnym zadaniem zorganizowania życia Kościoła na obszarze 44229 km kw. Gorzów wydał mu się odpowiednim miejscem na siedzibę nowo tworzonej administracji apostolskiej. Tak wspomina moment objęcia rezydencji: „Dwa czy trzy dni przed uroczystością Chrystusa Króla postanowiłem pojechać do Gorzowa dla objęcia rezydencji. Oczywiście nie miałem żadnych mebli. Za krzesła służyły początkowo parapety okienne.” W całkowicie pustym domu (właściwie był tam jeden stół i jedno krzesło) ks. Nowicki zrobił sobie sypialnię na piętrze i tam urzędował. Pustki w krótkim czasie się zapełniły dzięki entuzjazmowi ludzi, którzy znosili co ładniejsze meble z całego miasta.

27 października 1945 r. w rezydencji nastąpiło otwarcie siedziby Kurii Biskupiej. Było to na dzień przed uroczystością Chrystusa Króla i ingresem ks. Nowickiego do kościoła pw. Wniebowzięcia NMP w Gorzowie, czyli późniejszej katedry. Już w numerze 2. urzędowego pisma „Zarządzenia Administracji Apostolskiej Kamieńskiej, Lubuskiej i Prałatury Pilskiej” na str. 6 można było przeczytać, że administrator mieszka przy ul. 30 Stycznia 1 w Gorzowie, tam też mieści się Kuria Biskupia. Krótko później administracja apostolska pozyskała też przylegającą willę przy ul. 30 Stycznia 1a, gdzie na parterze zostało urządzone biuro kurialne. Z czasek kuria rozrastała się i brakowało tam już miejsca. 1 maja 1946 nastąpiło przeniesienie siedziby kurii na ul. Łokietka 17, a 15 października 1947 r. do ostatecznej siedziby na ul. Drzymały 36.

30 października 1950 r. rozpoczął pracę Sąd Duchowny administracji apostolskiej, który w początkowej fazie mieścił się również w budynku przy ul. 30 Stycznia 1 w Gorzowie.

Dom sługi Bożego

W gorzowskiej rezydencji po ks. Edmundzie Nowickim mieszkali kolejni administratorzy apostolscy: ks. Tadeusz Załuczkowski, ks. Zygmunt Szelążek, bp Teodor Bensch. Najdłużej jednak budynek przy ul. 30 Stycznia był domem bpa Wilhelma Pluty i przede wszystkim jako jego dom rezydencja biskupia w Gorzowie pozostaje w pamięci mieszkańców miasta i całej diecezji.

Ks. Wilhelm Pluta przyjechał do Gorzowa, do swojej rezydencji z Katowic-Załęża wcześnie rano 6 września 1958 r. Już 7 września, pod przewodnictwem kard. Stefana Wyszyńskiego, odbyła się jego konsekracja biskupia.

Okres rządów bpa Pluty pod wieloma względami był kluczowy dla historii Kościoła na Ziemiach Zachodnich. Swoją głęboką duchowością, gorliwością i zmysłem duszpasterskim bp Wilhelm wywarł ogromny wpływ na rozwój wiary na tych ziemiach.

To w okresie jego rządów miały miejsce wielkie obchody Millenium Chrztu Polski, z uroczystościami głównymi przy katedrze gorzowskiej z udziałem Episkopatu Polski 6 listopada 1966 r.

Był to także czas przekształcenia administracji apostolskiej w diecezje. 28 czerwca 1972 r. papież Paweł VI bullą „Episcoporum Polonia Coetus” ustanowił nowe diecezje na Ziemiach Zachodnich. Dotychczasowa administracja apostolska została podzielona na trzy diecezje: szczecińsko-kamieńską, koszalińsko-kołobrzeską i gorzowską, której stolicą pozostał Gorzów, biskupem bp Wilhelm Pluta, a jego siedzibą dom przy ul. 30 Stycznia 1. Bp Wilhelm mieszkał w nim aż do tragicznej śmierci w wypadku samochodowym na trasie Świebodzin – Krosno Odrzańskie 22 stycznia 1986 r.

Przeniesienie stolicy

W gorzowskiej rezydencji mieszkali też oczywiście biskupi pomocniczy: bp Jerzy Stroba, bp Ignacy Jeż, bp Paweł Socha i później bp Edward Dajczak. Od 1986 r. mieszkał w niej bp Józef Michalik, kolejny biskup diecezjalny.

To w okresie rządów bpa Michalika Ojciec Święty Jan Paweł II bullą „Coetus Poloniae Populus” 25 marca 1992 r. zatwierdził nowy podział administracyjny diecezji polskich. Diecezja gorzowska otrzymała wówczas nazwę zielonogórsko-gorzowska, a siedziba diecezji została przeniesiona do Zielonej Góry.

Konsekwencją bulli papieskiej była wielka przeprowadzka. 23 grudnia 1992 r. nastąpiło przeniesienie rezydencji z budynku przy ul. 30 Stycznia w Gorzowie, do budynku przy ul. Kilińskiego 3 w Zielonej Górze. 15 lutego 2003 do Zielonej Góry przeniosła się także Kuria Biskupia.

Wtedy do nieco opustoszałego budynku przy ul. 30 Stycznia przeniósł się z ul. Koniawskiej Sąd Kościelny. Z czasem zamieszkał tam też bp pomocniczy Edward Dajczak. Dom ten nadal pełnił funkcję rezydencji pomocniczej, jako że Gorzów wciąż był miejscem kluczowych dla życia diecezji wydarzeń. Szczególnym momentem z pewnością były uroczystości jubileuszu 50-lecia administracji apostolskiej w Gorzowie 20 sierpnia 1995 r. Wtedy gorzowska rezydencja gościła wielu biskupów, z Prymasem Polski kard. Józefem Glempem na czele.

2 czerwca 1997 r. dom przy ul. 30 Stycznia, podczas swojej pielgrzymki w Gorzowie, odwiedził papież Jan Paweł II. Któryż inny dom w diecezji może się poszczycić tym, że był w nim Ojciec Święty?

Mijały lata, stary dom coraz bardziej domagał się gruntownego, bardzo kosztownego remontu. Wreszcie w 2007 r. mieszkający tam przez cały czas bp Edward Dajczak wyprowadził do na plebanię katedralną na ul. Obotrycką 10, Sąd Kościelny przeniósł się do budynków w parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Gorzowie na ul. Żeromskiego 22. Budynek na ul. 30 Stycznia 1 pozostał pusty i opuszczony. Rozważane było jego wydzierżawienie lub sprzedaż. Odbyły się już wstępne rozmowy z Państwową Wyższą Szkołą Zawodową w Gorzowie Wlkp., która była też gotowa do upamiętnienia w jakiś sposób w budynku postaci sługi Bożego bp. Wilhelma Pluty.

Po rozważeniu sprawy, bp Stefan Regmunt postanowił, że diecezja nie będzie pozbywać się gorzowskiej rezydencji. Co prawda z ekonomicznego punktu widzenia remont konieczny do uratowania obiektu to ogromne wyzwanie.

Po remoncie w rezydencji mieści się Instytut im. Biskupa Wilhelma Pluty, zaś obecnie miejsce to stanie się alumnatem Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego.

Budynek przy ul. 30 Stycznia, czyli historyczna rezydencja biskupów gorzowskich w Gorzowie w perspektywie historycznej i duchowej jest cennym skarbem dla całej diecezji.

CZYTAJ DALEJ

Młode Homilie #6

2020-08-09 07:35

aspekty.niedziela.pl

Młode Homilie #6

Czego uczy nas Jezus, kiedy odsuwa się od tłumów i modli się na osobności? Przecież chwilę temu dokonał cudu i mógłby teraz cieszyć się uznaniem, słuchać pochwał i podziękowań. Czemu zatem odchodzi? Na to pytanie odpowiedzi szuka ks. Łukasz Bajcar. Jego komentarz do Ewangelii z XIX niedzieli zwykłej znajdziecie tutaj.

Zapraszamy wszystkich młodych i młodych duchem!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję