Reklama

Watykan

Koniec czarnej legendy

Z o. Peterem Gumpelem SJ – emerytowanym profesorem Uniwersytetu Gregoriańskiego, historykiem i relatorem w procesie beatyfikacyjnym Piusa XII – rozmawia Włodzimierz Rędzioch

Niedziela Ogólnopolska 3/2017, str. 10-12

[ TEMATY ]

Pius XII

Włodzimierz Rędzioch

O. Peter Gumpel SJ - relator w procesie beatyfikacyjnym Piusa XII

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Gdy Mark Riebling przygotowywał swoją książkę, konsultował się z Ojcem, jest więc Ojciec osobą kompetentną, aby porozmawiać o publikacji, która może położyć kres czarnej legendzie otaczającej Piusa XII. Zacznijmy od tytułu: „Kościół szpiegów”...

O. PETER GUMPEL SJ: – To prawda, że książka Rieblinga mówi o szpiegach z różnych krajów, którzy w czasie II wojny światowej próbowali działać w Watykanie, ale treść książki najlepiej tłumaczy podtytuł: „Tajna wojna Papieża przeciwko Hitlerowi”.

– W jaki sposób Pius XII prowadził „tajną” wojnę z Führerem?

– Pius XII w takim stopniu, w jakim pozwalała mu na to jego rola głowy Kościoła katolickiego, prowadził otwartą wojnę przeciwko Hitlerowi. Ale Riebling pisze o innym działaniu Papieża, które miało pozostać tajemnicą, a mianowicie o wsparciu udzielonym grupie przywódców niemieckiego Wehrmachtu chcących obalić rządy Hitlera, aby, na początku, uniknąć wybuchu II wojny światowej, a później – dążyć do szybkiego jej zakończenia.

– Kim byli niemieccy wojskowi, którzy chcieli wyeliminować Hitlera?

– Aby to zrozumieć, trzeba przypomnieć dzień 22 sierpnia 1939 r. Wtedy Hitler wezwał do swojej prywatnej rezydencji w Alpach nad Berchtesgaden szefów armii, sił powietrznych oraz marynarki i wygłosił do nich dwa długie przemówienia. Zapowiedział wówczas, że w ciągu kilku dni zaatakuje Polskę, i dodał, że Polacy w okupowanym kraju mieli być traktowani w bardzo brutalny sposób, aby uniknąć oporu lub powstania; należało wyeliminować polską inteligencję i księży jako tych, którzy przewodzili narodowi. Obecni na spotkaniu wojskowi przyjęli przemówienia Hitlera z wielkim chłodem i milczeniem, co było oznaką dezaprobaty i oburzenia. Przywódcy armii nie spodziewali się takiego sposobu prowadzenia wojny, jaki proponował Führer. To byli wojskowi wyszkoleni jeszcze przed pojawieniem się Hitlera, ludzie z kodem honoru, uczeni szacunku dla ludności cywilnej i innych wartości.

– Czym w planach Hitlera miała stać się Polska?

– Hitler przez eliminację elity narodu chciał uczynić Polskę krajem niewolników.

– Skąd wiemy o tym spotkaniu w prywatnej rezydencji Hitlera?

– Podczas tego spotkania nie wolno było robić notatek. Mógł to czynić tylko admirał Wilhelm Canaris – szef niemieckiego wywiadu wojskowego. I to właśnie te notatki trafiły do aktów Procesu Norymberskiego. W każdym razie po tym spotkaniu w środowisku dowódców wojskowych zrodził się pomysł, aby wyeliminować Hitlera i skończyć z jego rządami i polityką.

– Czy wszyscy generałowie byli zdecydowani działać przeciwko Hitlerowi?

– Problem polega na tym, że niektórzy z dowódców nie chcieli się zbuntować przeciwko Hitlerowi, bo przysięgali mu wierność, jako następcy zmarłego prezydenta Republiki marszałka Paula von Hindenburga. Natomiast inni byli gotowi zrobić wszystko, by obalić rząd Hitlera i nazistów.

– Wiadomo, że w postawie wobec nazizmu i Hitlera istniały różnice między katolikami a protestantami. Czy dało się to również odnotować wśród wojskowych?

– Wojskowi protestanccy nie byli skłonni aprobować mordu na tyranie – dla nich wszelka władza pochodzi od Boga. Natomiast w świetle katolickiej nauki moralnej eliminacja tyrana – oczywiście pod pewnymi warunkami – uważana jest za coś uzasadnionego i koniecznego, chociaż jest to środek ostateczny. Oczywiście, z biegiem czasu zachowanie kryminalne Hitlera przekonywało coraz więcej ludzi, że trzeba go zgładzić.

– Wyeliminowanie Hitlera niewątpliwie spowodowałoby w Niemczech wybuch wojny domowej. Czy wrogowie Hitlera byli świadomi tego ryzyka?

– Oczywiście, że tak. Wojskowi zdawali sobie sprawę, że śmierć Hitlera może doprowadzić do wojny domowej, a jej wynik byłby nieprzewidywalny.

– Wojna domowa w Niemczech mogłaby być wykorzystana przez inne państwa, np. Wielką Brytanię, do ataku na Niemcy...

– To prawda, z tego powodu przywódcy wojskowi zadawali sobie pytanie: Jak zachowają się Francja i Anglia, które były w stanie wojny z Niemcami? Chcieli mieć pewność, że po usunięciu Führera te dwa kraje nie podejmą żadnych działań wojennych wobec Niemców w czasie rewolty przeciwko nazistom. Poza tym zależało im, by doprowadzić do podpisania traktatu pokojowego, który nie miałby charakteru represyjnego w stosunku do Niemiec rządzonych przez nowe władze, które zastąpiłyby nazistów. Ale był też problem natury technicznej: Jak pertraktować z rządami Francji i Wielkiej Brytanii? Oczywiście, generałowie nie mogli wysłać oficjalnej misji, dlatego szukali mediatora, by poinformować o swych planach rząd francuski i brytyjski.

– Dlaczego wybrali do tej tak delikatnej i ryzykownej misji głowę Kościoła katolickiego?

– Ponieważ musieli znaleźć zewnętrzny autorytet o wielkim prestiżu moralnym, a takim był Pius XII. Ponadto admirał Canaris znał i podziwiał abp. Eugenio Pacellego, gdy przyszły papież był nuncjuszem w Berlinie.

– Ale czy Canaris mógł spotkać się z Papieżem w Watykanie?

– Teoretycznie tak, lecz byłoby to nierozsądne. Dlatego znaleziono mediatora w osobie Josefa Müllera, adwokata z Monachium, praktykującego katolika, wroga Hitlera.

– W jaki sposób adwokat Müller spełniał swoją rolę mediatora?

– To niesamowita historia, która przypomina powieść przygodową. Müller miał mały samolot, którym kilkakrotnie udawał się do Rzymu, dzięki czemu unikał kontroli na granicy. Przede wszystkim bawarski adwokat przekazał Papieżowi zgromadzone przez arcybiskupa Monachium dokumenty dotyczące prześladowania Kościoła w Niemczech. Natomiast na początku października 1939 r. spotkał się z ks. prał. Ludwigiem Kaasem, Niemcem mieszkającym w Watykanie, ale przede wszystkim zaufanym człowiekiem Piusa XII, i poinformował go o spisku przeciwko Hitlerowi oraz poprosił, aby przekazał tę informację Papieżowi. Ks. prał. Kaas spotkał się z Piusem XII w Castel Gandolfo 16 października i przekazał prośbę niemieckich generałów.

– Kiedy Pius XII dał swoją odpowiedź?

– Odpowiedź przyszła szybko – już następnego dnia, 17 października, Papież zlecił ks. Kaasowi, aby poinformował Müllera, że jest gotów do mediacji między antyhitlerowskimi generałami i rządem brytyjskim.

– To było bardzo ryzykowne posunięcie dla Kościoła, ale także dla Papieża osobiście...

– To prawda. Papież uważał jednak, że trzeba było podjąć to wielkie ryzyko, aby położyć kres wojnie, a tym samym uratować życie milionów żołnierzy i cywilów. A jedynym sposobem na to było pozbycie się Hitlera. Oczywiście, Pius XII wiedział, że gdyby wiadomość o jego udziale w spisku przeciwko Führerowi doszła do jego uszu, skutki dla Kościoła byłyby katastrofalne.

– Jakie środki ostrożności podjął Papież?

– Przede wszystkim Pius XII działał w absolutnej tajemnicy, tak że nawet sekretarz stanu nie został poinformowany o całej sprawie. Co więcej, Papież nigdy osobiście nie przyjął adwokata Müllera – powierzył to zadanie ks. Kaasowi i jezuicie o. Robertowi Leiberowi. Poprzez nich Pius XII przekazał również informację, że przyjął prośbę niemieckich generałów, aby unikać protestów społeczeństwa przeciwko Hitlerowi i nazizmowi, które mogłyby utrudniać działania wywrotowe.

– Kto reprezentował stronę angielską w kontaktach ze spiskowcami?

– Wiemy o tym dzięki bogatej dokumentacji zachowanej w brytyjskich archiwach (British Archives) w Kew Gardens pod Londynem. Pierwszy dokument, który mówi o tej sprawie, ma datę 1 grudnia 1939 r. – brytyjski ambasador przy Stolicy Apostolskiej, Francis d’Arcy Osborne, informuje ministra spraw zagranicznych Edwarda Wooda lorda Halifaxa, że był na obiedzie z ks. Kaasem. Dowiedział się od niego, że przyjął przedstawiciela grupy generałów, którzy chcieli wiedzieć, czy Watykan mógłby być pośrednikiem w kontaktach z Brytyjczykami w celu osiągnięcia pokoju „uczciwego” i „rozsądnego”.

– Przestudiował Ojciec listy ambasadora Osborne’a do rządu brytyjskiego, które zostały opublikowane w książce Rieblinga. Jak potoczyła się dalej cała sprawa?

– Po pierwszym spotkaniu z ks. Kaasem, 12 stycznia 1940 r. ambasador pisał do ministra Halifaxa, że został przyjęty przez Piusa XII. Papież poinformował go, że jest w kontakcie z przedstawicielem grupy niemieckich generałów, którzy postanowili obalić rząd Hitlera. Ale ci ludzie chcieli wiedzieć, czy Anglia byłaby skłonna do pertraktacji z nowym rządem niemieckim. Przy tej okazji Osborne wyraził swoje obawy, bo cała sprawa wydawała mu się zbyt ogólnikowa. Niektóre wątpliwości zostały wyjaśnione podczas następnego spotkania z Papieżem, który przekazał ambasadorowi wyjaśnienia. Niemieccy generałowie zapewniali, że rząd Niemiec, który powstałby po upadku Hitlera, byłby „demokratyczny, konserwatywny i umiarkowany”, i dodali, że byłby „zdecentralizowany i federalny”. Rząd ten w przyszłym traktacie pokojowym zobowiązywał się przywrócić pełną suwerenność Polsce i Czechosłowacji – oznacza to, że w przyszłości terytorium Niemiec byłoby takie, jak przed układem monachijskim z 30 września 1938 r.

– Jaka była reakcja rządu brytyjskiego?

– Halifax odpowiedział ambasadorowi pod koniec marca. Minister poinformował, że rozmawiał z premierem Neville Chamberlainem. Brytyjczycy byli gotowi do negocjacji z przyszłym rządem niemieckim, ale musieli przedyskutować sprawę z Francuzami. Pius XII przekazał odpowiedź niemieckim generałom, oczywiście za pośrednictwem Kaasa i Müllera.

– Piusowi XII udała się mediacja między rządem brytyjskim i antyhitlerowskimi generałami armii niemieckiej. Pojawia się więc pytanie: Dlaczego projekt wyeliminowania Hitlera i wcześniejszego zakończenia wojny się nie udał?

– Z kilku powodów, które wymienię. Przede wszystkim Anglicy stracili trochę zaufanie do niemieckich generałów ze względu na informacje, które dotyczyły ataku na Francję. Atak ten, zgodnie z propagandą, ale także z informacjami niemieckich służb wywiadowczych, które przekazały je władzom brytyjskim, miał być bliski. Ale Hitler opóźniał go kilka razy, również ze względu na warunki pogodowe w Ardenach.
Ostatecznie Niemcy przypuścili atak 10 maja 1940 r. i w błyskawicznej ofensywie podbili znaczną część Francji. Już 17 czerwca 1940 r. marszałek Philippe Pétain był zmuszony do poproszenia o zawieszenie broni. Zwycięstwa wojsk niemieckich we Francji sprawiły, że bardzo wzrosła popularność Hitlera w Niemczech i bunt ludności przeciwko niemu, przynajmniej w tym czasie, był mało prawdopodobny.
Trzecia sprawa dotyczy zmiany rządu angielskiego w maju 1940 r., kiedy to Winston Churchill został premierem. Churchill nie chciał słyszeć o kompromisie z generałami antyhitlerowskimi, bo chciał całkowitej klęski Niemiec. Również Amerykanie poparli linię rządu brytyjskiego, podpisując wspólną deklarację o bezwarunkowej kapitulacji („unconditional surrender”) Niemiec.

– Ale jest też inna przyczyna: niemieckim generałom nie udało się zabić Hitlera...

– To prawda. Pomimo wielu prób wyeliminowania Hitlera dyktatorowi zawsze udawało się wyjść cało z zamachów na jego życie.

– To dlatego niektórzy mówią, że był on chroniony przez diabła...

– Niektórzy tak mówią. Faktem jest, że przeżył dwadzieścia zamachów, czasami bardzo niebezpiecznych dla niego, co jest niewiarygodne. Niestety, po nieudanych próbach wyeliminowania Fürhera następowały aresztowania, uwięzienia i eliminacja wielu walecznych oficerów antyhitlerowskich, którzy przygotowywali zamachy.

– Czy to znaczy, że Pius XII przegrał swoją „tajną wojnę” z Hitlerem?

– Jak już wyjaśniłem wcześniej, powody tej „tajnej wojny” Piusa XII z Hitlerem nie zależały od Papieża. Ale to nie umniejsza jego zasług i nie zmienia faktu, że Papież, aby uratować życie milionów ludzi, podjął wielkie ryzyko poprzez działania niebezpieczne dla Kościoła i dla swojej osoby. Z tych faktów, niestety mało znanych, wynika jasno, że Pius XII nie był człowiekiem niezdecydowanym, tchórzliwym, a tym bardziej poddanym Hitlerowi, jak niektórzy ludzie niekompetentni i aroganccy chcą go przedstawić nieobeznanemu ze sprawą społeczeństwu, które łatwo wprowadzić w błąd.

2017-01-11 10:14

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Otwarcie archiwów watykańskich: Pius XII wobec nazizmu i komunizmu

[ TEMATY ]

Pius XII

otwarcie

Tajne Archiwum Watykańskie

źródło: wPolityce.pl

Od dziś dostępne są dla badaczy wszystkie watykańskie archiwa z pontyfikatu Piusa XII. Wyłania się z nich obraz papieża, który był prawdziwym obrońcą cywilizacji – zapewnia Johan Ickx, dyrektor archiwów historycznych drugiej sekcji Sekretariatu Stanu. Przypomina on, że do tej pory znane były już oficjalne dokumenty Piusa XII z czasów II wojny światowej. Teraz poznamy również teksty nieoficjalne, co pozwoli odtworzyć genezę papieskich działań, wszelkie działania zakulisowe.

Johan Ickx zaznacza również, że zainteresowanie opinii publicznej niesłusznie koncentruje się wyłącznie na pierwszym etapie pontyfikatu, związanym z wojną. Nie mniej ważna jest jednak również postawa Piusa XII w obliczu innego zła, jakim był w tej epoce komunizm. Na tym polu możemy się spodziewać wielu ważnych odkryć - uważa flamandzki historyk.

Przypomina on również, że wbrew temu, co się niekiedy sugeruje, Watykan nie zwlekał z otwarciem swych archiwów, wręcz przeciwnie, udostępnił je przed czasem. Według normalnej praktyki na archiwa Piusa XII trzeba by jeszcze czekać kolejnych dziesięć lat – mówi Johan Ickx.

„Nie do mnie należy opiniowanie decyzji papieża Franciszka, tym niemniej uważam, że to wcześniejsze udostępnienie archiwum jest bardzo pozytywne, wyraża bowiem wolę poznania prawdy historycznej – powiedział Radiu Watykańskiemu Johan Ickx. – Tym bardziej, że dotyczy to tak strasznego rozdziału w dziejach ludzkości jak II wojna światowa, ze wszystkimi konsekwencjami nazizmu, ale też i komunizmu, o czym mówi się dziś jeszcze bardzo mało. Wszyscy koncentrują się na II wojnie światowej, ale nie wolno zapominać, że na drugiej część tego pontyfikatu ciąży fakt, że połowa Europy jest zajęta przez Sowietów. Życie Kościoła zostało tam poważnie zagrożone czy wręcz unicestwione. Nastały prześladowania duchowieństwa. Wielu kapłanów zostało uwięzionych. Na wiernych wywierana była ogromna presja, pozbawieni zostali praw obywatelskich. O tym również dowiemy się z tych archiwów. Nie będzie to obraz radosny, ale bardziej prawdziwy, realistyczny”.

CZYTAJ DALEJ

Ennio Morricone: muzyka i wiara

2020-07-06 13:58

[ TEMATY ]

muzyka

muzyka chrześcijańska

morricone

Włodzimierz Rędzioch/Niedziela

Ennio Moricone

Zmarły 6 lipca w swym rodzinnym Rzymie włoski kompozytor i dyrygent Ennio Morricone był jedną z największych osobowości i twórców współczesnej muzyki, zwłaszcza filmowej.

Do końca swego długiego życia – w listopadzie br. skończyłby 92 lata – zachował jasność umysłu i żywotność, a zmarł w stołecznym szpitalu wskutek ran, spowodowanych upadkiem. Przez całe życie łączył twórczość artystyczną i sprawy zawodowe z wiarą, czego potwierdzeniem był przyznany mu w 2019 r. przez Franciszka Złoty Medal Pontyfikatu.

O śmierci twórcy powiadomił świat jego przyjaciel i prawnik Giorgio Assumma. Napisał, że Morricone odszedł o świcie „w duchu wiary” i „aż do końca zachował pełną jasność [umysłu] i wielką godność. Pozdrowił swą ukochaną żonę Marię, która towarzyszyła mu z oddaniem w każdej chwili jego życia ludzkiego i zawodowego i która była przy nim do ostatniej chwili”. Pogrzeb wielkiego kompozytora odbędzie się w formie prywatnej, „z poszanowaniem uczuć pokory, która zawsze była natchnieniem dla jego życia” – napisał przyjaciel zmarłego.

Wyrazy serdecznej bliskości przekazał żonie kompozytora Marii i całej jego rodzinie przewodniczący Papieskiej Rady ds. Kultury kard. Gianfranco Ravasi. – Powierzam go Bogu, by przyjął go do niebiańskiej harmonii i być może przydzielił mu zadanie napisania jakiejś partytury do wykonania przez chóry anielskie – napisał włoski purpurat na Twitterze.

„Jest to smutny dzień dla kultury, wraz ze śmiercią Ennio Morricone odchodzi od nas jeden z wielkich mistrzów włoskich, muzyk o wyrafinowanej odwadze, który swymi melodiami umiał wzbudzać emocje, pozwalał całemu światu marzyć, odchodzi wraz ze swymi największymi nagrodami i odznaczeniami, począwszy od Oscarów za swe legendarne ścieżki dźwiękowe” – tak wspominał zmarłego włoski minister dóbr i działań kulturalnych oraz turystyki Dario Franceschini. Podkreślił, że miał szczęście spotkać kompozytora, dodając, że nigdy nie zapomni „tej energii i tej siły, które był w stanie przekazać nawet samym tylko spojrzeniem”. Zapewnił o swej bliskości z rodziną zmarłego „w tym trudnym dniu”.

Hołd wielkiemu twórcy oddali też m.in. przewodniczący Parlamentu Europejskiego David Sassoli i premier Włoch Giuseppe Conte. „Zapamiętamy na zawsze z nieskończoną wdzięcznością artystyczny geniusz mistrza Ennio Morricone. Pozwolił nam marzyć, emocjonować się, zastanawiać się, pisząc pamiętne nuty, które pozostaną niezatarte w dziejach muzyki i kina” – napisał w tweecie szef rządu włoskiego.

Ennio Morricone urodził się 10 listopada 1928 r. w Rzymie jako jedno z pięciorga dzieci Libery Ridolfi i Mario Morriconego. I to właśnie ojciec, grywający zawodowo w stołecznych zespołach muzyki rozrywkowej, był pierwszym nauczycielem muzyki przyszłego twórcy. To on nauczył go czytania nut i grania na różnych instrumentach, zwłaszcza na trąbce.

Formalnie jednak rozpoczął naukę muzyki w Narodowej Akademii św. Cecylii w 1940 r., gdy miał 12 lat. Ze względu na wojnę, ale też dzięki swym wielkim zdolnościom czteroletni program nauczania harmonii przerobił w sześć miesięcy. Jego nauczycielem był tam Goffredo Petrassi, który wywarł na niego duży wpływ. Pod jego kierunkiem Ennio studiował grę na trąbce, kompozycję i muzykę chóralną. W 1946 r. uzyskał dyplom w zakresie gry na trąbce. Mimo że miał już na swym koncie sporo mniejszych i większych kompozycji i aranżacji, nadal się kształcił i ostatecznie ukończył studia w 1954 r. z wynikiem 9,5 na 10 punktów, cały czas w klasie prof. Petrassiego.

Pierwsze utwory przyszły twórca zaczął komponować już w wieku sześciu lat pod kierunkiem ojca, który zachęcał syna do rozwijania jego naturalnych zdolności. W 1946 r. Ennio skomponował pieśń „Il Mattino” (Poranek) – pierwszy z siedmiu „młodzieńczych” tego rodzaju utworów. W następnych latach pisał już regularnie muzykę do sztuk teatralnych i w stylu klasycznym na głosy i fortepian, w 1953 r. po raz pierwszy skomponował utwory dla potrzeb radia, nie przestając tworzyć dzieł na orkiestrę. Odznaczały się one dużą rozmaitością rodzajów muzycznych, ale też świadomym eklektyzmem, czyli nawiązywaniem do innych twórców.

W 1955 r. rozpoczął współpracę z filmem, która miała mu przynieść największą popularność i uznanie. Szczególny rozkwit jego twórczości przypada na lata 1960-80, chociaż właściwie do końca życia tworzył nieprzeciętne dzieła. Ocenia się, że skomponował on ponad 500 utworów dla kina i telewizji i przeszło 100 dzieł klasycznych. Większość jego kompozycji zyskała sławę międzynarodową, a ponad 70 filmów z jego muzyką otrzymało różne nagrody. Trudno nawet wymienić drobną część tych dzieł, są to np. „Misja” (1986), liczne westerny, zwłaszcza włoskie. Tworzył muzykę do filmów największych reżyserów, np. Bernardo Bertolucciego, Mauro Bologniniego, Rolanda Joffé czy Romana Polańskiego.

W 2007 r. otrzymał Oscara za całokształt twórczości filmowej a w 2016 r. tę samą nagrodę za muzykę do westernu Quentina Tarantino „Nienawistna Ósemka”. A skomponowana przez Morriconego ścieżka dźwiękowa do filmu „Dobry, zły i brzydki” z 1966 r. uchodzi do dzisiaj za jedną z najbardziej znaczących w dziejach kinematografii.

Ale Morricone grał też, na początku swego dorosłego życia, w zespołach jazzowych a później tworzył muzykę dla takich postaci estrady jak Paul Anka czy włoscy wykonawcy Mina, Milva, Zucchero i Andrea Bocelli.

Jednocześnie przy całej rozmaitości gatunków muzycznych, które uprawiał i wielości odbiorców, dla których tworzył (teatr, radio, telewizja i przede wszystkim film) potrafił nadawać swym utworom pewną zawartość duchową, a nawet religijną. Docenił to papież Franciszek, wręczając mu w 2019 r. Złoty Medal swego pontyfikatu za – jak to określił – „jego niezwykłe zaangażowanie artystyczne, które miało także aspekty natury religijnej”. A kilka miesięcy później artysta pożegnał się ze sceną, ale – ku zaskoczeniu wielu – zgodził się poprowadzić na początku br. koncert w Auli Pawła VI w Watykanie, bo – jak wyznał – „nie umiałem powiedzieć «nie»”.

CZYTAJ DALEJ

Wakacje na Chorwacji. Zobacz jakie zasady obowiązują turystów

2020-07-07 11:12

Chorwacja w pełni otworzyła granice dla obywateli RP – zniesione zostały wszelkie obostrzenia oraz obowiązek odbywania kwarantanny po wjeździe do Chorwacji.

Przekraczający granicę mają obowiązek przekazania służbie granicznej swoich danych kontaktowych (miejsce pobytu, nr telefonu komórkowego, e-mail), które będą mogły zostać wykorzystane wyłącznie w celach epidemiologicznych.

W celu przyspieszenia i uproszczenia odprawy granicznej, służby graniczne sugerują zarejestrowanie się na stronieZobacz W chwili obecnej formularz rejestracyjny jest dostępny w języku chorwackim i angielskim, a za kilka dni będzie również możliwość rejestracji w języku polskim.

Obywatele RP nie muszą na granicy okazywać żadnych dodatkowych dokumentów potwierdzających zasadność wjazdu do RCH.

Władze RCH nie wymagają okazania testów na COVID 19 przy przekraczaniu granicy.

Obowiązkiem podróżnych wjeżdżających do Chorwacji jest stosowanie się do wymogów epidemiologicznych, o których obywatele są informowani podczas przekraczania granicy (wręczana ulotka) lub drogą elektroniczną.

Podróżujący mogą skorzystać z aplikacji Zobacz w celu dokonania rejestracji przyjazdu, co przyspieszy procedury podczas odprawy granicznej. Na adres e-mail podany podczas rejestracji zostaną przesłane zalecenia epidemiologiczne.

Podróżni korzystający z usług medycznych, a nieposiadający karty EKUZ (lub innego uznawanego w Chorwacji ubezpieczenia zdrowotnego) zobowiązani są do pełnej odpłatności za te usługi. Sugerujemy wykupienie dodatkowego ubezpieczenia, obejmującego usługę transportu medycznego.

Chorwacja uruchamia coraz więcej połączeń międzynarodowych. Więcej informacji na: https://www.zagreb-airport.hr/putnici/informacije-o-letovima/red-letenja/54

Aktualne informacje dotyczące zaleceń zdrowotnych i problemów związanych z rozprzestrzenianiem się epidemii koronawirusa można śledzić na stronie internetowej Chorwackiego Instytutu Zdrowia Publicznego: Zobacz

Przypominamy! Chorwacja leży poza strefą Schengen – wjazd możliwy jest wyłącznie za okazaniem ważnego dowodu osobistego lub paszportu. Wymóg dotyczy również najmłodszych obywateli RP.
Od 1 lipca br. polscy policjanci rozpoczęli swoją letnią służbę w chorwackiej części wybrzeża Adriatyku.

W razie pilnej potrzeby polscy turyści mogą skontaktować się z przedstawicielami polskiej policji telefonicznie:

- PULA (Istarski Policyjny Okręg Administracyjny) – kontakt do aktualnie pełniącego służbę polskiego funkcjonariusza: ++ 48 696 497 086,

- BIOGRAD (Zadarski Policyjny Okręg Administracyjny) – kontakt do aktualnie pełniącego służbę polskiego funkcjonariusza: + 48 665 631 437,

- MAKARSKA (Splicko-Dalmatyński Policyjny Okręg Administracyjny) – kontakt do aktualnie pełniącego służbę polskiego funkcjonariusza: + 48 695 177 713,

- TROGIR (Splicko-Dalmatyński Policyjny Okręg Administracyjny) – kontakt do aktualnie pełniącego służbę polskiego funkcjonariusza: + 48 664 980 375,

Wszystkie dane aktualizowane są na bieżąco na stronie Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję