Każdy z nas ma ulubione potrawy przygotowywane przez babcię.
Myśląc o nich, czujemy zapach świeżo upieczonego ciasta drożdżowego, szarlotki, smak konfitur czy rozpływających się w ustach faworków. Nie ma nic lepszego niż ciepły rogalik prosto z pieca, popijany słodkim kakao.
Proponujemy wrócić pamięcią do błogich chwil naszego dzieciństwa i przypomnieć sobie przepisy na przysmaki, które robiły nasze babcie.
Tureckie półksiężyce
Składniki: 215 dag mąki
15 dag cukru pudru
15 dag margaryny
3-4 jajka (zależy od wielkości)
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1-2 łyżki kakao
lukier: 15 dag cukru pudru
zapach do ciast (wg uznania)
troszkę gorącej wody
Wykonanie: W misce ucieramy margarynę z cukrem, następnie dodajemy po jednym jajku – cały czas ucierając. Wsypujemy pozostałe składniki i mieszamy.
Ciasto wlewamy na prostokątną blaszkę i wsadzamy do pieca nagrzanego do temperatury 175°C na ok. 15 min.
Z podanych składników sporządzamy lukier i smarujemy nim jeszcze ciepły placek.
Z placka wykrawamy szklanką półksiężyce.
Rogaliki z marmoladą
Składniki na ciasto: 500 g mąki tortowej
25 g świeżych drożdży
200 ml ciepłego mleka
2 łyżki cukru
1 łyżeczka cukru wanilinowego
1 jajko
2 żółtka
60 g roztopionego masła
2 łyżki oleju, np. rzepakowego
szczypta soli
Dodatkowo: 1 mały słoiczek marmolady lub powideł
Wykonanie: Drożdże rozkruszamy w misce. Dodajemy łyżeczkę cukru i łyżeczkę mąki oraz kilka łyżek ciepłego mleka. Zostawiamy do wyrośnięcia. Mąkę przesiewamy do dużej miski. Dodajemy drożdże, cukry, sól, ciepłe mleko, jajko razem z żółtkami i przez chwilę mieszamy. Następnie dodajemy w kilku porcjach roztopione masło i zaczynamy wyrabiać ciasto. Na koniec dodajemy olej i ponownie wyrabiamy, aż wchłonie się tłuszcz. Ciasto zostawiamy w misce na ok. 1-1,5 godz, szczelnie owinięte folią spożywczą, w ciepłym miejscu.
Po tym czasie wyjmujemy ciasto i dzielimy na dwie części. Na lekko podsypanej mąką stolnicy wałkujemy ciasto na okrąg (2-3 mm grubości). Wykrawamy trójkąty, nakładamy na środek łyżeczkę marmolady i zawijamy (od szerszej do węższej strony). Rogaliki przykryte folią zostawiamy na 20-25 min do napuszenia. Pieczemy w temp. 180°C przez 15-20 min, do zrumienienia.
Podajemy oprószone cukrem pudrem lub polane lukrem.
„Addio, pomidory, przez długie złe miesiące wasz zapach będę czuł” – śpiewał Wiesław Michnikowski w Kabarecie Starszych Panów. Teraz jest właśnie ich czas. Korzystajmy więc z tych warzyw i przygotujmy niezapomniane potrawy.
Są sytuacje, które zapraszają do poważnych rozważań. Zmuszają człowieka do zastanowienia się nad tym, co było i co może się stać, co robił i czy miało to sens, a jeśli miało, to jaki. Pyta się też, czy nie utracił talentów otrzymanych od Boga, czy dobrze wykorzystał swój czas, czy życia nie zmarnował. Czy wykorzystał wszystkie możliwości, by czynić dobro, podnosić na duchu, pocieszać, umacniać tych, którzy byli w potrzebie?
Gdy Jan usłyszał w więzieniu o czynach Chrystusa, posłał swoich uczniów z zapytaniem: «Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?» Jezus im odpowiedział: «Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co słyszycie i na co patrzycie: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. A błogosławiony jest ten, kto nie zwątpi we Mnie».Gdy oni odchodzili, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: «Co wyszliście obejrzeć na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze? Ale co wyszliście zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Oto w domach królewskich są ci, którzy miękkie szaty noszą. Po co więc wyszliście? Zobaczyć proroka? Tak, powiadam wam, nawet więcej niż proroka. On jest tym, o którym napisano: „Oto Ja posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby przygotował Ci drogę”. Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on».
W debacie o edukacji padają słowa: „innowacja”, „nowoczesność”, „cyfrowa przyszłość”. A tymczasem najważniejsza rzecz dzieje się tuż pod naszymi nosami: dzieci przestają być w szkole obecne. Dosłownie i w przenośni. W świecie pełnym ekranów szkoła jest jednym z ostatnich miejsc, które może (i musi) dać im ukojenie od cyfrowego zgiełku. Dlatego zakaz telefonów nie jest zamachem na wolność, lecz oddechem dla ich młodych, przeciążonych głów.
Pracowałem w dwóch szkołach o diametralnie różnych zasadach: w jednej dzieci mogły używać telefonów na przerwach, w drugiej – nie. Różnica była uderzająca. W szkole, gdzie telefony były dozwolone, uczniowie wchodzili na lekcję jak w półśnie. Jeszcze kończyli misję w grze, scrollowali w telefonie, odpisywali na wiadomości. Oczy przyklejone do ekranu, a w tle – dzwonki powiadomień. Było normalne, że w trakcie zajęć ktoś odbierał telefon od rodzica: „Ale to mama, proszę pana”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
