Reklama

Bp Stefan Regmunt: Człowiek cierpi inaczej, gdy jest blisko Boga

2015-02-11 18:04

kk / Głogów / KAI

Ks. Adrian Put

Dziś Kościół obchodzi Światowy Dzień Chorego. We wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes z chorymi i lekarzami w głogowskim szpitalu modlił się bp Stefan Regmunt, który po Mszy św. odwiedził chorych na oddziałach szpitalnych i poświęcił nowy sprzęt medyczny.

Światowy Dzień Chorego to okazja do refleksji nad tajemnicą cierpienia i uwrażliwienia społeczeństwa na sytuację i potrzeby ludzi chorych. Z tej okazji Msze św. i nabożeństwa dla osób cierpiących zostały odprawione w wielu parafiach w całej diecezji.

W głogowskim szpitalu z chorymi i personelem medycznym modlił się bp Stefan Regmunt. Eucharystię poprzedziło modlitewne czuwanie prowadzone przez grupę Centrum Ochotników Cierpienia. – Głównym celem tego dnia jest zwrócenie uwagi na chorych, że istnieją i są bardzo cenna cząstką Kościoła, a ich cierpienie nie jest bezsensowne. Jednocześnie by uświadomić nam wszystkim, że powinniśmy towarzyszyć chorym i cierpiącym. Nie powinniśmy ich zostawić samym sobie, ale powinniśmy przy nich być. Ta obecność przynosi łaskę człowiekowi, który czuwa – mówił w homilii biskup.

Reklama

Wiele miejsca poświęcił kaznodzieja orędziu papieża Franciszka na Światowy Dzień Chorego. Służba choremu to wielki dar, który wypływa z mądrości serca. – Ojciec św. kieruje swoje orędzie do chorych, po drugie do tych, którzy opiekują się chorymi i wreszcie po trzecie do wolontariuszy. Priorytetem naszego życia powinien być zawsze drugi człowiek. Ja nie żyję dla siebie, ale żyję dla drugiego człowieka – podkreślał biskup i kontynuował: – Wszyscy doświadczają cierpienia niezależnie od tego, jaką pełnią funkcję i w jakim są wieku. Inaczej człowiek przeżywa cierpienie, kiedy łączy je z krzyżem Jezusa Chrystusa. Bóg odkupił człowieka poprzez cierpienie. Cierpienie, krzyż, zmartwychwstanie. I udzielił temu, który jednoczy się z Nim, specjalnego daru, łaski. Człowiek inaczej cierpi kiedy jest blisko Boga. W mądrych szpitalach nie brakuje kapelana, bo potrzeba diagnozy, jedzenia, ale też strawy duchowej. Tam, gdzie jest kapelan, te dary duchowe mogą stać się udziałem chorego. Po Mszy św. bp Regmunt odwiedził chorych na oddziałach szpitalnych oraz poświęcił nowy sprzęt medyczny.

Bp Stefan Regmunt jest przewodniczącym Zespołu KEP ds. Służby Zdrowia oraz członkiem Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. Od 2007 roku jest ordynariuszem diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

Tagi:
Dzień Chorego bp Stefan Regmunt

Reklama

Nie można sobie wyobrazić człowieka chorego w szpitalu bez kapelana

2019-09-25 12:21

kk / Gorzów Wlkp.

„Nie można sobie wyobrazić człowieka chorego w szpitalu bez kapelana” – podkreślił bp Stefan Regmunt, który był gościem specjalnym szkolenia dla kapelanów szpitali, hospicjów i domów opieki społecznej. Spotkanie odbyło się 24 września w Instytucie bp. Wilhelma Pluty w Gorzowie Wlkp.

Graziako

"Rola życia duchowego w opiece nad pacjentami", "Benignitas pastoralis w posłudze kapelana", "Nowa jakość w opiece duszpasterskiej chorych", "System ochrony zdrowia oparty na wartościach", "Chciałby się wyspowiadać, ale nie mówi... Kapelan wobec osoby świadomej bez kontaktu werbalnego" – to tematy, które poruszono w trakcie szkolenia.

Konferencję zorganizowało duszpasterstwo chorych i służby zdrowia. "Tak jak wszyscy, którzy pracują przy chorych - lekarze, pielęgniarki, ciągle się szkolą, tak samo i my potrzebujemy formacji, aby ciągle widzieć nowe inspiracje w duszpasterstwie" – wyjaśnia ks. Tomasz Duszczak, diecezjalny duszpasterz chorych i służby zdrowia.

O roli życia duchowego w opiece nad pacjentami mówił ks. dr hab. Andrzej Muszala z Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. – W Stanach Zjednoczonych, gdzie opiekę duchową zintegrowano z opieką kliniczną i psychologiczną, okazuje się, że jakość tej opieki duchowej podwyższa o 30 procent. Człowiek jest osobą, która poszukuje sensu. Jak nie ma tego sensu, przeżywając chorobę, to bardzo szybko się poddaje – przypomina ks. Muszala, który podkreśla, że niezwykłym wsparciem dla kapelanów są świeccy.

Z kolei o nowej jakości w opiece duszpasterskiej chorych mówił ks. dr Arkadiusz Zawistowski, który jest krajowym duszpasterzem służby zdrowia. Jego zdaniem dzisiaj niezwykle ważna jest współpraca duchownych i świeckich dla dobra chorego. – Chodzi o tworzenie zespołów duszpasterskich. Takie zespoły funkcjonują już w wielu szpitalach – podkreśla ks. Zawitkowski.

Gościem specjalnym był bp Stefan Regmunt. – Nie można sobie wyobrazić człowieka chorego w szpitalu bez kapelana. Każdy ma swoje zadania, lekarz, pielęgniarka, diagnostycy, technicy, ale też ma swoje konkretne zadanie duszpasterz. Patrząc całościowo na człowieka widzimy, że to nie tylko materia, ale też wymiar duchowy. Ten wymiar też choruje przy okazji choroby ciała. I dopiero obecność tych wszystkich przedstawicieli służby zdrowia daje efekt – zauważa biskup.

W diecezji zielonogórsko-gorzowskiej w szpitalach, hospicjach i domach opieki społecznej posługuje 53 kapelanów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Rok 2020 będzie na Litwie Rokiem Jana Pawła II

2019-12-16 14:03

zw.lt / Wilno (KAI)

Sejm Litwy ustanowił rok 2020 Rokiem Jana Pawła II. Wniosek Akcji Wyborczej Polaków na Litwie – Związku Chrześcijańskich Rodzin (AWPL-ZChR), by w sposób szczególny uczcić przypadającą w przyszłym roku 100. rocznicę urodzin papieża Polaka, został przyjęty 13 grudnia jednomyślnie.

Adam Bujak, Arturo Mari/Biały Kruk

W uchwale zostało podkreślone, że „papież Jan Paweł II swoją działalnością i autorytetem przyczynił się do zmian systemu wartości mieszkańców Litwy, jak też wspierał wolnościowe dążenia kraju”.

„Jan Paweł II był pierwszym papieżem, który odwiedził Litwę. Jego wizyta duszpasterska (w krajach bałtyckich) w 1993 roku stała się wielkim moralnym i dyplomatycznym wsparciem dla Litwy po odzyskaniu niepodległości w 1990 roku” – czytamy w dokumencie.

Teraz na wniosek Sejmu rząd Litwy opracuje roczny program obchodów i przyzna fundusze na ten cel. Swój program przygotowuje też AWPL.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem