Reklama

Aspekty

Bp Stefan Regmunt: Człowiek cierpi inaczej, gdy jest blisko Boga

Dziś Kościół obchodzi Światowy Dzień Chorego. We wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes z chorymi i lekarzami w głogowskim szpitalu modlił się bp Stefan Regmunt, który po Mszy św. odwiedził chorych na oddziałach szpitalnych i poświęcił nowy sprzęt medyczny.

[ TEMATY ]

Dzień Chorego

bp Stefan Regmunt

Ks. Adrian Put

Światowy Dzień Chorego to okazja do refleksji nad tajemnicą cierpienia i uwrażliwienia społeczeństwa na sytuację i potrzeby ludzi chorych. Z tej okazji Msze św. i nabożeństwa dla osób cierpiących zostały odprawione w wielu parafiach w całej diecezji.

W głogowskim szpitalu z chorymi i personelem medycznym modlił się bp Stefan Regmunt. Eucharystię poprzedziło modlitewne czuwanie prowadzone przez grupę Centrum Ochotników Cierpienia. – Głównym celem tego dnia jest zwrócenie uwagi na chorych, że istnieją i są bardzo cenna cząstką Kościoła, a ich cierpienie nie jest bezsensowne. Jednocześnie by uświadomić nam wszystkim, że powinniśmy towarzyszyć chorym i cierpiącym. Nie powinniśmy ich zostawić samym sobie, ale powinniśmy przy nich być. Ta obecność przynosi łaskę człowiekowi, który czuwa – mówił w homilii biskup.

Reklama

Wiele miejsca poświęcił kaznodzieja orędziu papieża Franciszka na Światowy Dzień Chorego. Służba choremu to wielki dar, który wypływa z mądrości serca. – Ojciec św. kieruje swoje orędzie do chorych, po drugie do tych, którzy opiekują się chorymi i wreszcie po trzecie do wolontariuszy. Priorytetem naszego życia powinien być zawsze drugi człowiek. Ja nie żyję dla siebie, ale żyję dla drugiego człowieka – podkreślał biskup i kontynuował: – Wszyscy doświadczają cierpienia niezależnie od tego, jaką pełnią funkcję i w jakim są wieku. Inaczej człowiek przeżywa cierpienie, kiedy łączy je z krzyżem Jezusa Chrystusa. Bóg odkupił człowieka poprzez cierpienie. Cierpienie, krzyż, zmartwychwstanie. I udzielił temu, który jednoczy się z Nim, specjalnego daru, łaski. Człowiek inaczej cierpi kiedy jest blisko Boga. W mądrych szpitalach nie brakuje kapelana, bo potrzeba diagnozy, jedzenia, ale też strawy duchowej. Tam, gdzie jest kapelan, te dary duchowe mogą stać się udziałem chorego. Po Mszy św. bp Regmunt odwiedził chorych na oddziałach szpitalnych oraz poświęcił nowy sprzęt medyczny.

Bp Stefan Regmunt jest przewodniczącym Zespołu KEP ds. Służby Zdrowia oraz członkiem Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. Od 2007 roku jest ordynariuszem diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

2015-02-11 18:04

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bp Regmunt: Uczyłem się od diecezjalnych duszpasterzy służby zdrowia

[ TEMATY ]

służba zdrowia

bp Stefan Regmunt

Ks. Adrian Put

Bp Stefan Regmunt

To dzieło wszystkich diecezjalnych duszpasterzy i kapelanów. Jeśli cokolwiek udaje się w Kościele zrobić, to tylko dzięki takim kapłanom – mówił bp Stefan Regmunt po otrzymaniu odznaki honorowej „Za Zasługi dla Ochrony Zdrowia”. Wieloletni przewodniczący Zespołu KEP ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia i Chorych odebrał ją 3 marca w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie.

„Mogłem przez te 10 lat poznać wspaniałych ludzi, zarówno w gronie duchownych jak i świeckich. Myślę że największym osiągnięciem tych lat było to, że umieliśmy się komunikować” – mówił bp Stefan Regmunt, biskup senior diecezji zielonogórsko-gorzowskiej po odebraniu odznaki honorowej Ministra Zdrowia „Zasłużony dla Ochrony Zdrowia”. Wspominając doświadczenie 10-letniej pracy w Zespole KEP ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia, powiedział: „Mogliśmy spotykać się z tymi, którzy przewodzą chorym, jak Apostolstwo Chorych, które organizuje wiele cennych inicjatyw dla chorych, ale też mogliśmy się spotykać z ministrami i poszczególnymi grupami zawodowymi. Poznałem złożoność służby zdrowia, gdy patrzyłem na lekarzy, na położne, na pielęgniarki, farmaceutów, diagnostyków. Patrzyliśmy też, jaką rolę odgrywa ruch Solidarności, by prawa pracownicze były zachowane”.

Bp Regmunt zaznaczył, że starał się poprzez codzienną posługę sprawiać, by każdy mógł wnosić jak najwięcej dobra do społeczności, która służy chorym. „Uczyłem się tego od diecezjalnych duszpasterzy służby zdrowia, bo jeśli cokolwiek udaje się w Kościele zrobić, to tylko dzięki takim kapłanom” – powiedział.

Jak czytamy w uzasadnieniu wniosku o odznaczenie, bp Stefan Regmunt „był kapelanem szpitala psychiatrycznego na terenie archidiecezji wrocławskiej, przewodniczącym Sekcji Osób Niepełnosprawnych przy KEP w latach 1996-2005, organizatorem Narodowej Pielgrzymki Osób Niepełnosprawnych do Lourdes w 2002 roku, przewodniczącym Zespołu KEP ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia w latach 2007-2017 i aktywnie zaangażowany w integrację środowisk medycznych, rozwiązywanie problemów poszczególnych grup zawodowych i promowanie różnorodnych inicjatyw duszpasterskich i społecznych na rzecz osób niepełnosprawnych”.

Uzasadnienie odczytał ks. Wojciech Bartoszek, Krajowy Duszpasterz Apostolstwa Chorych. Ze swojej strony podziękował on także bp. Regmuntowi za to, że zawsze ilekroć była potrzeba, był on obecny na spotkaniach związanych z duszpasterstwem chorych.

Odznakę wręczył min. Maciej Miłkowski, podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia, w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie podczas sesji formacyjno-szkoleniowej dla kapelanów oraz diecezjalnych duszpasterzy służby zdrowia, chorych i niepełnosprawnych.

CZYTAJ DALEJ

Wniebowstąpienie Pańskie

Niedziela podlaska 21/2001

[ TEMATY ]

wniebowstąpienie

Bożena Sztajner

Kamień w Kościele Wniebowstąpienia w Jerozolimie

Czterdzieści dni po Niedzieli Zmartwychwstania Chrystusa Kościół katolicki świętuje uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Jest to pamiątka triumfalnego powrotu Pana Jezusa do nieba, skąd przyszedł na ziemię dla naszego zbawienia przyjmując naturę ludzką.

Św. Łukasz pozostawił w Dziejach Apostolskich następującą relację o tym wydarzeniu: "Po tych słowach [Pan Jezus] uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: ´Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba´. Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej" (Dz 1, 9-12). Na podstawie tego fragmentu wiemy dokładnie, że miejscem Wniebowstąpienia Chrystusa była Góra Oliwna. Właśnie na tej samej górze rozpoczęła się wcześniej męka Pana Jezusa. Wtedy Chrystus cierpiał i przygotowywał się do śmierci na krzyżu, teraz okazał swoją chwałę jako Bóg. Na miejscu Wniebowstąpienia w 378 r. wybudowano kościół z otwartym dachem, aby upamiętnić unoszenie się Chrystusa do nieba. W 1530 r. kościół ten został zamieniony na meczet muzułmański i taki stan utrzymuje się do dnia dzisiejszego. Mahometanie jednak pozwalają katolikom w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego na odprawienie tam Mszy św.

We wspomnianym wyżej fragmencie Dziejów Apostolskich św. Łukasz opowiada, że obłok zabrał Pana Jezusa sprzed oczu Apostołów, kiedy Ten wstępował do nieba. Już w Starym Testamencie przez obłok rozumiano szczególną obecność Boga wśród Narodu Wybranego. W obłoku przecież Bóg prowadził Izraelitów do ziemi obiecanej, w obłoku Bóg zstąpił na Górę Synaj. Kiedy Ewangelista św. Łukasz opisuje, że obłok zabrał Pana Jezusa, chciał przez to podkreślić, że odtąd rozpoczęła się Jego chwała. Wniebowstąpienie było wielką radością dla nieba, gdyż Chrystus po zwycięskim boju powrócił do domu. W Ewangelii św. Jana czytamy, że "Jezus... od Boga wyszedł i do Boga idzie" (J 13, 3). Ewangelista Jan podaje również następujące słowa naszego Pana: " Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do Ojca" (J 16, 28). Tak więc do nieba powraca Syn Boży, wstępuje On w wielkim triumfie jako Król. Obłok ma podkreślać, że Chrystus przechodzi do zupełnie innego świata, który jest niewidzialny i trudno go sobie nawet wyobrazić.

Wniebowstąpienie to nie tylko dzień wielkiej radości dla nieba ale również dla całego rodzaju ludzkiego. Oto Pan Jezus wstąpił do nieba nie sam, ale zabrał ze sobą wszystkie dusze świętych. Ten dzień jest tym radośniejszy, że Chrystus powrócił do swojego Ojca wraz z naturą ludzką, w której walczył na ziemi i zwyciężył. Przyoblekł się w nią dla naszego zbawienia, kiedy począł się z Ducha Świętego w łonie Maryi Dziewicy. Teraz jako Bóg - Człowiek po pokonaniu śmierci w tajemnicy zmartwychwstania i w tej naturze odbiera dodatkową chwałę. Wniebowstąpienie to więc nie tylko osobisty triumf Chrystusa, ale także nasze zwycięstwo, najwyższa chwała naszej ludzkiej natury. Kiedy wyznajemy wiarę podczas Mszy św., odmawiamy wtedy takie słowa: " Wstąpił do nieba, siedzi po prawicy Ojca". Dla nas oznacza to, że zostaliśmy wyniesieni ponad wszystkie stworzenia, nawet ponad aniołów. W uwielbionej naturze Jezusa Chrystusa chwałę odbiera nie tylko człowiek, ale również całe stworzenie. O tych wszystkich prawdach przypominają słowa papieża św. Leona Wielkiego: "Po błogosławionym zmartwychwstaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa, którego wskrzesiła moc Boża dnia trzeciego jako świątynię rozwaloną, dzisiaj najmilsi, upływa dzień czterdziesty, przeznaczony najświętszym wyrokiem dla naszego pouczenia, aby widokiem zmartwychwstałego ciała umocniła się wiara nasza... Apostołowie... napełnieni są radością. Bo zaiste wielka i nieopisana była przyczyna ich szczęścia, kiedy widzieli, jak na oczach tłumu wstępowała natura rodzaju ludzkiego ponad wszystkie stworzenia niebieski, bijące godnością chóry aniołów, nawet ponad zastępy archaniołów się wznosząc i dochodząc do granic Bóstwa - wiem Syn Boży ją sobie poślubił. Dlatego wyniesienie Chrystusa jest równocześnie i naszym także wyniesieniem: co bowiem pochodzi z Głowy, spada i na ciało. Dzisiaj bowiem nie tylko zostaliśmy umocnieni w posiadaniu nieba, lecz wznieśliśmy się wyżej dzięki łasce Chrystusa, niż utraciliśmy przez zazdrość szatana. Jak bowiem zawzięty nieprzyjaciel zrzucił nas z posiadłości niebieskich, tak nas jako braci swoich syn Boży społem po prawicy Ojca umieszcza".

Św. Łukasz w swojej Ewangelii podaje, że po tym jak Pan Jezus został uniesiony do nieba, Apostołowie z wielką radością powrócili do Jerozolimy. Zostali pouczeni o powtórnym przyjściu Chrystusa, który przybędzie na świat, aby go osądzić. Już przy Ostatniej Wieczerzy nasz Pan zapewniał: "W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem" ( J 14, 2-3). Uczniowie Chrystusa zostali poddani licznym, ciężkim próbom podczas Jego pobytu na ziemi. Widzieli cuda Pana Jezusa, słyszeli Jego nauki, które pociągały tłumy. Chociaż byli świadkami tego wszystkiego, jednak w momencie męki i śmierci Chrystusa opuścili Go. Nie łatwo im też przyszło uwierzenie, że ich Nauczyciel i Pan zmartwychwstał. Kiedy jednak Pan Jezus przez czterdzieści dni pokazywał się Apostołom, ich wiara w zmartwychwstanie Bożego Syna umocniła się do tego stopnie, że później mężnie znosili prześladowania i oddawali własne życie dla Niego. Tym trudniej było im się rozstać z Chrystusem, kiedy ten wstępował do nieba. Pan Jezus powiedział jednak, że Jego odejście jest konieczne, aby mógł przyjść Pocieszyciel. Tymi słowami zapowiadał On posłanie ludziom Ducha Świętego, który odtąd miał prowadzić Kościół aż do skończenia czasów.

Należałoby się zastanowić, do czego nasz Pan zobowiązuje nas w tajemnicy Wniebowstąpienia. Św. Augustyn zachęca wierzących w Chrystusa w taki sposób: "W dniu dzisiejszym nasz Pan, Jezus Chrystus, wstąpił do nieba: podążajmy tam sercem razem z Nim". Przypomina w tym miejscu słowa św. Pawła, który nawoływał: "Jeśliście więc razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus, zasiadając po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi" (Kol 3, 1-2). Dalej św. Augustyn przypomina, że Pan Jezus chociaż wstąpił do nieba, nie odszedł od nas. Podobnie i my już jesteśmy razem z Nim w ojczyźnie niebieskiej, choć w naszym ciele nie spełniło się jeszcze to, co jest nam obiecane. Tajemnica Wniebowstąpienia nie każe jednak odrywać oczu od ziemi, lecz czynić ją sobie poddaną w ten sposób, aby budować "nową ziemię i nowego niebo". Tajemnica Wniebowstąpienia ukazuje sens pracy i ludzkich wysiłków, utwierdza chrześcijańską misję w świecie. Każdy człowiek powołany jest do tego, aby podporządkowując sobie ziemię, odnosił do Boga siebie i wszystkie rzeczy. Chodzi tu również o zwykłe, codzienne zajęcia, najdrobniejsze nawet prace, które rozwijają dzieło Stwórcy, zaradzają potrzebom swoich braci.

W naszej diecezji jest tylko jeden kościół parafialny, który nosi tytuł Wniebowstąpienia Pańskiego. Świątynia ta znajduje się w miejscowości Strabla. Natomiast w Mierzwinie znajduje się jeszcze kaplica pod tym wezwaniem.

CZYTAJ DALEJ

Znicze pamięci rotmistrza Witolda Pileckiego w 72. rocznicę jego śmierci

2020-05-25 11:18

[ TEMATY ]

Witold Pilecki

rocznica śmierci

ipn.gov.pl

Rotmistrz Witold Pilecki

W 72. rocznicę zamordowania Witolda Pileckiego w mokotowskim więzieniu, 25 maja o godz. 21.30, dokładnie w godzinę śmierci bohatera, w jedenastu miastach przedstawiciele IPN złożą hołd Rotmistrzowi zapalając znicze pamięci pod jego pomnikami.

W Warszawie przed murem dawnego więzienia przy ul. Rakowieckiej znicze pamięci zapalą m.in. córka rotmistrza, Zofia Pilecka-Optułowicz oraz wiceprezes IPN dr hab. Krzysztof Szwagrzyk, który kieruje Biurem Poszukiwań i Identyfikacji. Będzie on także reprezentował IPN podczas uroczystości w Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych, gdzie odsłonięta zostanie tablica pamiątkowa rtm. W. Pileckiego.

Dyrektor Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN Adam Siwek zapali znicz przed pomnikiem Rotmistrza przy al. Wojska Polskiego, w pobliżu domu, przed którym został aresztowany, a następnie zesłany do KL Auschwitz. Znicze zostaną zapalone także w innych miastach Polski.

25 maja 1948 r. w warszawskim więzieniu na Mokotowie przeprowadzono egzekucję rtm. Witolda Pileckiego. Bezpośrednim wykonawcą wyroku był sierż. Piotr Śmietański, zwany "katem z Mokotowa". Rotmistrza zamordowano strzałem w tył głowy. Jego ciało zostało pogrzebane w nieznanym miejscu, prawdopodobnie na tzw. Łączce obok murów Cmentarza Wojskowego na Powązkach.

W taki sposób zginął człowiek, którego brytyjski historyk Michael Foot zaliczył do grupy „sześciu najodważniejszych ludzi ruchu oporu podczas II wojny światowej”. Opinia Foota nie była przypadkowa i miała mocne uzasadnienie w działalności Pileckiego w latach 1939–1945, kiedy podejmował on zadania – wydawać by się mogło – niemożliwe do zrealizowania. W 1940 r. dobrowolnie poddał się aresztowaniu i wywózce do Auschwitz, w celu zbierania informacji wywiadowczych na temat funkcjonowania obozu i organizowania w nim ruchu oporu. Z Auschwitz uciekł w 1943 r. Walczył w Powstaniu Warszawskim. Aresztowany został po wojnie w maju 1947 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję