Reklama

Bez kompleksów

Niedziela warszawska 6/2005

Katolik świecki, obecny w życiu publicznym, jest skazany na permanentny konflikt z duchownym. Dlaczego? Ponieważ duchowny jest strażnikiem i nauczycielem ideału. A świecki, który poważnie traktuje swoją misję, nigdy tego ideału nie wprowadzi w życie w całości.

Z bp. Piotrem Jareckim, przewodniczącym zespołu Episkopatu Polski ds. Unii Europejskiej i reprezentantem Episkopatu Polski w Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej COMECE, rozmawia ks. Henryk Zieliński

Ks. Henryk Zieliński: - Czy w związku z nową funkcją planuje Ksiądz Biskup w najbliższym czasie przeprowadzkę do Brukseli?

Bp Piotr Jarecki: - Przeprowadzki nie planuję. Ale częstsze wizyty w Brukseli będą potrzebne. Jak częste, to się okaże. Jeszcze nie wszedłem w tę nową rzeczywistość.
Na początku muszę zorganizować tu, w Polsce, profesjonalny zespół ds. Unii Europejskiej, do czego zobowiązuje mnie decyzja Episkopatu Polski.

- Na czym mają polegać nowe obowiązki Księdza Biskupa?

- Można je zawrzeć w dwóch punktach. Po pierwsze, jestem delegatem Episkopatu Polski w Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej (COMECE). Gromadzi ona przedstawicieli episkopatów ze wszystkich krajów członkowskich Unii. Będę w tym gremium reprezentował polskich biskupów. Wcześniej robił to abp Henryk Muszyński. W praktyce moim obowiązkiem będzie obecność dwa razy do roku na posiedzeniach plenarnych COMECE i utrzymywanie stałego kontaktu z tą Komisją.
Po drugie, mam przewodniczyć zespołowi Episkopatu Polski ds. Unii Europejskiej. To zadanie będzie trudniejsze, bo zespół taki jeszcze nie istnieje. Trzeba go powołać do istnienia i opracować cele i metody jego działania. Musimy się zastanowić, czy chcemy utrzymywać biuro z pracownikami etatowymi, czy tylko powołać ciało konsultacyjne, które będzie się zbierać doraźnie, w miarę potrzeb.
Najpierw muszę się bliżej zapoznać z nową rzeczywistością, aby do niej dostosować metody pracy. Będzie się od nas pewnie oczekiwać reagowania na zjawiska, które obserwujemy w Europie. W tym celu nieuniknione będą nasze kontakty z politykami i instytucjami unijnymi. To wszystko jest do wypracowania.

- Czy możliwość poznawania od środka problemów Unii będzie owocować jakimś wpływaniem Księdza Biskupa na program duszpasterski Kościoła w Polsce?

- Nie wiem czy moje doświadczenia będą mieć bezpośrednie przełożenie na program duszpasterski kreowany w Polsce. Natomiast jest rzeczą naturalną, że jako delegat Episkopatu Polski, mam być dla całego gremium naturalnym źródłem informacji. Żeby biskupi nie musieli wyrabiać sobie zdania o tym, co dzieje się w Unii, tylko na podstawie relacji telewizyjnych czy artykułów w gazetach. Chodzi o informację w miarę obiektywną, również o wszystkich wyzwaniach i zagrożeniach, aby Kościół mógł szybko na nie odpowiedzieć.

- Niektóre z tych zagrożeń już teraz dają się zdefiniować. Choćby brak przeniesienia wiary na życie społeczne...

- Dotykamy bardzo skomplikowanego tematu. W moim rozumieniu katolicyzm, nie tylko w Polsce, generalnie za mało uwagi zwraca na wymiar społeczny, a koncentruje się na wymiarze indywidualistycznym i kultycznym. Religię często zawężamy do kultu, który ma za mało konsekwencji w stylu życia. Rzeczywiście brakuje tego przeniesienia z dziedziny religijnej czy duchowej, związanej z wiarą, na dziedzinę świecką. Natomiast sensem wiary i kultu jest to, aby człowiek przemieniony od wewnątrz, przemieniał dalej rzeczywistość świecką.
Naprzeciw temu zjawisku wychodzi nasza ostatnia inicjatywa, aby upowszechnić wskazania nauki społecznej Kościoła. Naszym celem jest, żeby kult Eucharystii prowadził do duchowości eucharystycznej. Żeby adorowanie Pana Jezusa i przeżywanie Mszy św. miało konsekwencje w świeckim życiu człowieka. W przeciwnym razie wiara w Eucharystię i jej kult nie mają pełnego wymiaru.

- Ale współczesne trendy w Europie dążą raczej do wypierania wartości religijnych z życia społecznego...

- Przeżywamy taki czas, że świat histerycznie reaguje na wszelkie odniesienia do chrześcijaństwa. I rzeczywiście próbuje się zepchnąć nas z naszą wiarą do sfery prywatności.
Co w związku z tym możemy zrobić? Wiem, że nie możemy wprowadzać wartości chrześcijańskich do życia społecznego przemocą. Nie powinniśmy wprowadzać ich tam również podstępem. To byłoby niegodne. A zatem jak? Mamy wprowadzić wartości religijne w życie społeczeństwa przez własne świadectwo. A to wymaga solidnej formacji i wychowania.
Analizując rzeczywistość demokratyczną, dochodzę do przekonania, że wprowadzanie tego, co nazywamy inspiracją chrześcijańską w życiu społecznym, będzie się dokonywało nie tyle przez struktury i rozwiązania prawne, ile przez wewnętrzne przekonania człowieka, będą przechodziły przez szeroko rozumianą sferę kultury. Zatem mniej nakazów, mniej forsowania czegoś, a raczej praca nad człowiekiem. Chodzi o to, żeby człowiek zasiadający w Parlamencie Europejskim był przekonany że chrześcijańska wizja człowieka i społeczeństwa naprawdę służą samemu człowiekowi i całej cywilizacji.
Natomiast w przypadku takich zachowań, jakie dotknęły niedawno prof. Rocco Buttiglione, powinniśmy reagować zdecydowanie, bo są one niesprawiedliwe. Dyskryminują jedną z liczących się części społeczeństwa, dzielą ludzi na lepszych i gorszych. Władza, zgodnie z zasadami demokracji, ma obowiązek traktować chrześcijan z ich przekonaniami, podobnie jak wszystkich innych ludzi. Nikt nie robi tu łaski. A czy chrześcijanie będą mieć mniejszość, czy większość w parlamencie, to zależy od układu sił, jakie wybiorą poszczególne społeczeństwa.

- Nie ma Ksiądz Biskup wrażenia, że mniejszości religijne w Europie, jak choćby islam czy judaizm, potrafią bardziej zdecydowanie bronić swoich praw, niż chrześcijanie?

- Z obserwacji widać, że potrafią bardziej. Natomiast jeśli tak jest, że mamy za mały wpływ na życie społeczne, to nie jest wina ani Unii, ani muzułmanów, ani żydów. To wyłącznie nasza wina, że nie stać nas na jedność, na porozumienie, żeby podstawowe wartości lansować wspólnie z chrześcijanami innych wyznań. Mam wrażenie, że ciągle za mało widać w nas jednoczącą siłę wiary. I dlatego tracimy.

- Niedawno mówił Ksiądz Biskup, że chrześcijanie nie powinni unikać szlachetnej walki o swoje wartości. Tymczasem chrześcijanie nie lubią słowa walka, które kojarzy się albo z marksizmem, albo z krucjatami...

- Moje obserwacje wskazują, że faktycznie przeciętni chrześcijanie boją się konfliktu jak diabeł święconej wody. Myślą, że sam konflikt jest czymś moralnie złym i grzesznym. Mimo to, twierdzę, że konflikt należy do natury życia społecznego. Nie ma życia społecznego bez konfliktu. Życie społeczne bez konfliktu będzie w niebie.
Jest kilka sposobów przeżywania konfliktów. Zauważam, szczególnie u ludzi wierzących, że kiedy widzą na horyzoncie konflikt, chcą zasłonić oczy, schować głowę w piasek i udawać, że nie ma sprawy. Ludzie często się nie zgadzają między sobą, a tylko udają, że wszystko jest pięknie. Nie stać ich, żeby sobie to powiedzieć, wyjaśnić. I ten lęk przed konfliktem może być jedną z przyczyn naszej słabości. Naszego braku wpływu na życie społeczne.
Z drugiej strony uważam, że czasem jesteśmy nieroztropnymi marzycielami, gdy chodzi o obecność wartości chrześcijańskich w życiu społecznym. Chcielibyśmy, aby ideały, o których mówimy, stawały się rzeczywistością w życiu społecznym w całości. Jeśli tak się nie dzieje, to zaczynamy się ze wszystkiego wycofywać, uciekać. A w konsekwencji, to nasze pole zagospodarowują ludzie o zupełnie innym światopoglądzie, często wrodzy nam ideowo. Taka ucieczka świadczy, że nie jesteśmy dojrzali w sensie dojrzałości chrześcijańsko-społecznej. Bo człowiek dojrzały wie, że ideałów, w które wierzy i za które gotów jest oddać życie, nie uda się wprowadzić w całości do życia społecznego. Dlatego chce i umie współpracować z tymi, którzy w pełni nie podzielają jego ideałów, aby zrealizować jak najwięcej dobra.

- Czy nie jest tak, że większość ruchów i stowarzyszeń, które miały być wiosną Kościoła, a które gromadzą ludzi uchodzących za kościelną elitę, sprzyja takiemu zamykaniu się na świat we własnym gronie?

- Wszyscy przyzwyczailiśmy się do powtarzania formułek: „najważniejsza jest formacja”. Sam to mówiłem w Akcji Katolickiej: „formacja jest fundamentem organizacji apostolskiej”. A potem lata mijały, a oni powtarzali: formacja, formacja.
Trzeba było sobie postawić pytanie, czy Akcję Katolicką albo inne stowarzyszenie powołujemy tylko dla formacji? Nawet z punktu widzenia doktrynalnego byłoby to błędem, żeby powoływać stowarzyszenie świeckich tylko dla formacji. Żeby się spotykali, modlili i dyskutowali o Bogu. Jeżeli się spotykają, to po to, aby zainspirowani tą modlitwą i dyskusją poszli i przekształcali społeczeństwo świeckie zgodnie z tym, do czego doszli w dyspucie. Jeżeli tego drugiego elementu nie ma, to duchowość człowieka świeckiego nie jest pojmowana integralnie. I to jest grzech pierworodny wielu środowisk katolików świeckich, nie tylko w Polsce.

- Dlaczego tak się dzieje?

- Bo to jest wygodne. Całe życie się formować. To jest bardzo wygodne: przyjść, posiedzieć, wzruszyć się, Pana Jezusa poadorować, podebatować o Nim przy kawce czy przy herbatce. I rozejść się do ciepłych domków. A co potem? Żeby potem wejść w dialog z ludźmi, którzy myślą inaczej, aby świadczyć o swojej wierze? Z tym jest gorzej. Tej umiejętności wchodzenia w trudny dialog ze światem, w wypracowanie wspólnych praktycznych projektów, w naszym Kościele brakuje. Za mało do tego wychowujemy.
Podejrzewam, że taka postawa świeckich jest także konsekwencją postawy nas, duchownych: kapłanów i biskupów. Mam wrażenie, że jako duchowni, chcielibyśmy tym najbardziej zaangażowanym świeckim dyktować co oni mają robić w życiu społecznym i w życiu politycznym. Otóż to jest straszny błąd.
Osobiście dochodzę do wniosku, że katolik świecki, obecny w życiu publicznym, jest skazany na permanentny konflikt z duchownym. Dlaczego? Ponieważ duchowny jest strażnikiem i nauczycielem ideału. A świecki, który poważnie traktuje swoją misję, nigdy tego ideału nie wprowadzi w życie w całości. Wprowadzi w 60% albo w 70%; nieraz w 30% czy w 20%. I kiedy się spotka ze swoim proboszczem czy biskupem, to usłyszy: „dlaczego tak mało?”. Musi wtedy odpowiedzieć: „zrobiłem co mogłem”. Albo się przyzna, że nie zrobił wszystkiego, co mógł.
Świeccy i duchowni muszą być partnerami. Nie może być tak, że jedni mówią, a drudzy wykonują. Raczej jeden ma przypominać o ideałach, a drugi robić wszystko, żeby z ideałów uczynić rzeczywistość. Przekuwać je na prawo, struktury społeczne, wytwory kultury itd.

- Sądzi Ksiądz Biskup, że duchowni są przygotowani do takiego dialogu ze świeckimi?

- Nie ukrywam, że obserwując niektórych naszych kapłanów zauważam, że oni się boją społeczeństwa. Bulwersuje mnie, gdy w szkole widzę księdza, który siedzi w kąciku jak trusia. On powinien odgrywać rolę lidera społecznego, bo i po to jest tam jest posłany. W dobrym tego słowa znaczeniu. Nie bójmy się takiej etykietki, że ktoś nie ma pokory, że chce się pokazać. Ksiądz ma oddziaływać, ma prowadzić do Chrystusa. Dlatego powinien być liderem społecznym. Ma być dla świeckich przewodnikiem duchowym, religijnym i moralnym. Ma tam być obecny i działać „z pokornie podniesioną głową”.

- Jeszcze niedawno zarzucano niektórym księżom, że się zajmują formowaniem elit. Ksiądz miał się zajmować formacją mas. Kościół, pod wpływem idei rewolucyjnych, miał być ludowy i robotniczy. Czy w tej dziedzinie coś się zmienia?

- Zdajemy sobie sprawę, że społeczeństwo i Kościół potrzebują elit. Społeczność bez elity, łatwo daje się przekształcić w bezkształtną masę, podatną na sterowania przez wszelkiego rodzaju demagogów. Bezkształtna masa pójdzie za tym, kto głośniej krzyczy, za każdą reklamą, kupi co jej podpowiedzą niezależnie, czy tego potrzebuje, czy nie, bo nie potrafi ocenić.
Elita w społeczeństwie jest jak zaczyn w cieście. Nie ma dobrego ciasta bez zaczynu.
Myślę, że powinniśmy zreformować w Polsce choćby duszpasterstwo ludzi pracy. Przez długie lata było ono związane z walką robotników, głównie wielkoprzemysłowych, o ich prawa. O prawo do pracy, do słusznej zapłaty. Były to słuszne prawa, ale dotyczące jednej z grup społecznych.
Dzisiaj sądzę, że nawet z ramienia Episkopatu trzeba objąć jednym duszpasterstwem robotników i przedsiębiorców. Wszystkich, którzy pracują. Przedsiębiorca czy menedżer jest także człowiekiem pracy. W tej sprawie musimy zrewidować nasz punkt widzenia. Inaczej duszpasterstwo świata pracy nie będzie miało wpływu na życie społeczne. Pozostaną tylko protesty i rewindykacja.
Znakiem czasu jest potrzeba inwestowania mocniej w te dziedziny i sfery, gdzie jeszcze niedawno większe zaangażowanie Kościoła było niemożliwe albo mocno utrudnione. Ważne, abyśmy wyzbyli się niepotrzebnych kompleksów wobec ludzi bardzo wykształconych, zamożnych czy wysoko postawionych. Bo każdy z nich potrzebuje Boga, niezależnie od swojego statusu materialnego, społecznego i intelektualnego.

- Dziękuję za rozmowę

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Abp Depo do neoprezbiterów: wchodzicie na drogę zmagań o polskie sumienia

2020-05-30 13:54

[ TEMATY ]

Częstochowa

abp Wacław Depo

archikatedra

święcenia kapłańskie

Marian Sztajner/Niedziela

Archidiecezja częstochowska ma siedmiu nowych kapłanów

– Wchodzicie na drogę zmagań o polskie sumienia poprzez wierność łasce, którą otrzymaliście – mówił w homilii abp Wacław Depo metropolita częstochowski, który w sobotę 30 maja podczas uroczystej liturgii w archikatedrze Świętej Rodziny w Częstochowie udzielił święceń kapłańskich siedmiu diakonom Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Częstochowskiej.

Mszę św. z abp. Wacławem Depo koncelebrowali m. in. przełożeni z Wyższego Seminarium Duchownego, na czele z rektorem ks. dr Grzegorzem Szumerą oraz księża proboszczowie z rodzinnych parafii neoprezbiterów. Uroczystość transmitowana była przez Niedzielę TV oraz Radio Fiat.

Zobacz zdjęcia: Archidiecezja Częstochowska ma nowych kapłanów

Abp Depo w homilii nawiązał do trwającej epidemii. – To był i wciąż jest czas pandemii koronawirusa i sanitarnych obostrzeń, które przyniosły nam opustoszałe kościoły i swoiste rekolekcje egzystencjalne jedynie poprzez transmisje telewizyjne Wielkiego Tygodnia i czasu Wielkiej Nocy – mówił abp Depo i dodał: „Przyznajmy, że jest to zarazem czas oczyszczający dla przeżyć wiary i stawiający pytania na ile powrócimy do naszych praktyk i życia sakramentalnego po ustaniu, trudnym do określenia czasie stanu zagrożenia”.

– Stawiamy sobie bardzo otwarte pytania o głębokie poczucie wdzięczności za stulecie urodzin św. Jana Pawła II i nie spełnioną pielgrzymkę narodową do Rzymu, jak również o uroczystość daru beatyfikacji sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego – kontynuował abp Depo.

Metropolita częstochowski zaznaczył, że „ w tym szczególnym czasie pełnym wyzwań społeczno-politycznych i kościelnych przeżywamy czas nabrzmiały modlitwą o dary Ducha Świętego dla nas wszystkich, a dzisiaj zwłaszcza dla siedmiu diakonów, którzy pragną głębiej związać się na czas i na wieczność z Jezusem Chrystusem, Jedynym i Wiecznym Kapłanem i Jedynym Pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludźmi”.

– On nie wybiera nas według naszych kryteriów, ale jak sam mówi: „To ja was wybrałem”. Bardzo mocne i zobowiązujące słowa, bo miłość Jezusa nie zna granic i jest darem, na który nie zasłużyliśmy – podkreślił arcybiskup i zacytował słowa papieża Franciszka, który powiedział 8 marca 2020 r. : „Jezus wybiera niektórych, aby byli blisko Niego, aby mogli dawać świadectwo. Bycie świadkiem Jezusa to dar, na który nie zasłużyliśmy: czujemy się niegodni, ale nie możemy się wycofać pod pretekstem naszej niegodności”.

– Nam zostało przekazane Słowo Zbawienia i została nam dana wiara i radość spotkania z Jezusem, który mówi: „Odwagi. Nie lękajcie się!”. Słowo Boże zawiera w sobie nie tylko mądrość, ale ma w sobie moc Boga –dodał arcybiskup.

Metropolita częstochowski przypomniał również słowa Benedykta XVI wypowiedziane 26 maja 2006 r. na Jasnej Górze: „Jak ważne jest byśmy uwierzyli w moc wiary, w możliwość nawiązania dzięki niej bezpośredniej więzi z żywym Bogiem! Maryja czuwając z apostołami na modlitwie, uczyła ich wytrwałości w wierze. Jej wiara przekonywała, że Duch Święty w swojej mądrości zna dobrze drogę, którą ich prowadzi, że można zaufać Bogu, oddając Mu całkowicie do dyspozycji siebie, swoje talenty i ograniczenia oraz swoją przyszłość” – mówił wówczas Benedykt XVI.

– Potwierdzamy dzisiaj tę maryjną szkołę wiary i zjednoczenia z Chrystusem, choć zdajemy sobie sprawę z faktu, że nosimy ten skarb w naczyniach glinianych, aby to z Boga była przeogromna moc, a nie z nas. Jezus stając się naszym Bratem w człowieczeństwie, nie przystaje być naszym Panem i Zbawicielem. Cała tajemnica łaski wybrania i posłania spoczywa w Jego ręku – zaznaczył abp Depo.

Metropolita częstochowski wskazując na patrona rocznika neoprezbiterów św. Jana Bosko przypomniał, że był on „ewangelicznym świadkiem miłości bezinteresownej dla dzieci i młodzieży”. – To dziś bardzo trudny i nadzwyczaj delikatny temat współodpowiedzialności przed Bogiem za nasze rodziny, dzieci i młodzież. I to jest dzisiaj włożone w wasze ręce – mówił do neoprezbiterów abp Depo.

Arcybiskup przypomniał również, że dzisiaj w kalendarzu liturgicznym w Polsce jest wspomnienie św. Jana Sarkandra, którego św. Jan Paweł II kanonizował 21 maja 1995 r. Metropolita częstochowski zacytował słowa, które św. Jan Paweł II wypowiedział w Skoczowie 22 maja 1995 r. : „Czas próby polskich sumień trwa! Wbrew pozorom, praw sumienia trzeba bronić także dzisiaj. Pod hasłami tolerancji, w życiu publicznym i w środkach masowego przekazu szerzy się nieraz wielka, może coraz większa nietolerancja. Odczuwają to boleśnie ludzie wierzący. Zauważa się tendencje do spychania ich na margines życia społecznego, ośmiesza się i wyszydza to, co dla nich stanowi nieraz największą świętość. Te formy powracającej dyskryminacji budzą niepokój i muszą dawać wiele do myślenia” – mówił św. Jan Paweł II.

– To, co wówczas mówił papież z rodu Polaków każe nam dzisiaj zrobić dogłębny rachunek sumienia. Dokąd podążają polskie sumienia skoro na ziemi polskiej bezkarnie dziś wyszydza się świętości wiary i osobę św. Jana Pawła II. A my mamy stanowić margines życia społecznego. Wchodzicie na tę drogę zmagań o polskie sumienia poprzez wierność łasce, którą otrzymaliście – zwrócił się do nowych kapłanów abp Depo.

Na zakończenie arcybiskup zacytował słowa, które sługa Boży kard. Stefan Wyszyński powiedział na Skałce w Krakowie 11 maja 1975 r.: „ Obowiązkiem pasterza jest być mocnym w wierze. Nie wolno mu się wdziać ani na prawo ani na lewo. Nie może on ulegać najrozmaitszym pokusom świata. Nie może poddawać się mdłym doktrynom, opiniom, pogłoskom, hipotezom. Musi nauczać z mocą, tak jak Chrystus, który zapewnił swoich słuchaczy: „Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą” – cytował abp Depo.

– Przez ich przykład zawierzenia Bogu na wzór Maryi miejcie wiarę odważną, że w Maryi mamy najlepszą obronę i moc przeciwko wszelkiemu złu i zagrożeniom, które dotykają świat. Odwagi. Nie lękajcie się nikogo i niczego. Chrystus jest z nami – zakończył abp Depo.

Przed święceniami neoprezbiterzy odbyli rekolekcje, które przeprowadził ojciec duchowny Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie ks. Łukasz Dyktyński. Nowi kapłani archidiecezji częstochowskiej jako patrona swojego rocznika wybrali św. Jana Bosko. Jako motto swoje posługi kapłańskiej przyjęli słowa: „Niechaj Maryja trzyma nas wszystkich w wytrwałości i prowadzi nas w drodze do nieba” (św. Jan Bosko).

W rozmowie z „Niedzielą” ks. Remigiusz Lech powiedział, że w takiej chwili trzeba wypowiedzieć słowo „dziękuję”. – Przede wszystkim dobremu Bogu i rodzicom, ale również wszystkim, którzy towarzyszyli mi na drodze do kapłaństwa – każdemu z osobna i wszystkim razem. Ks. Lech przywołał również słowa przyjaciela, które usłyszał od niego z okazji Wielkiego Czwartku. – Kończę jeden bieg, by rozpocząć drugi, ale ten bieg, tak jak dzisiaj myślałem o tym jeszcze przed święceniami, będzie trwał aż do śmierci – podkreślił.

Natomiast ks. Mateusz Golis powiedział: „Czuję, że nie dorastam do łaski, którą otrzymałem. To jest zadanie na całe życie, ale z drugiej strony czuję wielką wdzięczność za wszystkich, których spotkałem i będę spotykać”. Podkreślił, że dzień święceń kapłańskich to początek nowej drogi. – Dlatego wierzę, że nigdy nie zabraknie mi łaski Bożej i orędownictwa Najświętszej Maryi Panny i że będę mógł cieszyć się pięknym życiem, które jest darem Boga.

Święcenia prezbiteratu otrzymali: ks. Szymon Całus (parafia św. Antoniego z Padwy w Częstochowie), ks. Mateusz Golis (parafia archikatedralna Świętej Rodziny w Częstochowie), ks. Sebastian Kosecki (parafia św. Jacka w Częstochowie), ks. Dominik Kozłowski (parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Wieluniu), ks. Remigiusz Lech (parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Myszkowie), ks. Piotr Sinkiewicz ( parafia św. Aleksego w Przedborzu – diecezja radomska) oraz ks. Zbigniew Wojtysek (parafia Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Łobodnie).

CZYTAJ DALEJ

Majówka na Wiśle

2020-05-30 22:27

ks. Wojciech Kania

Nabożeństwo majowe na statku, stało się już sandomierską tradycją i chociaż w tym roku liczba jego uczestników musiała być dostosowana do przepisów epidemicznych, nie zabrakło chętnych. W rejsie po Wiśle wzięli udział duchowni i świeccy, siostry zakonne i klerycy oraz młodzież z Sandomierza i Osieka.

Przed wyruszeniem statku, biskup Krzysztof Nitkiewicz nawiązał do wigilii Zesłania Ducha Świętego, zachęcając do wspólnej modlitwy z Maryją o Jego dary. Przypomniał jednocześnie powódź, która przed dziesięciu laty dotknęła Sandomierz oraz wiele innych miejscowości. Powiedział, że tak jak wiara dodawała wówczas siły w zmaganiach z żywiołem, potrzeba jej również dzisiaj, aby z nadzieją patrzeć w przyszłość.

Statek zrobił pętlę na Wiśle od Starego Portu przez wzgórze Salve Regina i Góry Pieprzowe. Przy akompaniamencie scholii młodzieżowej z Osieka, śpiewana była Litania Loretańska oraz pieśni maryjne.

– Pływam po Wiśle od 1996 roku – powiedział kapitan Tadeusz Prokop. – Kiedy rozpoczynając żeglugę nabyłem pierwszy statek, nazwałem go „Maria”, oddając się pod opiekę Matki Bożej. Ten statek również nosi imię „Maryja. Cały czas czuję opiekę Matki Bożej. Cieszę się, że możemy ją wspólnie wielbić podczas tej majówki.

Z racji na epidemię, tegoroczne nabożeństwa majowe w Diecezji Sandomierskiej miały nieco inny charakter. Ich uczestnicy modlili się głównie w intencji chorych oraz pracowników Służby Zdrowia. Przez orędownictwo Maryi, prosili także o deszcz, gdyż panująca susza zagroziła uprawom rolnym oraz lasom.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję