Reklama

W służbie Kościoła misyjnego

Niedziela legnicka 26/2004

Do rąk czytelnika trafia cenna praca ks. Stanisława Piórkowskiego pt. „W służbie Kościoła misyjnego” poświęcona św. Antoniemu Marii Klaretowi - arcybiskupowi, pasterzem, misjonarzem, dworzaninowi, prymasowi Indii, prekursorowi Akcji Katolickiej, wielkiemu czcicielowi Maryi i prekursorowi Fatimy. Papież Pius XII mówił, że jest on „niestrudzonym apostołem o duchu olbrzyma”. Udowodnił on, że Syn Niepokalanego Serca Maryi jest człowiekiem, który płonie miłosierdziem i zapala po drodze wszystko dokoła. Szacuje się, że wygłosił w swoim życiu ponad 25 tys. kazań (do 12 dziennie). Był także pisarzem - w wieku 30 lat opublikował Prostą Drogę, która stała się najczęściej czytaną książką XIX w., wydaną w ponaddwumilionowym nakładzie. Stąd też św. Antoni Maria Klaret i jej wspaniała działalność doczekała się wielu gruntownych opracowań. W literaturze obcojęzycznej na uwagę zasługuje dwutomowe dzieło G. Fernandeza, El beato padre Claret, wydane w Madrycie, w 1946 r. Na gruncie polskim zadania ukazania św. Antoniego M. Klareta podjął się ks. Stanisław Piórkowski. Wcześniej jednak przez kilka lat poznawał on życie i działalność Założyciela Klaretynów. Nieustanne poznawanie Świętego zaowocowało wielką fascynacją i pójściem jego śladami, pragnieniem realizacji, kontynuacji zapału i gorliwości misyjnej św. Antoniego M. Klareta.
Dzieło ks. Stanisława Piórkowskiego jest owocem wieloletnich zmagań i przemyśleń dotyczących realizacji zadań, jakie postawił swoim duchowym synom św. Antoni M. Klaret.
Zaprezentowana praca została podzielona na pięć rozdziałów. W pierwszym autor ukazał dom rodzinny i środowisko, w jakim żył i dorastał Antoni Maria Klaret. Urodził się on w przeddzień Wigilii Narodzenia Pańskiego 1807 r., w Sallent (Hiszpania). Przyszedł na świat w prostej i bardzo religijnej rodzinie, jako piąte z jedenaściorga dzieci. W dziewiątym roku życia przystąpił do I Komunii św., a następnie zaczął się uczyć łaciny, by móc zostać kapłanem. Istotnym momentem życia Świętego jest porzucenie pracy w przemyśle tekstylnym i fascynacja Chrystusem; wówczas zrodziło się w nim pragnienie poświęcenia się na wyłączną służbę Bożą. W 1829 r. wstąpił do Seminarium w Vich. Biskup Pablo de Jesus Concuera wyznał rodzinie Państwa Klaretów (jeszcze przed czasem), że pragnie niedługo wyświęcić Antoniego na kapłana, bo jest w nim coś nadzwyczajnego. Tak też się stało w 1835 r., gdy miał on 27 lat. Pragnieniem Antoniego była praca misyjna, ale droga ta nie była łatwa. Był on ofiarą prześladowań - 14 zamachów oraz kampanii dyskredytującej jego osobę.
Jednak z Bożą pomocą przezwyciężał wszystkie przeciwności. W 1847 r. założył księgarnię religijną, która stała się szlachetnym i skutecznym centrum rozpowszechniania dobrej prasy. W wieku 42 lat został mianowany arcybiskupem Kuby. Nadal kontynuował pracę misyjną, a także odnowił materialnie i duchowo klasztor Eskurial, gdzie założył wzorowe Seminarium. W 1870 r. uczestniczył w I Soborze Watykańskim. Zmarł, skazany na wygnanie, 24 października 1870 r. w klasztorze cystersów w Fontfroide (Francja).
W rozdziale drugim autor ukazał posługę profetyczną o. Klareta, ze szczególnym ukazaniem troski o Kościół w Hiszpanii - ewangelizacja, głoszenie Słowa Bożego, w którym znajduje się źródło apostolskiej miłości oraz umiłowanie Eucharystii. Poza Pismem Świętym sił dodawali mu także Ojcowie Kościoła i święci, których żywoty i dzieła czytywał.
Natomiast rozdział trzeci jest rozwinięciem wcześniej zasygnalizowanej problematyki. Misja Jezusa Chrystusa stała się misją św. Antoniego, który pragnął przyczynić się do przemiany współczesnego sobie świata. Głosił więc, iż Duch Święty przemienia poprzez indywidualną i wspólnotową modlitwę. Toteż zwrócił uwagę na katechizowanie wszystkich stanów. Uzupełnieniem tych nauk miały być niedzielne i świąteczne kazania oraz ćwiczenia duchowe według praktyki św. Ignacego Loyoli.
Rozdział czwarty jest głęboką refleksją nad cierpieniem Boga i człowieka oraz ukazaniem miłości do krzyża, jako środka apostolstwa i dewizy wszelkich poczynań misyjnych. W kolejnym rozdziale św. Antoni ukazany jest jako wielki apostoł Serca Maryi i różańca, zaś trzy ostatnie rozdziały zostały poświęcono założonemu przez niego zgromadzeniu misyjnemu. Zawsze aktualna jest też prośba Świętego skierowana do wszystkich braci misjonarzy, aby mieli otuchę i pracowali, ile mają sił. Każdy bowiem trud misyjnej pracy znajdzie w Bogu uznanie i wynagrodzenie.
Po lekturze dzieła księdza Stanisława Piórkowskiego zauważa się bardzo ważny walor pracy. Autor posługuje się pięknym językiem polskim. Wykorzystał też wszelkie możliwe środki natury psychologicznej, aby zafascynować czytelnika wielkim duchem Misjonarza i zainspirować go do działań misyjnych. Autor doskonale poradził sobie z uwrażliwieniem czytelnika na sprawy misyjne Kościoła. W czytelniku bowiem rodzi się wewnętrzna potrzeba życia i działania na wzór Bohatera książki. Książka inspiruje do wewnętrznej przemiany czytelnika i pragnienia służenia Kościołowi. Choć nie widać tutaj typowo naukowego warsztatu, to jednak konstrukcja jest bardzo przejrzysta i logiczna. Barwny i plastyczny język powoduje, że czytelnik z zainteresowaniem pochłania przedłożoną treść. Dzięki temu postać Świętego, jego życie i działalność stają się bardziej zrozumiałe.
Omawiana praca jest wydana nakładem Wydawnictwa Świętego Krzyża w Opolu. Na szczególną uwagę i uznanie zasługuje pięknie wykonana twarda oprawa i szata graficzna dzieła, z bardzo udaną kolorystyką. Mam nadzieję, że praca ks. Stanisława Piórkowskiego przyczyni się do popularyzacji wiedzy o Założycielu Zgromadzenia Misjonarzy Klaretynów nie tylko w Polsce, gdyż dedykacja książki (największemu Misjonarzowi współczesnego świata Janowi Pawłowi II, w 25. rocznicę pontyfikatu oraz Misjonarzom Klaretynom), słowo wstępne, które napisał bp Jan Bagiński z Opola, a także słowo autora i spis treści zamieszczone są w języku polskim i włoskim. Spełnia ona także jeszcze jedno zadanie, o którym zabiegany chrześcijanin nie zawsze pamięta - misjonarzem powinien być każdy z nas, bo przecież Chrystus Pan zlecił głoszenie Ewangelii wszystkim swoim uczniom, a więc i mnie.

Ks. Stanisław Piórkowski, W służbie Kościoła misyjnego, Wydawnictwo Świętego Krzyża, Opole 2003, ss 190.

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Alicja z krainy dobra

Niedziela Ogólnopolska 51/2019, str. 52-54

[ TEMATY ]

miłosierdzie

wolontariat

Klaudia Zielińska

Nie lubi mówić o sobie. Unika udzielania wywiadów. Ratuje ludzi od śmierci, głodu, cierpienia i chorób. Misjonarka w Kenii i Tanzanii. Nazywana przez bliskich „Aniołem Afryki” lub „Matką Teresą z Polski”.

Krzysztof Tadej: Trzy lata temu w wywiadzie dla tygodnika Niedziela powiedziała Siostra m.in.: „Kiedyś pojechałam do jednej z wiosek. Witałam się z ludźmi i nagle usłyszałem dziwny pisk. Spytałam: «Co to takiego?». Wskazano mi jeden z domów. Wczołgałam się, bo nie było drzwi. Zobaczyłam dziecko leżące na liściach od banana. Piszczało z bólu. W jego uchu zagnieździły się robaki i wyjadały błonę bębenkową. Obok leżała matka i nie miała siły wstać. Umierała z głodu. Udało się uratować dziecko i matkę w ostatniej chwili”. Opowiadała Siostra również o innych dramatycznych sytuacjach w kenijskiej miejscowości Laare. Czy od tego czasu sytuacja się poprawiła?

CZYTAJ DALEJ

Rozjazdy

2022-09-26 07:27

[ TEMATY ]

Franciszek

PAP/EPA/VATICAN MEDIA HANDOUT

Papież Franciszek podczas Mszy św. w Materze na południu Włoch, 25 września 2022 r., na zakończenie 27. Krajowego Kongresu Eucharystycznego.

Papież  Franciszek podczas Mszy św. w Materze na południu Włoch, 25 września 2022 r., na zakończenie 27. Krajowego Kongresu Eucharystycznego.

Papież, szczególnie na końcu ostatniego tygodnia i początku obecnego był w rozjazdach.

Najpierw 24 września odwiedził Asyż, by dzień później udać się na południe Włoch, do mniej znanego miasta – Matery. W sobotę, w Asyżu spotkał się z młodymi ekonomistami, którzy od czwartku debatowali nad koniecznymi w ekonomii zmianami po to, aby świat, światowa gospodarka stała się lepsza, bardziej sprawiedliwa, bez tak wielkich jak dziś nierówności.

CZYTAJ DALEJ

Nowe przepisy namnożyły skrzyżowań

2022-09-26 12:19

[ TEMATY ]

przepisy

prawo

Adobe.Stock

Nowela Prawa o ruchu drogowym zmieniła definicje skrzyżowania i drogi, co oznacza, że za skrzyżowania zostały uznane miejsca, które wcześniej nimi nie były, co ma wpływ m.in. na wyprzedzanie i prędkość jazdy – pisze Prawo.pl. Serwis ocenił, że zdezorientowani są nie tylko kierowcy, ale i eksperci od ruchu drogowego, w tym policjanci.

Jak przypomniał Prawo.pl, nowe przepisy obowiązują od 21 września i są konsekwencją sierpniowej nowelizacji ustawy o Rządowym Funduszu Dróg i innych ustaw, w tym ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nowela m.in. zmienia brzmienie wielu pojęć, wprowadziła nowy rodzaj przejścia dla pieszych – przejście sugerowane, czyli nieoznakowane miejsce umożliwiające przekraczanie jezdni, drogi dla rowerów i torowiska oraz nowe obowiązki pieszego przy przekraczaniu drogi dla rowerów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję