Reklama

Niedziela w Warszawie

Święty od trudnych spraw

Nie ma tygodnia, żeby na Marianki, do Wieczernika, nie trafiło świadectwo cudu lub łaski za sprawą św. Stanisława Papczyńskiego

Ten list do sanktuarium św. Stanisława Papczyńskiego na Marianki w Górze Kalwarii nadszedł z jednej z okolicznych miejscowości. Autorem był kompozytor i zarazem organista w jednej z parafii. Załączył dwie pieśni ku czci św. Stanisława, jako wotum dziękczynne za uzdrowienie żony. Oto, gdy dowiedzieli się, że jeden z guzów wykrytych u żony jest złośliwy, od razu została skierowana na operację. „Rozpoczęły się modlitwy. Nasze rodziny, zaprzyjaźnieni ludzie i ja osobiście polecałem zdrowie żony nowemu świętemu, o. Papczyńskiemu. Nowemu, a przecież staremu, bo znam go od dzieciństwa, pochodzę z parafii mariańskiej” – napisał w świadectwie.

Operacja się udała, badania pooperacyjne nie wykazały złośliwości. „Tak więc, albo przypadek, pomyłka lekarza, albo cud – ocenia autor w liście. – Przypadków przecież nie ma, są znaki. Wierzę, że to był cud wyproszony za wstawiennictwem o. Stanisława. Proszę przyjąć to krótkie świadectwo i dwie kompozycje, aby kult św. Stanisława rozszerzał się ku Chwale Bożej”.

Nie ma tygodnia

Ks. Paweł Naumowicz MIC, do niedawna przełożony polskiej prowincji marianów, nie ma wątpliwości, że kult o. Papczyńskiego, założyciela jego Zgromadzenia, jest w fazie „wschodzącej”. Jeszcze do niedawna nie był „znanym” świętym. Przełomem była beatyfikacja o. Papczyńskiego w 2007 r. w Licheniu, a jeszcze bardziej kanonizacja w Rzymie w czerwcu ubiegłego roku. – O. Papczyński dopiero od tego momentu tak na poważnie zaczął być znany – mówi ks. Naumowicz.

Reklama

Wcześniej założyciel Zgromadzenia, które po powstaniu styczniowym zostało zamkniętego w Polsce, mógł zostać zapomniany. Są dowody na rozwój kultu: znacznie więcej pielgrzymów przy grobie Świętego na Mariankach, wzrost liczby próśb o relikwie i intencji na Msze św. wotywne za przyczyną o. Papczyńskiego, ale przede wszystkim podziękowań za otrzymane łaski i cuda.

Najbardziej znane są te, które doprowadziły do beatyfikacji i kanonizacji zakonnika. Pierwszy polegał na wskrzeszeniu dziecka, które zmarło w łonie matki; drugi na uzdrowieniu kobiety będącej w stanie agonalnym, o której lekarze twierdzili, że jej stan jest beznadziejny. Oba cuda zdarzyły się w tej samej parafii w Ełku. Najbardziej znanym cudem, dokonanym za życia o. Papczyńskiego, było wskrzeszenie kilkunastoletniej córki właścicielki majątku z okolic Góry Kalwarii. Dziewczynka ożyła w trakcie odprawiania Mszy św. Obecnie nie ma tygodnia, żeby na Marianki, do Wieczernika, nie trafiło świadectwo cudu lub łaski za sprawą św. Stanisława Papczyńskiego.

Trudne sytuacje

– Msza św. wotywna odprawiana w Wieczerniku na Mariankach w soboty, w samo południe, ma trzy intencje – tłumaczy ks. Wojciech Skóra, kustosz sanktuarium. – Pierwsza to modlitwa o łaskę poczęcia, rodzicielstwa dla tych rodziców, którzy pragną potomstwa, a z różnych względów nie mogą go mieć – mówi. – Druga intencja zawiera dwie kluczowe sprawy: modlimy się za wszystkie dzieci poczęte o łaskę narodzenia, za te, które mogą być chore i te niechciane. Trzecia intencja jest o pojednanie w rodzinach dotkniętych kryzysem, nałogiem, jakimś rodzajem konfliktu itp. W tych dziedzinach najbardziej jesteśmy proszeni o modlitwę.

Reklama

W czasie Nowenny odprawianej w Wieczerniku intencje są rozmaite. – Intencje dotyczą uzdrowienia, są prośby o uwolnienie duchowe, czyli o zerwanie ze złem, często prośby o pracę, rozeznanie powołania za przyczyną św. Stanisława. Także związane z napięciami w rodzinie, o pojednanie w rodzinie – mówi ks. Wojciech Skóra. – O. Papczyński stał się świętym bliskim ludziom. Są świeci bardzo podziwiani, ale odlegli. On jest świętym-przyjacielem, świętym w trudnych sytuacjach, od trudnych spraw.

Rodzinne olśnienia

O trudnej sprawie opowiada świadectwo przysłane spoza Mazowsza, którego autorką była matka syna z kilkunastoletnim stażem małżeńskim. „Syn miał pretensje do swojej żony, że musiał się żenić ze względu na ciążę. Co gorsze, okazywał to starszemu synowi, wręcz odpychał go, widać było niechęć do dziecka” – napisała matka. „Ostatnie trzy miesiące były najgorsze. Do syna nie docierały żadne prośby z mojej i męża strony. Nic nie pomagało. Stał się zamknięty, nie odzywał się do rodziny, nie dawał pieniędzy na dom i dzieci, każde słowo przecinał wyzwiskami, przekleństwami (...). Byłam zrozpaczona, ciągle płakałam, denerwowałam się, ciągle bolała mnie głowa”.

Cała rodzina zaczęła modlić się za jej syna, który zdarzył już zażądać od żony rozwodu. Matka zaczęła odmawiać Nowennę do wówczas błogosławionego o. Papczyńskiego. Uspokoiła się, wyciszyła, stwierdziła, że będzie, co ma być. Ostatniego dnia Nowenny zadzwonił syn. „Powiedział, że pięć godzin siedział nad zalewem, nie mógł jeść, pić, palić, choć jest nałogowcem. Powiedział mi, że dostał olśnienia, zrozumiał, co to jest miłość, przyjaźń, wrócił jeszcze tego samego dnia do żony i dzieci, prosił o przebaczenie. Synowa przebaczyła mu, wspólnie się modlili, dziękowali Bogu. Nie można (inaczej) tego tłumaczyć, jak tylko cudem za wstawiennictwem św. Stanisława Papczyńskiego”.

Jeżeli się uda...

– Ten list obrazuje dość charakterystyczną sytuację związaną z modlitwą za wstawiennictwem św. Stanisława – ocenia ks. Wojciech Skóra. Często ta modlitwa dla ludzi, którzy ją zanoszą w intencji innych, też jest uzdrowieniem i przynosi pokój. – To są takie ciche, często niezauważane owoce modlitwy za kogoś, za wstawiennictwem naszego założyciela – zwraca uwagę Ksiądz Kustosz. Gdy ktoś razem ze świętym stanie przed Bogiem, sam otrzymuje szczególna łaskę.

Inny list, inne świadectwo. Młoda kobieta miała kłopoty ze skończeniem studiów. Egzaminy okazywały się bardzo męczące, miała kłopoty z pamięcią, z napisaniem pracy magisterskiej. Zbliżał się czas egzaminów końcowych, zrozumiała, że musi prosić kogoś o pomoc, postanowiła zacząć Nowennę dziewięciodniową. Modliła się wierząc, że błogosławiony – jeszcze wówczas – jej pomoże. I rzeczywiście udało się. „Postanowiłam, że jeżeli się uda, napiszę o moich łaskach, żeby inne osoby mogły uwierzyć, że wiara i modlitwa naprawdę dużo dają” – napisała w świadectwie.

– To nowa tendencja: osoby, które modlą się w różnych sytuacjach związanych z edukacją – zwraca uwagę ks. Wojciech. – O. Papczyński, jak znamy jego biografie, po pierwszym dniu bycia w szkole, został odesłany przez nauczyciela jako dziecko niezdolne nauczyć się czegokolwiek. A potem się okazało, że stał się wybitnym naukowcem, mówcą, erudytą. Ludzie wierzą, że o. Papczyński za sprawa doświadczeń, które miał zrozumie ich i wysłucha. I tak się dzieje.

Ksiądz musi chodzić

W wypadku tej młodej kobiety, praca sama się nie napisała. – Ale otrzymała jakiś rodzaj wewnętrznego światła i było jej dużo łatwiej – zaznacza Ksiądz. – Często modlitwy za sprawą o. Papczyńskiego pomagają uczniom, którzy mają problemy emocjonalne, hamujące możliwość zdobycia wiedzy. O tego typu zdarzeniach często opowiadają rodzice: następuje rodzaj wewnętrznego uzdrowienia, dziecko staje się spokojniejsze i może się uczyć, skoncentrować.

Niektórzy chcieliby traktować modlitwę, jak wrzucenie monety do automatu. A tak nie jest. – Sytuacje tzw. modlitw niewysłuchanych pokazują, że to zawsze jest suwerenna wola Boga. Albo udziela łaski, o którą się prosi, albo nie – mówi ks. Wojciech Skóra. – Cud, zdarzenie przekraczające porządek naturalny, z punktu widzenia nauki niewytłumaczalne, dzieje się tam, gdzie jest wiara, bo Pan Bóg udziela konkretnej zmiany sytuacji. Wielokrotnie natomiast możemy mówić o łaskach. Dla matki, która modli się o syna i widzi jego nagłą przemianę, nagłą refleksje, to jest cud.

Również ks. Wojciech odczuł na sobie czym jest modlitwa, Nowenna za sprawą o. Papczyńskiego. Ma silne zwyrodnienie kolana, każdy krok – do niedawna – powodował ból. Trzeba było – przynajmniej – dokonać artroskopii. Osoby związane z Mariankami, wiedząc, co przeżywa, zaczęły się za niego modlić Nowenną. – Nie wiedziałem o tym, potem okazało się, że od dnia, gdy zaczęli Nowennę, ból ustąpił, nie odczuwam go! Tymczasem lekarze mówią, że każdy krok powinien być bolesny. Jeden z nich zażartował: Widocznie o. Stanisław uznał, że ksiądz powinien chodzić, a nie siedzieć!

* * *

Nabożeństwa na Mariankach
Sobota: godz. 12. Msza św. wotywna o św. Stanisławie odprawiana jest w intencji pielgrzymów i darczyńców.
Niedziela: Msze św. o godz.: 9, 10.30, 12 i 17.

Muzeum św. Papczyńskiego
Poniedziałek-czwartek: godz. 10-12 i 14-16.
Sobota: godz. 11-12 i 13-16.
Niedziela: godz. 13-16.
Miejsce: ul. o. Stanisława Papczyńskiego 6, 05-530 Góra Kalwaria

2017-04-11 10:22

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wieczernik Góry Kalwarii sanktuarium św. Stanisława Papczyńskiego

[ TEMATY ]

O. Stanisław Papczyński

MK

Kościół na Mariankach w Górze Kalwarii dekretem kard. Nycza został ustanowiony sanktuarium św. Stanisława Papczyńskiego. To jedyne w Polsce i na świecie sanktuarium tego świętego

- To nie przypadek, że Duch Św. ojca Stanisław przyprowadził do miejsca, które było Wieczernikiem Góry Kalwarii - Nowego Jeruzalem – mówił kard. Nycz.

Kard. Nycz, że w Górze Kalwarii przez wieki wyproszono wiele łask za wstawiennictwem św. Stanisława Papczyńskiego. – To sanktuarium nie jest jemu potrzebne, ale nam, żebyśmy mogli tu przychodzić i modlić się u grobu św. Stanisława – mówił metropolita warszawski.

Kaznodzieja zaznaczył, że nauka św. o. Papczyńskiego, wielkiego czciciela Maryi, jest ciągle aktualna. – Potrzeba ciągle pogłębiania naszej religijności maryjnej – zwrócił uwagę kard. Nycz. Podkreślił, że potrzebujemy uczyć się od św. o. Papczyńskiego zawierzenia Bożej Opatrzności oraz rozeznawania różnych spraw.

Hierarcha zwrócił uwagę, że nauczanie o. Papczyńskiego jest ponadczasowe również dla możnych tego świata. Kard. Nycz przypomniał, że u o. Papczyńskiego spowiadały się rzesze wiernych. – Przychodzili do niego nie tylko prości ludzie, ale także ci, którzy potrzebowali prowadzenia, rozeznawania spraw, towarzyszenia i kierownika duchowego. Przychodzili do niego spowiadać się wielcy tego świata, zwyczajni i pokorni, wśród nich m.in. król Jan III Sobieski, biskupi, nuncjusze – wyliczał kard. Nycz, apelując: – Niech ojciec Stanisław stanie się na nowo na świeczniku prowadzenia duchowego, wstawiania się u Pana Boga za naszymi sprawami.

Zobacz zdjęcia: Sanktuarium św. Stanisława Papczyńskiego

Kard. Nycz zwrócił również uwagę na troskę św. o. Papczyńskiego o rodziny i wychowanie dzieci. - Wiedział doskonale, co to znaczy otoczyć rodzinę skuteczną opieką pedagogiczno-wychowawczą i przypominał rodzinom, żeby nie zrzucać z siebie odpowiedzialności za wychowanie i rodzenie dzieci – mówił duchowny.

Metropolita warszawski na koniec życzył marianom, żeby gromadzili ludzi, którzy kochają Najświętszą Matkę, rodziny, a także polską młodzież, której wychowanie jest naszym zadaniem i aby w ten sposób budowali fundamenty naszej ojczyzny.

Z kolei rektor i kustosz sanktuarium, ks. Jan Rokosz MIC witając tysiące pielgrzymów, którzy przybyli, jak mówił od Podegrodzia aż do Ełku przypomniał, że Wieczernik w Górze Kalwarii został zbudowany na wzór Wieczernika z Jerozolimy, gdzie miało miejsce Zesłanie Ducha św. na Apostołów i Maryję. – To niezwykły znak od Boga, że uroczystość ku czci św. Stanisława zbiega się w tym roku z uroczystością Zesłania Ducha Świętego. Dziękujemy Bogu za ten wielki dar dla mieszkańców Mazowsza oraz dla wszystkich czcicieli św. Stanisława - mówił ks. Jan Rokosz.

Podczas uroczystości rodziny i małżeństwa oraz pozostali wierni mogli otrzymać indywidualne błogosławieństwo relikwiami św. o. Papczyńskiego. Przedstawiciele pięciu parafii, w tym z Ukrainy i Chin, w czasie Mszy św. uroczyście odebrali relikwie tego świętego, które przekażą swoim parafiom.

CZYTAJ DALEJ

Otworzyliśmy drzwi naszych domów

2020-05-31 00:21

Fot. Grzegorz Kryszczuk

Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju na wrocławskich Popowicach stał się Wieczernikiem. Cztery wspólnoty - Dom Boży, Lew Judy, Koinonia Jan Chrzciciel oraz Porta Coeli przeżywały wigilię Zesłania Ducha Świętego. Eucharystii przewodniczył ks. prof. Mariusz Rosik.


- Świętowaliśmy zmartwychwstanie naszego Pana w sytuacji zamkniętych drzwi naszych domów. Apostołowie też siedzieli pod kluczem 50 dni w Wieczerniku. I tak jak tamtej nocy po wylaniu Ducha wyszli na ulice, tak my dziś otwieramy drzwi naszych mieszkań i świątyń i spotykamy się by być świadkami – tymi słowami przywitał wszystkich ks. prof. Rosik.


- Nie otrzymaliście ducha bojaźni, ale Ducha przybrania za synów, dlatego możecie wołać Abba Ojcze! Duch Św. sprawia, że możemy naszego Boga nazywać Ojcem. Zapraszam do refleksji nad symbolami, pod którymi występuje Duch Święty. Pierwszy wynika wprost z dzisiejszej Ewangelii. Jest to woda. Chrystus powiedział, że jak ktoś jest spragniony to niech pije, a zdroje wody żywej wypłyną z Jego wnętrza. Duch święty jest Wodą Życia.

Ks. prof Rosik nawiązał do biblijnej sceny rozmowy Jezusa z Samarytanką, kiedy spotykają się oboje w samo południe pod studnią. - Kobieta miała kilku mężów i najprawdopodobniej dużo dzieci. W Izraelu można było za bezdzietność otrzymać list rozwodowy ze specjalną adnotacją. Samarytanka z pewnością obarczona byłą różnymi doświadczeniami z przeszłości, była poraniona sytuacjami życiowymi, może cierpiała z powodu relacji międzyludzkich.

- Już sam fakt, że przyszła do studni w samo południe, kiedy ruch jest najmniejszy, pokazuje, że unikała ludzi i wystawiania się na spojrzenia i komentarze pod jej adresem. Po chwili rozmowy z Jezusem zostawia dzban i biegnie do wioski i krzyczy - chodźcie i zobaczcie Mesjasza. Ona od tej chwili daje świadectwo. Pozostawiony dzban jest symbolem poranionego serca, które ona zostawia Jezusowi u Jego stóp – mówił ks. prof. Rosik.

Drugim i trzecim symbolem Ducha Św, o którym wspomniał ks. Rosik to silny wiatr i ogień. - Kiedy mam coś uporządkowane w głowie i zaplanowany cały dzień, nagle dzwoni telefon i wszystkie moje plany się zmieniają. Tak działa Duch Święty. On pragnie tego, żebyśmy byli z nim cały czas w relacji – dodał celebrans. Po Eucharystii była modlitwa i uwielbienie.

CZYTAJ DALEJ

Doszliśmy za wszystkich z Łowickiej Pielgrzymki

2020-05-31 15:22

[ TEMATY ]

Jasna Góra

koronawirus

pandemia

pielgrzymka łowicka

źródło: BPJG

Wielkie wzruszenie towarzyszyło wejściu 365. Łowickiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę. Pierwsza w tym roku piesza pielgrzymka, nazywana ‘jaskółką’ pielgrzymowania, mimo trudności na trasie pielgrzymowania, dotarła do Matki Bożej w sobotę, 30 maja.

Pielgrzymka wyruszyła z Łowicza na Jasną Górę 25 maja. Jeszcze tego samego dnia została zatrzymana przez policję, gdyż według funkcjonariuszy doszło do naruszenia przepisów dotyczących epidemii, a bezpośrednim powodem zatrzymania pielgrzymki było nielegalne zgromadzenie. Część pątników wróciła do domów, a część kontynuowała pielgrzymkę. We wtorek, 26 maja, łowicką pielgrzymkę rozwiązano. Od 27 maja pielgrzymka powróciła na szlak, ale odbywała się w innej formie - ks. Wiesław Frelek, przewodnik pielgrzymki, dostał pozwolenie na przemarsz 5-ciu osób.

Mimo padającego deszczu, tradycyjnie, trzykrotnie padali na twarz pielgrzymi z Łowicza przed Szczytem jasnogórskim. Oddali hołd pod pomnikiem Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego. Łzy wzruszenia widać było w oczach pielgrzymów, kiedy witali się z Matką Bożą w Kaplicy Cudownego Obrazu.

Na swych pielgrzymów czekał bp Józef Zawitkowski, biskup senior z Łowicza. „Żebyście wiedzieli, jakie to dla mnie jest przeżycie - mówił w rozmowie z dziennikarzami bp Zawitkowski - Oni idą 365 razy, a ten rok - 1100 lat od Cudu nad Wisła, 100 lat urodzin papieża, trzeba lecieć, jaskółki...ale epidemia. Wiara mocniejsza jest od epidemii, wiara mocniejsza jest od panowania. Szli, mieli przygody. To nie pierwszy raz, rozpędzali ich Kozacy, rozpędzali ich zaborcy, strzelali do nich Niemcy, aresztowali ich ubowcy, ale co tam. Żebyście znali dusze Łowiczaka - wszystko przejdą, wszystko przeminą i Matce Boskiej śpiewają z taką radością. Wy nie znacie tych Księżaków, oni mają dusze twarde i zostanie to im w sercu. Następna pielgrzymka, 366. będzie większa, bo to jest doświadczenie, które umacnia wiarę”.

„Módlcie się z nami, my będziemy modlić się za was - prosił biskup Zawitkowski - Pan Bóg odmieni nasz los ku dobremu. Jutro Zielone Świątki, będzie już wszystko inaczej, w kościele będą wszyscy, już nie będą nam wymierzać miejsca, a przyjdzie czas, że Pan Bóg nas pozna, jak zdejmiemy maski”.

Słowa powitania do Łowiczaków skierował w Kaplicy Matki Bożej o. Samuel Pacholski, przeor Jasnej Góry.

Ojciec przeor porównał Pielgrzymkę Łowicką do gołębicy, która przynosząc Noemu zielony, świeży listek oliwki, zwiastowała, że wody potopu opadają: „Mam nadzieję, że wy przychodzicie jak jaskółka i jak gołębica pokoju, żeby nam zwiastować, że to, o co prosiliście, o ustąpienie pandemii, o potrzebne łaski nie tylko dla waszego diecezjalnego Kościoła, ale dla całej naszej Ojczyzny, przez trud, gorliwą modlitwę i pokutny charakter tej pielgrzymki, która odbyliście, że to wszystko przez ręce Maryi, zostanie nam dane”.

„Bardzo się cieszę, że mogę was tutaj witać. Waszej pielgrzymki nie powstrzymały wojny, zabory, stan wojenny, inne epidemie. Wasi ojcowie w 1894 roku pielgrzymowali prosić także o uwolnienie od epidemii cholery i wówczas wyprosili te łaskę dla Łowicza. Dzisiaj pieszo tutaj przyszły 22 osoby, ale są też inni, którzy dojechali, cała rzesza duchowych pielgrzymów”.

„Przychodzicie tutaj jako zwiastuni dobrej nowiny - podkreślał ojciec przeor - Jako ci, którzy już nie tylko w tym roku w imieniu Łowicza, ale myślę całej Ojczyzny, po tych ponad dwóch miesiącach czasu, kiedy ta Kaplica była niemalże opustoszała, przychodzicie i w tym pierwszym dniu, kiedy możemy się tutaj gromadzić tak jak zawsze, bez żadnych limitów, przychodzicie, aby zwiastować, że Maryja jest Tą, która w sposób potężny oręduje za nami. Jej zawierzamy naszą Ojczyznę, Kościół w Polsce, wasze rodziny, diecezję łowicką”.

„Pielgrzymowanie jak zawsze było wspaniałe - zapewnia ks. Wiesław Frelek, przewodnik pielgrzymki - Najważniejsza jest intencja, z jaką idziemy. Wiadomo, że były troszeczkę problemy z naszym wyjściem z Łowicza. Na szlaku spotkały nas nieprzewidywane wydarzenia, ale Matka Najświętsza zostawiła tych, których chciała, i najważniejsze, że jesteśmy na Jasnej Górze. Wyprosiliśmy intencje, jedna już się spełniła, bo prosiliśmy o deszcz, zmoczyło nas dwa razy i dzisiaj myślałem, że będzie jeszcze ulewniejszy, ale Pan Bóg nas pokropił tak, byśmy czyści weszli na Jasną Górę. Ufam, że ta pandemia ustanie, bo o to prosiliśmy cała drogę”.

„Trzeba wyjść z domu - radził kolejnym pielgrzymkom, ks. Frelek - Po prostu trzeba wyjść z domu, nie bać się. Co będzie dalej? Pan Bóg sprawi, że będzie wszystko dobrze, ale trzeba się odważyć i wyjść na pątniczy szlak”.

*

Pielgrzymi z Łowicza zebrali się na Mszy św. o godz. 15.30, której w Kaplicy Matki Bożej przewodniczył biskup Józef Zawitkowski. Na Eucharystii zgromadzili się pielgrzymi piesi, mieszkańcy Łowicza, którzy dotarli autokarami na powitanie pielgrzymki, a także władze samorządowe.

„Łowiczanie kochani, nie powinienem dziś mówić kazania. Wy jesteście głośnym krzykiem, jak ja was za to kocham” - mówił na początku Mszy św. bp Zawitkowski, któremu wzruszenie wyraźnie odbierało głos.

Kazanie było „przypowieścią, bajką, ale prawdziwą z morałem”. Ks.biskup mówił o pielgrzymce - ‘jaskółce’, która na Jasną Górę przyleciała w śmiertelną pandemię.

„Matko Częstochowska, ‘jaskółki’ przyleciały - mówił w homilii biskup senior z Łowicza - 365. Łowicka Piesza Pielgrzymka przyszła do Ciebie, ale taka smutna, jak nigdy, taka szara, w maskach, podziobana, bez tańców, bez śpiewów, rozżalona, ale przyszła”.

„O moje ptaszyny kochane, kto was tak na żółto i pomarańczowo pomalował? Dlaczego macie czarne maski? Dlaczego nosicie na dziobach żałobę? Biedne moje. Ze starego starostwa i z miejskiego ratusza pelikany przyleciały i są z wami, już nie płaczcie, nie jesteście sami”.

„Policjanci drodzy, wiem, że to nie wasza wina - mówił ks. biskup nawiązując do policyjnych kontroli pielgrzymów - Jakiś jastrząb, albo kruk drapieżny tak wam kazał. Niech Pan Bóg mu przebaczy (...) Panowie pamiętajcie, że wiara mocniejszą jest od panowania, a wyście nam kościoły na metry pomierzyli. To nie tak, panowie”.

Pielgrzymkę zakończyły słowa podziękowań.

Tradycją łowickiego pielgrzymowania jest przybywanie do Maryi Częstochowskiej na Zielone Świątki, czyli uroczystość Zesłania Ducha Świętego. W częstochowskim sanktuarium Łowicka Pielgrzymka zwana jest „jaskółką pieszego pielgrzymowania”, bo to właśnie ona rozpoczyna ‘sezon pielgrzymkowy’ na Jasną Górę.

Łowicka Piesza Pielgrzymka jest jedną z najstarszych w Polsce. Pątnicy wędrują na Jasną Górę nieprzerwanie od 1656 roku. Podczas tegorocznej pielgrzymki przypomniano, że 125 lat temu pątnicy z Łowicza uprosili ustanie zarazy cholery, która dziesiątkowała ich miasto.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję