Reklama

Świętość Uśmiechnięta

Niedziela małopolska 13/2010

Śmierć najstarszego w Polsce dominikanina, 97-letniego o. Joachima Badeniego poruszyła cały kraj. Fora internetowe zapełniły się wpisami - w dużej mierze zapewnieniami o modlitwie za Zmarłego. Wciąż wypowiadają się osoby, którym dane było poznać osobiście o. Joachima, ale także ci, którzy znali zakonnika jedynie z opublikowanych wywiadów, książek czy anegdot.

Arystokrata

O. Joachim Badeni urodził się w 1912 r. w Brukseli. Był synem Ludwika Badeniego, radcy poselstwa austriackiego oraz szwedzkiej arystokratki Alicji Ancarcrona, która po śmierci męża ponownie wyszła za mąż za arcyksięcia Karola Olbrachta Habsburga. Imię Kazimierz, którym późniejszy zakonnik został ochrzczony, otrzymał po swoim dziadku, Kazimierzu Badenim, który w latach 1895-97 był premierem Austro-Węgier.
Młody arystokrata studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Podczas II wojny światowej przedostał się do Rumunii, a stamtąd do Francji, gdzie służył w 3. Kompanii Strzeleckiej, potem zaś zaciągnął się do Strzelców Podhalańskich. Brał udział w bitwie pod Narwikiem, pełnił także funkcję sekretarza w misji polskiej na Gibraltarze. Do Zakonu Dominikanów wstąpił przebywając w Anglii. Śluby wieczyste złożył w 1948 r., a jako zakonnik przyjął imię ojca Matki Najświętszej, której był wielkim czcicielem. Święcenia kapłańskie otrzymał 25 czerwca 1950 r.

Z Niepokalaną

Z Matką Bożą wiąże się pewne ważne wydarzenie w życiu o. Joachima. Jak wspominał w wywiadach, jego powołanie zostało mu wyraźnie potwierdzone przez Matkę Bożą. Jako młodzieniec prowadził dość hulaszczy tryb życia, wierzył w Boga, chodził co niedziela do kościoła, ale nie było w tym głębokiej wiary. 2 lata przed wojną, kiedy przebywał we Lwowie, idąc do nocnego lokalu, przechodził obok figury Matki Bożej z Lourdes. Wtedy - jak sam wspominał w autobiografii - Matka Boża położyła mu rękę na plecach. Wyraźnie odczuł to jako znak, że ma dokądś się udać. W ten sposób trafił do kościoła dominikanów we Lwowie. O. Badeniemu bardzo podobał się dominikański habit i chciał w takim chodzić na co dzień. Początkowo myślał o zostaniu tercjarzem, jednak dominikanin, z którym rozmawiał powiedział mu, że członkowie Trzeciego Zakonu w habicie chowani są tylko w trumnie. Doświadczywszy wizji, że Chrystus go woła, uznał, że w pełnej wolności chce iść za Nim. Plany te nieco pokrzyżowała wojna - jednak Bóg miał swój plan względem młodego arystokraty. Po wojnie został zakonnikiem i kapłanem.

Reklama

Człowiek-legenda

O. Joachima Badeniego otaczała legenda wspaniałego kapłana, kaznodziei, człowieka wielkiej radości i młodego duchem. Po Krakowie krążyło powiedzenie „Tylko Badeni dobrze cię ożeni” - zakonnik znany był bowiem z dobrego kojarzenia par. Zawsze serdecznie usposobiony do płci pięknej, wielbiciel „Władcy Pierścieni” Tolkiena. Jako sędziwy już człowiek - był autorem i współautorem wielu bestsellerów, m.in.: „Kobieta boska tajemnica”, „Fotel z widokiem na pole”, a także „Śmierć? Każdemu polecam!”. Najnowsza publikacja - „O kapłaństwie, celibacie i małżeństwie z rozsądku” otrzymała nominację do tegorocznej edycji Nagrody im. ks. Józefa Tischnera.
Dominikanin był także współtwórcą słynnej krakowskiej „Beczki” oraz opiekunem duchowym Ruchu Odnowy w Duchu Świętym, który w latach 70. przybył do Polski.

Egzekwie

W pogrzebie zmarłego Zakonnika, który odbył się 15 marca, uczestniczyło mnóstwo ludzi - współbracia w zakonie i kapłaństwie, studenci zakonni i świeccy, wielu jego przyjaciół, ale także i nieznajomi, których świadectwo życia o. Joachima oraz posługa kapłańska pociągnęły ku Panu Bogu. Mszy św. pogrzebowej przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz, zaś uroczystościom pogrzebowym na Cmentarzu Rakowickim kard. Franciszek Macharski. W uroczystościach wzięły udział także siostra o. Joachima, Maria Krystyna Habsburg oraz bratanica Marie Christine Habsburg. Bazylika Świętej Trójcy wypełniła się białymi różami, które przynieśli ze sobą wierni uczestniczący w ostatniej drodze o. Joachima.

„Exempla trahunt…”

O. Joachim jako duszpasterz w Poznaniu, Wrocławiu oraz Krakowie wychował kilka pokoleń studentów i kleryków - nie tylko przez bezpośrednie duszpasterstwo czy bycie wychowawcą młodych braci, ale przede wszystkim przez dobre słowo, świadectwo życia i niezwykłą charyzmę. O. Jan Andrzej Kłoczowski, który wygłosił homilię pogrzebową, nazwał Zmarłego „mędrcem”. Wspominał niezwykłe poczucie humoru zakonnika. Przytoczył także ich rozmowę, gdy w czasie trwania kapituły prowincjalnej o. Badeni ofiarował swoje cierpienia w intencji dobrych owoców tego zgromadzenia. Później podzielił się ze współbratem swoim snem, w którym przyśniło mu się, że to on został wybrany prowincjałem. Dopowiedział jednak ze zwykłą sobie radością, że zrezygnował ze względu na wiek. Także przełożony polskiej prowincji dominikanów, o. Krzysztof Popławski OP podkreślił niezwykłe poczucie humoru o. Badeniego oraz „absolutnie cudowny dystans do samego siebie”.
- W ojcu Badenim młodzi odnajdywali odpowiedź na nurtujące ich zasadnicze pytania o sens życia, o wybór właściwej drogi. Zmarły pozostawia po sobie pamięć utrwaloną w ludzkich sercach i na kartach ksiąg - mówił kard. Stanisław Dziwisz.

Reklama

Mnich o mnichu

Przyjaciel o. Joachima, o. Leon Knabit OSB, z którym wspólnie wydali książkę „Sekrety mnichów…”, napisał na swoim blogu: „Wspomnienie należy się św. pamięci Ojcu Joachimowi Badeniemu, prawdziwemu Człowiekowi, któremu tysiące młodych i starszych zawdzięcza solidną formację duchową. Ufam, że jest w radości Światła wiecznego”.
„Teraz w niebie, gdzie Zbawieni mieszka także i Badeni”, to jeden z wpisów na dominikańskim forum internetowym. Wiele osobistych podziękowań i wzruszających wspomnień anonimowych osób pewnie wciąż będzie umieszczanych na forach, wypowiadanych w dyskusjach, w mediach. Niewątpliwie o. Joachim Badeni był i nadal pozostaje autorytetem. Jego głębokie myśli osadzone w prostocie bycia, radość życia, bez której nie istnieją wspomnienia o nim, pozostaną w ludzkich sercach. Wiele mądrych słów zostało utrwalonych na kartach jego książek.
W imieniu wszystkich znających i nieznających Cię, Ojcze Joachimie, dziękuję! Byłeś świadkiem Chrystusa i wierzymy, że spotkałeś się z Nim twarzą w twarz. Nie mogę sobie odmówić przytoczenia jeszcze jednej wypowiedzi Asi, jednej z internautek: „…Dziękując, modląc się za Ciebie ufam, że już pijesz rajską Coca-colę w niebie…”.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Święcenie pokarmów

Kościół ustanowił sakramentalia, czyli „święte znaki, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają skutki, przede wszystkim duchowe. Sakramentalia nie udzielają łaski Ducha Świętego na sposób sakramentalny, lecz przez modlitwę Kościoła uzdalniają do przyjęcia łaski i dysponują do współpracy z nią. Wśród sakramentaliów znajdują się najpierw błogosławieństwa (osób, posiłków, przedmiotów, miejsc). Każde błogosławieństwo jest uwielbieniem Boga i modlitwą o Jego dary” (KKK 1667-1671). Modlitwa i błogosławienie pokarmów znane jest już w Starym Testamencie, czyni to także Jezus: „On tymczasem wziął pięć chlebów i dwie ryby, podniósł wzrok ku niebu, pobłogosławił je, połamał i dawał uczniom, aby rozdawali ludziom” (Łk 9, 16).

W ciągu roku liturgicznego Kościół poświęca różne przedmioty: zioła, pierwociny zbóż, kwiaty i pokarmy. Natomiast w Wielką Sobotę poświęca się tylko pokarmy, które wierni nazywają Paschą. Dlaczego w Wielką Sobotę? Był to dzień, kiedy Ciało Jezusowe spoczywało w grobie oczekując na zmartwychwstanie. Wydarzenia, jakie dokonały się od Wielkiego Czwartku do Niedzieli Wielkanocnej zostały przez Boga zapowiedziane w Starym Testamencie. Ojciec Niebieski przez Mojżesza polecił Izraelitom zabicie baranka, którego powinna spożyć cała rodzina. Jest on archetypem Jezusa Chrystusa. Krew tego baranka ocaliła Izraelitów przed śmiercią i przyczyniła się do wyjścia z niewoli egipskiej do wolności. W Wielki Piątek na krzyżu umiera Baranek Boży, którego krew wyzwala ludzkość z niewoli szatana. Wyjście z niewoli dla narodu wybranego to właśnie Pascha. Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa to nasza Pascha. Jej symbolem jest baranek, w niektórych krajach wschodu chrześcijanie na Wielkanoc zabijali baranki, aby w ten sposób upamiętnić i głębiej przeżyć te najważniejsze wydarzenia zbawcze. Dziś pozostał już tylko baranek z cukru lub z ciasta, oraz pokarmy: mięso, chleb, jajko, ser, sól, chrzan i in.

W liturgii świętowanie Paschy - Wielkanocy rozpoczyna się już w Wielką Sobotę, a święcenie pokarmów to jeden z gestów, który przypomina o najważniejszym dla ludzkości wydarzeniu, o zmartwychwstaniu Jezusa. Pierwsza modlitwa poświęcenia pokarmów prowadzi nas do Wieczernika, a także do spotkania ze Zmartwychwstałym: „Panie Jezu Chryste, Ty w dzień przed męką i śmiercią kazałeś uczniom przygotować paschalną wieczerzę, w dzień Zmartwychwstania przyjąłeś zaproszenie dwóch uczniów i zasiadłeś z nimi do stołu, a późnym wieczorem przyszedłeś do Apostołów, aby spożyć wraz z nimi posiłek; prosimy Cię, daj nam z wiarą przeżywać Twoją obecność między nami podczas świątecznego posiłku, w dzień Twojego zwycięstwa, abyśmy mogli się radować z udziału w Twoim życiu i zmartwychwstaniu”.

Następna modlitwa, to poświęcenie chleba, który w tradycji chrześcijańskiej jest najważniejszym z symboli, ponieważ przedstawia Ciało Chrystusa, ale jest on także pamiątką nakarmienia ludu na pustyni. Potem święci się mięso i różne wędliny, które są jakby echem dawnego baranka i w pewien sposób go zastępują. „Baranku Boży, który zwyciężyłeś zło i obmyłeś świat z grzechów, pobłogosław to mięso, wędliny i wszelkie pokarmy, które będziemy jedli na pamiątkę Baranka paschalnego i świątecznych potraw, które Ty spożyłeś z Apostołami na Ostatniej Wieczerzy”.

Trudno sobie dziś wyobrazić święta Wielkanocy bez święconego jajka, którym po Rezurekcji dzielimy się w gronie rodziny i najbliższych. Dla chrześcijan jajko to także symbol Paschy. Jajko to twarda skorupa okrywająca powstające życie, które musi przebić się przez tę skorupę. Widać w tym podobieństwo do zmartwychwstania Jezusa, który musi przebić skorupę - grobową skałę, aby żywy, wspaniały, przemieniony wyjść na świat. Jest ono dlatego symbolem odradzającego się życia i zwycięstwa nad śmiercią. „Chryste, życie i zmartwychwstanie nasze, pobłogosław te jajka, znak nowego życia, abyśmy dzieląc się nimi w gronie rodziny, bliskich i gości, mogli się także dzielić wzajemnie radością z tego, że jesteś z nami. Daj nam wszystkim dojść do wiecznej uczty Twojej, tam, gdzie Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków” (Agenda Liturgiczna).

Do świątecznego koszyczka wkłada się jeszcze ser, sól, chrzan, ciasto, czasem słodycze. Te produkty są jakby uzupełnieniem właściwej święconki. Ser pochodzi od zwierząt i w tym poświęceniu jest prośba ludu, aby Chrystus zmartwychwstały chronił od chorób ludzi i zwierzęta. Sól to życiodajny minerał, od którego zależy smak potraw i ich konserwacja. Pokarmy, które spożywamy są w smaku różnorakie: słodkie, gorzkie, pikantne i słone. Życie ludzkie jest także różnorakie i nie składa się tylko z chwil przyjemnych. Jak sól dla pokarmu, tak cierpienie nadaje ludziom smak życia. Jest jeszcze ciasto, to też chleb, a więc nie ma specjalnej symboliki, ale jest ono ważnym elementem w liturgii Kościołów wschodnich. Artos („kwaśny chleb” - grek.) - chleb, poświęcany podczas nocy Paschalnej. Przez cały tydzień paschalny artos - symbol Zmartwychwstania Chrystusa - przebywa na pulpicie naprzeciwko Carskich Wrót ołtarza i codziennie wynoszony jest na wielkanocne procesje. W Wielkanocną Sobotę ze szczególną modlitwą jest on dzielony i rozdawany wiernym. Narodowa pobożność przyswoiła dla artosu i krieszczeńskiej świętej wody znaczenie jako zamienników Świętych Darów dla ludzi umierających, nie mogących przyjąć Komunii św. W Kościołach wschodnich podobnie jak u nas w Wielką Sobotę poświęca się pokarmy, pisze pisanki czy raczej malowane na czerwono jajka zwane kraszankami (za: „Święty chleb - Prawosławny elementarz”).

CZYTAJ DALEJ

Prośba Diecezjalnej Grupy Modlitewnej św. Ojca Pio

2020-04-07 22:10

[ TEMATY ]

Diecezjalna Grupa Modlitewna św. Ojca Pio

Diecezjalna Grupa Modlitewna św. Ojca Pio w Zielonej Górze

Diecezjalna Grupa Modlitewna św. Ojca Pio w Zielonej Górze prosi o pomoc. Aby transmitować "na żywo" poprzez kanał YouTube wszystkie modlitewne wydarzenia potrzebuje 1000 subskrypcji.

Grupę można wspomóc klikając w link m.youtube.com/watch?v=RUSFVgl8xvc

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję