Stargard Szczeciński, parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata

Parafia kolegiacka w Stargardzie ma niezwykłą historię dotyczącą nie tylko odbudowy tej największej na Pomorzu świątyni, ale także ze względu na postacie posługujących tutaj kapłanów. Pierwszym proboszczem parafii był ks. kan. Edmund Malich (1957-71), któremu przypadł w udziale trud odbudowy. Efekty pracy i ofiarność mobilizowały także wikariuszy: ks. Józefa Dulaka i ks. Zygmunta Kosteckiego, stargardzian, ale też parafian ze Zbąszynka, skąd przybył ks. Malich. Jak czytamy w kronice parafialnej: „Głównym motorem wszystkich działań i inicjatyw był ksiądz proboszcz «budowlaniec», który od razu bardzo szybko postawił na świeckich. Był zawsze i wszędzie z nimi i dla nich. Wybrany przez niego miejscowy Komitet Budowy Kościoła złożony był z kilkudziesięciu osób - z różnych środowisk, zawodów, urzędów, zakładów pracy tak miejscowych, jak i zamiejscowych. Poza tym pracowała tu kilkunastoosobowa Rada Parafialna, która pomagała ks. E. Malichowi w odbudowie, w ożywianiu działalności pasterskiej i świadczyła pomoc w administrowaniu dobrami parafialnymi”.
Kolejnym proboszczem był ks. Jan Gałecki (1971-74), który z tej parafii powołany został do biskupiej posługi w diecezji. Kapłańską drogę biskupa seniora prezentowaliśmy przy okazji 50. rocznicy święceń kapłańskich.
Od 16 marca 1974 r. do dnia dzisiejszego, a więc przez 36 lat, proboszczem parafii kolegiackiej jest ks. prał. Henryk Ozga - prepozyt Stargardzkiej Kapituły Kolegiackiej. Obszernie o postaci ks. Ozgi mogliśmy przeczytać na naszych łamach, gdy dwa lata temu obchodził złoty jubileusz kapłaństwa. Przypomnijmy tylko, że ten najdłużej piastujący urząd proboszcza kapłan świecenia prezbiteratu przyjął w Gorzowie Wlkp. w 1958 r. Pracował, jako wikariusz, w Międzyrzeczu Wielkopolskim, Słupsku, Szczecinie-Niebuszewie, Czerwieńsku Odrzańskim i Zielonej Górze. Potem został proboszczem w Ińsku, skąd przybył do Stargardu Szczecińskiego, gdzie podjął wiele działań na rzecz przywrócenia świetności stargardzkiej świątyni. Dzięki ofiarnej i wytrwałej pracy odnowiono wnętrze, odświeżając i uzupełniając polichromie o intensywnej kolorystyce, dokonano wymiany więźby dachowej i pokryć dachów, podjęto remont wieży. Pokryto ją blachą miedzianą, naprawiono pięć wieżyczek i sterczyny zdobiące budowlę. Otworzono także taras widokowy, a niedawno wykonano bezcenny remont generalny kaplicy Mariackiej.
Ksiądz Prałat w swym kapłańskim posługiwaniu bardzo oddany jest posłudze konfesjonału i formowaniu serc wiernych w licznych grupach duszpasterskich i modlitewnych. Niezwykle ważne miejsce znajduje w jego posługiwaniu troska o godne przygotowanie młodego pokolenia do zawarcia sakramentu małżeństwa.
W minionym roku posługę tej parafii pełnili także wikariusze: ks. Tomasz Pieczyński i ks. Przemysław Kryszczyński.

Gogolewo, parafia Matki Bożej Częstochowskiej

Wyjedźmy na chwilę poza Stargard Szczeciński, by przyjrzeć się życiu kapłańskiemu w parafiach otaczających to duże miasto. Najpierw odwiedzamy Gogolewo, położone na trasie do Chociwla. Początkowo duszpasterstwo, jak w większości miejscowości podstargardzkich, prowadzili tutaj Księża Chrystusowcy - najpierw ze Stargardu Szcz., a następnie ks. Edward Wowra z Marianowa. Samodzielną parafię erygowano 31 grudnia 1986 r. W jej skład weszły wspólnoty wyłączone z parafii Pęzino-Gogolewo i Dalewo, a z parafii Marianowo-Dzwonowo i Dalewo. Pierwszym proboszczem został ks. Władysław Jackowski (1986-89), którego odwiedzimy jeszcze w sąsiednim dekanacie w Stargardzie-Kluczewie. Po nim parafią administrowali ks. Wiesław Dyk (1989-90) i ks. Józef Szkwarek (1990-95).
25 kwietnia 1995 r. proboszczem został ks. Włodzimierz Koguciuk. Ks. Włodzimierz po święceniach pracował, jako wikariusz, w Łobzie, Nowogardzie w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, w Szczecinie w parafii Bożego Ciała i w sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Myśliborzu. Kapłaństwo ks. Włodzimierza nacechowane jest szczególnym akcentem rozmodlenia, skromności i pochylenia się nad wszystkimi ważnymi potrzebami duchowymi, jak i materialnymi swoich parafian, a także troska o stan znajdujących się na terenie parafii świątyń.

Krąpiel, parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego

Z Gogolewa swe kroki kierujemy do Krąpiela, kolejnej parafii tego dekanatu, położonej przy ruchliwej drodze nr 10 wiodącej do Bydgoszczy. To wspólnota z 27-letnią historią, choć warto wspomnieć, że tutejszy kościół został zniszczony z końcem działań wojennych. „Jako ruina - bez konstrukcji dachowej, z naruszonymi murami - przejęty został w 1974 r. przez parafię w Pęzinie. Jej ówczesny proboszcz ks. Władysław Jackowski podjął się w 1980 r. odbudowy świątyni. W dzieło odbudowy kościoła włączyli się mieszkańcy wsi, pomógł także kierownik PGR Jan Konieczny, użyczając niezbędnego sprzętu” - wspomina kronika parafialna.
Zrekonstruowany kościół został poświęcony przez bp. Jana Gałeckiego 10 kwietnia 1983 r. W niedługim czasie, bo 9 października 1983 r., erygowano w Krąpieli parafię. Pierwszym jej proboszczem został ks. Jerzy Węgrzyn, który pracował tutaj przez 7 lat. On to wybudował obszerną plebanię. Po nim posługiwał tutaj przez kolejnych 11 lat ks. Kazimierz Terlikowski.
Od 7 sierpnia 2001 r. proboszczem był ks. Robert Śnieg, którego odwiedzimy jeszcze w parafii Świętego Ducha w Stargardzie Szcz. Obecnie od dwóch lat odpowiedzialnym za duchowe owoce parafii jest ks. Marek Eliasz, którego niedawno spotkaliśmy odwiedzając Warnice w dekanacie Mieszkowice, opisując szczególnie pasję muzyczno-wokalną Księdza Proboszcza, którą kontynuuje także w nowej parafii.