Widziała je snujące się wokół domów. Nie dostrzegała tylko nikogo, kto by zwracał na nie uwagę. Nie mogła na to spokojnie patrzeć. Postanowiła zmienić ich świat, uczynić go lepszym i bezpieczniejszym... I tak jak kiedyś, podczas zaborów, u prababci Ewy Szymanek - jako pierwszej osoby na częstochowskim Zawodziu - wiele osób gromadziło się, aby pobierać elementarną edukację, tak dzisiaj na zajęcia z panią Ewą przybiegają najmłodsi mieszkańcy tej biednej dzielnicy. Z tym że oni uczą się przede wszystkim kochać - Boga i drugiego człowieka.

Pod dachem Bernardynów

Szare domy, szare ulice... Bieda zaglądająca do okien. A tam często zimno, ciemno, obco, nieprzytulnie. Niektórzy rodzice, zamiast nad dziećmi, pochylają się nad kieliszkiem wódki. Czasem obok narkotyków - jedynej pocieszycielki. Pozwala zapomnieć. I przygnieceni ciężarem trosk, problemów nie do przeskoczenia, brakiem perspektyw zapominają: przytulić, pogłaskać, przygarnąć... Otwarte ręce wyciąga ulica, stając się swoistą szkołą życia.
Takich dzielnic jak częstochowskie Zawodzie nie brakuje w żadnym mieście. Niczym oaza na pustyni wyrósł tam klasztor Ojców Bernardynów. Nad rozstajem dróg wznoszą się rusztowania przyszłej świątyni pw. św. Jana z Dukli. W jednej z przyklasztornych salek uliczna ferajna znalazła trochę ciepła i światła. Jeden z bernardynów - o. Emil Basak w 1998 r. założył Wspólnotę św. Franciszka, skupiając w niej przede wszystkim dzieci z rodzin biednych, zaniedbanych wychowawczo, rozbitych, z problemem alkoholowym, bezrobotnych, ale także z rodzin przykładnych i dobrze sytuowanych. Odtąd najważniejszym dniem w tygodniu stała się dla nich sobota. Nie dlatego, że wolna od szkoły. To był dzień wspólnego spotkania - śpiewu piosenek przy akompaniamencie gitarowym o. Emila, skeczów, dobrej zabawy. Te tzw. wieczorki pogodne zapadły głęboko w pamięć dzieciaków. Niestety, przełożeni zakonni przenieśli po niedługim czasie o. Emila do innego miasta.

Sobota z panią Ewą

Czarne chmury zawisły nad przyklasztorną wspólnotą. I pewnie grupa by się rozpadła, gdyby nie Ewa Szymanek. Dzieciaki były z nią bardzo zżyte, ponieważ - jako rodzic - pomagała przy zorganizowaniu różnych wycieczek. Dlatego proboszcz parafii - o. Stanisław Szkarłat właśnie ją poprosił o dalsze prowadzenie grupy. Jako członek Akcji Katolickiej, a od listopada 2000 r. jej prezes, pani Ewa poczuła się w obowiązku sprostać temu zadaniu. Nie mogła nawet dopuścić do siebie myśli, że tyle dzieci zostałoby pozbawionych opieki duchowej.
I tak już od prawie 3 lat w każdą sobotę od godz. 14.30 do 17.30 gromadka dzieciaków w wieku 5-13 lat oblega panią Ewę. Najczęściej przychodzi ich szesnaścioro. O spotkaniach dowiedziały się pocztą pantoflową. To w głównej mierze uczniowie Szkoły Podstawowej nr 22, a także Gimnazjum Specjalnego nr 6. - Są zdolne, chętne do współpracy, życzliwe - mówi ciepło o swoich podopiecznych pani Ewa. - Ale biedne, bo zakłócenie harmonii w ich domach odbija się na ich osobowości.
Jest dla nich nauczycielem, którego się lubi, z uwagą słucha. Jest przewodnikiem stawiającym drogowskazy na ich poplątanych ścieżkach życia. Pochyla się nad nimi z mądrością, ciepłem, cierpliwością i wyrozumiałością. Przybliża je do siebie wzajemnie, przybliża do Kościoła - a przez to do Boga. Za swój sukces uważa fakt, że udało jej się stworzyć grupę przyjaciół. - Nie każdy może się poszczycić 15 koleżankami - z uśmiechem mówi pani Ewa. Zdaje sobie sprawę, że jeżeli jest to grupa prowadzona przy kościele, to powinna kształcić w kierunku religijnym. Stąd temat każdych zajęć wiąże się ściśle z aktualnym okresem liturgicznym. Pani Ewa naucza z Ewangelii, z książek, czasopism religijnych, ale przede wszystkim z obfitości serca. Cieszy się z różnorodności pism katolickich dla dzieci, bo korzysta z ich pomocy, aby przybliżać swojej gromadce prawdy wiary. Przynosi ze sobą Małą Niedzielę, Moje Pismo Tęcza, Promyk Jutrzenki, Dominika i inne. Czyta ciekawe artykuły, opowiada. Często po lekturze wywiązuje się żarliwa dyskusja. Dzieciaki chętnie przenoszą swoje wyobrażenia na papierowe kartony, a potem rywalizują ze sobą w konkursach plastycznych. Dzieci jak to dzieci muszą być nagrodzone. Nierzadko zwykłe kredki czy mazaki od Księdza Proboszcza są najbardziej upragnioną nagrodą dla zwycięzców. Prace pozostałych konkursowiczów nie zostają w cieniu - wszystkie prezentuje się na ściennej gazetce. Pani Ewa bazuje na tym, co dziecko lubi najbardziej. Wykorzystuje naturalne zamiłowanie do rysunku i śpiewu, aby zorganizować zajęcia. - Moja fantazja rozbudzona w liceum plastycznym owocuje - mówi. - Dużo mi dała znajomość historii sztuki, bo dzięki niej zainteresowałam się religią - wyznaje pani Ewa, dodając: - Nie wiadomo, co przybliży człowieka do Kościoła. Na swoje sprawdzone ścieżki wprowadza dzieciaki. Nie marnuje żadnej okazji. Kiedy wpadła jej w ręce lektura z serii Biblioteki "Niedzieli" pt. To jest Ktoś, na kilku zajęciach z rzędu czytała swoim podopiecznym biografie ludzi, którzy - jak twierdzi - przez wiarę zbliżają się do drugiego człowieka, przez działanie dają świadectwo swojej
życzliwości. - Bo wiara bez działania jest po prostu niczym - podkreśla pani Ewa. Uczy je tolerancji wobec siebie, akceptacji, np. dzieci słabszych intelektualnie, szacunku, wyrozumiałości, a także nienagannych manier. To mała szkoła savoir-vivre´u. Co najważniejsze, daje wzorce, jak spędzać wolny czas, jak go zagospodarować. Pragnie uwrażliwić je na piękno świata i drugiego człowieka. Organizuje dla nich wycieczki. - Aby coś zobaczyły, by miały miłe wspomnienia - mówi. Wyznaje zasadę: chcieć to móc. - Jeżeli się chce, to można wiele zobaczyć bez dużych nakładów pieniężnych - twierdzi pani Ewa. Zabiera także ferajnę na różnego rodzaju imprezy kulturalno-oświatowe, na które jest wstęp wolny. Bo najważniejsze to umieć skorzystać z tego, co jest w zasięgu ręki. Z radością pani Ewa wspomina sukcesy swoich podopiecznych, zwłaszcza I nagrodę w konkursie dziennikarskim czy II miejsce na IV Festiwalu Piosenki Religijnej i Świeckiej w Toporowie. Efekty jej pracy widoczne są także podczas rokrocznie organizowanych przedstawień jasełkowych. Bywa też, że dzieci występują na niedzielnej Mszy św. w scenkach ilustrujących czytania.

Bez wsparcia ani rusz

Ta mała wspólnota przyklasztorna nie jest grupą zarejestrowaną. Brakuje dotacji na cokolwiek. Nieraz trudno byłoby przetrwać srogą zimę, gdyby nie Ojcowie Bernardyni i ofiarni parafianie. Dzięki właścicielowi Hurtowni FISS dzieci nie muszą się martwić co roku o buty i kurtki. Od Zofii Słoniec z Zakładu Kaletniczego "Mira" dostały bardzo ładne plecaki. Mają już teraz gdzie schować wycieczkowy ekwipunek. Tylko że funduszy na wyjazdy letnie i zimowe brakuje. Ze zbiórek pieniężnych organizowanych dwa razy w roku w parafii przez Akcję Katolicką, której duchowym opiekunem jest Ojciec Proboszcz, trudno pokryć koszty wyjazdów nawet tych najbiedniejszych dzieci. W ubiegłym roku nie wystarczyło pieniędzy na opłacenie pobytu na koloniach letnich nawet jednego dziecka. Wszak z pustego i Salomon nie naleje. A na Zawodziu ludziom żyje się bardzo ciężko. Pani Ewa i jej dzieci nie są jednak pozostawione same sobie. Znajdują oparcie w ks. Jarosławie Sroce, opiekunie Akcji Katolickiej. Dba on, aby znalazły się finanse na kolonie letnie i zimowiska. - Dla niego nic nie jest za trudne - mówi ciepło o ks. Jarku pani Ewa. Aby jednak mogły, choć na krótko, opuścić swoją szarą dzielnicę i zobaczyć trochę świata, potrzebują wsparcia ludzi dobrej woli. Bez niego ani rusz...

* * *

Wszystkich, którzy zechcieliby pomóc dzieciom w realizacji ich marzeń, prosimy o kontakt z Ewą Szymanek pod numerem telefonu: ( 0-34) 361-62-58.