O tym, że zło jest krzykliwe, a dobroć cicha i utajona doskonale wiemy. Wystarczy bowiem rozejrzeć się dookoła siebie. Gdy jednak wnikliwiej spojrzymy na otaczający nas świat, gdy otworzymy szeroko oczy i dobrze nastawimy uszu, to wtedy okaże się, że to nie zło musi wieść prym, gdyż znajdziemy miejsca, w których zadomowiła się życzliwość, radość, ofiarność, szacunek. Żeby je dostrzec i docenić, trzeba pójść do hospicjów, świetlic dla dzieci, zakładów terapii, szpitali, do domów alkoholików. Tam bez większego trudu znajdziemy osoby, dla których uśmiech jest codziennością, dla których drugi człowiek jest bratem i siostrą, którzy niesienie pomocy uważają za normalność.

Hanna Witkowska, zielonogórska lekarka zaangażowana w ruchu obrony życia nie narodzonych dzieci, odbierając nagrodę "Człowiek Człowiekowi", przyznawaną raz w roku przez biskupa diecezjalnego Adama Dyczkowskiego, powiedziała, że czuje się zażenowana tym wyróżnieniem, bo nie zrobiła nic nadzwyczajnego, bo nie powinno być tak, że nagradzana jest norma. A właśnie normą, powszechnością, zwyczajną codziennością jest dla Hanny Witkowskiej i pozostałych laureatów nagrody niesienie pomocy bliźniemu, troska o wartościowe życie od poczęcia do naturalnej śmierci.

Tego samego dnia, gdy w Zielonej Górze przyznawano nagrody-statuetki " Człowiek Człowiekowi", w Warszawie dekorowano kolejnego laureata Orderu Uśmiechu. W tym roku dzieci nagrodziły Ryszarda Rynkowskiego za zaangażowanie w niesienie pomocy chorym dzieciom, za bezpłatne udziały w wielu koncertach charytatywnych, za wspieranie organizacji niosących pomoc najmłodszym. Po złożeniu przysięgi na wierność dotychczasowym działaniom i odebraniu odznaczenia, R. Rynkowski powiedział, że źle się dzieje, że za to, co kiedyś było normą, za pomaganie dzieciom, teraz dostaje się nagrodę.

Warto przypomnieć, że wcześniej Orderem Uśmiechu polskie dzieci nagrodziły także Jana Pawła II i Astrid Lindgren, zmarłą niedawno autorkę Dzieci z Bullerbyn i Pippi Laangstrump.

Póki tacy ludzie jak H. Witkowska i R. Rynkowski chodzić będą po tym świecie, spokojna jestem o ostateczny wynik walki dobra ze złem. Choć zło lubi się panoszyć, głośno krzyczeć i dorzucać do czego tylko się da swoje trzy grosze, nie ma szans z dobrem, które spokojnie, dyskretnie i na stałe zadamawia się w ludzkich sercach, nie od czasu do czasu, nie dlatego że o nim mówią, ale jako zwyczajność, normalność, po prostu jako sposób życia. Świadczą o tym spontaniczne deklaracje laureatów nagród, w których zapewniali o zdwojeniu swoich sił na rzecz potrzebujących pomocy.