W tym roku okres czterdziestodniowego postu jest wyjątkowy dla wielu z nas. Zwłaszcza dla czcicieli Matki Bożej, gdyż w tym roku obchodzimy setną rocznicę objawień w Fatimie. Jak wiemy, Maryja w swoim orędziu, skierowanym do dzieci fatimskich, mówiła o potrzebie modlitwy różańcowej, wzywała do pokuty i nawrócenia. Pokuta w orędziu fatimskim ma znaczenie bardzo szerokie, to nie są tylko nadzwyczajne, bohaterskie akty pokutne, które na pewno są Panu Bogu miłe a dla nas potrzebne, ale w znaczeniu Fatimy to przede wszystkim nasze codzienne czynności. Wśród tych czynności trzeba nam dojrzeć czas Wielkiego Postu, jak dar i łaskę, a zarazem jako drogę wiodącą do poprawy życia.

Przemiana życia dokonuje się dzięki słuchaniu słowa Bożego i podejmowaniu chrześcijańskich uczynków, m.in. modlitwy, postu i jałmużny. Dzięki tym praktykom człowiek, wchodząc na drogę przemiany, otwiera się na działanie Boga w swoim życiu.

Wejście na drogę pokuty i nawrócenia, do którego wzywała Maryja w Fatimie, wymaga wysiłku, trudu i ofiary, ale jak pokazuje historia, warto podejmować w swoim życiu próby nawracania się i powrotu do Boga. Najważniejszym elementem wprowadzania w życie fatimskiego orędzia jest uczciwość w wypełnianiu obowiązku wynikającego z powołania, jakie w życiu otrzymaliśmy. To znaczy powołanie jako kapłan, siostra zakonna, mąż – ojciec, żona – matka, dziecko, uczeń, student itd.

Dzieci fatimskie doskonale zrozumiały Maryję i Jej polecenia. Na Jej pytanie: „Czy jesteście gotowi przyjąć na siebie wszystkie cierpienia, jakie Bóg wam ześle, jako wynagrodzenie za grzechy?”, odpowiedziały „tak” i do końca były konsekwentne.

Dziś to nas wybiera Bóg i zachęca do przemiany naszych serc, naszych myśli i czynów. Niech to Boże pragnienie spełni się w naszym życiu także poprzez praktyki religijne, które powinniśmy wypełnić w okresie wielkopostnym, a którymi są uczestnictwo w nabożeństwie Drogi Krzyżowej czy w „Gorzkich Żalach”, a także udział w rekolekcjach zakończonych spowiedzią i przyjęciem Komunii św.