Reklama

Włocławek

Z radością w duszy

Niedziela włocławska 24/2002

Powołanie kapłańskie jest wielką tajemnicą i darem, który przerasta człowieka. Każdy z kapłanów doświadcza tego bardzo wyraźnie podczas całego swego życia. Doświadcza tego już u samego progu, czyli podczas święceń.

Tradycyjnie w wigilię Zesłania Ducha Świętego we włocławskiej bazylice katedralnej miała miejsce uroczysta Msza św. z udzieleniem święceń prezbiteratu czternastu diakonom. Nowymi prezbiterami są: ks. Konrad Biczysko (par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sieradzu), ks. Jacek Borowski (par. św. Wita w Tuliszkowie), ks. Marcin Filas ( par. Przemienienia Pańskiego w Galewie), ks. Arkadiusz Gontarek ( par. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku), ks. Krzysztof Kaczmarek (par. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zduńskiej Woli), ks. Tomasz Kalinowski (par. Tuliszków), ks. Tomasz Król (par. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Brzeźnie k. Konina), ks. Krzysztof Kujawa (par. św. Mateusza w Świerczynie), ks. Robert Maciejewski ( par. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lipnie), ks. Sławomir Polaszek (par. Świętej Trójcy w Dąbiu Kujawskim), ks. Zbigniew Popławski ( par. Duninów, diecezja płocka), ks. Marcin Sadownik (par. Ducha Świętego we Włocławku-Michelinie), ks. Michał Styczyński (par. św. Mikołaja w Warcie), ks. Jarosław Szpolorowski (par. św. Bartłomieja Apostoła w Bronisławiu).

Sakramentu kapłaństwa udzielił biskup włocławski Bronisław Dembowski. Od tego dnia owi młodzi neoprezbiterzy stali się ludźmi słowa Bożego, ludźmi sakramentu, ludźmi "tajemnicy wiary". W ten sposób zostali kapłanami Chrystusa. Celebrując Eucharystię, będą teraz bezpośrednimi świadkami, jak Chrystus składa siebie w ofierze Bogu i przez to dokonuje usprawiedliwienia w oczach Ojca całej ludzkości. Zatem od tego momentu sprawowanie Eucharystii powinno być dla nich najważniejszym i świętym wydarzeniem dnia i centrum całego życia.

Sakramentu kapłaństwa udziela tylko biskup poprzez nałożenie rąk i modlitwę konsekracyjną w formie prefacji. Nałożenie rąk jest znakiem udzielenia Ducha Świętego do spełniania posłannictwa w Kościele. Z kolei odpowiednie słowa w prefacji określają, do jakich zadań Duch Święty jest udzielany - prezbiter otrzymuje Go do gorliwej współpracy z biskupem. Jednakże najbardziej wzruszającym momentem jest śpiew Litanii do Wszystkich Świętych. Wtedy mający otrzymać święcenia pada na twarz, całym ciałem, czołem dotyka posadzki świątyni. W tej postawie zawiera się wyznanie całkowitej gotowości do podjęcia służby, jaka zostaje mu powierzona. Dla wszystkich jest coś dogłębnie przejmującego w tym akcie prostracji (leżenia krzyżem) - symbol głębokiego uniżenia wobec majestatu Boga, a równocześnie głębokiej otwartości święconych, ażeby Duch Święty mógł zstąpić, bo to przecież On sam jest sprawcą konsekracji.

Bp Bronisław Dembowski w okolicznościowej homilii skierowanej do święconych przyszłych prezbiterów bardzo mocno wskazywał, że nowi kapłani diecezji włocławskiej muszą teraz szczególnie mocno dawać świadectwo powołania do świętości. Chrystus potrzebuje kapłanów świętych, zwłaszcza w tych niełatwych czasach. Albowiem tylko kapłan święty może stać się w tym coraz bardziej zsekularyzowanym świecie czytelnym świadkiem Chrystusa i Jego Ewangelii. Tylko w ten sposób stanie się dla ludzi przewodnikiem i nauczycielem na drodze wiary, nadziei i miłości ku świętości. Na takiego przewodnika ludzie teraz czekają, zwłaszcza młodzi. Ale kapłan może być przewodnikiem i nauczycielem tylko wtedy, jeżeli stanie się autentycznym świadkiem.

Na zakończenie Liturgii słowa podziękowania skierowali neoprezbiterzy. Złożyli swoje dziękczynienie ludziom, którzy pomogli im dojść do kapłaństwa, których Opatrzność postawiła na drodze ich powołania. Dziękowali wszystkim, poczynając od Księdza Biskupa, wychowawców w Seminarium, kończąc na rodzicach, którzy stali się dla nich wielorakim darem Bożym, którzy przekazali im wiele wzbogacających pouczeń i dobrych przykładów.

Diecezja włocławska ma czternastu nowych kapłanów. Za ich dar konieczne jest dziękczynienie wszystkich wiernych - tych, spośród których zostali wzięci do posługiwania, oraz tych, do których zostaną posłani. Potrzebna jest także modlitwa, aby nigdy nie zabrakło świętych kapłanów w służbie Ewangelii. A neoprezbiterów niech Pan - wieczny Arcykapłan - umacnia w pełnieniu Jego woli, obdarza niezłomną nadzieją i prowadzi po drogach świata na spotkanie z ludźmi.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Andrea Tornielli: nowe spojrzenie na spowiedź, sakrament radości

"W centrum przebaczenia jest Bóg, który nas obejmuje, a nie lista grzechów i nasze upokorzenie" - pisze dyrektor wydawniczy mediów watykańskich Andrea Tornielii w swoim najnowszym komentarzu opublikowanym na portalu Vatican News.

Spowiedź jest "sakramentem radości", a nawet "ucztą", zarówno w niebie, jak i na ziemi. We wtorek 14 września, na stadionie w Koszycach, można było odnieść wrażenie, że papież Franciszek patrzy w oczy każdego z młodych ludzi, którzy przyszli go powitać, aby zaprosić ich do przeżywania sakramentu pokuty w nowy sposób. A to, co powiedział do nich Następca Piotra, było pocieszeniem nie tylko dla obecnych, ale dla każdego, kto śledził to spotkanie w telewizji lub w internecie, a nawet gdy tylko przeczytał papieskie przemówienie.

CZYTAJ DALEJ

Sakramentalia - akt wiary czy magiczne myślenie?

2021-09-17 10:13

[ TEMATY ]

duchowość

Karol Porwich/Niedziela

Błogosławieństwo przy użyciu dwóch poświęconych świec w dzień św. Błażeja (3 lutego) wyprasza ochronę od chorób gardła i języka, a poświęcony chleb św. Agaty (5 lutego) - przypomina, że Bóg ma władzę zachować nas od pożaru. Jak korzystać z sakramentaliów, by nie mylić ich z sakramentami, ani nie ulegać magicznemu myśleniu o nich?

Różnica pomiędzy sakramentami i sakramentaliami jest zasadnicza. Sakramenty to spotkanie z żywym Bogiem. Podczas ich przyjmowania mamy pewność, że Bóg przychodzi przez nie z konkretną łaską, typową dla danego sakramentu (np. podczas godnie przyjętego sakramentu pokuty otrzymujemy m.in. odzyskanie łaski uświęcającej, Eucharystia pogłębia nasze zjednoczenie z Bogiem i chroni przed grzechem; podczas bierzmowania otrzymujemy moc Ducha Świętego do szerzenia wiary słowem i czynem). To, na ile łaska objawia się w naszym życiu, zależy od naszego usposobienia i dojrzałości.

CZYTAJ DALEJ

Nasze życie jest pielgrzymką - Eucharystia na Jasnej Górze pod przewodnictwem bp. Jacka Kicińskiego

2021-09-18 01:19

ks. Łukasz Romańczuk

Pasterka Maryjna

Pasterka Maryjna

W ramach Pielgrzymki Duchowieństwa i Wiernych Archidiecezji Wrocławskiej na Jasną Górę o północy została odprawiona Pasterka Maryjna, której przewodniczył bp Jacek Kiciński. 

Na początku homilii bp Jacek mówił o celu pielgrzymki - Bardzo się cieszę i Bogu dziękuję, że możemy wspólnie przybywać do naszej Matki i powierzyć jej nasze intencje. Przychodzimy na Jasną Górę, bo jesteśmy powodowani miłością i wdzięcznością. Pragniemy zawierzyć nasze rodziny i nas samych opiece Maryi.
Przywołując Ewangelię o odnalezieniu Pana Jezusa w świątyni, w której to Jezus, Maryja i Józef udają się do Jerozolimy, bp Kiciński mówił o życiu ludzkim, jako pielgrzymce - Wszyscy pielgrzymujemy do domu Ojca. Pielgrzymką jest nasze życie i na tej drodze nie jesteśmy sami. Pielgrzymujemy z innymi, a od Chrztu Świętego, w naszej pielgrzymce wiary jest obecny Jezus, Maryja i Józef. Jednak w tej pielgrzymce może być tak, że gdzieś zagubimy Jezusa. Dzieje się, to gdy zatrzymujemy się na sprawach ziemskich, doczesnych. Jakże często jesteśmy zamyśleni, zapatrzeni. Mamy wiele spraw do załatwienia. Żyjemy pod presją spraw pilnych. To wszechobecne „muszę” sprawia, że nie mamy czasu na sprawy Boże. W dzisiejszym świecie jesteśmy świadkami duchowej acedii. To sprawia, że wchodzimy w przestrzeń letniości, bylejakości - nauczał hierarcha.
Biskup Jacek zauważył różnicę pomiędzy zagubieniem Jezusa, a Jego znalezieniem - To są pewne proporcje. Żeby Go odnaleźć potrzeba wysiłku. Dziś Maryja podpowiada nam, co trzeba czynić, aby odnaleźć Jezusa. Na pierwszym miejscu trzeba podjąć wysiłek poszukiwania. Nie można popaść w rozpacz. Dalej, należy szukać Go we wspólnocie. Nie ustawaj w poszukiwaniach i nie zniechęcaj się w działaniu. Gdy ktoś kogoś kocha, to szuka go nawet w ciemności nocy i nie ustaje w drodze. Prawdziwa miłość nie zna ograniczeń - mówił biskup i pytał: - Jeśli zgubię Jezusa, czy chce Go szukać? A jeśli szuka, to gdzie Go szukam? Co jest naszą Jerozolimą i gdzie jest nasza świątynia?

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję