Monika Hyla: Jakie były początki Duszpasterstwa Niesakramentalnych Związków Małżeńskich?
Ks. Jan Abrahamowicz: W 1981 r. św. Jan Paweł II napisał adhortację o rodzinie Familiaris Consortio, gdzie czytamy: „Wzywam gorąco pasterzy i całą wspólnotę wiernych do okazania pomocy rozwiedzionym, do podejmowania z troskliwą miłością starań o to, by nie czuli się oni odłączeni od Kościoła, skoro mogą, owszem, jako ochrzczeni powinni, uczestniczyć w jego życiu”. To było coś zupełnie nowego dla osób, które czują się na marginesie Kościoła. W 2000 r. w Wielkim Poście, w kościele św. Krzyża w Krakowie zorganizowałem pierwsze rekolekcje dla osób w związkach niesakramentalnych. Poprosiłem wówczas ks. Adama Podbierę, żeby je poprowadził.
W Adwencie organizujemy adwentowy dzień skupienia dla par niesakramentalnych. Uzupełnia je comiesięczne spotkanie, w trzeci piątek, o godz. 18. W 2010 r. duszpasterstwo przeniosło się wraz ze mną na Wzgórza Krzesławickie. Tutaj, w dolnym kościele, spotykamy się najpierw na wspólnej modlitwie, refleksji, pochylamy się nad naszymi problemami, a potem w Sali Jana Pawła II poszukujemy drogi do Pana Boga. I tak dzieje się to niezmiennie już od 25 lat!
W pierwszych rekolekcjach uczestniczyło ponad 400 osób, w tym roku było ich ok. 80, a w spotkaniach comiesięcznych bierze udział zwykle 30-40 osób. Są starzy bywalcy i ci, którzy zaglądają do nas co jakiś czas.
Jak można pomóc tym osobom powrócić do Chrystusa?
Niektórzy decydują się na „białe małżeństwo”, wracając do wierności wobec sakramentalnego małżonka, gdy powrót nie jest możliwy. Inni szukają prawdy o swoim małżeństwie w sądzie biskupim. Mieliśmy kilka takich przypadków, które zakończyły się ślubem. Kilka osób, które nagle zapadły na śmiertelną chorobę, udało się pojednać z Chrystusem, zanim odeszły. To tajemnica Bożego Miłosierdzia.
Jak wygląda przygotowanie do „białego małżeństwa”?
Najpierw jest decyzja: oboje chcemy! Po rocznej próbie, która potwierdza, że potrafią wytrwać w czystości, osoby te składają przyrzeczenie wobec swojego księdza proboszcza, decydując się żyć jak brat z siostrą. To sytuacja, w której zwykłe rozstanie nie jest możliwe, bo są np. w związku małe dzieci. To trudny problem. Domaga się dojrzałości i zdecydowania. Miłość do Boga i pragnienie uporządkowania własnego życia, każe podjąć Jego warunki. Wtedy dopiero możliwy jest powrót do sakramentów.
Obchody jubileuszu zapowiadają się ciekawie…
W sobotę 25 maja, o godz. 12 w dolnym kościele, w Krakowie na Wzgórzach Krzesławickich będziemy sprawować jubileuszową Eucharystię, jako dziękczynienie za 25 lat naszego duszpasterstwa. To jest podziękowanie dla Pana Boga za wszystkich, którzy dotąd uczestniczyli w rekolekcjach i spotkaniach. Zapraszamy przede wszystkim te osoby do wspólnego świętowania! Spotkamy się potem w Sali Jana Pawła II na agape i wspomnienia oraz nabożeństwo majowe. Jeżeli jest ktoś spośród osób żyjących w niesakramentalnym związku małżeńskim, kto chciałby się z nami spotkać, i jego zapraszamy.
Ks. dr Jan Abrahamowicz, proboszcz parafii Miłosierdzia Bożego na Wzgórzach Krzesławickich w Krakowie, opiekun m.in. Duszpasterstwa Niesakramentalnych Związków Małżeńskich AK oraz asystent kościelny w Niedzieli Małopolskiej. Autor książeczki dla duszpasterzy Z pomocą nieskramentalnym (2019 r.)
Małe dobro, ale czynione codziennie, potrafi zmienić świat. Na lepsze.
Filmem „Chata” 7 lutego rozpocznie się kolejny sezon seansów filmowych dla osób bezdomnych, które są organizowane w Dziele Pomocy św. Ojca Pio w Krakowie. Wydarzenie organizują sami bezdomni z prowadzonej w Dziele grupy wsparcia „Loretanin”.
Seanse filmowe dla osób bez domu w Krakowie odbywają się już od 2012 roku. Idea zrodziła się u samych osób bezdomnych, którzy z czasem zgromadzili się w Dyskusyjnym Klubie Filmowym „Loretanin” pod opieką pracowników socjalnych. - Film „Chata” zaproponowała jedna z uczestniczek wsparcia. Mimo innych propozycji, wspólnie wybraliśmy ten film, ponieważ pani tak pięknie o nim opowiedziała i zachęciła innych – mówi Dariusz Apostel, pracownik Dzieła Pomocy św. Ojca Pio odpowiedzialny za grupę „Loretanin”.
Każde spojrzenie Maryi coś odsłania: Boga, człowieka, drogę. W maju zapraszamy Cię do zatrzymania się przy 31 takich spojrzeniach. Dziś zobacz jedno z nich.
Maryja nie zatrzymuje ludzi przy sobie.
Zawsze prowadzi dalej.
Felieton: Wiara Chrystusowa jest potężną siłą w życiu każdego narodu i trzeba o nią dbać.
2026-05-24 11:35
ks. Ryszard Staszak
ks. Łukasz Romańczuk
Wracamy do dawnej tradycji Zielonych Świąt. Jest to polska nazwa uroczystości Zesłania Ducha Świętego (można uzyskać w tym dniu odpust zupełny, odpuszczenia przed Bogiem kary za grzechy doczesne, pod zwykłymi warunkami: modlitwa w intencji Ojca Świętego Leona, Ojcze Nasz, Zdrowaś Mario, stan łaski uświęcającej, wzbudzić intencję i przystąpić do komunii św.), to wspomnienia nasze z lat dziecinnych, to zielone brzózki i pachnący tatarak zdobiący nasze domy. Jest to święto radosnej wiosny.
To święto zakodowało się w naszej pamięci. Duch Święty wnosi w nasze serca dary mądrości, rozumu, umiejętności i rady, które doskonalą władze poznawcze, dary męstwa i pobożności, bojaźni Bożej umacniające wolę człowieka. Dar mądrości pozwala nam patrzeć oraz oceniać ludzi i wydarzenia tak jak widzi je Bóg. Rozum ułatwia pojmowanie zwłaszcza obietnic Bożych. Dar umiejętności to dowód obecności Boga w świecie stworzonym. Dar Rady umożliwia dobór najlepszej drogi prowadzącej do celu. Męstwo pozwala przezwyciężyć pojawiające się w życiu trudności. Pobożność to radość pełnienia służby Bożej w różnych jej przejawach. Bojaźń Boża to dziecięcy lęk najlepszego Ojca, aby go nie urazić brakiem naszej miłości. Trzeba przypomnieć, że obecność Ducha Świętego poznajemy po owocach Jego działania. Są nimi miłość, radość, pokój, cierpliwość, wytrwałość, dobroć, wstrzemięźliwość, czystość. Te dary można podziwiać w Sanktuarium Matki Bożej Dobrej Rady w Sulistrowiczkach, wykonane na witrażach przez wspaniałą artystkę Gostyllę Pachucką. Dzisiaj zachowując szacunek do tradycji, wiemy, że w czasie tych Zielonych Świąt oddajemy szczególną cześć Duchowi Świętemu, trzeciej osobie Trójcy Przenajświętszej. Schylamy głowę przed tajemnicą naszej wiary, którą wyznajemy, „Wierzę w Ducha Świętego” – wierzę w jego istnienie i wielorakie uświęcające działanie. Musimy przypomnieć sobie, że Duch Święty uformował człowieczeństwo Chrystusa. Czytamy w Ewangelii słowa Archanioła Gabriela, „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni cię, dlatego te Święte, które narodzi się będzie nazwane Synem Bożym” [Łk 1, 35]. Cywilizacja chrześcijańska w naszych czasach jest niestety zagrożona u swoich podstaw. W świadomości wielu narodów, zwłaszcza zachodnich wkrada się nowa ideologia odrzucająca Dekalog i Ewangelię. To ideologia wygodnego życia, seksu, przyjemności, ideologia hedonistyczna. Jest rozsiewana przez potężne mas media, które często nie służą dobru ani prawdzie, służą tylko pieniądzom i potężnym siłom, które chcą opanować świadomość narodów. Mówią oni, że Jezus jest im niepotrzebny. Jest to cywilizacja odchodząca od chrześcijaństwa, to zagrożenie płynie do naszego narodu. Ma ona na celu niszczenie religii, odsuwania jej na plan dalszy i zwalczania jej. W czasach komunistycznych ludzie wierzący spychani byli na margines życia. Musieli ukrywać swoją wiarę, musieli ukrywać fakt ochrzczenia swoich dzieci czy przyjęcia pierwszej Komunii Świętej. Musieli wyjeżdżać daleko od swojego miejsca zamieszkania by ochrzcić dziecko, bo bali się, że stracą stanowiska. Takie to były czasy. Dzisiaj w wielu stanowiskach ludzie wstydzą się przyznać, że są chrześcijanami, jest to wielkie nieporozumienie, bo wiara w Boga nie upokarza, nie czyni mniej postępowymi, jak nam wmawiano przez dziesięciolecia, jak nam mówiono, że wiara to opium dla ludzi. Wiara Chrystusowa jest potężną siłą w życiu każdego narodu. To dzięki niej nasz naród przetrwał 1000 lat niezwykłej, trudnej historii, zachował wszystkie wartości naszej narodowej kultury, naszej cywilizacji. I dlatego każdy chrześcijanin powinien być dumy z tego, że jest człowiekiem wierzącym. Wiara podtrzymuje w naszym narodzie patriotyzm i te wartości, które duch relatywizmu ateistycznego chce zniszczyć. Musimy odważnie bronić naszej wiary. Nie możemy pozwolić by deptana była Ewangelia i nasze wartości płynące z Dekalogu. Za tę wiarę życie oddawali nasi ojcowie. Niech dla nas będzie przykładem moc tej wiary, miłości do Chrystusa, silniejszej od śmierci. A ponieważ czcimy Matkę Najświętszą bardzo otwartą na przyjęcie Ducha Świętego, najpierw w chwili zwiastowania, a potem w Wieczerniku, gdy wraz z apostołami modliła się o Jego dary dla kościoła. Tam, gdzie jest Maryja tam szczególnie działa Duch Święty i świadczą o tym sanktuaria maryjne obwieszone wotami dziękczynnymi. Módlmy się słowami Ojca Świętego Jana Pawła II „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi”. Oby ten Duch przenikał nasze serca i życie, a przez nas przekształcał oblicze ziemi według woli Bożej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
