W dniach od 11 do 25 lipca br. kolejny już raz grupa dzieci i młodzieży z Zambrowa, Ostrołęki, Łodzi i Grajewa, pod komendanturą ks. pwd. Andrzeja Polakowskiego i dh. phm. Marzeny Warych, uczestniczyła
w obozie harcerskim.
Hasło tegorocznego obozu brzmiało: Harcerski styl. Liczba uczestników wraz z kadrą liczyła 117 uczestników. Uczestnikami obozu byli uczniowie szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych.
Były to osoby należące do Związku Harcerstwa Polskiego i niezrzeszeni. Kadrę obozu w 70 proc. stanowili pedagodzy, pozostali opiekunowie to studenci i rodzice.
Obóz odbywał się w OWK Pafawag w Radkowie. Nasze obozowe dni były tak zaplanowane, że uczestnicy nie mogli narzekać na nudę. W Wambierzycach zobaczyliśmy bazylikę, uczestniczyliśmy we Mszy św. i Apelu
Maryjnym, połączonym z iluminacją bazyliki (1390 żarówek - wrażenie niesamowite), zwiedziliśmy Kalwarię obejmującą 79 stacji, ruchomą szopkę z 800 figurek z drewna lipowego, z czego 300 poruszanych jest
mechanizmem zegarowym. W Czermnej mogliśmy zobaczyć Kaplicę Czaszek z 1776 r., a w Osówce zwiedziliśmy podziemne miasto w skalnej górze.
Sudety mają wiele ciekawych szlaków turystycznych, które zaprowadziły nasz obóz na Szczeliniec (919 m. n.p.m.) - najwyższy szczyt Gór Stołowych, Błędnych Skał, Radkowskich Skał, przez cały czas
trwania obozu ks. Andrzej Polakowski na apelu omawiał punkty prawa harcerskiego. Ważnym wydarzeniem obozu było złożenie przyrzeczenia harcerskiego przez 5 uczestników obozu. Nie tylko był czas na wędrówki,
ale i na modlitwę. Każdego dnia obozowicze uczestniczyli we Mszy św. Wiele osób skorzystało z sakramentu pokuty. W planie obozu przewidziane były zajęcia programowe o zróżnicowanej tematyce: harcerskiej,
liturgicznej, uzależnień, radzenia sobie w trudnych sytuacjach, zdrowego trybu życia. Były zajęcia sportowe, taneczne, konkursowe. Patrząc na wzruszające rozstanie, mogę stwierdzić, że nie był to czas
stracony zarówno dla uczestników, jak i kadry. Były to wspaniałe dni przeżyte w atmosferze radości i miłości dla drugiego człowieka.
Do wieczności odszedł dziś - 8 sierpnia - brat Marian Markiewicz ze Zgromadzenia Braci Serca Jezusowego, świadek życia i świętości Jana Pawła II. Od wielu lat pełnił posługę w Archikatedrze Warszawskiej.
Brat Marian Markiewicz urodził się w Sulejowie nad Pilicą w 1951 r. Już jako nastolatka jego marzeniem było stworzenie wspólnoty młodych ludzi, którzy mieliby możliwość działania w konkretnych sprawach, obierać cele, dążyć do ich realizacji, razem podróżować, odkładać środki na wspólne potrzeby. Wtedy nie wiedział jeszcze, że tak właśnie wygląda życie zakonne. Wspominał, że potem zdarzyło się coś, co przesądziło sprawę.
Nie popadajmy w rozpacz, nawet kiedy czujemy się bezradni wobec problemów, gdyż w każdej sytuacji Jezus nas nie opuszcza, jeśli z pokorą przyjmiemy Go do naszego życia. Mówił o tym Leon XIV w rozważaniu poprzedzającym modlitwę „Anioł Pański”, którą odmówił z wiernymi zgromadzonymi na Placu św. Piotra w Watykanie.
Komentując fragment Ewangelii o Jezusie, który na Jeziorze Galilejskim przychodzi do uczniów pośród burzy, krocząc po wodzie, papież zwrócił uwagę, że Jego uczniowie „stają bezradni i przerażeni wobec groźby fal i przeciwnego wiatru”. Jednak „obecność Pana wszystko zmienia: Piotr potrafi nawet uczynić kilka kroków po falach w Jego stronę; potem jednak ogarnia go lęk, zaczyna tonąć, a Jezus go ratuje”. Kiedy zaś burza ustaje, z serc uczniów spontanicznie wypływa wyznanie wiary: „Prawdziwie jesteś Synem Bożym!”.
Dla mnie to już ponad 200 kilometrów pokonanej drogi. Niby jest się gotowym już na wszystko, a jednak droga potrafi zaskoczyć. I tak, chodzi tu o warunki zdrowotne, bo nigdy nie wiadomo co się wydarzy - kiedy pojawią się pęcherze, czy też odparzenia na stopach.
Ale opisywanie swoich wspomnień z dnia pielgrzymki nie może zatrzymywać się na tym, co boli, ale na tym, co raduje i podnosi na duchu. dziś konferencja poświęcona była Caritas, czyli miłosierdziu związanego z miłością chrześcijańską. Mogliśmy przypomnieć sobie, jak można realizować przykazanie miłości Boga i bliźniego w praktyce. I trochę przenieść życie pielgrzymkowe na życie codzienne. Dziś był specyficzny dzień. Pierwszy etap 10 km, a następne trzy po ok. 5 km. Ogólnie dzień był bardzo spokojny, a Msza święta w lesie - w zupełnie nowym miejscu. Zmęczenie daje o sobie mocno znać, czego dowodem jest też krótsza pamięć. Homilię wygłosił biskup Maciej Małyga, a po Mszy ks. Tomasz Płukarski przeczytał oświadczenie związane z przyszłoroczną zmianą trasy pielgrzymki. Dziwię się, że zrobiło się tyle zamieszania wokół tej sprawy. Celem jest Jasna Góra i to powinno nas łączyć, a nie dzielić. Realizować dobro wspólne, a nie własne przekonania. Bardziej być Uczniem - Misjonarzem niż Mędrcem, którego już nikt nie chce słuchać.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
