Synu Kochany!
Spotkałam kiedyś twojego szkolnego kolegę. Rozmawialiśmy o Tobie, o tym, że jesteś daleko. Powiedział mi, że powinnam pisać do Ciebie przez Internet.
Twoja matka jest jednak tradycjonalistką. Internetem się nie posługuje. Czasem coś wystukam na komputerze - i to wydaje mi się osiągnięciem ostatecznym. Jak wiesz, techniką posługuję się z konieczności. Piszę z nadzieją, że wcześniej czy później otrzymasz moje listy. Ćwiczy to także moją cierpliwość. Ile cierpliwości wymaga każdy dzień... Jak trudno być cierpliwym wobec wydarzeń, które krzyżują nasze plany. A ile trzeba cierpliwości wobec ludzi. Jak trudno być cierpliwym i miłosiernym zarazem wobec tych, których uważamy, lub uważaliśmy dotąd, za naszych bliskich, przyjaciół. Zwłaszcza jeżeli pewnego dnia nasz wypróbowany dotąd przyjaciel nadwyręży poważnie czy podepcze nasze zaufanie. Jak trzeba być cierpliwym, aby nie zwątpić w wierność, przyjaźń, w człowieka, w każdego człowieka!
Od roku byłam umówiona na wyjazd zagraniczny i związany z tym wyjazdem prestiżowy wykład. Umówiony termin, poinformowani zagraniczni przyjaciele. Wszyscy cieszyliśmy się z tego spotkania. Przygotowałam wykład, muszę przyznać - z dużym trudem. Nie dlatego, abym nie miała jasnej koncepcji. Ostatnio jednak miałam bardzo dużo zajęć i kilka propozycji ważnych wykładów. Wczoraj dowiedziałam się, że organizator konferencji, bez uprzedzenia mnie, powierzył temat mojej koleżance. Ona bez wahania przyjęła propozycję, mimo że wiedziała o moich przygotowaniach. Ile trzeba wysiłku, aby jutro w pracy zachować spokój. Aby po dawnemu się uśmiechać i cierpliwie odpowiadać na pytania " z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości" (Ef 4, 2). Być cierpliwym w przeciwnościach, w doświadczeniach. Tylko wielką cierpliwością można je uśmierzyć, a nawet uczynić użytecznymi w oczach Boga.
Piszę dziś do Ciebie, myśląc także i o tym, ile potrzebuję cierpliwości wobec siebie samej. Cierpliwości wobec nadmiaru słów, własnych wad i słabości. Cierpliwości wobec ociężałości ciała i niechęci do wysiłku. Cierpliwości wobec narastających lat życia. Nigdy nie umiałam być cierpliwa. Wszystko chciałam wiedzieć, widzieć i osiągnąć natychmiast. Pamiętam, jak w dzieciństwie i w młodości, rozpoczynając czytanie książki, szybko zaglądałam, jakie będzie jej zakończenie. Jak byłam niecierpliwa, gdy błyskawicznie nie umiałam osiągnąć zamierzonych rezultatów.
Zastanawiam się, Synu, czy Ty umiesz być bardzo cierpliwy wobec trudnych wydarzeń... I myślę, że jednak potrafisz. Jesteś więc mocniejszy od matki. Choć przecież wiemy, że w cierpliwości każdy jest próbowany, podobnie jak w wierności. Codzienność jest próbą - próbą, w której hartuje się nasze "tak".
Synu, chciałam podzielić się z Tobą jeszcze jedną refleksją. Cierpliwość i cierpienie idą w parze. Zauważ, mają ten sam źródłosłów. Są trudną drogą, kamieniem milowym na drodze do budowania naszego człowieczeństwa. Powiedz, czy praca na misjach wymaga większej cierpliwości od tej próbowanej w codzienności szarych wydarzeń? Ludzie myślą, że misje to tylko przygoda. A przecież to próba cierpliwości w wysiłkach i próba odnalezienia sensu wezwania. I czasem można zobaczyć, że mimo naszego wysiłku i naszej cierpliwości świata nie zmienimy, jak tego pragniemy. Czy tak, Synu? Wielki Apostoł Paweł pisze: "abyśmy dzięki cierpliwości (...) podtrzymywali nadzieję" (Rz 15, 4). Od wielu dni rozmawiam o tym wszystkim z najcierpliwszą z kobiet i z matek - Matką Syna Człowieczego.

Pamiętam zawsze często niecierpliwa -