21 września br. we wszystkich świątyniach parafialnych Lubartowa odprawione były Msze św. w intencji ofiar terroryzmu w Nowym Jorku i Waszyngtonie. Rozpoczęły się one jednocześnie o godzinie 12-ej. Do sanktuarium św. Anny i do kościoła pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy przybyła młodzież ze szkół średnich i gimnazjów, do kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego - uczniowie ze Szkoły Podstawowej nr 4 im. Jana Pawła II.

Wydarzenia z 11 września przejęły bólem wszystkich ludzi prawego serca. Zaraz po zamachu modlił się Jan Paweł II, kościoły zapełniały się wiernymi, by w cichej modlitwie polecić Bogu tych, którzy nagle odeszli do wieczności. Odprawiano nabożeństwa, w oknach palono znicze, myślami byliśmy z tymi, którzy utracili najbliższych. O tym, żeby oddać hołd poległym poprzez jednoczesne Msze św. zadecydowali także lubartowscy księża, uczniowie i nauczyciele. Do sanktuarium św. Anny przybyła młodzież z LO przy ulicy Chopina. Niesiono polską flagę przepasaną kirem i flagę amerykańską; był poczet sztandarowy szkoły. Dzwony oznajmiały ważkie wydarzenie w życiu miasta. Przyszli też gimnazjaliści z ulicy Legionów. Poczty sztandarowe szkół były we wszystkich kościołach. Msze św. odprawiali księża proboszczowie.

W jednej z homilii ks. prał. Andrzej Tokarzewski powiedział: " Drodzy młodzi przyjaciele, to zgromadzenie wyciska łzy każdego, kto wspomina wydarzenia z Ameryki. Okazało się, że opętani ludzie, wykorzystując nieuwagę, dokonali zbrodni. To nienawiść prowadzi do śmierci niewinnych. Ale nie można kierować się prawami zemsty. Trzeba zwracać się do Boga i Ewangelii, aby nie wzięła góry spirala nienawiści". W kościołach odczytano apele. Licealiści z ul. Chopina podpisali się pod słowami: " My, młodzież, przyszłość XXI wieku, protestujemy przeciwko terroryzmowi zarówno ideologicznemu, religijnemu, ekonomicznemu. Zawsze uderza on w bezbronnych, niewinnych ludzi, niszcząc ich życie, uczucia, marzenia. Terroryści uderzyli w USA, symbol wolnego i demokratycznego świata, ale tak naprawdę uderzyli w każdego z nas, w nasze rodziny, w nasze domy. Barbarzyńcy religijnego fanatyzmu islamskiego chcą przekonać nas, że brutalnym mordem można zmusić do strachu, posłuszeństwa i uległości, co więcej - chcą przekonać nas do swych idei. Czyż może być coś bardziej absurdalnego?" - to fragment apelu młodych.

W kościele pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy wystąpienie młodzieży rozpoczęło się od słów: "Quo vadis, Domine? Dzisiaj pytamy: Dokąd nas prowadzisz, Panie. Dałeś nam życie, więc dlaczego pozwalasz nam je zabrać? Obecna sytuacja skłania nas, młodych ludzi, do wyrażenia naszych pragnień - by ludzie dorośli zostawili nam świat pełen miłości, a nie nienawiści. Mówimy ´stop´ przemocy. Dlatego stawiamy światu pytanie: Quo vadis, homine". Przywołano też słowa piosenki zespołu Golden Life "życie, choć tak piękne, tak kruche jest, wystarczy jedna chwila, by zgasić je; życie, choć piękne, tak kruche jest, zrozumiał ten, kto otarł się o śmierć".

Młodzi najlepiej wiedzą, że przyszłość należy do nich. Ich pragnieniem jest żyć i pracować w świecie, który będzie im przyjazny. Dobrze więc, że zapełnili świątynie, aby solidaryzować się z narodem tak ciężko doświadczonym przez los.