Reklama

Jubileuszowy dar dłoni

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 19/2011

I na koniec pozwól nam całując w darze wdzięczności Twoje kapłańskie i biskupie dłonie prosić Ciebie o to, abyś nam błogosławił, nas pouczał, swymi rękoma nas dźwigał, wskazywał właściwy kierunek, przestrzegał, pokrzepiał i przekazywał skarby, jakie Bóg powierza Tobie jako szafarzowi Bożej łaski

Wielkoczwartkowa Msza Krzyżma, była dla wspólnoty archidiecezji przemyskiej dniem szczególnym. Oczywiście, że teologiczna i zbawcza tajemnica tego dnia nie może już zostać niczym przysłoniona, ale może ją coś ubogacić. Dla kapłanów i ich rodzin takim ubogaceniem jest nie tylko samo wspomnienie daru kapłaństwa, ale nabiera on szczególnego kolorytu w dniach jubileuszu tychże święceń. Takim blaskiem zajaśniał tegoroczny Wielki Czwartek. Blisko 400 kapłanów zgromadziło się przy Stole Uczty, aby dać wyraz radości z okazji jubileuszu 25-lecia konsekracji biskupiej swojego Pasterza i jednocześnie Jego 70. rocznicy urodzin, a i 18-lecia posługi Kościołowi przemyskiemu. Homilia bp. Mariana Rojka ukierunkowała nas na drogi dziękczynnej refleksji i wskazała na dłonie, liczne dłonie, których dotyk złożył się na nasze świętowanie.

W dniu 21 kwietnia 1941 r. życzliwe dłonie akuszerki przyjęły dar życia od matki Księdza Arcybiskupa. Potem czyjeś dłonie poprzez prosty gest trzykrotnego polania głowy wodą przekazał młodemu Józefowi dar przyjęcia do wspólnoty Kościoła. I potem były kolejne dłonie. Ale także kolejne wydarzenia, obok których toczyło się ciche życie przyszłego Pasterza przemyskiego Kościoła. 20 kwietnia 134 lat wcześniej urodził się Wincenty Pol. Pewnie najbliżsi patrząc na małego mieszkańca Zambrowa nie pamiętali słów poety: „Niechaj Polska zna/Jakich synów ma”, ale z pewnością witali go w duchu tegoż autora „Piękna nasza Polska cała/Piękna, żyzna i wspaniała/Wiele krain, wiele ludów/Wiele stolic, wiele cudów/Lecz najmilsze i najzdrowsze/Przecież, człeku, jest Mazowsze”.
Mijały lata i coraz liczniejsze stawały się wydarzenia w darze życia młodego ucznia szkoły podstawowej, liceum czy potem kleryka łomżyńskiego seminarium. Te osobiste przeżycia Dostojny Jubilat wyraził we wstępie do Eucharystii, wieszcząc wzruszonym głosem, że dziękuje Bogu za otrzymane dary, i że jest ich tak wiele, iż pragnie zgromadzonych prosić o pomoc w tym dziękowaniu.
Annały z dnia 23 maja 1964 r. nie odnotowały święceń kapłańskich przyszłego bliskiego współpracownika Ojca Świętego. Polskie media prześcigały się w opiewaniu remisu, jaki w tym dniu reprezentacja Polski wywalczyła w pojedynku eliminacji mistrzostw świata ze Szkocją. Biskupie dłonie w ciszy katedry „zrodziły” nowego człowieka, tego, który tym razem w swoich dłoniach zawarł całą moc Chrystusowego kapłaństwa. Ten kolejny dzień już wielu z nas pamięta. 22 stycznia 1986 r. W tym dniu w drodze na spotkanie z kapłanami zginął bp Wilhelm Pluta. Dziś sługa Boży, wówczas jeden z ważniejszych filarów Kościoła w Polsce. Dziesięć miesięcy później Ojciec Święty, dziś już bł. Jan Paweł II, poinformuje ks. Józefa Michalika, że to on właśnie ma przejąć po świątobliwym biskupie Wilhelmie troskę nad trzodą Pańską w Gorzowie.
Niecałe osiem lat dane było pasterzować na zachodnich rubieżach kraju. 17 kwietnia 1993 r. kolejne posłanie Błogosławionego Papieża uczyniło Go metropolitą przemyskim. Można by mnożyć kolejne daty i kolejne posłania. Każdy z nas ma swoje doświadczenie pasterskiej posługi Księdza Arcybiskupa. Nie sposób pominąć tu z tej okazji pierwszego recenzenta nowego Metropolity, który pojawił się na ulicach Przeworska podczas jednej z pierwszych wizytacji biskupich. Dostrzeżony przez nowego Biskupa i zapytany czy jest z tej parafii, odpowiedział uczciwie, że nie, ale przyszedł gnany ciekawością, jak wygląda ten nowy biskup. A na pytanie o wrażenia odpowiedział równie prostolinijnie - może być. Potem losy jego splotły się z rodzinną tragedią, ale i świadectwem miłości. Podczas pożaru domu próbując ratować żonę sam uległ zaczadzeniu i umarł. Ale tamto spotkanie ciągle żyje w sercu Księdza Arcybiskupa i towarzyszy mu swoją modlitwą.
To właśnie spotkanie z prostym człowiekiem zrodziło konstrukcje okolicznościowego kazania bp. Mariana. Oto ten wzruszający fragment: „Tak się złożyło, że w pierwszych dniach kwietnia byłem z posługą parafialnych rekolekcji dla Polaków w New Britain w Stanach Zjednoczonych. Zostałem tam zaskoczony prośbą starszego już wiekiem mężczyzny pochodzącego z okolic Zambrowa, który tu w Polsce był kierownikiem wiejskiej szkoły a na emeryturę wraz z żoną wyjechał tam do swoich dzieci. Posługując w tej parafii jako nadzwyczajny szafarz Eucharystii, podszedł do mnie i prosił, abym się nie bronił, lecz pozwolił mu ucałować moje kapłańskie dłonie. Kiedy jednak próbowałem się wzbraniać, powiedział do mnie tak: «Tego nauczyłem się w rodzinnym domu. U nas, na naszej ziemi, od zawsze wyrażało się w taki sposób szacunek do kapłana, w którym widzimy Chrystusa».
Księże Arcybiskupie Józefie, zachęcony taką wiarą i świadectwem Twego rodaka, dzisiaj w ten kapłański dzień, w roku srebrnego jubileuszu Twej biskupiej konsekracji, dziękując Bogu za dar Twego kapłaństwa, pozwól w imieniu nas wszystkich ucałować Twoje namaszczone kapłańskie dłonie. To jest również forma uszanowania Chrystusa w kapłanie, także spotykana pośród wiernego ludu archidiecezji przemyskiej.
Niech będzie uwielbiony Bóg Stwórca i dawca wszelkiego życia, Księże Arcybiskupie Józefie, przez ucałowanie dłoni twoich Rodziców, twego Rodzeństwa, twego Księdza proboszcza, nauczycieli i wychowawców. To oni pracą swoich rąk dawali Ci to, co było potrzebne do tego, abyś żył, uczył się, wzrastał w mądrości i w łasce u Boga i u ludzi.
Niech będzie uwielbiony Jezus Chrystus Wieczny Kapłan i Dobry Pasterz, przez ucałowanie rąk wszystkich kapłanów, którzy Cię uczyli i kształtowali Twe powołanie, dłoni bp. Czesława Falkowskiego, którymi w Łomży wyświęcił Cię na kapłana w 1964 r. i dłoni już za niedługo błogosławionego Papieża Jana Pawła II, który konsekrował Cię na biskupa 25 lat temu w Rzymie.
Niech będzie uwielbiony Duch Święty Odnowiciel i Pokrzepiciel, przez ucałowanie rąk tych wszystkich, którzy wciąż za Ciebie Księże Arcybiskupie się modlą, wspierają swoim cierpieniem, cichym dźwiganiem krzyża, współpracują z Tobą we wszystkich dziełach, jakie ci zostały zlecone i powierzone jako kapłanowi duszpasterzowi, studentowi teologii, pracownikowi Kurii biskupiej w Łomży, rektorowi Papieskiego Kolegium Polskiego w Rzymie, współpracownikowi Ojca Świętego w różnych watykańskich komisjach, biskupowi ordynariuszowi w Zielonej Górze i Gorzowie, od 18 lat w naszej przemyskiej archidiecezji oraz jako przewodniczącemu Konferencji Episkopatu Polski.
Niech będą pochwaleni: Najświętsza Maryja Panna Boża Rodzicielka, Jej Przeczysty Oblubieniec św. Józef a twój Patron, św. Jan z Dukli, św. Józef Sebastian Pelczar poprzedzający Cię w poprzednim wieku na biskupiej stolicy Przemyskiej, bł. Jan Wojciech Balicki kapłan i rektor seminarium oraz św. Dobry Łotr także patron naszej archidiecezji, niech będą uczczeni przez ucałowanie rąk kapłanów, sióstr zakonnych, wszystkich świeckich sióstr i braci w każdym wieku i każdym zawodzie, którzy ofiarują swoje życie, świętość, choroby, niedomagania, zatroskanie o Kościół duchowy i materialny w poszczególnych parafiach naszej archidiecezji, wszelkie swoje talenty i umiejętności chętnie ofiarują, po to, aby twoja posługa w naszej archidiecezji przynosiła obfity, stokrotny plon i by wszystko rosło na większą chwałę Pana i uwielbienie Boga w Trójcy Św. Jedynego.
I na koniec pozwól nam całując w darze wdzięczności Twoje kapłańskie i biskupie dłonie prosić Ciebie o to, abyś nam błogosławił, nas pouczał, swymi rękoma nas dźwigał, wskazywał właściwy kierunek, przestrzegał, pokrzepiał i przekazywał skarby, jakie Bóg powierza Tobie jako szafarzowi Bożej łaski.
A w Twoje dłonie składamy dzisiaj dar naszej modlitwy, wierności, oddania, kapłańskiego posłuszeństwa i jedności z Tobą, nasz Arcypasterzu. Dar ludzkich życzeń i pragnienia wszelkiego dobra dla naszego Drogiego Jubilata”.
Cóż można dodać do tych pięknych, głębokich teologicznie i życzliwych tak po ludzku słów. Tylko przyklasnąć i życzyć: Ad multos annos.

Rzecznik episkopatu: Kościół nie jest przeciwny odpowiedzialnej edukacji seksualnej

2019-10-17 18:20

BP KEP / Warszawa (KAI)

Kościół katolicki nie jest przeciwny odpowiedzialnej edukacji seksualnej. W ramach kursów dla przyszłych małżonków prowadzone są zajęcia podejmujące również tematy dotyczące życia seksualnego i odpowiedzialnego rodzicielstwa – wskazuje rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Paweł Rytel-Andrianik, który w ten sposób komentuje dyskusję toczącą się w mediach. Przypomina także, że w szkołach istnieje już program „Przygotowanie do życia w małżeństwie i rodzinie”.

BP KEP
Ks. Paweł Rytel-Andrianik

Rzecznik episkopatu podkreśla jednocześnie, że zgodnie z nauczaniem Kościoła katolickiego oraz innych religii, życie seksualne jest zarezerwowane dla małżonków. „W tej sprawie nie ma pola do kompromisów, szóste przykazanie mówi jasno: 'Nie cudzołóż', dlatego wszelkie próby omijania tej zasady są nie do przyjęcia dla katolików” – dodaje.

Nawiązuje do adhortacji Ojca Świętego Franciszka „Amoris laetitia”, w której Papież przypomina: „Sobór Watykański II podniósł potrzebę 'pozytywnego i mądrego wychowania seksualnego', skierowanego do dzieci i młodzieży, 'odpowiedniego do wieku', 'wykorzystując postęp nauk psychologicznych, pedagogicznych i dydaktycznych'. (...) Wielką wartość ma taka edukacja seksualna, która pielęgnuje zdrową skromność, chociaż niektórzy utrzymują, że to sprawa z innych czasów. Jest to naturalna obrona osoby, chroniącej swe wnętrze i unikającej zamienienia się jedynie w przedmiot” (Amoris laetitia, nr 280, 282).

W nawiązaniu do tej wypowiedzi rzecznik episkopatu podkreśla, że konieczne jest rozróżnienie między edukacją seksualną, która traktuje drugą osobę jako przedmiot użycia, a edukacją seksualną, która pielęgnuje – jak pisze papież Franciszek – zdrową skromność i chroni dzieci i młodzież przed wykorzystywaniem seksualnym. „Takie zajęcia są prowadzone od wielu lat, edukacja w kierunku ochrony przed tak zwanym 'złym dotykiem' jest konieczna i tu nie ma dyskusji” – mówi.

Ks. Rytel-Andrianik zaznacza także, że „Wierność małżonkowi lub małżonce jest dobra dla szczęścia rodziny. Wynika to z Dekalogu i jest potwierdzone przez tradycję judeo-chrześcijańską i życie. Dzieci są wtedy wychowywane w rodzinach i tam dojrzewają emocjonalnie, a wiedzę przekazują im rodzice, w sytuacji, którą uznają za stosowną”.

Rzecznik episkopatu zwrócił uwagę na to, że gdy w pierwszej połowie 2019 roku pojawiły się informacje, że niektóre samorządy planują finansowanie edukacji seksualnej, w sierpniu 2019 Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski roku po raz kolejny przypomniała konstytucyjne prawa rodziców w specjalnym komunikacie, w którym czytamy: „Edukacja i wychowanie czyli kształtowanie postaw są w polskim systemie prawnym traktowane jako kompetencja rodziców, a rola szkoły w tym zakresie jest wyłącznie pomocnicza. Konstytucja gwarantuje rodzicom prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami (art. 48 ust. 1 i 53 ust. 1), a Prawo oświatowe jasno potwierdza, że szkoła wspomaga wychowawczą rolę rodziny (art. 1 pkt 2)”.

Ks. Rytel-Andrianik przypomina, że w tych sprawach wypowiadał się wielokrotnie św. Jan Paweł II, jako człowiek towarzyszący młodzieży, ale również profesor, wykładowca KUL. „Pisał o tym m.in. w 'Teologii ciała'. Warto też przypomnieć jego encyklikę 'Evangelium Vitae' oraz encyklikę św. Pawła VI – 'Humane Vitae'. W nauczaniu Kościoła, które wypływa z Pisma Świętego i Tradycji, są zawarte postawy życiowe dla katolików, ale seksualność rozumiana jako część małżeństwa, jest wartością powszechną w społeczeństwie, bez względu na wyznanie” – mówi rzecznik episkopatu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Papież do Indian amazońskich: Ewangelia musi się inkulturować

2019-10-18 19:16

Beata Zajączkowska/vaticannews / Watykan (KAI)

Ewangelia musi się inkulturować, aby „ludy przyjęły nauczanie Jezusa we własnej kulturze”. Papież Franciszek mówił o tym w czasie spotkania z grupą około 40 Indian amazońskich. Część z nich uczestniczy w synodzie, a pozostali biorą udział w innych okołosynodalnych inicjatywach, jakie odbywają się w Rzymie.

Vatican News / AFP
Papież do Indian amazońskich

Na początku spotkania dwoje przedstawicieli rdzennych ludów Amazonii podziękowało Papieżowi za zwołanie synodu i poprosiło go o pomoc w zapewnieniu spokojnego i szczęśliwego życia ich ludom, w ochronie ziemi i wody, tak aby mogli z nich korzystać także ich potomkowie.

Franciszek mówił o tym, że Ewangelia jest ziarnem, które pada w ziemię i wzrasta zgodnie z cechami danej ziemi. Mówiąc o regionie amazońskim, wskazał na niebezpieczeństwo nowych form kolonizacji. Odwołując się do początków chrześcijaństwa, które zrodziło się w świecie żydowskim, rozwijało się w świecie grecko-łacińskim, a w końcu dotarło do innych ziem, w tym słowiańskich, wschodnich i amerykańskich, Ojciec Święty podkreślił, że Ewangelia musi się inkulturować, aby „ludy przyjęły nauczanie Jezusa we własnej kulturze”.

W czasie spotkania z Papieżem przedstawicielom Indian towarzyszyli abp Roque Paloschi, metropolita Porto Velho w Brazylii, i kard. Claudio Hummes, relator generalny Synodu Biskupów. Spotkanie miało charakter bardzo spontaniczny. Franciszek otrzymał w prezencie m.in. tradycyjny łuk oraz pióropusz, w którym chętnie pozował do zdjęć.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem