Klucz wiąże się z symboliką bramy. Klucze otwierają drzwi i zamykają. Kto posiada klucz do drzwi domu, ma prawo wejść do niego. Kto posiadał klucze do bram miasta, miał nad nim władzę. Według zwyczaju ludów wschodnich, oddanie komuś kluczy po zdobyciu miasta znaczyło przekazać nad nim władzę w inne ręce. Symboliki kluczy użył Chrystus w obietnicy przekazania szczególnej władzy duchowej w Kościele w ręce Piotra Apostoła: „I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 16, 19). Święty Piotr zwykle przedstawiany bywa z dwoma kluczami, ponieważ ma prawo „wiązać i rozwiązywać” w dziedzinie skarbów wysłużonych przez Zbawiciela. Jest to szczególna władza odpuszczania grzechów i związanych z nimi kar. Te dwa klucze skrzyżowane ze sobą zdobią od wieków herby następców św. Piotra. Przypominają one, że kolejni papieże uczestniczą w przywileju Piotrowego pełnomocnictwa. W liturgii adwentowej Zbawiciel oczekiwany nazwany jest „Kluczem Dawida”. Ta symbolika nawiązuje do zmiany ministra królewskiego za czasów proroka Izajasza. Dotychczasowego zarządcę Bóg odsuwa za zaniedbywanie obowiązków społecznych – dbał tylko o sprawy własne – a na jego miejsce powołuje Eliakima, który będzie „ojcem dla mieszkańców Jeruzalem oraz dla domu Judy”. Jahwe odda w jego ręce władzę: „Położę klucz domu Dawidowego na jego ramieniu: Gdy on otworzy, nikt nie zamknie, gdy on zamknie, nikt nie otworzy” (Iz 22, 20-22). Eliakim został wybrany i zatwierdzony na urząd z woli Pana i stał się biblijnym typem samego Mesjasza. Natomiast wyrażenie „dom Dawidowy” wyraźnie wskazuje na Kościół, na Królestwo Boże. Chrystus z Apokalipsy przekazuje zalecenie Kościołowi w Filadelfii jako „Ten, co ma klucz Dawida, Ten, co otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, co zamyka, a nikt nie otwiera” (Ap 3, 7). Za wierność zachowaną w czasach prób, Święty i Prawdomówny Pan postawił przed tym Kościołem „drzwi otwarte”, „których nikt nie może zamknąć”. Na wstępie Księgi Objawień św. Jan na wyspie Patmos, kiedy przejęty wizją Chrystusa „jaśniejącego w swej mocy” upadł do Jego stóp, usłyszał słowa otuchy: „Przestań się lękać! Jam jest pierwszy i Ostatni, i Żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani” (Ap 1, 17-18). Od chwili zmartwychwstania Chrystus Zwycięski ma władzę nad śmiercią i światem podziemnym. Ma On moc powoływania do życia zmarłych. Posiada „klucze” do bram świata śmierci. Cyprian Kamil Norwid w wierszu „Moja ojczyzna” szuka swych korzeni jako człowiek. I wnioskuje, że słowa uczył się poeta u Tego, który jest samym Słowem: Naród mię żaden nie zbawił ni stworzył; Wieczność pamiętam przed wiekiem; Klucz Dawidowy usta mi otworzył, Rzym nazwał człekiem.