Reklama

Niepełnosprawni i seniorzy integrują się

2018-03-14 11:07

Bogdan Nowak
Edycja szczecińsko-kamieńska (Kościół nad Odrą i Bałtykiem) 11/2018, str. II

Bogdan Nowak
Niepełnosprawni i seniorzy w swoim twórczym żywiole

Bardzo chciałabym brać udział w warsztatach komputerowych oraz nauczyć się prowadzenia bloga w Towarzystwie Walki z Kalectwem, ale nie mam możliwości samodzielnego zejścia z czwartego piętra i dojechania tam bez pomocy wolontariusza – marzy cierpiąca na SM młoda kobieta. – Przydałby się w darze tej tak bliskiej niepełnosprawnym organizacji jakiś mikrobus, który przywoziłby i odwoziłby do miejsc zamieszkania samotnych inwalidów. Pozostaje nam tylko patrzeć samotnie w okno, licząc na przyjazną rękę i dobre słowo pełnosprawnych.

Od ponad roku Oddziałem Wojewódzkim Towarzystwa Walki z Kalectwem w Szczecinie kieruje Leszek Pawlewicz, który w swoim życiu doznał wielu cierpień z tytułu bardzo poważnego wypadku w czasie studiów na miejscowej Akademii Morskiej. Potrafił jednak zmobilizować się, by w intensywnej, kilkumiesięcznej terapii i rehabilitacji pokonać szereg trudności i z iście marynarskim uporem powrócić do w miarę samodzielnego życia osobistego i zawodowego w gronie niepełnosprawnych. Leszek dokończył studia, ale już na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu Akademii Morskiej, otrzymując dyplom magistra inżyniera. Może zatem pracować, ale tylko na lądzie, zgodnie ze stopniem swego inwalidztwa. Został zatrudniony w TWK, bo nikt lepiej nie rozumie losu dotkniętych niesprawnością, jak człowiek doświadczony różnorodną niedoskonałością. Tym bardziej, że długotrwały powrót do zdrowia odbywał się w specjalistycznych ośrodkach rehabilitacyjnych. Tam bacznie przyglądał się różnym metodom lecznictwa, a to wszystko bardzo przydało się mu, by Towarzystwu Walki z Kalectwem nadać odpowiednią rangę, zgodnie ze słowami jednego z jej poznańskich twórców, prof. Wiktora Degi. On to 9 marca 1960 r. wymownie powiedział: „Zagadnienie dobrodziejstwa rehabilitacji rozumieją w pełni właściwie tylko ci, którzy się z kalectwem bezpośrednio stykają. Lecz akcja rehabilitacji nie może opierać się tylko na tych osobach; musi ona objąć jak najszersze koła społeczne”. Leszek został w tej organizacji pozarządowej wykorzystany jako utalentowany specjalista ds. informatyki i marketingu, a także zaangażowany wspierający ją działacz społeczny. Wnikliwie przyglądał się przez długie lata wielorakiej działalności Towarzystwa Walki z Kalectwem, którego potrzebę istnienia odczuwał na sobie i wśród licznego grona niepełnosprawnych nie tylko Szczecina, ale całego województwa. Będąc aktywnym społecznikiem i solidnym pracownikiem TWK, wyborcy powierzyli mu godność prezesa tej organizacji, która była wtedy na granicy bankructwa, wskutek ogromnego zadłużenia. Zarząd TWK podjął jednak decyzję, by utrzymać unikalną rodzinę niepełnosprawnych i seniorów na Pomorzu Zachodnim.

– Szczecińskie TWK jest pracodawcą dla kilkunastu niepełnosprawnych, którzy tutaj są zatrudnieni dzięki pomocy PFRON-u – wyjaśnia mgr inż. Leszek Pawlewicz. – Dzięki zaangażowaniu naszego personelu (każdy ze stosownym orzeczeniem lekarskim o stopniu niesprawności) możemy w pełni poświęcać się tysiącom dotkniętym różnym inwalidztwem, którzy mogą u nas bez skrępowania rehabilitować się psychicznie i fizycznie w licznych kołach twórczości artystycznej, umysłowej i wycieczkowej. Szczególną frekwencją cieszą się różnego rodzaju wspólne zabawy w naszych bądź użyczonych salach, choćby z okazji powitania Nowego Roku, Dnia Kobiet, pierwszego dnia wiosny czy lata… Sporo osób bierze udział w pieszych marszach po naszym rozległym mieście, a także w autokarowych wyjazdach krajoznawczych. Ludzie są istotami społecznymi, więc lubią się ze sobą spotykać, rozmawiać, wzajemnie radzić się. Takie wspólne wyprawy to jest też zabieganie o zdrowie, a nawet „walką z kalectwem”, jak to ma w nazwie nasza organizacja.

Reklama

Utrzymanie Towarzystwa Walki z Kalectwem w centrum Szczecina jest wysokie, ale możliwe dzięki zrozumieniu i wsparciu Urzędu Miasta Szczecina oraz życzliwych sponsorów. Kierujący Oddziałem Wojewódzkim TWK cierpliwie przedstawiają swoje projekty unijne na rozwój Towarzystwa, będącego domem dla tylu „sprawnych inaczej”. Pawlewicz położył nacisk na to, by wszyscy członkowie aktualnego Zarządu, sami będący niepełnosprawnymi, włączali się w rozwój tej grupy pracowniczej, nie tylko samym piastowaniem swoich funkcji, ale również posiadanymi umiejętnościami zawodowymi; prezes to spec od komputerów i rozmaitych zagadek technicznych, wiceprezesowi bliskie są aspekty psychologiczno-społeczne, Anna jest znakomitą w prowadzeniu blogów, a prowadząca sekretariat boryka się z silną wadą wzroku, ale odznacza się nieprzeciętną pamięcią. Pomoc tu mogą otrzymać mający problemy ze słuchem, drudzy szukający masażystów, a jeszcze inni borykający się z dobraniem sobie właściwej diety.

– Jest to jedyne środowisko niepełnoprawnych na terenie naszego województwa, które nie dzieli cierpiących, jak to jest choćby w Polskim Związku Głuchych czy Polskim Związku Niewidomych – dodaje pan Leszek. – My jednoczymy wszystkich niepełnosprawnych, uważając, iż niewidomy może pomoc głuchemu, a matematyk na wózku inwalidzkim może okazać się przyjacielem licealisty zmagającego chorego od urodzenia na padaczkę, bo wesprze go w przygotowaniu do matury.

Helena dawniej przyjeżdżała swoim elektrycznym wózkiem inwalidzkim do siedziby TWK, nawet deszcz nie hamował jej zaangażowania w twórczości artystycznej. Wśród swoich czuła się najlepiej. Jednak gdy zabrakło chętnych do wyprowadzenia Heleny z mieszkania na piętrze i pomocy w umieszczeniu niepełnosprawnej na wózku, musi siedzieć biernie w swoim pustym mieszkaniu. Wprawdzie transport z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie spieszy z odpłatnymi usługami, ale nie każdego pasjonata imprez integracyjnych i klubowych oraz warsztatów w TWK stać na taki wydatek.

– Zależy nam, by nikt samotnie nie przeżywał swojej niesprawności w miejscu zamieszkania i nie zazdrościł innym aktywności oraz bycia wśród podobnie ograniczonym w sprawności – uwypukla problem Leszek Pawlewicz. – Ale do tego zadania potrzebny byłby nam bus, którym moglibyśmy wszystkich chętnych rano przywozić do naszej siedziby i po południu ich odwozić. Wieloosobowy samochód byłby najcenniejszym darem społeczeństwa dla niepełnosprawnych, których w naszych uprzemysłowionych czasach przybywa coraz więcej.

Tagi:
niepełnosprawni

Reklama

Watykan: papież zaapelował o zapewnienie niepełnosprawnym pełnego udziału w życiu społecznym

2019-12-03 11:23

tłum. o. Stanisław Tasiemski OP (KAI) / Watykan

O zapewnienie osobom niepełnosprawnym pełnego udziału w życiu społecznym zaapelował Ojciec Święty w orędziu wystosowanym z okazji obchodzonego dzisiaj Międzynarodowego Dnia Osób Niepełnosprawnych.

Mazur/episkopat.pl

Oto tekst papieskiego orędzia w tłumaczeniu na język polski:

Z okazji Międzynarodowego Dnia Osób Niepełnosprawnych ponawiamy nasze spojrzenie wiary, które widzi w każdym bracie i siostrze obecność samego Chrystusa, uważającego wszelki gest miłości wobec jednego z braci najmniejszych jako skierowany ku sobie (por. Mt 25,40). Przy tej okazji chciałbym przypomnieć, że dzisiaj promocja praw uczestnictwa odgrywa rolę kluczową w zwalczaniu dyskryminacji i promowaniu kultury spotkania oraz dobrego życia.

Poczyniono wielki postęp w odniesieniu do osób niepełnosprawnych w dziedzinie medycyny i opieki społecznej, ale dzisiaj możemy także zaobserwować obecność kultury odrzucenia a wielu z nich uważa, że żyją bez przynależności i bez uczestnictwa. Wszystko to wymaga nie tylko ochrony praw osób niepełnosprawnych i ich rodzin, ale zachęca nas również do uczynienia świata bardziej ludzkim poprzez usunięcie wszystkiego, co uniemożliwia im pełne obywatelstwo, przeszkód uprzedzeń, oraz promując dostępność miejsc i jakości życia, która uwzględniałaby wszystkie wymiary człowieczeństwa.

Trzeba zatroszczyć się i towarzyszyć osobom niepełnosprawnym w każdych warunkach życia, wykorzystując także aktualne technologie, chociaż ich nie absolutyzując; energicznie i z czułością wziąć na siebie sytuacje marginalizacji; podążać razem z nimi i „namaścić ich” godnością, by brali czynny udział we wspólnocie obywatelskiej i kościelnej. Jest to proces wymagający, a także uciążliwy, który w coraz większym stopniu przyczyni się do kształtowania sumień zdolnych rozpoznać każdego, jako osobę wyjątkową i niepowtarzalną.

I nie zapominajmy o wielu „ukrytych wygnańcach”, którzy mieszkają w naszych domach, naszych rodzinach, naszych społeczeństwach (por. Anioł Pański, 29 grudnia 2013 r .; Przemówienie do korpusu dyplomatycznego, 12 stycznia 2015 r.). Mam na myśli osoby w każdym wieku, zwłaszcza osoby starsze, które również z powodu swojej niepełnosprawności są czasami odczuwane jako ciężar, jako „obecność niewygodna” i którym grozi odrzucenie, widząc, że odmawiane są im konkretne perspektywy pracy, by uczestniczyć w budowaniu swej przyszłości.

Jesteśmy wezwani do rozpoznania w każdej osobie niepełnosprawnej, także z niepełnosprawnością kompleksową i poważną, wyjątkowego wkładu w dobro wspólne poprzez swą oryginalną biografię. Uznania godności każdego człowieka, dobrze wiedząc, że nie zależy ona od funkcjonalności pięciu zmysłów (por. Rozmowa z uczestnikami Konferencji CEI na temat niepełnosprawności, 11 czerwca 2016 r.). Tego nawrócenia uczy nas Ewangelia. Trzeba rozwijać przeciwciała wobec kultury uważającej niektóre istnienia za należące do ekstraklasy a inne do II ligi: jest to grzech społeczny! Trzeba mieć odwagę, by oddać głos tym, którzy są dyskryminowani ze względu na niepełnosprawność, ponieważ niestety w niektórych krajach, także dziś, trudno ich uznać za osoby o równej godności, za braci i siostry w człowieczeństwie.

Istotnie tworzenie dobrych praw i przełamywanie barier fizycznych jest ważne, ale niewystarczające, jeśli nie zmienia się również mentalności, jeśli nie przezwyciężymy rozpowszechnionej kultury, która nadal wytwarza nierówności, uniemożliwiając osobom niepełnosprawnym czynne uczestnictwo w zwyczajnym życiu.

W minionych latach zostały wdrożone i przeprowadzone procesy integracyjne, ale to wciąż nie wystarcza, ponieważ uprzedzenia powodują, oprócz barier fizycznych, także ograniczenia w dostępie do edukacji dla wszystkich, zatrudnieniu i uczestnictwie. Osoba niepełnosprawna, by budować siebie musi nie tylko istnieć, ale także należeć do wspólnoty.

Zachęcam wszystkich, którzy pracują z osobami niepełnosprawnymi, do kontynuowania tej ważnej służby i zaangażowania, określających stopień kultury narodu. I modlę się, aby każdy mógł odczuć na sobie ojcowskie spojrzenie Boga, potwierdzające jego pełną godność i bezwarunkową wartość jego życia.

Watykan, 3 grudnia 2019 r

FRANCISZEK

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Post w intencji ks. Piotra Pawlukiewicza

2019-11-29 09:16

Red.

Ks. Piotr zmaga się z chorobą w ogromnej pokorze. Przez wiele lat robił to po cichu – nic o niej nie mówiąc, nie czekając na politowanie. W tej chwili wszyscy wiemy, że choroba jest nieustępliwa, powoduje coraz większe cierpienie. Potrzebne jest leczenie, operacje. Ksiądz Piotr też coraz więcej o niej mówi. Społeczność zgromadzona na Facebooku rozpoczyna post w intencji kaznodziei!

Nagranie „Łagiewnicka »22«, spotkanie z ks. Piotrem Pawlukiewiczem, maj 2016”, Faustyna 2016

„Boli?

– Bólu nie czuję. To ograniczenie ruchowe, brak koordynacji. Przewróciłem się już może z 30, 40 razy.

– Czyli żartów nie ma?

– Bywa niebezpiecznie. Jak upadam, np. ze schodów, to myślę, żeby jakoś ręce pochować i przyjąć ciałem ciężar uderzenia.

– To choroba Parkinsona?

– Tak.

– Można ją zatrzymać?

– Można ją spowolnić i to się w dużym stopniu udaje. Ale po jakimś czasie zawsze sunie do przodu. Pół milimetra, centymetr, ciągle dalej”. („Idę po śmierć, idę po życie” Krzysztof Tadej)

Organizatorami inicjatywy są profile Dopóki walczysz - Konferencje ks. Piotra Pawlukiewicza i Kazania inne niż wszystkie, które ewangelizują na portalu Facebook.

Organizatorzy zapraszają:

Proponujemy tutaj formułę: post i modlitwa w określony dzień – 2 grudnia – w dowolnej formie. Może o chlebie i wodzie, a może odmawiając sobie mięsa/słodyczy?

Pościć można także i w inne dni, również wcześniej (do czego zachęcamy), ale 2 grudnia zarezerwujmy sobie jako szczególny dzień w modlitwie i poście za ks. Piotra. 2 grudnia to dzień szczególny – początek adwentu - okresu, który kończy się narodzinami Chrystusa. Wierzymy, że i nasza modlitwa może wiązać się z narodzinami.

„Niektórzy mówią mi o cudzie. Tak, rzeczywiście byłby to spektakularny cud, gdybym z tego wyszedł i rozstał się z panem Parkinsonem”. („Spowiedź ks. Pawlukiewicza” Paweł Kęska)

O cudzie być może nie mamy śmiałości mówić, ale o uldze w cierpieniu - tak. To dobry moment, aby dobry Bóg dał dużo zdrowia i siły.

---

Boże Ojcze Wszechmogący

oto My Twoje dzieci

urzeknięci słowami Jezusa,

Twojego jednorodzonego Syna

"O cokolwiek prosić mnie będziecie w imię moje,

Ja to spełnię." J14,14

Prosimy Cię, abyś dał księdzu Piotrowi Pawlukiewiczowi

zdrowie i siłę oraz uświęcał Duchem Świętym,

aby mógł pełnić Twoja wolę tak,

aby nadal mógł poruszać nasze serca,

abyśmy mogli bardziej rozumieć Twoje słowa,

abyśmy mogli być lepszymi Twoimi dziećmi,

aby na ziemi nastała jedna rodzina.

---

Jako tygodnik "Niedziela" zachęcamy serdecznie do włączania się w akcję modlitewną w intencji ks. Piotra!

strona wydarzenia: Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Szczyrk: modlitwa za ofiary wybuchu gazu

2019-12-08 21:27

rk / Szczyrk (KAI)

W intencji ofiar niedawnej katastrofy, ich bliskich, a także wszystkich, którzy nieśli i wciąż niosą pomoc modlono się 8 grudnia św. w kościele parafialnym w Szczyrku. Wielu uczestników Mszy św. wspominało zmarłych tragicznie sąsiadów i przyjaciół.

Foto-Rabe/pixabay.com

Proboszcz parafii św. Jakuba Apostoła ks. Andrzej Loranc, który przewodniczył liturgii, wyjaśnił, że jest to modlitwa, w której wierni proszą, „by tych, którzy ucierpieli w katastrofie, objąć modlitwą”, a także „prosić o Boże błogosławieństwo dla tych, którzy żyją, a dla tych, którzy odeszli, o życie wieczne”.

„Przychodzimy pełni bólu, smutku, przygnębienia. Przechodzimy też pełni nadziei, jako ludzie wierzący” – dodał i wskazał na Maryję , która stała pod krzyżem swojego Syna. „Ona umiała zawierzyć Bogu. Prośmy o to, abyśmy i my potrafili” – dodał kapłan.

W kazaniu ks. Andrzej Sander wspomniał o jednej z ofiar tragedii, która miała przystąpić w przyszłym roku do I komunii świętej. „Otrzymujecie dziś medaliki z Matką Bożą, a nasza koleżanka Michalina już ją widzi. Jest razem z nią” – tłumaczył obecnym na modlitwie koleżankom i kolegom nieżyjącej dziewczynki.

W wyniku wybuchu gazu, do którego doszło 4 grudnia, pod gruzami domu, należącego do jednej rodziny, zginęło osiem osób, w tym czworo dzieci.

Caritas bielsko-żywiecka poinformowała, że środki finansowe przeznaczone na pomoc dla najbliższych ofiar katastrofy w Szczyrku należy wpłacać na rachunek bankowy diecezjalnej Caritas: 47 1240 1170 1111 0010 6323 0610 z dopiskiem: Pomoc Szczyrk.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem