1 marca. Coraz więcej osób chce pomóc najbiedniejszym i wpłaca jeden procent swojego podatku na rzecz Caritas Diecezji Legnickiej. Instytucja ta jest bowiem organizacją pożytku publicznego. Jak mówi dyrektor Caritas ks. Józef Lisowski - za uzyskane w ten sposób pieniądze jeszcze więcej biednych dzieci będzie mogło wyjechać na kolonie i zimowiska lub zjeść w szkole ciepły posiłek.
Pieniądze można wpłacać do końca kwietnia na konto Caritas Diecezji Legnickiej. Później kwotę tę odda nam w ciągu 3 miesięcy Urząd Skarbowy.
2 marca. Przygotowywali się przez wiele miesięcy, przeczytali mnóstwo książek i dokumentów papieskich. Teraz sprawdzili swoją wiedzę. W czwartek w legnickiej kurii biskupiej odbyła się olimpiada teologii katolickiej. Do etapu diecezjalnego zawalifikowało się 60 uczniów szkół ponadgimnazjalnych. W tym roku test dotyczył Eucharystii. Jak mówi ks. Marek Mendyk młodzież przyjeżdża na olimpiadę bardzo dobrze przygotowana. „Rozmawia się z nimi jak z teologami” - twierdzi ks. Mendyk. Sami młodzi ludzie twierdzą, że test był trudny, ale do przejścia. Laureaci etapu diecezjalnego będą reprezentować diecezję legnicką na ogólnopolskiej olimpiadzie teologii katolickiej w Ełku.
4 marca. Trwa Wielki Post. Jest to czas przygotowania się do największych świąt chrześcijańskich - Wielkanocy. W tym czasie uczestniczymy w nabożeństwach Drogi Krzyżowej, Gorzkich Żalach i rekolekcjach. Te ostatnie zazwyczaj kończą się spowiedzią świętą. Jednak jak mówi ks. Roman Raczak - wielu z nas ten sakrament traktuje jak przykry obowiązek. Trzeba jednak pamiętać, że jest to sakrament, w którym człowiek spotyka się z przebaczającym Bogiem. Ks. Raczak radzi też, by wcześniej skorzystać ze spowiedzi świętej, by uniknąć długich kolejek do konfesjonału.
John Bridges, "Uzdrowienie teściowej Piotra"/pl.wikipedia.org
Opowiadanie o powołaniu Samuela zaczyna się od zdania o rzadkim słowie Pana. To czas, w którym objawienie jakby przygasa. Widzenia nie są częste. Akcja toczy się w Szilo, w przybytku, gdzie znajduje się Arka. Samuel śpi blisko miejsca świętego, a obok stoi lampa Boża, jeszcze nie zgasła. Ten szczegół niesie nadzieję. Obecność Pana trwa mimo zmęczenia i zamętu. Heli jest stary, jego oczy przygasają.
Krzyż przy drodze. Figura na rozdrożu. Znak wiary wpisany w krajobraz. We Francji, gdzie przez dekady symbole chrześcijańskie znikały z przestrzeni publicznej, rodzi się cichy, ale wyraźny ruch odnowy. „The Catholic Herald” opisuje działalność organizacji SOS Calvaires, która przywraca krzyże i kapliczki, przez stulecia kształtujące duchową tożsamość Francji.
Już w XVIII wieku św. Ludwik Maria Grignion de Montfort zachęcał wiernych, by francuską wieś ozdabiały przydrożne kalwarie – wizerunki Chrystusa ukrzyżowanego. Przedrewolucyjna Francja odpowiedziała na to wezwanie z entuzjazmem. Krzyże pojawiły się na skrzyżowaniach dróg, przy wejściach do wiosek i wzdłuż ścieżek, stając się nieodłącznym elementem krajobrazu.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
