Reklama

Prorodzinny marsz bez harcerzy z ZHP

2019-06-13 08:41

Artur Stelmasiak

Łukasz Krzysztofka/Niedziela

Według informacji udzielonych przez organizatorów Marszu Dla Życia w Przasnyszu harcerze ze Związku Harcerstwa Polskiego otrzymali zakaz udziału w tej inicjatywie. Rzecznik prasowy ZHP dementuje tą informację. A jak było naprawdę?

W miniony weekend ulicami polskich miast, miasteczek i miejscowości przeszła potężna fala Marszy Dla Życia i Rodziny. Ich frekwencja była pokaźna, co było efektem wielkiego zaangażowania lokalnych społeczności. Dobrym przykładem może być kilkunastotysięczny Przasnysz, gdzie po raz pierwszy zorganizowano taki marsz, który był wyrazem społecznego poparcia jednomyślnego przyjęcia Samorządowej Karty Praw Rodziny przez radnych powiatu przasnyskiego.

Inicjatywa marszu połączyła wszystkie lokalne środowiska konserwatywne, katolickie i wszystkie parafie w Przasnyszu. Jednak harcerzy ze Związku Harcerstwa Polskiego nie było. - Pewnie członkowie ZHP byli na naszym marszu, ale nie mogli być oficjalnie w mundurach - mówi "Niedzieli" Andrzej Dołęga, współorganizator marszu w Przasnyszu. - Według moich informacji Chorągiew Mazowiecka ZHP z Płocka nie wyraziła zgody na udział harcerzy w naszym marszu. Taką informację otrzymałem od harcerzy, którzy początkowo uczestniczyli w spotkaniach przygotowawczych do Marszu dla Życia i Rodziny. Nawet na wstępnym projekcie przygotowywanego plakatu zapraszającego na Marsz był znak ZHP. Harcerze z Przasnysza tłumaczyli, że jest im przykro, ale muszą odmówić - dodaje.

Informację tą potwierdza kilku rozmówców "Niedzieli" w tym także rodzice dzieci z ZHP, którzy są zaniepokojeni cała sytuacją. Komendant hufca w Przasnyszu phm. Łukasz Kijora powiedział "Niedzieli", że dostał od władz ZHP zakaz wypowiadania się w tej sprawie do mediów. Również rzecznik prasowy ZHP hm. Martyna Kowacka nie chciała rozmawiać telefoniczne i porosiła, by pytania przesłać mailem, a następnego dnia wysłała jedynie link do oświadczenia Mazowieckiej Chorągwi ZHP.

Reklama

"W związku z publikacjami prasowymi dotyczącymi zakazu udziału harcerzy z Hufca ZHP Przasnysz w Marszu dla Życia i Rodziny wyjaśniamy, że nieprawdziwe i wprowadzające w błąd opinię publiczną są informacje tam zawarte. Komenda Chorągwi Mazowieckiej ZHP oświadcza, że takiego zakazu nie wydawała żadnej jednostce harcerskiej ani jej członkom. Kwestię udziału w Marszu pozostawiono do indywidualnej decyzji harcerzy i instruktorów oraz ich rodziców i opiekunów" - czytamy w oświadczeniu.

W świetle tego oświadczenia decyzja, by harcerze w mundurach nie uczestniczyli w inicjatywie prorodzinnej, zapadła na szczeblu lokalnym. Natomiast organizatorzy Marszu twierdzą, że harcerze chcieli wziąć w nim udział, ale ich władze na to nie pozwoliły. Dzieci i młodzież z ZHP - co potwierdza także oświadczenie ZHP - bardzo często angażują się w inicjatywy parafialne, patriotyczne i religijne. Dlaczego tym razem było inaczej?

Pewne jest, że na Marszu dla Życia i Rodziny harcerzy z ZHP w mundurach nie było. Tak samo nie widać ich na zdjęciach z wielu innych marszy, które 6 czerwca były organizowane na Mazowszu. O zaangażowaniu ZHP w jakikolwiek marsz nie wiedzą też nic w biurze Centrum Wspierania Inicjatyw dla Życia i Rodziny, która koordynuje Marsze dla Życia i Rodziny w całej Polsce.

Wygląda więc na to, że oficjalnego zakazu nie było, ale nikt lokalnie się nie zdecydował na udział w mazowieckich prorodzinnych marszach. - My tylko poprosiliśmy harcerzy, by zabezpieczyli nasz Marsz Dla Życia i Rodziny tak samo, jak to robią to przy okazji Orszaku Trzech Króli. Niestety spotkaliśmy się z odmową, a harcerzy zastąpili uczniowie z klasy mundurowej - mówi Andrzej Dołęga.

Odpowiedzi na to pytanie najprawdopodobniej można znaleźć, gdzie indziej. Tegoroczne Marsze Dla Życia i Rodziny są bowiem formą publicznego sprzeciwu wobec propagandy aktywistów #LGBT, a dotychczasowa postawa władz ZHP w tej sprawie była bardzo niejednoznaczna.

W zeszłym roku władze ZHP włączyły się w promowanie tego typu postaw. Wydano broszurki, a nawet "przewodnik religijny", w których można było przeczytać treści afirmujące homoseksualizm. I właśnie przeciwko takim publikacjom zaprotestował w ubiegłym roku Zespołu Wychowania Duchowego i Religijnego Chorągwi Warmińsko-Mazurskiej ZHP.- Nie można pod hasłem tolerancji promować postaw, z którymi nie wszyscy się zgadzają i nie dla wszystkich są naturalne. Uważamy za niedopuszczalne udostępnianie artykułów, które w jawny sposób w katolików, bądź też próbują wskazać na to, iż wartości wyznawane przez Kościół katolicki są uderzeniem w osoby o innej orientacji seksualnej - napisali w oświadczeniu kapelani i harcerze ZHP z Warmii i Mazur.

O ZHP zrobiło sie szczególnie głośno po słynnym „Zlocie Związku Harcerstwa Polskiego Gdańsk 2018”, gdy w ramach nauki tolerancji zorganizowano spotkania z feministkami oraz aktywistami LGBT, jak m. in. Robert Biedroń, który jako polityk-homoseksualista wprost atakuje Kościół katolicki i chrześcijańskie wartości.

Natomiast teraz po kilku tekstach prasowych o zakazie udziału harcerzy w Marszu dla Życia i Rodziny w specjalnym oświadczeniu czytamy, że "chorągiew Mazowiecka ZHP – podobnie jak Związek Harcerstwa Polskiego – realizując program w zgodzie z wartościami przyjętymi w naszym harcerskim ruchu wyróżniającymi się braterskim stosunkiem do innych, przyjacielską i serdeczną postawą wobec wszystkich ludzi, gotowością i umiejętnością bezinteresownej służby innym ludziom, Bogu i Polsce w żaden sposób nie ogranicza zaangażowania hufców i drużyn w uroczystości religijne i kościelne".

Pozostaje więc jeszcze raz publicznie zapytać: Dlaczego na organizowanym przez wszystkie parafie w Przasnyszu Marszu dla Życia i Rodziny nie było harcerzy? Niestety ci harcerze, którzy mogliby odpowiedzieć na to pytanie, dostali zakaz wypowiadania się do mediów. Ale przecież wiadomo, że w innych marszach na Mazowszu także umundurowanych harcerzy z ZHP nie było. Trudno więc uwierzyć, że w każdym lokalnym hufcu podjęto oddolnie taką sama decyzję jak w Przasnyszu.

Tagi:
harcerze harcerstwo

Szlak, który uczy życia

2018-12-18 11:05

Łukasz Krzysztofka
Edycja warszawska 51/2018, str. III

Jego powstanie zmieniło oblicze harcerstwa. Zwiększył samodzielność dzieci i młodzieży z niepełnosprawnościami, przeciwdziała wykluczeniu społecznemu


Praca z niepełnosprawnymi bez wątpienia jest piękna. Na jej efekt trzeba wprawdzie dłużej czekać, ale za to daje ona o wiele więcej satysfakcji

Dla jednych to zarośnięta, trudna do przejścia górska ścieżka, dla innych radość, wspólna zabawa, przyjaciele, wędrówka i blask ogniska – 60 lat temu powstał „Nieprzetarty Szlak”. Początki harcerstwa dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnościami to dzieło druhny Marii Łyczko, która w 1958 r. poprowadziła w Rabce trzytygodniowy kurs dla pracowników instytucji oświatowych i leczniczych, wzbogacający ich umiejętności metodyczne o formy pracy z dzieckiem niepełnosprawnym, wynikające z metodyki harcerskiej. Celem było także przygotowanie kadry dla drużyn harcerskich powstających w placówkach specjalnych. Łyczko od razu nawiązała współpracę z prof. Marią Grzegorzewską, która obejmowała wtedy pierwszą w Polsce Katedrę Pedagogiki Specjalnej na Uniwersytecie Warszawskim.

Nazwa „Nieprzetarty Szlak”, która narodziła się już na pierwszym kursie, nawiązuje do trudów przecierania szlaku przy zdobywaniu przez kursantów w grze harcerskiej pokrytego śniegiem szczytu Lubonia Wielkiego.

Wzajemna wymiana

Już w pierwszym roku istnienia ruchu powstało 50 drużyn „Nieprzetartego Szlaku”, liczących 1500 członków. W dziesiątą rocznicę 663 drużyny skupiały 20 tys. członków, a w dwudziestą „Nieprzetarty Szlak” objął harcerskim wychowaniem ponad 53 tys. dzieci i młodzieży. Dzisiaj w ok. pięciuset drużynach Związku Harcerstwa Polskiego zrzeszonych jest prawie 6 tys. dzieci z lekkim i umiarkowanym niedorozwojem umysłowym, niewidomych, głuchych i niepełnosprawnych ruchowo.

Gromady zuchowe i drużyny harcerskie działają dziś przy specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych, w domach pomocy, młodzieżowych ośrodkach wychowawczych, warsztatach terapii zajęciowej, w dużych aglomeracjach i małych miasteczkach w całej Polsce.

S. Jordana Warmowska, franciszkanka od pokuty i miłości chrześcijańskiej, jest nauczycielką w Szkole Podstawowej Specjalnej nr 111 w Warszawie. Prowadzi także drużynę „Nieprzetartego Szlaku”. Jak mówi, praca z dziećmi z niepełnosprawnościami więcej daje jej, niż ona może dać swoim wychowankom. – Jestem przekonana, że te dzieci są bardziej potrzebne nam niż my im, bo one przywracają nam prawdziwy system wartości, który powinien mieć człowiek, czyli bezinteresowność, wdzięczność, prostotę. One nie mają masek, są szczere – jak są smutne, to płaczą, jak wesołe, to skaczą. Uczę się od nich każdego dnia samozaparcia i tego, aby nigdy się nie poddawać – mówi s. Jordana.

Razem łatwiej

W Warszawie odbyła się jubileuszowa ogólnopolska konferencja instruktorów „Nieprzetartego Szlaku”, którą poprzedziła Msza św. w kościele akademickim św. Anny. – Każdy gest wobec osoby niepełnosprawnej jest nie tylko wypełnieniem służby Bogu, ale też uwielbieniem Jego miłości – mówił ks. Wojciech Jurkowski SAC, naczelny kapelan ZHP. Podczas uroczystości minister Wojciech Kolarski w imieniu prezydenta RP Andrzeja Dudy wręczył odznaczenia państwowe zasłużonym dla rozwoju ruchu. – „Nieprzetarty Szlak” to prawdziwy przykład budowania wspólnoty, która łączy wszystkich – powiedział minister.

Dlaczego drużyny „Nieprzetartego Szlaku” są wyjątkowe? Dzięki ich działalności niepełnosprawni uczestnicy zajęć pod okiem instruktorów, najczęściej nauczycieli i wychowawców, pedagogów specjalnych, uczą się pracować w grupach-zastępach, zdobywają pierwsze sprawności. Są nimi małe ordery za pokonanie lęku przed nieznanym światem, za zaangażowanie, nową wiedzę i niestandardowe umiejętności przydatne w codziennym życiu. „Nieprzetarty Szlak” tworzą z jednej strony niezwykli młodzi ludzie, których los obdarował różnymi ograniczeniami, z drugiej – ogromna siła, aktywność i pozytywne podejście do wszystkiego, co ciekawe, rozwijające zainteresowania i pozwalające spędzić czas w działaniu.

– Nasi podopieczni podejmują wyzwania, które kiedyś pozostawały tylko w sferze marzeń, zdobywają pewność siebie. Są dumni ze swych osiągnięć indywidualnych i drużynowych – opowiada s. Jordana, zaznaczając, że nie uważa, aby praca z dziećmi z niepełnosprawnościami była trudna. Bez wątpienia jest piękna. Na jej efekt trzeba wprawdzie dłużej czekać, ale za to daje ona o wiele więcej satysfakcji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ksiądz uniewinniony, media milczą

2019-06-04 13:08

Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 23/2019, str. 16-17

Pod koniec stycznia 2019 r. światowe media nagłośniły sprawę ustąpienia z urzędu szefa biura Kongregacji Nauki Wiary – ks. Hermanna Geisslera po wysunięciu wobec niego przez byłą zakonnicę zarzutów o molestowanie

Włodzimierz Rędzioch
Ks. Hermann Geissler został uniewinniony od zarzucanego mu czynu przez Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej. Media, które nagłaśniały fałszywe oskarżenia, teraz milczą

Oskarżenie to wysunęła Doris Wagner-Reisinger, twierdząc, że do próby jej seksualnego wykorzystania doszło w 2009 r. w Rzymie przy okazji spowiedzi. Dla mediów była to bardzo „atrakcyjna” wiadomość, bo chodziło o księdza, którego do Watykanu sprowadził sam kard. Joseph Ratzinger. Hermann Geissler urodził się w Austrii niedaleko Innsbrucka w 1965 r. Gdy odkrył w sobie powołanie do kapłaństwa, wstąpił do wspólnoty życia konsekrowanego „Das Werk” (Familia Spiritualis Opus). Przełożeni wkrótce docenili tego bardzo uzdolnionego i wszechstronnie wykształconego młodego kapłana – pracę w Kongregacji Nauki Wiary, u boku jej prefekta kard. Ratzingera, rozpoczął, gdy miał zaledwie 27 lat, i pracował w tej dykasterii aż do momentu wybuchu skandalu.

Dla mnie sprawa ks. Geisslera miała też inny, bardziej osobisty wymiar – agencje podawały informacje o zarzutach pod jego adresem z wykonanym przeze mnie zdjęciem ściągniętym bez mojego pozwolenia z internetu. Był to portret ks. Geisslera na tle obrazu z wizerunkiem kard. Ratzingera. Zrobiłem mu to zdjęcie, gdy udzielił mi wywiadu o swoim dawnym szefie, czyli kard. Ratzingerze (https://www.niedziela.pl/artykul/130330/nd/Pokora-i-zawierzenie-Panu-Bogu). W ten sposób łączono, niejako namacalnie, postać księdza, który miał się dopuścić nadużyć, z osobą Papieża emeryta.

W tej sytuacji 28 stycznia br. ks. Geissler złożył prośbę o dymisję na ręce prefekta kongregacji – kard. Luisa Ladarii Ferrera, który ją przyjął. Wyjaśnił jednak, że ustąpił ze stanowiska, „aby zmniejszyć rozmiary szkód, które już dotknęły kongregację i jego wspólnotę”. Podkreślił przy tym zdecydowanie, że oskarżenia pod jego adresem „nie są prawdziwe”, dlatego czeka na rezultaty procesu kanonicznego w tej sprawie. Poinformował także, że w przyszłości podejmie „ewentualne działania prawne”.

Kim jest dawna zakonnica, która oskarżyła ks. Geisslera? Niemka Doris Wagner należała do wspólnoty zakonnej „Das Werk”, do której należy również kapłan. Według niej, miała być molestowana 10 lat temu, w 2009 r., w Rzymie, gdy spowiadała się u ks. Geisslera. W zgromadzeniu problemy z dawną siostrą zaczęły się o wiele wcześniej – w 2008 r. odkryto, że miała romans i współżyła seksualnie ze współbratem – ks. B. W końcu, w październiku 2011 r., porzuciła wspólnotę i odbyło się to w sposób bezkonfliktowy. Sytuacja zmieniła się w 2012 r., kiedy dawna zakonnica rozpoczęła kampanię medialną i prawną. Zaczęła ukazywać swoją historię w perspektywie „nadużyć, przemocy i manipulacji”. W 2012 i 2013 r. oskarżyła ks. B. o wykorzystywanie seksualne, ale zarówno w Niemczech, jak i w Austrii jej oskarżenia zostały uznane za bezpodstawne. Pomimo tego Wagner zaczęła brać udział w konferencjach, wydała książkę, w której opowiada swoją historię, i wystąpiła w filmie „Female Pleasure” (Kobieca przyjemność), w którym krytykuje Kościół i żąda radykalnych zmian w jego nauczaniu moralnym. Dziś Doris Wagner-Reisinger mieszka w Wiesbaden w Niemczech razem z byłym księdzem, z którym pobrali się cywilnie i mają jedno dziecko.

15 maja br., po przeprowadzeniu procesu kanonicznego, Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej uniewinnił ks. Hermanna Geisslera. Celem procesu było wyjaśnienie, czy kapłan dopuścił się przestępstwa nakłaniania do grzechu przeciwko szóstemu przykazaniu przy okazji spowiedzi (por. Kodeks prawa kanonicznego, kan. 1387). Decyzją samego Papieża to nie Kongregacja Nauki Wiary, kompetentna w sprawach tego rodzaju, zajęła się sprawą ks. Geisslera, który przez 25 lat pracował w tejże dykasterii, ale Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej. Do kompetencji tego trybunału należy bowiem m.in. rozpatrywanie spraw zleconych mu przez Papieża (konstytucja apostolska „Pastor Bonus” o Kurii Rzymskiej, art. 123 § 3). Po dochodzeniu zgodnie z kan. 1717 pięciu sędziów Sygnatury Apostolskiej rozpatrzyło sprawę, a na posiedzeniu 15 maja 2019 r. zdecydowało, że ks. Geissler nie dopuścił się przestępstwa, o które był oskarżany. Wyrok został przekazany kapłanowi listem (prot. n. 54121/19 CG), podpisanym przez kard. Dominique’a Mambertiego – prefekta trybunału i bp. Giuseppego Sciaccę – sekretarza. Jednym słowem, ks. Geissler został uniewinniony, a od decyzji Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej nie ma odwołania.

Niestety, wiadomość ta została prawie całkowicie zignorowana przez media, bo informacja o fałszywych oskarżeniach wysuwanych pod adresem księdza i o jego uniewinnieniu przez najwyższą instancję sądową Stolicy Apostolskiej nie jest dla nich „dobrą wiadomością”.

Afera z Doris Wagner to kolejny przypadek, który świadczy o tym, że była zakonnica po odejściu ze zgromadzenia postawiła sobie za cel walkę z Kościołem i ucieka się do każdej możliwej manipulacji oraz umiejętnie wykorzystuje do tego media.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kotla: Msza za wędkarzy

2019-06-26 21:33

Radosław Grzesiński

23 czerwca, w niedzielę w oktawie Bożego Ciała w Kotelskim kościele miała miejsce Msza Święta w intencji wędkarzy. Należy podkreślić że jest to rok jubileuszowy dla miejscowego koła wędkarskiego Jaź, ponieważ obchodzi ono 20-lecie istnienia.

Kacper Kuczak

Członkowie dziękowali za ten jubileusz, a obchodząc również ogólnopolski dzień wędkarza prosili o wstawiennictwo patrona św. Zenona z Werony. Była to druga taka Msza wędkarska, proboszcz parafii wyszedł z ta inicjatywą ponieważ sam jest wędkarzem i członkiem koła. Mszy świętej towarzyszyła dekoracja akcesoriami wędkarskimi oraz imitacja stawu z żywymi rybami. Członkowie koła przynieśli w darach usmażone ryby. Gospodarzami uroczystości byli ks. kan. Andrzej Skoczylas - proboszcz parafii Kotla, Jan Grabia prezes Koła PZW nr 5 Jaź w Kotli, Wójt Gminy Kotla Łukasz Horbatowski, założyciel koła Sławomir Majewski - dyrektor Urzędu Pracy w Głogowie, który odczytał Modlitwę wiernych. Nna zakończenie Eucharystii na ręce prezesa zostało przekazane błogosławieństwo od bp. Tadeusza Lityńskiego z okazji jubileuszu. We Mszy uczestniczyła także szkółka wędkarska dzieci, którą prowadzą członkowie koła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem