Chrystus, "Pierworodny spośród umarłych" (Kol 1, 18), jest zasadą naszego zmartwychwstania: już teraz przez usprawiedliwienie naszej duszy, a później przez ożywienie naszego ciała (KKK 658).
Wierzymy w Zmartwychwstanie Chrystusa jako nadprzyrodzone działanie Boga, niezależne od naszego świata i jego praw - tych znanych nam i nie znanych. Weźmy przestrzeń i czas. W pierwszym przypadku było ono niezgodne z prawami rządzącymi przemieszczaniem się. Jeśli chodzi o czas, to choć wydarzyło się w konkretnym momencie historii, dotyczy jednak wszechczasu: i tego przedtem, i tego potem.
Można było przypuszczać, że wraz ze śmiercią Chrystusa wszystko się rozpadnie: Jego Boskość jest podejrzana, wiara w życie pozagrobowe nie ma żadnego sensu, a wokół zło i grzech opanowują cały świat. Natomiast Jego Zmartwychwstanie wszystko odmienia. Jest na tyle niesłychane, że Bóg dołożył wielu starań, aby nas do niego przygotować. Można zaobserwować nasilanie się - odwrotnie proporcjonalne do czasu trwania - przekazu Słowa Wcielonego: prawie trzy tysiące lat trwały stopniowe objawienia przygotowujące Jego przyjście; trzydzieści lat prawie zupełnej ciszy naznacza Jego ziemskie życie; zaledwie trzy lata głoszenia Słowa i niesienia miłości między biednych i chorych; a w końcu trzy niesłychane dni wystarczają, aby objawić ludziom, że mądrość tego świata nie jest w stanie nadać sensu ani naszemu życiu, ani naszej śmierci.
Zmartwychwstanie Chrystusa ma dla nas ten sens, że teraz już wiemy, iż Bóg i dla nas przewidział podobne zmartwychwstanie. Przeżywamy tajemnicę paschalną, jej uświęcające znaczenie dla naszego życia.
Wielkanoc Zmartwychwstania jest dla nas trochę tym, czym wiosna dla naszych drzew: mimo opadłych liści i długiego zimowego snu, dzięki wierności korzeni coś stale czuwało, aby pozwolić im ponownie zakwitnąć. Życiodajne soki, które pozwoliły im rozwinąć się poprzedniego roku, przyczyniają się teraz do przetrwania zimy. Tak samo pewność Zmartwychwstania jest dowodem, znakiem, pobudzeniem energii, która utrzymuje przy życiu to, co w nas najlepsze, to, co nadprzyrodzone, wieczne - Boga, który nas miłuje. Albowiem to, co nadaje sens naszemu życiu, nadaje sens także naszej śmierci!