Reklama

Kościół

W świecie i dla świata

Spotykamy je w szkołach, przychodniach, szpitalach, kancelariach parafialnych, na stanowiskach wymagających specjalistycznej wiedzy w dziełach prowadzonych przez ich macierzyste zgromadzenia zakonne. Wykształcone, uśmiechnięte, troskliwe. Współczesny świat stawia przed siostrami zakonnymi nowe wyzwania. Prowadzą budowy, obsługują zaawansowany technologicznie sprzęt, kierują dużymi zespołami ludzi.
Realizują jednocześnie dwa charyzmaty: zakonny i zawodowy. Wymaga to niemałego wysiłku, ale daje ogromną satysfakcję.

Niedziela Ogólnopolska 5/2019, str. 28-29

[ TEMATY ]

zakonnice

Bożena Sztajner/Niedziela

Dzieła prowadzone przez zgromadzenia zakonne muszą dziś spełniać ostre normy stawiane przez instytucje europejskie. Dotyczy to nie tylko wymogów technicznych i budowlanych, ale również kapitału ludzkiego. Domy opieki dla osób niepełnosprawnych, dorosłych i dzieci prowadzone przez zgromadzenia to dziś instytucje o wysokim standardzie z wysoko specjalistyczną kadrą. Jednak okazuje się, że ich największym atutem jest duchowość. Ponad specjalistyczną wiedzę i kwalifikacje sióstr zakonnych świeccy stawiają ich walory duchowe i formacyjne. Przełożone pilnie przyglądają się nowicjuszkom i rozeznają ich talenty. Siostry kończą specjalistyczne studia prawnicze, finansowe, medyczne, nauczycielskie. Pracują w świecie i dla świata, realizując przede wszystkim swoje charyzmaty.

Lekarz i siostra zakonna w jednym

S. Urszula Janiec, franciszkanka Rodziny Maryi, od 20 lat jest lekarzem w Zespole Domów Pomocy Społecznej prowadzonym przez jej zgromadzenie w Wieleniu n. Notecią i przyjmuje w przychodni lekarskiej. W postulacie ukończyła szkołę pielęgniarską. Później matka prowincjalna zaproponowała jej 6-letnie studia stacjonarne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. W charyzmacie zgromadzenia jest opieka nad ludźmi opuszczonymi, chorymi i niepełnosprawnymi, stąd potrzeba fachowej kadry pielęgniarskiej i lekarskiej – u źródeł zgromadzenia był sierociniec utworzony dla polskich dzieci w Petersburgu przez założyciela Zgromadzenia Franciszkanek Rodziny Maryi – św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Studia s. Urszuli przypadły na pierwsze lata formacji zakonnej. Śluby wieczyste złożyła po 5. roku studiów. Ma drugi stopień specjalizacji z chorób wewnętrznych. Ukończyła też studia specjalistyczne z gerontologii.

Po latach pracy w zawodzie lekarskim widać, jak trafne były decyzje przełożonych. – Nieraz spotykam się z takim odbiorem społecznym, że czuję się zawstydzona pokładanymi we mnie nadziejami. Czasem trudno pogodzić te dwa powołania: medyczne i zakonne. Cały czas się uczę, jak temu sprostać, i szukam optymalnych rozwiązań. By dawać, iść do chorych z fachową wiedzą, ale przede wszystkim z cierpliwością i pokorą, muszę mieć czas na modlitwę i wyciszenie. Chorzy i ich rodziny czekają na obecność drugiego człowieka. W pierwszej kolejności widzą we mnie siostrę zakonną, dopiero później lekarza. „Nie lubimy, jak siostra wyjeżdża” – mówią mi pacjenci. To oznacza, że chcą mojej obecności, że daję im poczucie bezpieczeństwa. Ale muszę też nieraz wyjechać i odpocząć. Tu, w tym domu w Wieleniu, mieszkam, tu pracuję, tu się modlę, tu realizuję powołanie. Wciąż uczę się bycia lekarzem i siostrą zakonną w jednym.

Reklama

W drogę z niepełnosprawnymi

S. Teresa Jacek, franciszkanka Rodziny Maryi, od 4 lat jest przełożoną domu zakonnego w Częstochowie i prowadzi jego rozbudowę. Wciąż jednak wspomnieniami wraca do parafii w Niedźwiedziu, gdzie włączyła się w pracę grupy wolontaryjnej. Cieszy się, że wolontariat się rozwija i obejmuje kolejne pokolenia, a niepełnosprawni z Niedźwiedzia wciąż wyruszają w świat.

Zwiedzanie świata s. Teresa ma już we krwi. Trzy lata temu została wytypowana na wyjazd do Peru, na beatyfikację franciszkanów z Pariacoto. W samolocie były 2 wolne miejsca i franciszkanie zaproponowali je 2 siostrom franciszkankom Rodziny Maryi. Jedną z nich była s. Teresa. – Nie wiedzieli, że mam osobistą łączność z bł. Zbigniewem Strzałkowskim. Jeszcze jako seminarzysta oddał krew rannemu w wypadku kapłanowi, mojemu bratu, który spieszył do chorej siostry. Do mnie... – uśmiecha się s. Teresa.

– W mojej rodzinnej parafii w Horyńcu-Zdroju było wiele powołań: 10 kapłanów, w tym bp Mariusz Leszczyński, i 24 siostry zakonne, w tym 18 w Zgromadzeniu Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi. Te powołania zrodziły się po modlitwie różańcowej zarządzonej przez proboszcza po nawiedzeniu obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej – s. Teresa mówi z dumą o parafii pochodzenia. W zgromadzeniu ukończyła wyższe studia teologiczne. 36 lat pracowała jako katechetka, w tym 8 lat w parafii w Niedźwiedziu. Gdy usłyszała, że parafia organizuje wigilię dla samotnych i niepełnosprawnych, zaproponowała pomoc i dołączyła do już istniejącego wolontariatu prowadzonego przez nauczyciela i niepełnosprawnego pana. Wraz z s. Teresą do wolontariatu dołączyła pedagog szkoły, a także ksiądz wikariusz. Szkolny wolontariat zaczęli wspierać: proboszcz, wójt gminy i sponsorzy. Powszechne stały się kwesty po Mszach św. w kościołach położonych na terenie gminy. Dzieci, z opiekunami, zaczęły również odwiedzać domy rodzinne osób niepełnosprawnych, by proponować tym rodzinom pomoc. Osoby niepełnosprawne dowoził na zajęcia w świetlicy prezes Stowarzyszenia Osób Niepełnosprawnych. W wakacje wolontariat organizował 2-tygodniowe kolonie „U św. Alberta”, czyli w budynku starej plebanii, dla dzieci niepełnosprawnych i z ubogich rodzin. Parafianie, widząc, co się czyni dla ich środowiska, sami przynosili żywność, proponowali pomoc w prowadzeniu zajęć, organizowali wycieczki krajoznawcze bryczkami. – Gdy chodziłam z dziećmi po kolędzie misyjnej, wśród osób niepełnosprawnych odkryłam dorosłe osoby bez sakramentów świętych – mówi s. Teresa. – Udzielono im tylko sakramentu chrztu św. Podjęłam się przygotowania do przyjęcia przez nie sakramentów pokuty i Eucharystii (w domu rodzinnym) oraz bierzmowania. Sakramentu bierzmowania udzielił w kościele parafialnym ks. inf. Janusz Bielański z katedry wawelskiej.

Z niepełnosprawnymi wyruszyli w świat: do Włoch (3 razy), do samego Rzymu (2 razy), do Pragi, Lewoczy, Lourdes, Fatimy. – Nasz orszak z niepełnosprawnymi na wózkach inwalidzkich budził powszechne zainteresowanie i podziw mieszkańców Europy – mówi z uśmiechem s. Teresa. – Żyję w pięknych czasach. Z moimi niepełnosprawnymi zwiedziłam Europę. Byłam na beatyfikacji w Peru. Dziś codziennie patrzę z mojego domu na Jasną Górę. To więcej, niż mogłam oczekiwać. Dziękuję Bogu za te doświadczenia i zgromadzeniu, że wypełniając nasz charyzmat, doznaję tylu duchowych przeżyć. Obecnie wszystkich duchowo przyprowadzam przed Cudowny Obraz Pani Jasnogórskiej.

W parafii ludzi cierpiących

S. Wacława Karwowska, zmartwychwstanka z częstochowskiego domu zgromadzenia, to rocznik przedwojenny. Od 5 lat posługę apostolatu chorych pełni telefonicznie, listownie i kontynuuje wizyty domowe. Dostarcza czasopisma katolickie, szczególnie „Niedzielę”, książki, teksty modlitw i dewocjonalia, przekazywane bezinteresownie przez ofiarodawców. Zawsze jest otwarta na pomoc duchową choremu i jego rodzinie. Przez 21 lat pełniła tę posługę w Szpitalu Najświętszej Maryi Panny w Częstochowie na Parkitce. Przygotowywała się do niej w Chicago na kursie organizowanym dla apostolatu chorych. W czasie stażu w chicagowskim szpitalu pisała szczegółowe konspekty ze spotkań i rozmów z chorymi.

– Służyć to być do dyspozycji temu, komu się służy – mówi s. Wacława. – Chory przede wszystkim potrzebuje wysłuchania, a cierpliwe, choć niełatwe, słuchanie jest formą służby duchowej, z której wynika dobro obopólne – zaznacza. Chorzy ufają osobie konsekrowanej. Na co dzień nie uświadamiamy sobie tego faktu. Obecność siostry zakonnej zmienia ludzi, otwiera. Dzielą się swoim bólem i swoimi troskami. – Staram się mówić mało, a nawet nic. Tylko słuchać, przytulić, trzymać za rękę. Być – podkreśla. Szpital to miejsce wielkiego cierpienia: fizycznego, ale też duchowego i psychicznego. Niektórzy chorzy mają nieuporządkowane życie duchowe, rodzinne. Te cierpienia kumulują się w szpitalu, gdy obok ich łóżka jest pustka, nie ma odwiedzin bliskich. A dramat pojawia się wtedy, gdy samotnie umierają albo gdy przy łóżku chorego wybuchają złe emocje rodziny. Ale pobyt w szpitalu może też być czasem łaski – zastanowienia nad życiem, prostowania ścieżek, nawrócenia, pojednania z Bogiem i bliskimi. I na tej drodze potrzebne są osoby, które wysłuchają, rozeznają potrzeby, poradzą, przygotują do spowiedzi, do Eucharystii, sakramentu chorych, przywołają kapłana.

– W tym ogromnym częstochowskim szpitalu kapelanem był ks. Wacław Kuflewski, ale wspierali go w posłudze ojcowie z Jasnej Góry – miałam do nich telefony od kustosza. Jeżeli chory miał inne wyznanie, to proponowałam wspólną modlitwę – mówi s. Wacława. – Służąc choremu, jestem w centrum charyzmatu Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstanek – jest nim współuczestnictwo w tajemnicy męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Jestem szczęśliwa, że wciąż w tym charyzmacie jestem obecna. Chorzy lękają się śmierci, ale jeszcze bardziej boją się umierania na szpitalnym łóżku. Dlatego gdy lekarz mówi, że już nic więcej nie można pomóc, radzę rodzinie, by wzięła chorego do domu. Oni chcą umierać w otoczeniu rodziny. Nieraz ostatnia wola umierającego oddziałuje na nią uzdrawiająco. Bliscy biorą ślub, spowiadają się po wieloletniej przerwie, przystępują do stołu Pańskiego. To jest łaska. Modlitwa ludzi cierpiących i umierających ma wielką moc.

***

Trzy kobiety, trzy różne drogi życia konsekrowanego, aktywnego, pełnego zaangażowania i poświęcenia w wypełnianiu woli Bożej. Znakiem dzisiejszych czasów jest wymóg wysokich kwalifikacji, które częstokroć nabywane są przez siostry już podczas służby w zgromadzeniu. Siostry zakonne, poświęcając swoje życie Bogu, tylko z pozoru zamykają się w murach klasztoru lub prowadzonych przez zgromadzenie placówek. Te czasy to już historia. Dzisiaj, mając wysokie wykształcenie, pracują dla świata, dla ludzi. Realizują przy tym swoje powołanie duchowe i zawodowe, które stają się nierozdzielne. Bez powołania, pracy i oddania sióstr świat byłby dużo gorszy.

2019-01-30 10:37

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Prasa zagraniczna

Wybitny sportowiec – i katolik

Wielką tragedią była dla świata sportu katastrofa, w której zginął jeden z najwybitniejszych koszykarzy wszech czasów – Kobe Bryant. Płakali po nim nie tylko fani koszykówki, ale również parafianie z parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Aniołów w Orange County oraz katolicy z całej Ameryki. Kobe Bryant był znany z żywej wiary. To ona pozwoliła mu uratować przed laty jego małżeństwo, a w kościele parafialnym widywany był nie tylko w niedziele, ale i w dni powszednie. Ostatni raz był tam rankiem 26 stycznia br., w dniu katastrofy.

ABC

Protest

Sędziowie znaleźli się w centrum zainteresowania opinii publicznej również w Australii. Doprowadziła ich do tego wierność datującej się na XIII wiek tradycji „czerwonej Mszy”. To Eucharystia przeznaczona dla członków palestry odprawiana raz do roku w katedrze w Melbourne – uczestniczący w niej sędziowie i prawnicy wyjątkowo w tym dniu, poza salą sądową, zakładają togi, a w niektórych krajach anglosaskich peruki.

Nie podoba się to osobom wrogo nastawionym do całego Kościoła z powodu przestępstw niektórych duchownych wobec nieletnich – twierdzą, że będzie się to przekładało na stronniczość w przypadkach osądzania duchownych. Najlepszym jednak dowodem na to, że ludzie Kościoła nie mają forów, kiedy stoją przed sędzią, jest sprawa kard. George’a Pella, który w oparciu o zeznanie jednego pokrzywdzonego – mimo wielu przesłanek, które wskazywały na jego niewinność – został skazany na karę więzienia w dwóch instancjach. Przypomnijmy, że kardynał odwołał się do Sądu Najwyższego.

The Pilot

Ubywa zakonnic

Ubywa zakonnic w Kościele. Jeszcze 10 lat temu oficjalne dane kościelne mówiły o 720 tys. sióstr zakonnych na całym świecie. Dziś jest ich ok. 70 tys. mniej. W Afryce i w Azji przybywa kobiet, które chcą poświęcić całe swoje życie Bogu. Ten przyrost w najbardziej dynamicznie rozwijających się dla chrześcijaństwa krajach nie równoważy jednak spadku liczby konsekrowanych kobiet w krajach tradycyjnie chrześcijańskich.

Siostry zakonne są świadome tego smutnego trendu i muszą znaleźć w sobie siłę i moc, aby jeszcze bardziej być dla świata świadkami ewangelicznej radości. Bóg ciągle powołuje kobiety do konsekracji swojego życia, tyle że dziś trzeba wiele odwagi, aby na to wołanie odpowiedzieć.

Zmniejszająca się liczba sióstr zakonnych powoduje, że zmienia się nieco ich rola. W katolickim szkolnictwie zastępują je świeccy nauczyciele. Siostry idą z posługą tam, gdzie nikt nie chce pracować, m.in. do emigrantów, bezdomnych, ofiar handlu ludźmi czy osób samotnych, którzy stracili sens swego życia.

Novena

Zaczęło się

Rozpoczął się niemiecki eksperyment nazywany Drogą Synodalną. Sesja otwarcia miała miejsce we Frankfurcie i zgromadziła, obok delegatów na obrady, kilkuset protestujących.

Wśród nich byli ci, którzy twierdzą, że Droga Synodalna to tzw. spisek liberałów, którzy chcą zmieniać naukę Kościoła. Inna grupa protestowała przeciwko brakowi wśród uczestników kościelnej debaty reprezentantów osób pokrzywdzonych przez niektórych niemieckich duchownych.

W obradach uczestniczy 230 delegatów z Niemiec, duchownych i świeckich.

Riforma.it

Kościół po brexicie

Brexit, po blisko czterech latach dyskusji, stał się faktem, choć ten rok będzie jeszcze czasem przejściowym. Co to oznacza dla wspólnot religijnych? Wiele wysiłku będzie kosztowało zjednoczenie rozdartego między frakcje euroentuzjastów i brexitowców społeczeństwa. Zresztą brexit spowodował niemałe rozłamy w samych

Kościołach chrześcijańskich. Szkoccy prezbiterianie mają o tyle łatwiej, że Szkoci generalnie byli za pozostaniem w UE. Oni będą się tylko musieli pogodzić z tym, do czego doprowadziły ostatnie wybory parlamentarne, czyli ze zwycięstwem konserwatystów. Hierarchia katolicka zarówno w Szkocji, jak i w Anglii była za pozostaniem w UE. Najtrudniej mają anglikanie, nie wypracowali bowiem wspólnego stanowiska. Tylko kilku biskupów opowiadało się za pozostaniem w UE, a pozostali milczeli.

CZYTAJ DALEJ

Nowy dar od papieża Franciszka dla Jasnej Góry

2020-02-27 08:41

[ TEMATY ]

Jasna Góra

Franciszek

Mazur/episkopat.pl

Jasna Góra

Sanktuarium otrzymało przywilej odpustu zupełnego „in perpetuo”, czyli ma „wieczystą moc” dla wszystkich wiernych nawiedzających to święte miejsce. To odpowiedź Stolicy Apostolskiej na prośbę Paulinów dla pobożności wiernych i ze względu na dobro duchowe milionów pielgrzymów przybywających do częstochowskiego klasztoru.

Uzyskiwanie różnych odpustów w sanktuariach to przywilej wielu miejsc na świecie, otrzymywany z zasady z racji rocznic czy też jubileuszy. Odpust zaś dany przez Stolicę Apostolską na sposób stały, to czyli bez konieczności ponawiania, to już wyróżnienie szczególne.

Jak podkreślił przełożony generalny Zakonu Paulinów o. Arnold Chrapkowski, powodem prośby do Penitencjarii Apostolskiej „była troska o dobro duchowe każdego pielgrzyma, który przybywa do Matki Bożej, aby mógł korzystać z wielkiego bogactwa Kościoła, jakim jest łaska odpustu”.

Odpust można uzyskać pod zwykłymi warunkami czyli będąc w stanie łaski uświęcającej, przyjęciu komunii i modlitwie w intencjach Ojca Świętego. Do warunków odpustu jasnogórskiego należy dołączyć: nawiedzenie Jasnej Góry w formie pielgrzymki oraz modlitwę o wierność Polski jej chrześcijańskiemu powołaniu, wypraszanie nowych powołań kapłańskich i zakonnych oraz w intencji obrony instytucji rodziny.

Generał paulinów podkreśla, że te intencje są niezwykle ważne, bo jest to zarówno przypomnienie roli jaką pełni Jasna Góra dla naszego narodu, jak i tego, co dziś „jest wielką troską wszystkich czyli prośby o nowe powołania, by nie zabrakło kapłanów czyli tych, którzy sprawować będą sakramenty oraz za rodzinę, która przeżywa dziś wielki kryzys”.

Z daru odpustu w wyjątkowych sytuacjach np. choroby, podeszłego wieku lub z innych ważnych powodów, skorzystać mogą także osoby pozostające w domach, które nie mogą przybyć do Sanktuarium, ale które wyrażą takie pragnienie i modlić się będą przed jakimkolwiek obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej.

O. Chrapkowski podkreśla, że jest to wielki dar papieża Franciszka dany za pośrednictwem Penitencjarii Apostolskiej. - Idea zrodziła się już dawno temu, ale droga była długa. Konieczne było zebranie wielu dokumentów, także historycznych, potwierdzających przywileje nadane temu miejsca w ciągu wieków oraz odpowiednie umotywowanie prośby wystosowanej przez Zakon – zauważa.

Dokument został podpisany 22 lutego, w święto Katedry św. Piotra. - To pokazuje nasz związek z Ojcem Świętym, ze Stolicą Apostolską, jest dowodem szczególnej łączności jasnogórskiego sanktuarium z Watykanem – podkreśla o. Generał i przypomina, że „na Jasnej Górze każdego dnia trwa modlitwa za papieża, odprawiana jest codziennie Msza św. w jego intencji, tu przybywają też biskupi Rzymu, był Jan Paweł II, Benedykt XVI i Franciszek”.

Zauważa, że jest to też „znak, że posługa paulinów w tym miejscu, zwłaszcza w sakramencie pokuty i pojednania, jest bardzo ważna”. - Jest to też prezent dla nas z racji jubileuszu 750. rocznicy śmierci założyciela bł. Euzebiusza i podkreślenie związku z Jasną Górą - uważa o. generał.

Stosowny dokument z darem odpustu przekazał podczas Apelu Jasnogórskiego 26 lutego na ręce przełożonego generalnego Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika ks. prał. Krzysztof Nykiel, regens Penitencjarii Apostolskiej.

W odczytanym słowie obok wskazania warunków odpustu zupełnego „in perpetuo” przedstawiciel Stolicy Apostolskiej zachęcił paulinów, którzy wielkodusznie poświęcają się sakramentowi spowiedzi do jeszcze większej hojności w dostępie do mocy Bożego Miłosierdzia i niesienia Chrystusa eucharystycznego.

W sakramencie pokuty Bóg odpuszcza człowiekowi grzechy, jeśli ten szczerze za nie żałuje, ale spoczywa na nim jeszcze obowiązek wyrównania naruszonego porządku moralnego, bo każde zło jest naruszeniem sprawiedliwości i miłości.

Przebaczenie grzechów nie uwalnia od kary doczesnej na ziemi lub w czyśćcu. Przynosi je dopiero odpust, którego udziela Kościół. Odpust można uzyskać dla siebie lub dla osoby zmarłej po spełnieniu określonych warunków.

Odpusty mogą być zupełne - zyskujemy wtedy darowanie całej kary, albo cząstkowe - darowana jest część kary. Warunki uzyskania odpustu zupełnego: brak jakiegokolwiek przywiązania do grzechu, nawet powszedniego, stan łaski uświęcającej lub spowiedź sakramentalna; przyjęcie Komunii św., modlitwa w intencji jaką Ojciec Święty wyznacza na każdy dzień.

CZYTAJ DALEJ

Testament miłości

2020-02-27 20:24

[ TEMATY ]

Częstochowa

siostry

muzeum

spektakl

ośrodek

Józefitki

Anna Przewoźnik/Niedziela

Widowisko muzyczne „Po śladach Ojca ubogich”

W ramach obchodów jubileuszu 100 rocznicy śmierci świętego kapłana Zygmunta Gorazdowskiego, założyciela zgromadzenia sióstr św. Józefa, 27 lutego br. w Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II w Częstochowie, odbyła się premiera widowiska muzycznego „Po śladach Ojca ubogich”.

W spotkaniu jubileuszowym udział wziął bp Andrzej Przybylski, biskup diecezji częstochowskiej. Obecne były siostry z różnych placówek, na czele z generalną zakonu, s. Wandą Matysik, ks. Andrzej Sobota, proboszcz parafii pw. Krzyża św. na terenie której znajduje się Ośrodek Wychowawczy, kapelan ośrodka, dyrektor Radia Jasna Góra o. Andrzej Grad, poseł Lidia Burzyńska, prezydent Ryszard Stefaniak, przedstawiciele Kuratorium Oświaty.

- Postanowiliśmy radować się z gośćmi tym jubileuszem wspólnie z dziećmi, siostrami, pracownikami oraz naszymi przyjaciółmi. Wszystko to, by uczcić jubileusz dla nieba - mówi dyrektor Ośrodka s. Ezechiela Wolak. W roku jubileuszowym, w którym obchodzimy stulecie narodzin dla nieba św. Zygmunta Gorazdowskiego, pochylamy się nad tą szczególną dla nas postacią. Staramy się zgłębić jego życie i drogę do świętości, na nowo odkryć duchowe dziedzictwo, jakie nam pozostawił. - Obchodzimy ten jubileusz w całym zgromadzeniu i przez cały rok. Nasz dom przyjął formę dziękczynienia, poprzez przypominanie świętego na różne sposoby, również poprzez widowisko.

Dziewczynki z ośrodka, poprzez spektakl teatralny, pokazały życie św. Zygmunta Gorazdowskiego i jego bliskość z Bogiem. Wszystko poprzez muzykę i ruch. Jedyne słowa, które padły ze sceny, to słowa świętego Zygmunta:

„Wszechmogący zmiłuj się nad kornym sługą Twoim, użycz mi siły abym mógł wypełnić posłannictwo twe, a całe życie poświecę dla dobra bliźnich”.

Słowa te były życiowym przesłaniem świętego, który chciał służyć Bogu. Siostry, na wzór założyciela, pełnią takie miłosierdzie wobec drugiego człowieka.

- Staramy się odpowiadać na znaki czasów właśnie na wzór św. Zygmunta – mówi s. Ezechiela Wolak. Na co dzień, opiekując się dziewczętami, które posiadają orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, realizujemy swoje powołanie, wspierając dziewczynki i ich rodziny.

W ośrodku mamy pod opieką 52 dziewczynki. Na scenie wystąpiły niemal wszystkie.

Siostra Aurelia Mokrzan - inicjatorka i pomysłodawczyni przedstawienia - zaznacza, że taniec jest jej pasją. - Kocham taniec i stąd przez klika miesięcy rodziło się pragnienie, w sercu i na modlitwie, by przygotować spektakl, który poruszy widzów. Zależało mi, by poczuli, że Pan Bóg jest dobry, jest blisko każdego człowieka, że kocha i daje nam świętych.

- Długo pracowałyśmy nad tym przedstawieniem, ale to, co dzisiaj zobaczyłam, przerosło moje oczekiwania. Dziewczynki dokładnie wiedziały co przekazują. Modliłyśmy się przy każdej próbie, wiedziałam, że czują duchowość tego świętego i to poruszało. Ważne jest to, że światła, muzyka, nagłośnienie, prezentacja tekstowa – wszystko było wspaniałe! To też zasługa Krzysztofa Witkowskiego, dyrektora muzeum – dodaje siostra.

Ks. Zygmunt Gorazdowski ogłoszony został świętym w 2005 roku przez papieża Benedykta XVI, wcześniej w 2001 r. został ogłoszony błogosławionym przez św. Jana Pawła II. Dlatego miejsce nie jest przypadkowe - mówi siostra dyrektor. To dwaj polscy święci. W tym roku splatają się setne urodziny św. Jana Pawła II i 100 urodziny dla nieba św. Zygmunta Gorazdowskiego. To nie przypadek, tym bardziej, że w zbiorach Muzeum znajduje się medal św. Zygmunta Gorazdowskiego – mówi dyrektor Ośrodka s. Ezechiela.

Zobacz zdjęcia: Testament miłości

Skoro jubileusz to podczas świętowania pojawił się tort, podziękowania i dyplomy dla osób zaprzyjaźnionych z ośrodkiem.

Do sióstr Józefitek szczególne podziękowania za niesienie miłości bliźnim, skierował Prezes Rady Ministrów Mateusz Morawiecki. List od Premiera przeczytała posłanka Lidia Burzyńska (PIS).

Na zakończenie spotkania wszyscy goście otrzymali perełki„Czyli duchowe myśli św. Zygmunta”.

CZYTAJ DALEJ
Projekt Niedzieli na Wielki Post
#ODKUPIENI

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję