W samym centrum maryjnego kultu w Gdyni odnajdujemy wizerunek Matki Bożej Gdyńskiej. Maryja na tym obrazie, z czułością pochylona nad Dzieciątkiem, jest dla mieszkańców Trójmiasta i ludzi morza prawdziwą Stella Maris – Gwiazdą Morza. To do Niej uciekają się marynarze przed wypłynięciem w rejs i ich rodziny, prosząc o szczęśliwy powrót do portu. Historia tego miejsca, choć młodsza niż dawnych klasztorów na południu, jest naznaczona wielkim heroizmem wiary czasów budowy polskiej tożsamości na Pomorzu. Maryja tutaj to Matka Odważnych, która patronuje rozwojowi, pracy i budowaniu wspólnej przyszłości na solidnym fundamencie Ewangelii.

Gdyńskie wzgórze nosi imię św. Maksymiliana, wielkiego syna św. Franciszka, który całe swoje życie oddał Niepokalanej. To tutaj, w cieniu franciszkańskiego habitu, uczymy się, że miłość do Maryi nie jest tylko sentymentem, ale konkretnym czynem i gotowością do poświęcenia. Franciszkanie w Gdyni, kontynuując dzieło swojego wielkiego współbrata, czynią to sanktuarium miejscem, gdzie Niepokalana jest drogą do Chrystusa dla nowoczesnego człowieka, żyjącego w pędzie wielkiego miasta.

Podejmując ducha pielgrzymki w roku 800-lecia śmierci św. Franciszka z Asyżu, w Gdyni odnajdujemy odświeżającą moc franciszkańskiego charyzmatu. Biedaczyna z Asyżu kochał wodę i wszystko, co żyje w głębinach, widząc w tym odblask Bożej chwały. Stając przed Panią Gdyńską, prośmy o serca szerokie jak morze, gotowe na przyjęcie każdego człowieka. Niech ten przystanek na naszym szlaku, u boku Niepokalanej i św. Maksymiliana, umocni naszą wiarę, byśmy potrafili płynąć pod prąd współczesności, zawsze trzymając kurs na bezpieczną przystań, którą jest Serce Boże.