Reklama

Polska – nadzieja dla Europy

Niedziela Ogólnopolska 47/2018, str. V

W 2005 r., po konsultacji ze św. Janem Pawłem II, Rycerze Kolumba rozpoczęli działalność w Polsce. Nie tylko dlatego, że wielu Amerykanów polskiego pochodzenia jest aktywnych w Zakonie Rycerzy Kolumba, ale również ze względu na znaczenie, które odgrywa Polska w odnowie chrześcijaństwa w naszych czasach.

Gdy przyjechaliśmy do Polski, punktem odniesienia była dla nas adhortacja apostolska św. Jana Pawła II „Ecclesia in Europa”. Dokument ten, być może bardziej niż jakikolwiek inny, jasno określa zasadę odwrócenia tego, co Jan Paweł II określił mianem „milczącej apostazji” w Europie. Jest to mapa drogowa dla reewangelizacji Europy.

Zanim przygotowałem dzisiejsze przemówienie, przeczytałem jeszcze raz to, co św. Jan Paweł II powiedział Polakom mieszkającym w Stanach Zjednoczonych w 1987 r. Mówił o zadaniu stojącym przed Polonią w odniesieniu do różnorodności narodów, ras i kultur, które tworzą Amerykę. Powiedział Polonii amerykańskiej, że jej wkład w amerykańskie społeczeństwo najlepiej wyrażałby się w zachowaniu swojej własnej – polskiej tożsamości. Mówił o potrzebie dalszego wzrostu świadomości i dojrzałości wśród Polonii. Radził: „Im bardziej jesteś świadomy swojej tożsamości, swojej duchowości, swojej historii i kultury chrześcijańskiej, w której się wychowałeś, tym bardziej będziesz w stanie służyć swojemu krajowi i tym bardziej będziesz w stanie przyczyniać się do wspólnego dobra”. Św. Jan Paweł II odmówił zaakceptowania opinii, że integracja ze społeczeństwem powinna być okupiona rezygnacją z własnej tożsamości.

Reklama

Podobny temat podjął w 1995 r. na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych. Mówił tam o nacjonalizmie i zasadniczej różnicy między niezdrową formą nacjonalizmu, która uczy pogardy dla innych narodów czy kultur, a patriotyzmem, który jest właściwą miłością do własnego kraju.

Ale tak jak istnieją granice nacjonalizmu, tak samo istnieją granice, jak powiedział, narodów działających we wspólnocie. „Nikt – ani państwo, ani inny naród, ani organizacja międzynarodowa – podkreślił – nie znajdzie uzasadnienia w twierdzeniu, że dany naród nie jest godzien istnienia”. „Każdy naród – powiedział – ma prawo do własnej kultury, przez którą wyraża i promuje swoją fundamentalną suwerenność duchową”. I każdy naród ma prawo „kształtować swoje życie według własnych tradycji”.

Dziś przemówienie Papieża Polaka do Narodów Zjednoczonych z 1995 r. jest pamiętane przede wszystkim dlatego, iż powiedział, że organizacja wznosi się ponad to, że jest po prostu instytucją administracyjną, a zamiast tego staje się rodziną narodów. Ale to, czego tak dobrze nie pamiętamy, to warunek, który – jak powiedział – jest niezbędny, by ta transformacja mogła nastąpić. Powiedział, że musi istnieć ośrodek moralny odzwierciedlający wzajemne zaufanie, wsparcie i szacunek. I że musi on szanować duchowy wymiar ludzkiego doświadczenia, a ignorowanie tego mogłoby zaszkodzić sprawie wolności.

Reklama

Jeżeli zastosujemy kryteria św. Jana Pawła II do dzisiejszej sytuacji w Europie, to czy nie znajdziemy tu podobnych wyzwań? W jaki sposób moglibyśmy powiedzieć: istnieje w Europie taki ośrodek moralny? W jaki sposób Europa chroni duchowy wymiar ludzkiego doświadczenia?

Obchodzimy 40. rocznicę wyboru św. Jana Pawła II i z pewnością przypominamy sobie jego słowa z pierwszej homilii: „Nie lękajcie się. Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi! Dla Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych i politycznych, szerokie dziedziny kultury, cywilizacji, rozwoju. Nie lękajcie się! Chrystus wie, co nosi w swoim wnętrzu człowiek. On jeden to wie”.

Wielu z nas, którzy tego dnia usłyszeli te słowa, spoglądało na Wschód. Mieliśmy nadzieję, że nowy papież przemawia bezpośrednio do nich (w imieniu tych), którzy mieszkają za żelazną kurtyną.

10 lat wcześniej, na V Zjeździe Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Leonid Breżniew ogłosił, że podważanie sowieckiej hegemonii w ramach Układu Warszawskiego nie będzie tolerowane. I w razie potrzeby spotka się z taką samą siłą, jakiej Sowieci użyli w tym roku podczas Praskiej Wiosny. Gdy Stany Zjednoczone skoncentrowały się na wojnie w Wietnamie, wydawało się, że tzw. doktryna Breżniewa pozostanie niepodważalna. Jednak zaledwie trzy lata po wyborze Jana Pawła II doktryna ta rzeczywiście została podważona w czasie polskiego kryzysu z lat 1980-81 i ostatecznie została obalona w 1989 r., gdy Solidarność pokonała tę samą PZPR, do której Breżniew przemawiał wcześniej.

Z perspektywy czterech dekad można powiedzieć, że już w pierwszym dniu pontyfikatu św. Jan Paweł II ogłosił nową, własną doktrynę. Ponieważ Breżniew starał się zamknąć drzwi przed wpływami z zewnątrz, Jan Paweł II starał się otworzyć je na Ewangelię – zapoczątkował w ten sposób nową erę misyjnego uczniostwa, erę, w której odbył 104 podróże do krajów na całym świecie. (...)

Pytanie do Polski brzmi: Czy w Europie pozostanie miejsce na duchową suwerenność Polski i tradycję religijną Polski? W homilii wygłoszonej w 1979 r. podczas Mszy św. na placu Zwycięstwa w Warszawie Jan Paweł II powiedział: „Bez Chrystusa nie da się zrozumieć historii narodu polskiego”. Ale czy to samo możemy powiedzieć o przyszłości Polski? (...)

Polska może dać Europie nową nadzieję, jeżeli pozostanie zdeterminowana, by bronić własnej suwerenności duchowej. W przeszłości suwerenność ta była utrzymywana za ogromną cenę. W „Dziadach” Adam Mickiewicz pisze: „Polska od pół wieku przedstawia widok z jednej strony tak ciągłego, niezmordowanego i niezbłaganego okrucieństwa tyranów, z drugiej tak nieograniczonego poświęcenia się ludu i tak uporczywej wytrwałości, jakich nie było przykładu od czasu prześladowania chrześcijaństwa”. Tym, co zrobiło na mnie tak duże wrażenie w tym fragmencie, jest fakt, że mogło to być napisane o dowolnej sytuacji w Polsce XX wieku, ale jednak zostało napisane w 1832 r.

W odniesieniu do kwestii przyszłości Kościoła kard. Joseph Ratzinger napisał: „To, czego naprawdę potrzebujemy, to ludzie wewnętrznie przeniknięci przez chrześcijaństwo”.

Można powiedzieć, że historia Polski jest historią narodu wewnętrznie przenikniętego przez chrześcijaństwo. W swoim przemówieniu do Polaków mieszkających w Stanach Zjednoczonych Jan Paweł II zacytował Stanisława Wyspiańskiego: „«Jest tyle sił w narodzie» (...) Spraw, byśmy poczuli siłę” („Wyzwolenie”). Siły, które pozwalają żyć mężczyznom i kobietom, nie mogą być narzucone z zewnątrz, ale mogą być niszczone od wewnątrz.

W przyszłym miesiącu będziemy obchodzić 100. rocznicę niepodległości współczesnej Polski. Niech będzie to również okazja do świętowania odnowionego oddania się duchowej suwerenności Polski. Jeśli tak się stanie, to możemy zobaczyć przyszłość Europy kształtowaną w coraz większym stopniu przez Polskę przyszłości. Wtedy za św. Janem Pawłem II możemy powiedzieć: „Spraw, byśmy poczuli siłę”.

Fragmenty wystąpienia Carla A. Andersona na sesji II Kongresu Ruchu „Europa Christi”, Senat RP, 18 października 2018 r.

2018-11-21 10:42

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jak przeżywać Wielki Tydzień

Niedziela wrocławska 13/2010

[ TEMATY ]

Wielki Tydzień

Bożena Sztajner/Niedziela

Przed nami wyjątkowy czas - Wielki Tydzień. Głębokie przeżycie i zrozumienie Wielkiego Tygodnia pozwala odkryć sens życia, odzyskać nadzieję i wiarę. Same Święta Wielkanocne, bez prawdziwego przeżycia poprzedzających je dni, nie staną się dla nas czasem przejścia ze śmierci do życia, nie zrozumiemy wielkiej Miłości Boga do każdego z nas. Wiele rodzin polskich przeżywa Święta Wielkanocne, zubożając ich treść. W Wielkim Tygodniu robi się porządki i zakupy - jest to jeden z koszmarniejszych i najbardziej zaganianych tygodni w roku, często brak czasu i sił nawet na pójście do kościoła w Wielki Czwartek i w Wielki Piątek. Nie pozwólmy, by tak stało się w naszych rodzinach.

Niedziela Palmowa

Wielki Tydzień otwiera Niedziela Palmowa. Nazwa tego dnia pochodzi od wprowadzonego w XI w. zwyczaju święcenia palm - liturgia bowiem wspomina uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, bezpośrednio poprzedzający Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. Witające go tłumy rzucały na drogę płaszcze oraz gałązki, wołając: „Hosanna Synowi Dawidowemu”.
Palmy w Polsce zastępują często gałązki wierzbowe z baziami. Po ich poświęceniu zatyka się je za krzyże i obrazy, by strzegły domu od nieszczęść i zapewniały błogosławieństwo Boże. Jak wspomina pani Krystyna Kolbuszowska z Trzebnicy, tradycje Niedziel Palmowej są bardzo bogate: - Pamiętam, jak uroczyście przeżywano Niedzielę Palmową na Kresach. Tato, po porannej Mszy św. i po poświęceniu przygotowanych przez nas palm, szedł na pola i wtykał gałązki w ziemię, by Pan Bóg strzegł zasiewów i plonów przed gradem, suszą i nadmiernym deszczem. Mama zatykała je też za wszystkie święte obrazy w domu, by zapewniały błogosławieństwo Boże. Potem był uroczysty obiad i wspólne czytanie Pisma Świętego. Rodzice tłumaczyli mnie i mojemu rodzeństwu, że zaczął się najważniejszy tydzień w roku, że przed nami wielkie święta. Wielka szkoda, że dziś te tradycje zanikają, chociaż wiem, że na Dolnym Śląsku są jeszcze rodziny, szczególnie te z kresowymi korzeniami, które starają się je kultywować.

Wielki Poniedziałek

Poniedziałek, wtorek i środa Wielkiego Tygodnia są dniami szczególnie poświęconymi sakramentowi pojednania - nie wyróżniają się niczym, jeśli chodzi o liturgię. Warto więc, jeżeli ktoś nie zrobił tego do tej pory, udać się wtedy do konfesjonału, by oczyścić serce. - Nie zostawiajmy spowiedzi na ostatnią chwilę - przekonuje ks. inf. Adam Drwięga, proboszcz wrocławskiej katedry. - Jak najwcześniej skorzystajmy z sakramentu pokuty w naszych parafiach. Kiedy wierni spowiadają się w czasie Triduum Paschalnego, nie mają szans na głębokie przeżycie tych wyjątkowych liturgii. Stoją w długich kolejkach, nie skupiają się na celebracji, nie wchodzą w ten szczególny czas. A naprawdę inaczej się przeżywa Święta, kiedy Chrystus Zmartwychwstały jest w nas.

Wielki Wtorek

Dla niektórych Wielki Wtorek niczym nie różni się od pozostałych dni w roku, ale są osoby, takie jak psycholog Elżbieta Łozińska, dla których to czas wyjątkowy: - Jak sama nazwa wskazuje Wielki Tydzień obejmuje siedem dni, nie tylko Triduum Paschalne. Dlatego u nas Święta rozpoczynają się od początku tygodnia. Skupiamy się na modlitwie, na rozmowach, dobrej lekturze. To dla czas przygotowania, nie tylko domu, stołu, potraw, ale przede wszystkim czas przygotowania naszych serc na przyjście Chrystusa. Staramy się wyciszać, nie słuchać radia czy innych mediów, dzieciom opowiadamy o Triduum Paschalnym, o Wielkanocy. Przygotowujemy dla nich specjalną lekturę - w tym roku będzie nam w Wielkim Tygodniu towarzyszyć książka „Na koniec świata”, opowiadająca prawdziwą historię Antka, który miał zaledwie sześć lat, kiedy zmarł na chorobę nowotworową. Antek odszedł w trakcie Oktawy Wielkanocnej. Towarzyszył Jezusowi w Jego cierpieniu i śmieci, wziął udział również w Jego Zmartwychwstaniu.

Wielka Środa

Warto tak rozłożyć swoje obowiązki, by w Wielką Środę nie zajmować się już porządkami i nie biegać po sklepach, ale przygotowywać się do głębokiego wejścia w Triduum Paschalne. Dla Barbary Nonckiewicz, mamy siódemki dzieci, Wielka Środa to czas skupienia i wyciszenia: - Zawsze tak rozplanowywałam obowiązki, by na Wielką Środę zostały już tylko niezbędne rzeczy do zrobienia. W ten dzień całą rodziną staramy się pościć i wyciszać przed wielką tajemnicą Triduum Paschalnego. To dobry czas, by wytłumaczyć dzieciom znaczenie następnych dni, by przygotować je do udziału w obchodach świątecznych. Wielka Środa to taki ostatni dzwonek wzywający do skupienia się na tym, co naprawdę ważne.

Wielki Czwartek

Zupełnie inaczej przeżywa się Poranek Wielkanocny, gdy poprzedziło go uczestnictwo w liturgii Triduum Paschalnego. To dla chrześcijanina najważniejsze dni w roku. W Wielki Czwartek obchodzimy święto kapłanów, ponieważ w tym dniu w czasie Ostatniej Wieczerzy został ustanowiony sakrament kapłaństwa oraz sakrament Eucharystii. Warto te wszystkie ważne rzeczy wyjaśniać naszym dzieciom: - Przed pójściem na wieczorną Mszę św. rozmawiamy z naszym pięcioletnim synkiem Jasiem i opowiadamy, że ksiądz będzie ubrany na biało, ponieważ jest to dzień ustanowienia Najświętszego Sakramentu oraz sakramentu kapłaństwa - mówi Katarzyna Stasiak z Oleśnicy. - Razem z mężem staramy się mu wyjaśnić, co stało się w Wieczerniku w czasie Ostatniej Wieczerzy i że to na tę pamiątkę odprawia się dziś w kościele Mszę św. Zostajemy również przez chwilę przy ołtarzu adoracji, by Jasiu mógł z bliska zobaczyć Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. To dla nas i dla naszego synka wieczór w kościele pełen wrażeń i głębokich przeżyć.

Wielki Piątek

Dzień Męki i Śmierci Chrystusa. Niech w tym dniu będzie w naszym domu cisza pozwalająca przeżyć Misterium Męki i Śmierci Jezusa. O godzinie 15.00, godzinie śmierci Pana Jezusa, uklęknijmy z rodziną, by się wspólnie pomodlić - może to właśnie będzie najodpowiedniejszy moment, aby przedłożyć Bogu największą prośbę rodziny. Postarajmy się w domu w centralnym miejscu wyeksponować krzyż na białym obrusie. Warto tego dnia wyłączyć radioodbiorniki, telewizory czy komputery. Obowiązuje post ścisły, a więc nie tylko jakościowy, ale i ilościowy. Jeżeli jest to możliwe, weźmy tego dnia udział w parafialnej Drodze Krzyżowej. Wieczorem gromadzimy się na liturgii wielkopiątkowej - jest ona długa, ale bardzo bogata i piękna: Liturgia Słowa poprzedzona procesją i leżeniem krzyżem przez kapłanów przed obnażonym ołtarzem, uroczysta adoracja krzyża, komunia i procesjonalnie przeniesienie Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego. Pamiętajmy, by udać się na adorację Grobu Pańskiego. To wielkopostne pielgrzymowanie ma swoje korzenie w Jerozolimie, gdzie gromadzono się w miejscach Męki Chrystusa, aby Mu duchowo towarzyszyć od Wieczernika i Góry Oliwnej, aż do miejsca jego Grobu. W Polsce ten zwyczaj jest pielęgnowany od XIV w.

Wielka Sobota

Jest dniem spoczynku Pana Jezusa w Grobie. To nie dzień żałoby, ale powinien być wypełniony zadumą nad cudem Zmartwychwstania. To właśnie dzisiaj jest tak ukochane przez wszystkie dzieci święcenie pokarmów. Niestety dzieci, które są przyprowadzane do kościoła tylko raz w roku, właśnie z koszyczkiem „do pokropienia”, pytają, dlaczego Jezus leży w grobie i niewiele rozumieją z odpowiedzi. - Poranek Wielkiej Soboty to dla naszych dzieci czas szczególny - opowiada pani Barbara. - Od rana zajmują kuchnię, malują pisanki, przygotowują koszyczek. Potem wielkie mycie, ubieranie i można z dumą iść na święconkę do kościoła. Wtedy też nawiedzamy Jezusa w grobie, z nadzieją w sercu czekając na jutrzejsze Zmartwychwstanie.
Po zapadnięciu zmroku rozpoczynają się obchody Wigilii Paschalnej - jest to najbardziej uroczysty wieczór w roku liturgicznym. Wigilia Paschalna nie jest częścią Wielkiej Soboty, jej radosna liturgia należy już do obchodów Dnia Zmartwychwstania. Obchód Wigilii Paschalnej składa się z czterech części: Liturgii Światła, Liturgii Słowa, Liturgii Chrzcielnej i Liturgii Eucharystycznej. W czasie Liturgii Światła kapłan przed kościołem poświęca ogień, odpala paschał, wnosi uroczyście światło do ciemnego kościoła i śpiewa Orędzie Paschalne. W drugiej części są czytane fragmenty Pisma Świętego, w których rozważamy, co Bóg uczynił dla nas od początku świata. Podczas Liturgii Chrzcielnej ksiądz dokonuje poświęcenia wody, a wierni odnawiają przyrzeczenia chrzcielne. Odnowieni biorą udział w Mszy Paschalnej, w czasie której zabrzmią wszystkie dzwony i dzwonki.
Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota z Niedzielą Paschalną są dniami szczególnie bogatymi w obchody liturgiczne. Warto w pełni z tego bogactwa skorzystać. Jest to wspaniały dar Kościoła, który może ubogacić naszą rodzinę i zbliży nas do Chrystusa. Dzięki głębokiemu przeżyciu Wielkiego Tygodnia, zanurzeniu się w tajemnicę Bożej Miłości, mamy szansę rzeczywiście odnowić nasze życie, odnowić naszą wiarę i nawrócić się do Boga.

CZYTAJ DALEJ

Zobacz, co ludzie dobrej woli zrobili dla domu seniora

2020-04-08 10:51

Fotolia.com

Pani Anna Marona, dyrektor Domu pod Klonami opublikowała na Facebooku apel z prośbą o wsparcie ośrodka. Rozmiar pomocy ludzi dobrej woli przeszedł jej najśmielsze oczekiwania.

Dom pod Klonami w podkrakowskim Głogoczowie działa od 2010 r. Placówka zajmuje się całodobową opieką nad 70 osobami w podeszłym wieku, które z racji stanu zdrowia lub braku rodziny wymagają wsparcia.

- Nasi pensjonariusze czują się przygnębieni i zdezorientowani tą trudną sytuacją. Najbardziej doskwiera im samotność, bowiem od 9 marca ośrodek prewencyjnie został zamknięty dla wszystkich odwiedzających. Z kolei pojawienie się COVID-19 w naszych progach będzie się równać wyrokowi śmierci dla naszych podopiecznych… Musimy chronić seniorów, a także pracowników domu – mówi p. Anna.

Wkrótce po ogłoszeniu stanu epidemii w placówce zaczęło brakować środków ochrony osobistej dla 50 osób personelu – dzielnych opiekunek, które pomimo strachu o swoje zdrowie nie odchodzą od łóżek pensjonariuszy. Pani Anna, reagując na potrzeby ośrodka, poprosiła członków facebookowej grupy Widzialna Ręka Kraków o pomoc – dostarczenie masek, rękawiczek, płynów do dezynfekcji, a także… laurek i listów dla seniorów.

Podopieczni Domu pod Klonami nie musieli długo czekać na wsparcie. – Aż słów brakuje, by opisać naszą wdzięczność za tyle darów. Dostaliśmy listy i kartki od osób prywatnych, szkół, przedszkoli, hufców harcerskich. Rodzice z pociechami wykonywali laurki, które teraz zdobią nasze galerie. Obcy ludzie przekazywali datki finansowe na zakup mydeł, płynów do dezynfekcji, gogli, przyłbic. Firmy i fundacje w ramach darowizn przysyłają nam maseczki ochronne od tych jednorazowych po piękne kolorowe z bawełny, które można prać. Dostaliśmy nawet słodycze i kwiaty dla personelu za jego trud i poświęcenie. Myślę, że te zapasy pomogą nam przetrwać najbliższe tygodnie – mówi z radością p. Anna.

Reakcja seniorów na otrzymane podarki była wzruszająca. – Każdy ucieszył się z prezentów, jakimi były imiennie adresowane listy z życzeniami świątecznymi i słowami dodającymi otuchy. Otrzymaliśmy kwiatuszki z bibuły. Piękne kartki wykonywane przez pracownie artystyczne. Jedna z osób obiecała dostarczenie 70 ręcznie wyhaftowanych serwetek! – dodaje p. Anna.

Na pytanie, czy ośrodek potrzebuje jeszcze pomocy, pani Anna odpowiada: – Już teraz mamy poczynione bezpieczne zapasy. Na chwilę obecną potrzebujemy jedynie modlitwy o zdrowie podopiecznych i opiekującego się nimi personelu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję