Reklama

Biznesplan z Duchem Świętym

Agnieszka Konik-Korn
Edycja małopolska 22/2010

Spotykają się raz w tygodniu w kaplicy Matki Bożej Ostrobramskiej w kolegiacie św. Anny w Krakowie. Na poranną Mszę św. o 7.30 we wtorek przychodzi zazwyczaj kilkanaście osób. Młodzi i starsi, studenci i profesorowie, osoby związane z różnymi grupami i ruchami kościelnymi. Łączy ich Eucharystia, modlitwa Jutrznią brewiarzową, później skromny posiłek. A wszystko zaczęło się sześć lat temu w Jaworznie...

Od kazania do działania

- Sześć lat temu w Jaworznie - Szczakowej ks. dr Lucjan Bielas głosił kazanie - opowiada dr Jerzy Kołodziej, przedsiębiorca, jeden z inicjatorów grupy. - Był to czas pogłębiającego się bezrobocia i kazanie dotyczyło właśnie tych kwestii.
- Mówiłem wówczas, że mimo wszystko możliwości pracy istnieją, a problem z jej brakiem tak naprawdę tkwi w głowach pracodawców i pracobiorców - wspomina ks. Lucjan. - Po Mszy św. przed kościołem zebrała się grupka osób, z którymi zaczęliśmy rozmawiać. Wtedy pan Jerzy powiedział, że zgadza się z tym, co powiedziałem podczas kazania, i zaproponował: „Proszę księdza, róbmy coś”. To było niezwykłe - komuś chciało się coś zrobić! Najpierw narodził się pomysł na stworzenie programu przełamywania barier w myśleniu, które w przypadku pracodawców powodują błędy w organizacji zatrudnienia. Pracowników zaś blokują przed próbami poszukiwania godziwego zarobku. Dzięki Jerzemu Kołodziejowi, posiadającemu bogate doświadczenie w biznesie międzynarodowym, udało nam się stworzyć swoisty kurs, który pomaga osobom borykającym się z problemami bezrobocia. Drugim, równoległym obliczem kursu jest ukierunkowanie na pracę na zasadach ewangelicznych. Utworzenie przestrzeni współpracy z Panem Bogiem na płaszczyźnie życia zawodowego. Niedługo potem odwiedził nas amerykański ksiądz John Paul Klein, oblat NMP, którego poznałem, przebywając na studiach w Wiedniu. Opowiedzieliśmy mu wówczas o naszych spotkaniach. Ów kapłan podzielił się doświadczeniem prowadzenia podobnych spotkań w Bostonie, gdzie ok. 30 ludzi biznesu w każdy czwartek rano spotykało się na wspólnej Eucharystii, po której zapraszano jakąś osobę z referatem na konkretny temat. Postanowiliśmy spróbować realizować ten pomysł u nas - opowiada kapłan. - Jesteśmy już przyzwyczajeni do tego, że na Msze św. poranne przychodzą najczęściej same starsze panie, natomiast raczej trudno jest uświadczyć młodych mężczyzn. Dziś na porannych Mszach św. w Jaworznie i Krakowie gromadzą się ludzie w sile wieku, którzy piastują różne odpowiedzialne stanowiska, studenci i profesorowie, pracownicy i pracodawcy, biznesmeni i ci, którzy są na etapie poszukiwania pracy. Wspólna Eucharystia łączy przeciwległe bieguny i sprawia, że osoby te mogą rozumieć się lepiej i dogłębniej.

Jak trafili do Krakowa?

- Przez pół roku kilka osób przyjeżdżało do nas z Krakowa i prosiło, by i tam zorganizować takie spotkania - mówi Jerzy Kołodziej. - Podstawowym problemem było jednak miejsce, w którym moglibyśmy się spotykać. - Z inicjatywą wyszedł proboszcz kolegiaty św. Anny ks. inf. Władysław Gasidło, który zezwolił na odprawianie Mszy św. w kaplicy Matki Bożej Ostrobramskiej, natomiast Bratnia Pomoc Akademicka św. Jana z Kęt udostępniła naszej grupce Stubę św. Jana z Kęt - kawiarenkę, znajdującą się przy kościele - dopowiada ks. Bielas. - Krakowskie spotkania zaczęły odbywać się we wtorki rano, zaś sama grupka przyjęła nazwę Grupy św. Anny.

Reklama

Trzy filary

Te dwie wspólnoty - krakowska i jaworznicka są zadziwiające - mówi z zadumą p. Jerzy. - Nie da się ich ująć w definicję wspólnoty zgodnie z jakimiś konkretnymi klasyfikacjami, bo nie zostały zainicjowane jako wspólnoty. Okazuje się, że to, co łączy tych ludzi, jest spoiwem silniejszym od regulaminów lub idei, które można by im przypisać. Uwzględniłbym trzy rzeczy, które łączą te grupy. Jako pierwszą powinienem wymienić Eucharystię, ale świadomie wymienię tu regularność. Można powiedzieć jeszcze inaczej - że każdy z uczestników spotkań ma okazję regularnie uczestniczyć w Eucharystii. Oczywiście, może to robić każdego innego dnia, ale na pewno nie ma okazji regularnego spotykania na tej Eucharystii tych samych osób. Ta stałość daje poczucie bezpieczeństwa. A Eucharystia jeszcze to poczucie pogłębia. Uczestnicy spotkań nawet nie muszą deklarować swojej obecności - nikt do tego nie zmusza. Eucharystia połączona jest z psalmami Jutrzni brewiarzowej. Przychodzą do nas różne osoby i mówią, że te poranne spotkania sprawiają, że cały ich dzień kształtuje się inaczej - bo tworzony jest w oparciu o spotkanie przy ołtarzu, który ustawia dzień w innym świetle - w świetle wiary. Trzecim elementem łączącym uczestników spotkań jest posiłek przygotowywany przez samych uczestników, którzy dobrowolnie podejmują się tego zadania. Posiłek skupia wokół wspólnego stołu. I okazuje się, że bez regulaminu, bez jakiegoś ogólnego motta, wokół tych trzech elementów: regularności, Eucharystii połączonej z Jutrznią i wspólnego posiłku - ludzie czują się bezpieczni, zaczynają odkrywać jedność między sobą. To spoiwo jest bardzo naturalne, nie jest sztucznie podtrzymywane. Żeby coś mogło się stale odbywać, to osoby, które biorą za to odpowiedzialność, muszą być odpowiedzialne. Taką osobą w naszej grupie jest ksiądz, dzięki któremu możemy gromadzić się na Eucharystii. Elementem organizacyjnym, który wydaje mi się ważny, jest sposób przygotowania śniadania. Istnieje pewien sprawdzony mechanizm - każdy, kto ma ochotę, dobrowolnie podejmuje się jego przygotowania. - W Krakowie jakiś czas temu stałe przygotowywanie śniadań zaproponowały trzy panie - mówi ks. Lucjan. - Przedstawicielki trzypokoleniowej rodziny. Pani Elżbieta z córką Anną i wnuczką Martą to osoby, na które zawsze można liczyć.

Po ludzku i po Bożemu

- Tu mieszają się dwie rzeczywistości - analizuje ks. Lucjan - zwykła, ludzka, regularna organizacja, dająca poczucie bezpieczeństwa, z tym, co pochodzi od Ducha Świętego, a co wywodzi się z Eucharystii. - Jeden z uczestników mówił, że te Jutrznie są dla niego ważne dlatego, że nie wyobraża sobie, by nie przystąpić wtedy do Komunii św., a żeby przystąpić, musi wcześniej o to zadbać. I to go niezwykle dyscyplinuje. To jeden z elementów, które pomagają ludziom funkcjonować, które dodają swoistej świeżości przeżywania Eucharystii, także przez cały tydzień.
- Trwali na łamaniu Chleba, trwali w nauce Apostołów, trwali na modlitwie i trwali we wspólnocie - mówi ks. Lucjan Bielas. - To są wzorce, o których mowa w Dziejach Apostolskich (por. 2, 42) - wtedy zostały wypracowane i trwają po dzień dzisiejszy, sprawdzając się. Ten element trwania jest niesłychanie ważny - jest przeciwny postawie doskakiwania od czasu do czasu. Trwanie zależy od naszej silnej woli. To nie jest tak, że tylko trwanie księdza jest ważne. Tego nie zainicjował ksiądz. Gdybym ja sam to zainicjował, zorganizował, to prawdopodobnie zostałbym sam z tym pomysłem. Trwanie grupy podtrzymują wszyscy jej członkowie. Nieoceniony jest p. Jerzy, niekwestionowany autorytet w świecie działania biznesowego - a taka współpraca między księdzem a człowiekiem biznesu może przynieść bardzo ciekawe efekty.

Fermentujące myśli

Bez Ducha Świętego, bez Pana Boga nie da się nic zrobić. - W tych spotkaniach ważne jest, że odbywają się rano, wtedy umysł jest wypoczęty - mówi Jerzy Kołodziej. - To takie pozytywne otwarcie dnia, nie poprzez manipulację czy recytację mantr, ale poprzez uczestnictwo w Eucharystii. - Przez to stajemy się świadkami śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa - to dopełnienie naszych ludzkich sił samym Panem Bogiem - dopowiada ks. Lucjan. - To także ubogacenie się Słowem Bożym - nie tylko poprzez samo czytanie Ewangelii, ale poprzez rozmowę o niej w czasie wspólnego posiłku. Nie ma tu mowy o polityce czy biznesie, tylko jest dotknięcie Ewangelii i przełożenie jej na naszą sytuację życiową. Okazuje się, że osoby, które na początku mają kłopot ze zwerbalizowaniem swoich myśli i mówieniem o Ewangelii, z czasem przełamują się. Podczas tych spotkań nie wchodzimy sobie w słowo, by ta wypowiedź była pełna. - Dla mnie jako księdza - ta systematyka wsłuchiwania się w odbiór Ewangelii przez osoby świeckie jest niezwykle istotna. Trzeba podkreślić, że są to rozmowy niedokończone - spotkanie po Eucharystii jest krótkie, trwa zaledwie pół godziny. Otwarcie pewnych tematów, rozpalenie pewnych myśli w ciągu dnia fermentuje jednak dalej - i to jest bardzo istotne. Tu nie ma duszpasterstwa jakiejś określonej grupy ludzi. Tu spotykają się osoby, które często należą do jakichś innych grup formacyjnych czy duszpasterstw. To także osoby aktywne zawodowo i społecznie.

Przemiana bez rewolucji

- Spotkanie, w którego centrum stoi Eucharystia, daje możliwość głębszego zrozumienia się - kończy p. Jerzy. - Łączy osoby, które na początku nieraz nawet nie chciały ze sobą rozmawiać. Eucharystia niezauważalnie, bez rewolucji, przemienia serca i daje siłę do dalszego życia Ewangelią na wszystkich jego płaszczyznach - w sferze społecznej, rodzinnej, religijnej i zawodowej.
Zarówno grupa jaworznicka, jak i krakowska Grupa św. Anny powstały dzięki poszukiwaniu wspólnego celu i pragnieniu realizowania go z Panem Bogiem. Ta prosta recepta daje nadzieję każdemu, kto ma jakiś pomysł, że z pomocą Ducha Świętego dobre zamierzenia można z sukcesem realizować.

Abp Jędraszewski przekazał relikwie św. Faustyny węgierskiej parafii

2019-08-17 18:55

bp ak / Ruzsa (KAI)

- Święta Faustyna zastanawiała się nad Chrystusem, wchodziła w głębię Jego cierpienia, które przyjął dla naszego zbawienia. - mówił arcybiskup Marek Jędraszewski w miejscowości Ruzsa na Węgrzech, gdzie brał udział w uroczystościach umieszczenia relikwii św. Siostry Faustyny. Eucharystię, sprawowaną przy ołtarzu polowym, poprzedziła Koronka do Bożego Miłosierdzia.

W homilii, metropolita przywołał historię proroka Jeremiasza, który napominał Izraelitów, aby słuchali Boga. Przywódcy wojsk, broniących wtedy Jerozolimę, uważali, że słowa proroka obniżają morale żołnierzy i postanowili go zgładzić. Jeremiasz został ocalony przez kuszyckiego króla Ebedmeleka.

– Minęły wieki. Na ziemię palestyńską zstąpił Boży Syn, rodząc się z przeczystego łona Najświętszej Dziewicy – Jezus Chrystus. Głosił prawdę o Bogu, który jest miłością i który chce zbawić wszystkich. Izraelici czekali na przyjście Mesjasza, ale kiedy przyszedł – został odrzucony nawet przez swoich bliskich z Nazaretu.

Arcybiskup zaznaczył, że Chrystus do końca realizował Boży zamysł, przynosząc ziemi ogień miłosiernej miłości: „Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął”. Podkreślił, że obowiązkiem Chrystusowych uczniów jest odkrywanie głębi Bożego miłosierdzia, które Zbawiciel przyniósł światu za cenę swojego cierpienia. Przypomniał, że na początku XX wieku urodziła się Helena Kowalska – św. Siostra Faustyna.

– 7 lat temu zostałem powołany na urząd metropolity łódzkiego – tam, gdzie zaczęło się dzieło Siostry Faustyny. Natomiast, dwa i pół roku temu, Ojciec Święty powołał mnie do Krakowa – tam, gdzie skończyło się jej dzieło. Czuję się szczególnie powołany, aby być świadkiem tajemnicy Bożego Miłosierdzia, objawionej przez św. Siostrę Faustynę.

W 1924 roku Pan Jezus po raz pierwszy ukazał się Siostrze Faustynie: „W pewnej chwili byłam z jedną sióstr na balu. Kiedy się wszyscy najlepiej bawili, dusza moja doznawała wewnętrznych udręczeń. W chwili, kiedy zaczęłam tańczy, nagle ujrzałam Jezusa obok, Jezusa umęczonego, obnażonego z szat, okrytego całego ranami, którymi powiedział te słowa: dokąd cię będę cierpiał i dokąd mnie zwodzić będziesz? W tej chwili umilkła wdzięczna muzyka, znikło sprzed oczu moich towarzystwo, w którym się znajdowałam, pozostał Jezus i ja”. Po tym wydarzeniu, Faustyna pobiegła do najbliższego kościoła, prosząc Boga o rozeznanie. Usłyszała, że ma wstąpić do klasztoru. 12 lat później, będąc w Krakowie, we wrześniu 1936 roku, Pan Jezus prosił ją, aby odmawiała koronkę: „W pewnej chwili, kiedy przechodziłam korytarzem do kuchni, usłyszałam w duszy te słowa: odmawiaj nieustannie tę koronkę, której cię nauczyłem. Ktokolwiek będzie ją odmawiał, dostąpi wielkiego miłosierdzia w godzinę śmierci. Kapłani będą podawać grzesznikom, jako ostatnią deskę ratunku.”

– Te zapiski z jej „Dzienniczka” stanowią szczególny testament także dla nas, a jednocześnie świadectwo tego, jak blisko związana była z bogatym w miłosierdzie Jezusem.

Arcybiskup zacytował słowa ostatniej modlitwy Siostry Faustyny: „Niechaj łaska Twoja, która spływa na mnie z litościwego Serca Twego umocni mnie do walki i cierpień, bym pozostała Ci wierna, a choć taką nędzą jestem, nie lękam się Ciebie, bo znam dobrze miłosierdzie Twoje. Nic mnie nie odstraszy od Ciebie Boże, bo wszystko jest mniejsze nad poznanie moje – widzę to jasno.”

– W świetle jej świadectwa o Chrystusie zmartwychwstałym, który umierając na krzyżu okazał nam ogrom swojego miłosierdzia, jeszcze głębiej wczytujemy się w słowa Listu do Hebrajczyków: „Zastanawiajcie się więc nad Tym, który ze strony grzeszników taką wielką wycierpiał wrogość przeciw sobie, abyście nie ustawali, zła mani na duchu”. Jesteśmy w czasie wielkich zmagań o chrześcijańską Europę. Te zmagania każą nam umacniać siebie, wpatrywać się w Chrystusa miłosiernego i nie pozwolić, byśmy dali się złamać na duchu.

Metropolita wyjaśnił, że ocalenie Europy jest możliwe, jeśli wierni będą głosić prawdę o miłosierdziu Bożym, czyli odpowiadać miłością na miłość Boga i modlić się za tych, którzy jej nie rozumieją.

– Europa, aby przetrwać i ocalić się potrzebuje Bożego miłosierdzia, którego musimy być świadkami. Prośmy św. Faustynę, Sekretarkę Bożego Miłosierdzia, aby upraszała nam u Pana Boga tę łaskę, abyśmy, mówiąc o Bogu, ukazywali wszystkim, jak bezgraniczne jest Jego miłosierdzie i jak każdy ma szansę, by do Niego powrócić i na nowo stać się Jego pełnym ufności dzieckiem. Święta Faustyno, módl się za nami!

Attila Tanács, inicjator i organizator wydarzenia, przyznał, że niezwykłą inspiracją jest dla niego Jan Paweł II. Wspominał, że kiedy w młodości był ministrantem, głową Kościoła został Jan Paweł II.

– Udało mi się już wprowadzić do tej świątyni relikwie Jana Pawła II. Jadąc do Krakowa, coraz bardziej otwieraliśmy się na Boże Miłosierdzie. Dzięki Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, otrzymaliśmy relikwie św. Siostry Faustyny. Pragniemy szerzyć kult Bożego miłosierdzia.

Siostra Jadwiga ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, pierwsza Węgierka w tym zakonie, dodała, że prawda o miłosiernym Bogu powinna dotrzeć do każdego człowieka. Przypomniała, że na węgierskiej ziemi jest znacznie mniej katolików niż w Polsce, a wielu wiernych nie ma nawet możliwości uczestnictwa w niedzielnej Mszy świętej.

Proboszcz wawelskiej katedry, ks. Zdzisław Sochacki, zauważył, że do Krakowa przybywa coraz więcej węgierskich pielgrzymów.

– Ks. Zoltán Negyela proboszcz miejscowości Ruzsa, przyjechał na Wawel z zaproszeniem, aby z tego miejsca, gdzie Jan Paweł II dorastał do świętości, przekazać to, co jest najważniejsze w jego przesłaniu. Parafia otrzymała już relikwie Jana Pawła II, które przypominają o bardzo ważnej idei – o miłosierdziu. Jan Paweł II i Siostra Faustyna do Apostołowie Miłosierdzia.

Ks. prałat powiedział, że przed głównymi uroczystościami odbyło się spotkanie w Centrum Przyjaźni im. Karola Wojtyły. Placówka zajmuje się działalnością charytatywną i pomaga ubogim i zagubionym. Otwarto w niej również wystawę związaną z 100-rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości. Wyraził również radość, że na Węgry przyjechał arcybiskup Marek Jędraszewski, który jest niestrudzonym głosicielem Bożego Miłosierdzia.

– Byłem zaskoczony, że wydaje się tu tyle posiłków. Setka ludzi przychodzi tutaj po pomoc i duchowe wsparcie. Podziwiam tę parafialną wspólnotę za to, że trafnie odczytała myśl Jana Pawła II.

Ks. Zoltán Negyela, zaznaczył, że jest dumny z faktu obecności w jego parafii krakowskiego metropolity. Nadmienił, że od sierpnia w świątyni znajdują się już relikwie krwi św. Jana Pawła II. Wspomniał, że niedawno przytrafił mu się wypadek samochodowy. Usłyszał wtedy głos: „Trzymaj prosto kierownicę, módl się, a będziesz ocalony”.

– Czułem, że przemawia do mnie Jezus Miłosierny. Niedługo potem umieściliśmy w kościele relikwie św. Jana Pawła II i mieliśmy już nadzieję, że będzie u nas również św. Siostra Faustyna. Kiedy pojechaliśmy po jej relikwie do Krakowa, postanowiliśmy, że zaprosimy do nas również metropolitę. Zawierzyliśmy tę sprawę św. Faustynie (…) Ks. arcybiskup po krótkiej rozmowie wyjął swój kalendarz i wpisał datę.

Ks. proboszcz wyjaśnił, że na Węgrzech jest już kilka miejsc, gdzie znajdują się relikwie Jana Pawła II i Siostry Faustyny. Ich kult się coraz bardziej rozszerza. Dodał, że postanowił utworzyć specjalne porozumienie pomiędzy ośrodkami, aby szerzyć i propagować kult tych polskich świętych.

– W ten sposób możemy głębiej poznać bogactwo Boże, umacniając się wiarą innych i dostrzegać jedność w różnicach (…) W całej parafii czujemy orędownictwo św. Siostry Faustyny. W każdą niedzielę odmawiamy Koronkę. Mamy nadzieję, że ten wspaniały początek nie będzie miał końca.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zmarł Jacques Diouf, długoletni dyrektor generalny FAO

2019-08-18 17:52

pb (KAI/africanews) / Dakar

W wieku 81 lat zmarł 17 sierpnia Jacques Diouf, długoletni (1994-2011) dyrektor generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO). Gościł w rzymskiej siedzibie tej organizacji papieży Jana Pawła II i Benedykta XVI. Choć był muzułmaninem, przemawiał na II Zgromadzeniu Specjalnym Synodu Biskupów dla Afryki, jaki odbył się w 2009 r. w Watykanie.

wikipedia.org
Jacques Diouf

Diouf był senegalskim dyplomatą, przedstawicielem swego kraju przy ONZ, a wcześniej m.in. sekretarzem stanu ds. badań naukowych w rządzie prezydenta Léopolda Sédara Senghora i deputowanym do parlamentu. Pracował też w Ośrodku Badań nad Rozwojem Międzynarodowym w Ottawie i w Banku Centralnym Afryki Zachodniej.

Przez trzy sześcioletnie kadencje stał na czele FAO, która pod jego kierownictwem zaczęła odwoływać się do sektora prywatnego i gwiazd popkultury w zbieraniu funduszy na działalność tej organizacji. Mówił, że nie może znieść widoku dziecka, któremu grozi śmierć z głodu. - Nie chcielibyśmy tego dla własnego dziecka, nie wiem więc dlaczego mielibyśmy godzić się na to w przypadku dzieci innych ludzi - przekonywał.

W 1996 r. gościł w siedzibie FAO św. Jana Pawła II, a 13 lat później jego następcę Benedykta XVI. W 2009 r. jako gość specjalny zabrał głos podczas II Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Afryki. Mówił, oczywiście, o walce głodem. Troszcząc się o zapewnienie wyżywienia każdemu mieszkańcowi globu, konieczne jest dostrzeżenie centralnego miejsca osoby ludzkiej - stwierdził Diouf. Jego zdaniem uwolnienie świata od klęski głodu wymaga woli politycznej. Istotną rolę w tych działaniach odgrywają też misjonarze, ofiarnie współpracujący z organizacjami pozarządowymi. Wskazał na zbieżność spojrzenia Kościoła katolickiego i islamu na konieczność racjonalnego zarządzania zasobami na podstawie strategii szanujących osobę. Podkreślił też znaczenie jakie dla sprawiedliwego podziału dóbr mają wskazania nauki społecznej Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem