Reklama

Jubileuszowy dar dłoni

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 19/2011

I na koniec pozwól nam całując w darze wdzięczności Twoje kapłańskie i biskupie dłonie prosić Ciebie o to, abyś nam błogosławił, nas pouczał, swymi rękoma nas dźwigał, wskazywał właściwy kierunek, przestrzegał, pokrzepiał i przekazywał skarby, jakie Bóg powierza Tobie jako szafarzowi Bożej łaski

Wielkoczwartkowa Msza Krzyżma, była dla wspólnoty archidiecezji przemyskiej dniem szczególnym. Oczywiście, że teologiczna i zbawcza tajemnica tego dnia nie może już zostać niczym przysłoniona, ale może ją coś ubogacić. Dla kapłanów i ich rodzin takim ubogaceniem jest nie tylko samo wspomnienie daru kapłaństwa, ale nabiera on szczególnego kolorytu w dniach jubileuszu tychże święceń. Takim blaskiem zajaśniał tegoroczny Wielki Czwartek. Blisko 400 kapłanów zgromadziło się przy Stole Uczty, aby dać wyraz radości z okazji jubileuszu 25-lecia konsekracji biskupiej swojego Pasterza i jednocześnie Jego 70. rocznicy urodzin, a i 18-lecia posługi Kościołowi przemyskiemu. Homilia bp. Mariana Rojka ukierunkowała nas na drogi dziękczynnej refleksji i wskazała na dłonie, liczne dłonie, których dotyk złożył się na nasze świętowanie.

W dniu 21 kwietnia 1941 r. życzliwe dłonie akuszerki przyjęły dar życia od matki Księdza Arcybiskupa. Potem czyjeś dłonie poprzez prosty gest trzykrotnego polania głowy wodą przekazał młodemu Józefowi dar przyjęcia do wspólnoty Kościoła. I potem były kolejne dłonie. Ale także kolejne wydarzenia, obok których toczyło się ciche życie przyszłego Pasterza przemyskiego Kościoła. 20 kwietnia 134 lat wcześniej urodził się Wincenty Pol. Pewnie najbliżsi patrząc na małego mieszkańca Zambrowa nie pamiętali słów poety: „Niechaj Polska zna/Jakich synów ma”, ale z pewnością witali go w duchu tegoż autora „Piękna nasza Polska cała/Piękna, żyzna i wspaniała/Wiele krain, wiele ludów/Wiele stolic, wiele cudów/Lecz najmilsze i najzdrowsze/Przecież, człeku, jest Mazowsze”.
Mijały lata i coraz liczniejsze stawały się wydarzenia w darze życia młodego ucznia szkoły podstawowej, liceum czy potem kleryka łomżyńskiego seminarium. Te osobiste przeżycia Dostojny Jubilat wyraził we wstępie do Eucharystii, wieszcząc wzruszonym głosem, że dziękuje Bogu za otrzymane dary, i że jest ich tak wiele, iż pragnie zgromadzonych prosić o pomoc w tym dziękowaniu.
Annały z dnia 23 maja 1964 r. nie odnotowały święceń kapłańskich przyszłego bliskiego współpracownika Ojca Świętego. Polskie media prześcigały się w opiewaniu remisu, jaki w tym dniu reprezentacja Polski wywalczyła w pojedynku eliminacji mistrzostw świata ze Szkocją. Biskupie dłonie w ciszy katedry „zrodziły” nowego człowieka, tego, który tym razem w swoich dłoniach zawarł całą moc Chrystusowego kapłaństwa. Ten kolejny dzień już wielu z nas pamięta. 22 stycznia 1986 r. W tym dniu w drodze na spotkanie z kapłanami zginął bp Wilhelm Pluta. Dziś sługa Boży, wówczas jeden z ważniejszych filarów Kościoła w Polsce. Dziesięć miesięcy później Ojciec Święty, dziś już bł. Jan Paweł II, poinformuje ks. Józefa Michalika, że to on właśnie ma przejąć po świątobliwym biskupie Wilhelmie troskę nad trzodą Pańską w Gorzowie.
Niecałe osiem lat dane było pasterzować na zachodnich rubieżach kraju. 17 kwietnia 1993 r. kolejne posłanie Błogosławionego Papieża uczyniło Go metropolitą przemyskim. Można by mnożyć kolejne daty i kolejne posłania. Każdy z nas ma swoje doświadczenie pasterskiej posługi Księdza Arcybiskupa. Nie sposób pominąć tu z tej okazji pierwszego recenzenta nowego Metropolity, który pojawił się na ulicach Przeworska podczas jednej z pierwszych wizytacji biskupich. Dostrzeżony przez nowego Biskupa i zapytany czy jest z tej parafii, odpowiedział uczciwie, że nie, ale przyszedł gnany ciekawością, jak wygląda ten nowy biskup. A na pytanie o wrażenia odpowiedział równie prostolinijnie - może być. Potem losy jego splotły się z rodzinną tragedią, ale i świadectwem miłości. Podczas pożaru domu próbując ratować żonę sam uległ zaczadzeniu i umarł. Ale tamto spotkanie ciągle żyje w sercu Księdza Arcybiskupa i towarzyszy mu swoją modlitwą.
To właśnie spotkanie z prostym człowiekiem zrodziło konstrukcje okolicznościowego kazania bp. Mariana. Oto ten wzruszający fragment: „Tak się złożyło, że w pierwszych dniach kwietnia byłem z posługą parafialnych rekolekcji dla Polaków w New Britain w Stanach Zjednoczonych. Zostałem tam zaskoczony prośbą starszego już wiekiem mężczyzny pochodzącego z okolic Zambrowa, który tu w Polsce był kierownikiem wiejskiej szkoły a na emeryturę wraz z żoną wyjechał tam do swoich dzieci. Posługując w tej parafii jako nadzwyczajny szafarz Eucharystii, podszedł do mnie i prosił, abym się nie bronił, lecz pozwolił mu ucałować moje kapłańskie dłonie. Kiedy jednak próbowałem się wzbraniać, powiedział do mnie tak: «Tego nauczyłem się w rodzinnym domu. U nas, na naszej ziemi, od zawsze wyrażało się w taki sposób szacunek do kapłana, w którym widzimy Chrystusa».
Księże Arcybiskupie Józefie, zachęcony taką wiarą i świadectwem Twego rodaka, dzisiaj w ten kapłański dzień, w roku srebrnego jubileuszu Twej biskupiej konsekracji, dziękując Bogu za dar Twego kapłaństwa, pozwól w imieniu nas wszystkich ucałować Twoje namaszczone kapłańskie dłonie. To jest również forma uszanowania Chrystusa w kapłanie, także spotykana pośród wiernego ludu archidiecezji przemyskiej.
Niech będzie uwielbiony Bóg Stwórca i dawca wszelkiego życia, Księże Arcybiskupie Józefie, przez ucałowanie dłoni twoich Rodziców, twego Rodzeństwa, twego Księdza proboszcza, nauczycieli i wychowawców. To oni pracą swoich rąk dawali Ci to, co było potrzebne do tego, abyś żył, uczył się, wzrastał w mądrości i w łasce u Boga i u ludzi.
Niech będzie uwielbiony Jezus Chrystus Wieczny Kapłan i Dobry Pasterz, przez ucałowanie rąk wszystkich kapłanów, którzy Cię uczyli i kształtowali Twe powołanie, dłoni bp. Czesława Falkowskiego, którymi w Łomży wyświęcił Cię na kapłana w 1964 r. i dłoni już za niedługo błogosławionego Papieża Jana Pawła II, który konsekrował Cię na biskupa 25 lat temu w Rzymie.
Niech będzie uwielbiony Duch Święty Odnowiciel i Pokrzepiciel, przez ucałowanie rąk tych wszystkich, którzy wciąż za Ciebie Księże Arcybiskupie się modlą, wspierają swoim cierpieniem, cichym dźwiganiem krzyża, współpracują z Tobą we wszystkich dziełach, jakie ci zostały zlecone i powierzone jako kapłanowi duszpasterzowi, studentowi teologii, pracownikowi Kurii biskupiej w Łomży, rektorowi Papieskiego Kolegium Polskiego w Rzymie, współpracownikowi Ojca Świętego w różnych watykańskich komisjach, biskupowi ordynariuszowi w Zielonej Górze i Gorzowie, od 18 lat w naszej przemyskiej archidiecezji oraz jako przewodniczącemu Konferencji Episkopatu Polski.
Niech będą pochwaleni: Najświętsza Maryja Panna Boża Rodzicielka, Jej Przeczysty Oblubieniec św. Józef a twój Patron, św. Jan z Dukli, św. Józef Sebastian Pelczar poprzedzający Cię w poprzednim wieku na biskupiej stolicy Przemyskiej, bł. Jan Wojciech Balicki kapłan i rektor seminarium oraz św. Dobry Łotr także patron naszej archidiecezji, niech będą uczczeni przez ucałowanie rąk kapłanów, sióstr zakonnych, wszystkich świeckich sióstr i braci w każdym wieku i każdym zawodzie, którzy ofiarują swoje życie, świętość, choroby, niedomagania, zatroskanie o Kościół duchowy i materialny w poszczególnych parafiach naszej archidiecezji, wszelkie swoje talenty i umiejętności chętnie ofiarują, po to, aby twoja posługa w naszej archidiecezji przynosiła obfity, stokrotny plon i by wszystko rosło na większą chwałę Pana i uwielbienie Boga w Trójcy Św. Jedynego.
I na koniec pozwól nam całując w darze wdzięczności Twoje kapłańskie i biskupie dłonie prosić Ciebie o to, abyś nam błogosławił, nas pouczał, swymi rękoma nas dźwigał, wskazywał właściwy kierunek, przestrzegał, pokrzepiał i przekazywał skarby, jakie Bóg powierza Tobie jako szafarzowi Bożej łaski.
A w Twoje dłonie składamy dzisiaj dar naszej modlitwy, wierności, oddania, kapłańskiego posłuszeństwa i jedności z Tobą, nasz Arcypasterzu. Dar ludzkich życzeń i pragnienia wszelkiego dobra dla naszego Drogiego Jubilata”.
Cóż można dodać do tych pięknych, głębokich teologicznie i życzliwych tak po ludzku słów. Tylko przyklasnąć i życzyć: Ad multos annos.

Ksiądz uniewinniony, media milczą

2019-06-04 13:08

Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 23/2019, str. 16-17

Pod koniec stycznia 2019 r. światowe media nagłośniły sprawę ustąpienia z urzędu szefa biura Kongregacji Nauki Wiary – ks. Hermanna Geisslera po wysunięciu wobec niego przez byłą zakonnicę zarzutów o molestowanie

Włodzimierz Rędzioch
Ks. Hermann Geissler został uniewinniony od zarzucanego mu czynu przez Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej. Media, które nagłaśniały fałszywe oskarżenia, teraz milczą

Oskarżenie to wysunęła Doris Wagner-Reisinger, twierdząc, że do próby jej seksualnego wykorzystania doszło w 2009 r. w Rzymie przy okazji spowiedzi. Dla mediów była to bardzo „atrakcyjna” wiadomość, bo chodziło o księdza, którego do Watykanu sprowadził sam kard. Joseph Ratzinger. Hermann Geissler urodził się w Austrii niedaleko Innsbrucka w 1965 r. Gdy odkrył w sobie powołanie do kapłaństwa, wstąpił do wspólnoty życia konsekrowanego „Das Werk” (Familia Spiritualis Opus). Przełożeni wkrótce docenili tego bardzo uzdolnionego i wszechstronnie wykształconego młodego kapłana – pracę w Kongregacji Nauki Wiary, u boku jej prefekta kard. Ratzingera, rozpoczął, gdy miał zaledwie 27 lat, i pracował w tej dykasterii aż do momentu wybuchu skandalu.

Dla mnie sprawa ks. Geisslera miała też inny, bardziej osobisty wymiar – agencje podawały informacje o zarzutach pod jego adresem z wykonanym przeze mnie zdjęciem ściągniętym bez mojego pozwolenia z internetu. Był to portret ks. Geisslera na tle obrazu z wizerunkiem kard. Ratzingera. Zrobiłem mu to zdjęcie, gdy udzielił mi wywiadu o swoim dawnym szefie, czyli kard. Ratzingerze (https://www.niedziela.pl/artykul/130330/nd/Pokora-i-zawierzenie-Panu-Bogu). W ten sposób łączono, niejako namacalnie, postać księdza, który miał się dopuścić nadużyć, z osobą Papieża emeryta.

W tej sytuacji 28 stycznia br. ks. Geissler złożył prośbę o dymisję na ręce prefekta kongregacji – kard. Luisa Ladarii Ferrera, który ją przyjął. Wyjaśnił jednak, że ustąpił ze stanowiska, „aby zmniejszyć rozmiary szkód, które już dotknęły kongregację i jego wspólnotę”. Podkreślił przy tym zdecydowanie, że oskarżenia pod jego adresem „nie są prawdziwe”, dlatego czeka na rezultaty procesu kanonicznego w tej sprawie. Poinformował także, że w przyszłości podejmie „ewentualne działania prawne”.

Kim jest dawna zakonnica, która oskarżyła ks. Geisslera? Niemka Doris Wagner należała do wspólnoty zakonnej „Das Werk”, do której należy również kapłan. Według niej, miała być molestowana 10 lat temu, w 2009 r., w Rzymie, gdy spowiadała się u ks. Geisslera. W zgromadzeniu problemy z dawną siostrą zaczęły się o wiele wcześniej – w 2008 r. odkryto, że miała romans i współżyła seksualnie ze współbratem – ks. B. W końcu, w październiku 2011 r., porzuciła wspólnotę i odbyło się to w sposób bezkonfliktowy. Sytuacja zmieniła się w 2012 r., kiedy dawna zakonnica rozpoczęła kampanię medialną i prawną. Zaczęła ukazywać swoją historię w perspektywie „nadużyć, przemocy i manipulacji”. W 2012 i 2013 r. oskarżyła ks. B. o wykorzystywanie seksualne, ale zarówno w Niemczech, jak i w Austrii jej oskarżenia zostały uznane za bezpodstawne. Pomimo tego Wagner zaczęła brać udział w konferencjach, wydała książkę, w której opowiada swoją historię, i wystąpiła w filmie „Female Pleasure” (Kobieca przyjemność), w którym krytykuje Kościół i żąda radykalnych zmian w jego nauczaniu moralnym. Dziś Doris Wagner-Reisinger mieszka w Wiesbaden w Niemczech razem z byłym księdzem, z którym pobrali się cywilnie i mają jedno dziecko.

15 maja br., po przeprowadzeniu procesu kanonicznego, Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej uniewinnił ks. Hermanna Geisslera. Celem procesu było wyjaśnienie, czy kapłan dopuścił się przestępstwa nakłaniania do grzechu przeciwko szóstemu przykazaniu przy okazji spowiedzi (por. Kodeks prawa kanonicznego, kan. 1387). Decyzją samego Papieża to nie Kongregacja Nauki Wiary, kompetentna w sprawach tego rodzaju, zajęła się sprawą ks. Geisslera, który przez 25 lat pracował w tejże dykasterii, ale Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej. Do kompetencji tego trybunału należy bowiem m.in. rozpatrywanie spraw zleconych mu przez Papieża (konstytucja apostolska „Pastor Bonus” o Kurii Rzymskiej, art. 123 § 3). Po dochodzeniu zgodnie z kan. 1717 pięciu sędziów Sygnatury Apostolskiej rozpatrzyło sprawę, a na posiedzeniu 15 maja 2019 r. zdecydowało, że ks. Geissler nie dopuścił się przestępstwa, o które był oskarżany. Wyrok został przekazany kapłanowi listem (prot. n. 54121/19 CG), podpisanym przez kard. Dominique’a Mambertiego – prefekta trybunału i bp. Giuseppego Sciaccę – sekretarza. Jednym słowem, ks. Geissler został uniewinniony, a od decyzji Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej nie ma odwołania.

Niestety, wiadomość ta została prawie całkowicie zignorowana przez media, bo informacja o fałszywych oskarżeniach wysuwanych pod adresem księdza i o jego uniewinnieniu przez najwyższą instancję sądową Stolicy Apostolskiej nie jest dla nich „dobrą wiadomością”.

Afera z Doris Wagner to kolejny przypadek, który świadczy o tym, że była zakonnica po odejściu ze zgromadzenia postawiła sobie za cel walkę z Kościołem i ucieka się do każdej możliwej manipulacji oraz umiejętnie wykorzystuje do tego media.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Biskup Ignacy Dec doktorem honoris causa PWT we Wrocławiu

2019-06-25 12:28

Anna Majowicz

W uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela Senat PWT we Wrocławiu uhonorował bp świdnickiego Ignacego Deca najwyższą godnością akademicką przyznając mu tytuł honorowego doktora Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu.

Anna Majowicz
Dyplom wręczył metropolita wrocławski, abp Józef Kupny

Uroczystości zgromadziły w auli PWT przedstawicieli duchowieństwa trzech diecezji: wrocławskiej, świdnickiej i legnickiej, Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia i Opola, członków Wysokiego Senatu oraz samorząd studencki PWT. Słowa powitania do obecnych na auli skierował rektor uczelni, ks. prof. dr hab. Włodzimierz Wołyniec. - O życiu i twórczości bpa prof. Ignacego Deca można powiedzieć, że jest dokładną realizacją zamysłu ,,Sumy Teologii” św. Tomasza z Akwinu. Owoce Jego czterdziestoletniej pracy naukowo – dydaktycznej w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym i Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu zostały zebrane i opublikowane w dziele, pt. ,,Ku prawdzie na skrzydłach wiary i rozumu”. Świadczą one o tym, że potrafił On zawsze łączyć ludzkie ratio z Boskim revelatio, służąc człowiekowi i pomagając mu na drodze zbawienia. Pragniemy z wielką radością uhonorować bp Ignacego Deca najwyższą godnością akademicką, przyznając Mu tytuł honorowego doktora Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu. Cieszymy się ogromnie, że to wielkie wydarzenie może dokonać się w uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela, patrona wrocławskiej archikatedry i miasta Wrocławia, w którym przez tyle lat żył i pracował nasz dostojny Doktor honoris causa. Na dalsze lata życia i posługi pasterskiej niech Trójjedyny Bóg udziela Mu swojego błogosławieństwa! – życzył rektor PWT.

Zobacz zdjęcia: Bp Ignacy Dec uhonorowany tytułem doktora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu

Laudację na cześć doktora honoris causa przedstawił bp Andrzej Siemieniewski. - Najwyższą godnością akademicką jest tytuł doktora honoris causa. Papieski Wydział Teologiczny nadaje je osobom prawdziwie zasłużonym i wybitnym. Wystarczy tylko spojrzeć na poczet naszych honorowych doktorów, na czele z kard. Josephem Ratzingerem, przyszłym papieżem Benedyktem XVI. Dziś w ich szeregu – jako dwudziesty czwarty – staje nowy honorowy doktor, profesor naszej uczelni i pierwszy świdnicki ordynariusz, ks. bp Ignacy Dec – przemawiał wrocławski biskup pomocniczy.

Dyplom poświadczający przyznanie tytułu doktora honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu biskupowi Ignacemu Decowi wręczył metropolita wrocławski, abp Józef Kupny.

Na zakończenie ordynariusz świdnicki wygłosił wykład dotyczący filozoficznych implikacji posługi papieskiej Jana Pawła II. Jak zaznaczył, Ojciec Święty zawsze był dla niego wzorem do naśladowania.

Uroczystości uwieńczyła Msza święta w archikatedrze wrocławskiej. Podczas Eucharystii wybrano laureatów plebiscytu Radia Rodzina na Proboszcza Roku Dolnego Śląska. Statuetki św. Jana Marii Vianneya otrzymali: ks. Ryszard Staszak i ks. Edward Szajda. Kapłanom serdecznie gratulujemy!

Andrzej Mas

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem