Reklama

Wiadomości

Warszawa: wnioski do prokuratury ws. spektaklu "Klątwa"

Złożenie zawiadomienia do prokuratury w sprawie spektaklu chorwackiego reżysera Olivera Frljicia "Klątwa" zapowiedział we wtorek na antenie TVP Info poseł PiS Dominik Tarczyński. Jego zdaniem zaprezentowany na scenie Teatru Powszechnego w Warszawie akt seksualny z figurą Jana Pawła II obraża uczucia religijne katolików. Wniosek ws. naruszenia art. 255 par. 2 Kodeksu Karnego (publicznie nawoływanie do zbrodni) oraz art. 196 (obraza uczuć religijnych) złożył też Ogólnopolski Komitet Obrony przed Sektami i Przemocą.

[ TEMATY ]

teatr

spektakl "Klątwa"

Twoje Info

Premiera spektaklu na podstawie dramatu Stanisława Wyspiańskiego "Klątwa" odbyła się w niedzielę w stołecznym Teatrze Powszechnym. W pierwszej scenie widowiska na scenie pojawiła się figura św. Jana Pawła II z doczepionym dildo, a jedna z aktorek symuluje stosunek oralny. Następnie statua zostaje podwieszona na szubienicy z dopiskiem "obrońca pedofilów".

Przeczytaj także: Rzecznik Episkopatu: spektakl „Klątwa” ma znamiona bluźnierstwa

- To obrażanie uczuć religijnych. Mówię o scenach takich jak seks oralny ze statuą świętego Jana Pawła II, podcieranie się flagą Watykanu. Obrzydliwe sceny, które nie mają nic wspólnego ze sztuką i są po prostu przestępstwem – mówił Dominik Tarczyński.

Reklama

Jak wskazał poseł Tarczyński, tego typu przedsięwzięcie zawsze skierowane są przeciwko chrześcijanom i rzymskim katolikom. - Nikt nie odważyłby się zrobić czegoś takiego Muzułmanom, czy Żydom - mówił poseł na antenie TVP Info.

Poseł zwrócił uwagę, że podczas widowiska aktor zachęca do zabójstwa względem prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego zdaniem Tarczyńskiego namawianie do nienawiści również podlega Kodeksowi karnemu.

Doniesienie o popełnieniu przestępstwo złożyło już do Prokuratora Generalnego Stowarzyszenie „Ogólnopolski Komitet Obrony przed Sektami i Przemocą”. Wniosek dotyczy naruszenia przepisów art. 255 par. 2 Kodeksu Karnego (publicznie nawoływanie do zbrodni) oraz art. 196 Kodeksu Karnego (obraza uczuć religijnych).

Reklama

Sprawa obrazy uczuć religijnych w związku z przekroczeniem przepisów art. 196 KK powróciła po kilku latach. Wcześniej dotyczyła m.in. Adama Darskiego „Nergala” i jego deathmetalowej grupy Behemoth. Lider grupy kilkakrotnie stawał przed sądem za publiczną obrazę uczuć religijnych, a w 2007 r. na scenie podarł Pisma Święte.

W lipcu 2014 r. Warszawski Sąd Okręgowy odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie oskarżenia Jana Pawła II przez Janusza Palikota o posiadanie nieślubnych dzieci. Zawiadomienie złożył Ogólnopolski Komitet Obrony przed Sektami i Przemocą. Zdaniem Sądu, „Obiektywnie patrząc, posiadanie dzieci nieślubnych nie jest czymś nagannym i dyskredytującym”. Szef Komitetu Ryszard Nowak wskazywał natomiast, że takie oskarżenie Jana Pawła II bez żadnych dowodów stanowi przestępstwo z art. 196 KK.

W 2014 r. protesty w sprawie naruszenia uczuć religijnych dotyczyły także m.in. spektaklu „Golgota Picnic” oraz wystawy „Adoracja Chrystusa” autorstwa Jacka Markiewicza w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej.

W 2012 r. Sąd Najwyższy na kanwie sprawy Adama Darskiego stwierdził, że przestępstwo obrazy uczuć religijnych popełnia nie tylko ten, kto chce tego dokonać, ale także ten, kto ma świadomość, że może do niego dojść.

W październiku 2015 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że karalność obrazy uczuć religijnych grzywną jest zgodna z konstytucją.

Orzeczenie TK dotyczyło sprawy piosenkarki Doroty Rabczewskiej „Dody”, która w 2009 r. w wywiadzie dla portalu "Dziennik.pl" stwierdziła, że Biblię "spisał jakiś napruty winem i palący jakieś zioła...".

Ogłaszający wyrok TK sędzia Andrzej Wróbel wyjaśnił, że publiczna krytyka przedmiotu czci religijnej jest dopuszczalna wtedy, gdy "jest pozbawiona ocen znieważających, obelżywych czy poniżających". W przeciwnym razie, karanie za obrazę uczuć religijnych jest konieczne, gdyż debata publiczna dotycząca religii musi się toczyć w sposób kulturalny i cywilizowany.

2017-02-21 08:27

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Teatr Rapsodyczny

Niedziela Ogólnopolska 43/2006, str. 32-33

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

teatr

Archiwum Danuty Michałowskiej

Karol Wojtyła, Danuta Michałowska

Karol Wojtyła, Danuta Michałowska

Do dziś mam w pamięci wspaniałe wykonanie owego monologu przez 21-letniego Karola Wojtyłę. Już w czasie prób słuchaliśmy go z podziwem i dreszczem grozy

Kraków, lata okupacji. Po aresztowaniu i wywiezieniu do obozów koncentracyjnych wszystkich profesorów Uniwersytet Jagielloński i inne wyższe uczelnie w naszym mieście są zamknięte. Teatr im. J. Słowackiego działa jako Staatstheater z czysto niemiecką obsadą aktorską. Wykonywanie muzyki Chopina jest zakazane, Filharmonia daje koncerty „nur für Deutsche”, polskie życie artystyczne schodzi do podziemia.
W okupowanym Krakowie już w listopadzie 1939 r. organizuje się tajne nauczanie na szczeblu licealnym, potem uniwersyteckim - na wielu wydziałach. Zawiązują się też małe, działające oczywiście w podziemiu, grupy o zainteresowaniach muzycznych, literackich, a także teatralnych. Znalazłam się w jednej z nich - tej samej, do której należał Karol Wojtyła.
W lecie 1941 r. przybywa do Krakowa bardzo bliski przyjaciel Karola, wadowiczanin, polonista i fanatyk sztuki teatru - dr Mieczysław Kotlarczyk. Wnosi on do naszego środowiska ideę późniejszego Teatru Rapsodycznego, teatru, który w tym trudnym czasie ma zająć się artystycznym mówieniem arcydzieł polskiej poezji.
Ze względu na konieczność posiadania tzw. Arbeitskarte pracowałam wtedy jako maszynistka w centrali „Społem”. Był początek sierpnia 1941 r., właśnie wróciłam z urlopu, kiedy niespodzianie przyszedł do mnie do biura Karol. Wzbudził pewną sensację wśród moich biurowych koleżanek, miał bowiem na sobie drelich roboczy, zapewne wracał z pracy w podkrakowskim kamieniołomie. Od razu zrozumiałam, że przynosi jakąś ważną wiadomość. Wyszliśmy na korytarz i wtedy usłyszałam: „Przeczytaj «Króla-Ducha» i przyjdź w środę na Komorowskiego. - To był adres naszej koleżanki, gdzie często się zbieraliśmy. - Przyjechał Mietek Kotlarczyk. Zaczynamy robotę”.
Można by powiedzieć, że tymi słowami Karol ustawił mój dalszy los artystyczny. Natychmiast po pracy poszłam do znanego antykwariatu Stefana Kamińskiego przy ul. Podwale i tam udało mi się kupić jedyny egzemplarz najlepszego, pełnego wydania „Króla-Ducha”, w opracowaniu Jana Gwalberta Pawlikowskiego. To właśnie ta książka miała być pod ręką na wszelki wypadek, jako sufler, stąd wmontowane w oprawę kolorowe zakładki, wskazujące poszczególne fragmenty. Książka leżała na pianinie obok świecznika i w prapremierowym przedstawieniu zagrała jako znak plastyczny, obok umieszczonej na tle ciemnej kotary białej maski Słowackiego i wiązanki chryzantem. Bowiem już 1 listopada, w dzień Wszystkich Świętych, nasza pięcioosobowa grupa wystąpiła z pokazem opracowanych przez Kotlarczyka fragmentów epopei Słowackiego. Owa uroczysta premiera, inaugurująca ponad 20-letnią, niepozbawioną wielorakich klęsk, działalność Teatru Rapsodycznego, była niejednokrotnie opisywana. Ja skupię się wyłącznie na osobie Karola Wojtyły, na jego znamiennym udziale w tym pierwszym rapsodycznym przedstawieniu.
Kotlarczyk powierzył mu m.in. kończący spektakl monolog Bolesława Śmiałego. Monolog ten stanowi naczelny wątek Rapsodu V. Jest przywołaniem pamięci o dramacie, jaki rozegrał się pod koniec XI stulecia między Wawelem a Skałką - między królem a biskupem Stanisławem.
Do dziś mam w pamięci wspaniałe wykonanie owego monologu przez 21-letniego Karola Wojtyłę. Już w czasie prób słuchaliśmy go z podziwem i dreszczem grozy, ale owego pierwszolistopadowego wieczoru osiągnął najwyższy stopień ekspresji artystycznej. Było to wykonanie pełne napięć, dynamiki, niezatracające jednego odcienia znaczeniowego. Przedstawiał te dramatyczne zdarzenia z tak pełnym zaangażowaniem, że wierzyło się każdemu słowu, a szczególny urok osobowości samego Karola jednał sympatię dla nieszczęsnego monarchy.
Po dwóch tygodniach powtarzamy „Króla-Ducha” w innym mieszkaniu, dla innej publiczności. Wszystko szło normalnym, szczegółowo wypracowanym torem. Czekaliśmy w napięciu na finalny, tchnący dramatyzmem Rapsod V, ten o Bolesławie Śmiałym. I oto dzieje się coś niebywałego! Karol przedstawia całkiem odmienną wersję tego samego przecież tekstu - mówi cicho, monotonnie, w sposób zupełnie pozbawiony owych przejmujących tonów namiętności, pychy, buntowniczej pasji, także rozpaczy wobec zarysowującego się upadku państwa, nad którym zaciążyła klątwa króla. Byliśmy zaskoczeni, rozczarowani i po prawdzie oburzeni. Zasypaliśmy Karola pytaniami, zarzutami: - Co się stało? Jak mogłeś? Dlaczego? Pamiętam dobrze zdumiewający sens jego odpowiedzi: „Przemyślałem sprawę, to jest spowiedź, tego chciał Słowacki”.
Długo nie mogłam się pogodzić ze stratą tamtej interpretacji. Ale później też przemyślałam sprawę i przypomniałam sobie, co mówi poeta w pierwszym Rapsodzie - „a któżby to śmiał w księgi ludzkie włożyć, dla sławy marnej, a nie dla spowiedzi”. Ośmielam się przypuszczać, że w czasie tych dwóch tygodni dzielących pierwszą i drugą interpretację Rapsodu o Bolesławie Śmiałym doszło do głosu najgłębsze istotne powołanie już nie artysty, lecz kapłana. Wyraziło się przez zmianę punktu widzenia. Postawa obrońcy racji króla, dominująca w pierwszym wykonaniu, przemieniła się w postawę grzesznika, który po wiekach pokuty dociera do tragicznej prawdy o sobie samym.
Juliuszowi Słowackiemu nie starczyło życia, aby dokończyć Rapsod V „Króla-Ducha”, zrobił to pół wieku później Stanisław Wyspiański. Ale tak naprawdę ostatnie słowo w tej sprawie wypowiedział kard. Wojtyła, nie tylko przez ów niezwykły akt modlitwy w Osjaku za duszę zabójcy swojego poprzednika na stolicy biskupiej w Krakowie - św. Stanisława. Sądzę, że pośmiertny los wyklętego ze społeczności Kościoła, wygnanego i zmarłego czy może zamordowanego króla - okoliczności nie są znane - musiał już w młodości niepokoić wykonawcę monologu Bolesława. Nie jest chyba bowiem przypadkiem, że ostatnim utworem przyszłego papieża, który powstał przed 16 października 1978 r., jest poemat jakby podsumowujący tysiącletnią historię Kościoła w naszej Ojczyźnie, a odnoszący się do tego samego dramatu. Utwór ten nosi tytuł „Stanisław”.

CZYTAJ DALEJ

Nowenna do Matki Bożej rozwiązującej węzły!

[ TEMATY ]

modlitwa

nowenna

Wiesław Podgórski

Obraz Matki Bożej Rozwiązującej Węzły

Obraz Matki Bożej Rozwiązującej Węzły

Zachęcamy do odmawiania Nowenny do Matki Bożej rozwiązującej węzły. Już od dziś poświęć kilka minut w Twoim życiu i zwróć swą twarz ku Tej, która zdeptała głowę szatanowi.

1. Znak krzyża

CZYTAJ DALEJ

Łódź - Łagiewniki: Sierpniowe skupienie dla rodzin

2021-07-29 09:33

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

Archiwum Sióstr Świętej Rodziny

Siostry Świętej Rodziny zapraszają na skupienie dla rodzin, które odbędzie się pod koniec sierpnia. Liczba miejsc ograniczona, stąd już dziś zapraszamy do zapisów na wydarzenie. 

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję