Reklama

Pro i contra

Jerzy Robert Nowak
Niedziela Ogólnopolska 42/2002

Upadek elity

Znakomity znawca zewnętrznych i wewnętrznych uwarunkowań sytuacji w Polsce, wykładający w Niemczech na Uniwersytecie w Bremie, prof. Zdzisław Krasnodębski, opublikował kolejną nader wnikliwą krytyczną analizę upadku polskiej "elity". Oto niektóre ważniejsze myśli tekstu prof. Krasnodębskiego, opublikowanego w Rzeczpospolitej z 5-6 października pt.: Utopia po komunizmie. Stracona dekada: "(...) Ostatnim atutem w tej zgranej do reszty talii kart, jaką posługuje się elita III Rzeczypospolitej, pozostaje Unia Europejska. Ale już widać, że manna z nieba nie spadnie. Wkrótce czeka nas kolejne gorzkie rozczarowanie, bo nikt za nas naszych problemów nie będzie rozwiązywał, a słabi mogą liczyć tylko na litość (...).
Polska była jedynym krajem realnego socjalizmu, w którym na progu przemian istniała alternatywna elita polityczna. Byli w tej nowej elicie ludzie - tak się wydawało - szlachetni, mądrzy, politycznie wyrobieni. Niestety, okazała się kompletnie nieprzygotowana do rządzenia państwem. Bywały chwile, kiedy się wznosiła wysoko. Po 1989 r. już tylko upadała. Z całą siłą ujawniły się jej negatywne cechy: kastowość, klikowość, snobizm, społeczna alienacja; jak się zdawało - zupełnie przezwyciężona w czasach Solidarności. Elita niekomunistyczna okazała się nie mniej przemielona przez system komunistyczny niż postkomuniści. Liderzy szybko stali się politykami żyjącymi z polityki, i to ponad stan, często poza prawem - a nie politykami z powołania. Szlachetność zamieniła się w żądzę władzy, uznania i pieniędzy. Owa żądza zastępowała niekiedy mądrość polityczną, a inteligencja przerodziła się w dogmatyczną pewność siebie. Paraliż politycznych umiejętności był w dużej mierze skutkiem myślowego nieprzygotowania, słabości intelektualnego zaplecza polityki. O jego stanie niech świadczy to, że doradcami premiera bywali już dwudziestoparolatkowie.
Wiedzę o świecie Zachodu czerpano z pobieżnie studiowanych teorii, głównie teorii liberalizmu. Ale nie zajmowano się już np. liberalizmem w jego historycznych postaciach, gdyż wtedy szybko wyszłaby na jaw nonsensowność "polskiego liberalizmu" (...). Zamiast myśli politycznej w walce z polskimi mitami i kolektywistycznymi utopiami ukształtowała się ideologia otwartego społeczeństwa (korelat otwartej na oścież gospodarki), w świetle której nawet Karl Popper mógłby uchodzić za totalitarystę. U jej podłoża leżą wyobrażenia i sentymenty godne Stefci Rudeckiej: gdy dokonamy zbiorowej samokrytyki, gdy wyznamy nasze grzechy: wszystkie wypędzenia, podpalenia, uciśnienia i represje, narody Europy i świat otworzą ramiona, zakrzykną: jacy wspaniali są Polacy! i przygarną nas do siebie. Jeśli przebaczymy komunistom oraz agentom, to oni, skruszeni, zajmą się działalnością charytatywną lub pójdą pracować u podstaw z głową posypaną popiołem. Im mniej państwa, im łagodniejsze prawo, im mniej tożsamości narodowej, tym będzie lepiej. Otwórzmy nasz rynek, bo w dzisiejszym świecie własność nie ma już znaczenia, bo trzeba się przecież modernizować, a kapitału brak. I wszyscy na tym skorzystamy. Wszak każdy woli mieć konto w Deutsche Bank niż w banku Samopomocy Chłopskiej. (...) komunistyczna utopia czasu została zastąpiona utopią miejsca - utopią Zachodu, utopią Europy jako miejsca wiecznego pokoju, harmonii, przyjaźni narodów i ludzi, wolności i dobrobytu dla wszystkich, otwartości, pluralizmu i tolerancji. Tak to w imię końca utopii zbudowano nową utopię po komunizmie. W imię walki z mitami odświeżano bardzo stare sarmackie przekonanie, że Polska nierządem stoi.
A przedmiotem troski i pochylania się elit stały się wszelkiego rodzaju mniejszości. Natomiast dawny obiekt troski i środek transportu do władzy - heteroseksualny robotnik polskiego, niestety, pochodzenia, a nawet drobny rzemieślnik, kupiec czy urzędnik, nie mówiąc już o rolniku - stał się zawadą, kłopotliwym i wstydliwym balastem. To ludzie zbyteczni, których w nowy scenariusz nie da się wpisać, a pozbyć się nie sposób. (...) Rafał Ziemkiewicz pytał na tych łamach, czy Polacy zasługują na niepodległość. Pytanie wydaje mi się źle postawione. Niepodległość nie jest sprawą zasługi. Można raczej pytać, czy Polacy chcą być niepodlegli i czy potrafią suwerenność zachować (...)".
Gorzko zabrzmiały końcowe konkluzje prof. Z. Krasnodębskiego na temat obecnego polskiego kryzysu i upadku elity: "(...) My także odzyskaliśmy suwerenność w 1989 r. Radości z tego powodu było jakby mniej niż poprzednio, w 1918 r. I to chyba nie tylko dlatego, że komuniści zostawili po sobie nie mniejszy śmietnik niż państwa zaborcze. Niestety, w tych latach zbyt mało udało się uprzątnąć, a i tak wielu się pobrudziło. Zobaczymy, czy i tym razem dane nam było tylko dwudziestolecie".

Ta "elita" chce tylko koryta

Z bardzo podobną, nader krytyczną analizą stanu polskiej "elity", czy raczej "elit", wystąpił również filozof prof. Bogusław Wolniewicz (nie mylić z krytykowanym na tych łamach również profesorem filozofii, autorem różnych antykościelnych dywagacji - Janem Woleńskim, ostatnio usilnie promowanym na łamach Tygodnika Powszechnego). Oto niektóre z ciekawszych refleksji prof. Wolniewicza, przedstawionych przez niego w wywiadzie udzielonym Pawłowi Paliwodzie z Tygodnika Solidarność (nr z 4 października) pt. Kryzys Zachodu:
"- Czy świat zachodni chyli się ku upadkowi?
- Chyba jeszcze nie, ale wytwarza kulturowe jady, które coraz głębiej naciekają i niszczą samą jego substancję duchową. (...)
- Czy większym zagrożeniem dla świata zachodniego nie jest niszczycielskie działanie jego własnych elit?
- Jakich elit? Nie ma żadnych, jest tylko pospólstwo, które się dorwało do koryta, jak w naszym Sejmie. Słowo elita pochodzi od łacińskiego electi i znaczy wybrani. To wybranie polega nie na tym, że zajmuje się jakieś stanowisko czy posadę, lecz na tym, że ma się inną hierarchię wartości i umie myśleć w skali państwa i dobra ogółu. Oraz na tym, że potrafi się narzucić sobie samemu niezbędną ascezę i karność. Widzę u nas tylko jedną grupę tak wyróżnioną: duchowieństwo katolickie. Oznaką jego wyróżnienia jest celibat, który wynosi je ponad ogół, nadaje stanowi duchownemu rys arystokratyczny. Dlatego jest dziś tak zajadle atakowany - i wcale nie ze strony kleru, lecz przez świeckich postępowiczów, których najmniej powinien obchodzić. (...)
- Pan elitą nazywa świat dyscypliny i ascezy. Kłóci się to z koncepcją ludycznego społeczeństwa otwartego.
- Gadanina o potrzebie otwartości to wehikuł anarchii, jej ideologiczna zasłona dymna. W praktyce oznacza nihilizm, czyli wewnętrzną pustkę, otwartą na wszelkie śmiecie. A klasztory to rzeczywiście elita; i każda prawdziwa elita ma coś z klasztoru.

Reklama

Zamordowano "tylko" Polaków

Tadeusz M. Płużański w tekście Inaczej niż w Jedwabnem (Najwyższy Czas z 12 października 2002) pisze o dziwnej wybiórczości w pracy Instytutu Pamięci Narodowej, kierowanego przez sławnego Leona Kieresa. Instytut ten, który z taką werwą i wrzawą skupiał się na poszukiwaniu dowodów zbrodni polskiej w Jedwabnem, jest niebywale pasywny przy tropieniu zbrodni popełnionych na Polakach, a w szczególności zbrodni popełnionych przez zbolszewizowanych Żydów. Tadeusz M. Płużański pisze m.in.: "Po trwającym rok śledztwie Instytut Pamięci Narodowej w Białymstoku nie wyjaśnił sprawy zbrodni w Małej Brzostowicy k. Grodna. We wrześniu 1939 r. komunistyczna banda złożona z Białorusinów i Żydów zamordowała mieszkających tam Polaków, swoich sąsiadów. Ten sam oddział IPN w szybkim tempie, przy wielkim zainteresowaniu mediów, potrafił przedstawić swoją wersję mordu w Jedwabnem.
W Małej Brzostowicy (gmina Indura, powiat Grodno) zamordowano kilkudziesięciu (ok. 50) Polaków. Okrutnego mordu dokonano prawdopodobnie 17 lub 18 września (...)".
Podobna - łagodnie mówiąc - powolność, czy pasywność, cechuje kieresowski Instytut Pamięci Narodowej również w przypadku innych zbrodni popełnionych przez zbolszewizowanych Żydów. By przypomnieć choćby wspomnianą już na tych łamach zbrodnię w Koniuchach - wymordowanie 300 polskich mieszkańców wsi w Koniuchach 29 stycznia 1944 r. przez żydowskich partyzantów sowieckich (parokrotnie na próżno ponaglał IPN w tej sprawie Kongres Polonii Kanadyjskiej). Podobnie brak zdecydowanego postępu w wyjaśnieniu przez IPN udowodnionej skądinąd już wcześniej sprawy zamordowania w Nalibokach 8 maja 1943 r. 128 polskich mieszkańców przez żydowskich partyzantów sowieckich z oddziałów Tuwii Bielskiego i Szolema Zorina (zob. szerzej: J. R. Nowak: Kogo muszą przeprosić Żydzi, Warszawa 2001, ss. 12-13).

B. Minister rolnictwa ostrzega

W Życiu z 30 września polecam godny uwagi wywiad Anny Sarzyńskiej i Piotra Smiłowicza z prezesem SKL-RNP i byłym ministrem rolnictwa Arturem Balazsem. B. minister Balazs ostrzega: "Unia uzyskała wszystko, co chciała uzyskać. Nie ma żadnej ochrony naszej ziemi. Rynek został otwarty (...). Unia uznała, że postawa obecnego rządu jest taka, że chce za wszelką cenę się w niej znaleźć. Mówiono politykom koalicji, że dopłat nie będzie, mimo to entuzjazm nie słabł. Stąd w Brukseli zapanowało przekonanie, że Polska jest gotowa wejść do Unii na każdych warunkach. 25 proc. dopłat dla polskich rolników praktycznie wyklucza uczciwą konkurencję. Jeżeli 40 proc. wpływów do budżetu rolników w krajach członkowskich to są różnego rodzaju dopłaty, w tym w znacznej mierze bezpośrednie, to jeżeli my otrzymujemy tylko 1/4, i to w sytuacji, gdy nasze rolnictwo wymaga doinwestowania, oznacza to nierówną konkurencję i utrzymanie protekcjonizmu po stronie farmerów Unii. (...)".

Reklama

Św. Brygida Szwedzka

Aleksandra Szafirska
Edycja szczecińsko-kamieńska 42/2002

http://dziennikparafialny.pl/

Jan Paweł II ogłosił święte: Brygidę Szwedzką, Edytę Stein i Katarzynę Sieneńską współpatronkami Europy. Dołączą one w ten sposób do świętych: Benedykta z Nursji oraz Cyryla i Metodego, którzy już wcześniej, na mocy decyzji Pawła VI i obecnego Ojca Świętego zostali obdarzeni tytułem patronów naszego kontynentu.

Św. Brygida Szwedzka (1302-73) była jedną z najwybitniejszych postaci Kościoła, świętych i mistyczek swoich czasów. Urodziła się około 1302 r. w Finstad (niedaleko Uppsali) w spokrewnionej z królami szwedzkimi rodzinie lagmana (rządcy) prowincji Uppland. Od najmłodszych lat odznaczała się głęboką wiarą i marzyła, aby wstąpić do klasztoru. Jednak zgodnie z wolą rodziców, ok. 15. roku życia wyszła za 18-letniego syna gubernatora, Ulfa Gudmarssona. Małżeństwo okazało się nadspodziewanie dobre, a małżonkowie doczekali się ośmiorga dzieci. Jedną z ich córek była późniejsza wybitna święta średniowiecza - Katarzyna Szwedzka. Z wzorowym wypełnianiem obowiązków swego stanu łączyli oni uczynki miłosierdzia. Brygida poświęcała wiele czasu modlitwie. Razem z mężem utrzymywała żywe kontakty z duchownymi z pobliskich kościołów i klasztorów, zwłaszcza z cystersami w Alvestra i duchowieństwem z Linkoping. Już wówczas cieszyła się niezwykłymi darami nadprzyrodzonymi, zwłaszcza darem wizji. W 1332 r. została powołana jako ochmistrzyni na dwór Magnusa II. Czas pobytu na dworze Brygida wykorzystywała m.in. dla wspierania ubogich. W 1339 r. po śmierci nieletniego syna udała się z pielgrzymką do grobu św. Olafa do Trondheim, natomiast w 2 lata później razem z mężem pielgrzymowali do Santiago de Compostella. Po powrocie stamtąd mąż wstąpił do cystersów w Alvastra i wkrótce potem (1344 r.) właśnie tam umarł. Brygida osiadła wówczas w domu zakonnym, związanym z cystersami, gdzie prowadziła bardzo surowe życie ascetyczne. Wtedy także otrzymała wizję, która wytyczyła jej nowe ścieżki życiowe i zapoczątkowała długą serię dalszych wizji. Swoje prorocze wizje niosła do ludów, panujących i papieży. Pisała listy do poszczególnych osób, w których przepowiadała ich dalsze losy. Pierwszą misję spełniła w Sztokholmie, upominając Magnusa II i wieszcząc rodzinie królewskiej straszne klęski, które ją rzeczywiście wkrótce potem nawiedziły. Znane są także jej ostrzeżenia i surowe napomnienia pod adresem Krzyżaków, którym przepowiedziała upadek. Ale największą sławę i trwałe miejsce w historii Kościoła zapewniły jej listy z 1352 r. do papieża Innocentego VI (1352-62), przebywającego wówczas w Awinionie, aby jak najszybciej wracał do Rzymu. Gdy nie odniosło to skutku, Brygida nie zrażona tym, kontynuowała swą korespondencję z jego następcą, Urbanem V (1362-70), późniejszym błogosławionym. Ten ostatni, właśnie pod wpływem listów szwedzkiej mistyczki, wrócił do Rzymu w 1367 r., ale z powodu zamieszek w tym mieście znów je opuścił - Brygida przepowiedziała mu wtedy rychłą śmierć, co istotnie niebawem nastąpiło. Jej nalegania i wezwania kierowane do papieży przyczyniły się w wielkim stopniu do położenia kresu niewoli awiniońskiej, choć ona sama już tego nie doczekała.

Innym trwałym śladem działalności Świętej było założenie przez nią w Yadstenie (Szwecja) Zakonu św. Brygidy (Najświętszego Zbawiciela). Siostry zakonne z tego zakony nazywane były potocznie brygidkami. Pierwszą opatką klasztoru została jej córka, św. Katarzyna. W związku z powstaniem zakonu Brygida udała się w 1349 r. do Rzymu. Nawiązała tam kontakty z wybitnymi rodami włoskimi, a równocześnie kontynuowała działalność charytatywną. Zabiegała teraz o zatwierdzenie reguły nowego zakonu, który miał nosić nazwę zakonu Najświętszego Zbawiciela. Starania jej osiągnęły skutek połowiczny, ponieważ papież Urban V wrócił do Awinionu (1370 r.), gdzie zgodnie z przepowiednią Brygidy wkrótce zmarł. Święta nie zaprzestała swych starań, biorąc równocześnie żywy udział w życiu zakonnym. Wiele pielgrzymowała, nawiedziła w tym czasie niemal wszystkie miejsca pielgrzymkowe Italii. Natomiast w 1371 r. z dwoma synami i córką Katarzyną udała się do Ziemi Świętej. Przebywała tam przez 4 miesiące, doznając nieustannie wizji i przepowiadając rozmaite wydarzenia (np. przyszłość Cypru). Wiosną 1373 r. była znów w Rzymie, gdzie podjęła starania o powrót Grzegorza XI. Umarła 23 lipca tego roku, w dniu przez siebie zapowiedzianym, w czasie Mszy św. odprawianej w jej pokoju. Zwłoki wystawiano przez tydzień w kościele św. Wawrzyńca, w grudniu zaś rozpoczęto ich przeniesienie do ojczyzny. Poprzez Karyntię, Styrię, Morawy, Polskę i Gdańsk, a potem morzem dotarły do Soderkoping, a stamtąd w uroczystej procesji sprowadzone zostały do Vadsteny. W 3 lata później Grzegorz XI wrócił do Rzymu, a w r. 1378 zatwierdził ostatecznie regułę "brygidek". Jest to pośmiertne osiągnięcie Brygidy, której dzieło kontynuowała z energią jej córka, św. Katarzyna. Św. Brygidę kanonizowano w 1391 r.

Warto przypomnieć historię sławnych Objawień św. Brygidy, bowiem ich losy oddają charakter i skoplikowane dzieje myśli Kościoła. Pierwsze 8 ksiąg aprobował Grzegorz XI oraz Urban VI. Mimo to od początku wzbudzały one zastrzeżenia u wielu poważnych ludzi i spotykały się z żywymi sprzeciwami. Źródła podają, że szczególnie ostro zaatakowano je na soborach w Konstancji i Bazylei. Usiłowano nawet doprowadzić do ich formalnego potępienia, którego uniknęły jedynie dzięki obronie światłego dominikanina, kardynała Jana de Torquemada. Brygida była świadoma tego, iż do autentycznych wizji wkraść się mogło niejedno z tego, co zasłyszała i co poddawała jej niezwykle bogata wyobraźnia. Swe Revelationes poddawała kontroli teologów, gotowa zawsze do przyjęcia kościelnej cenzury. Decydującą aprobatę znalazły one u Benedykta XIV, który kompetentnie określił ich prawowierność oraz stopień zaufania, jakim je należy darzyć. W tym miejscu należy nadmienić, iż później pod imieniem Brygidy pojawiły się pisma i formy pobożności nie mające z nią nic lub prawie nic wspólnego. Dlatego też władze kościelne aż po współczesność odnosiły się do nich z dużą ostrożnością i rezerwą. Nie umniejszyło to znaczenia Świętej i jej pism w historii chrześcijańskiej pobożności, w której odegrała rolę ogromną, w dużej mierze prekursorską, by wspomnieć tylko o nabożeństwie do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Już w 1391 r. papież Bonifacy IX ogłosił Brygidę Szwedzką świętą. Wspomnienie św. Brygidy wpisano do kalendarza rzymskiego najpierw (1623 r.) 7 października, a w 1628 r. przesunięto na 8 października, co było nawiązaniem do kanonizacji ogłoszonej w przeddzień. Od 1969 r. widnieje ona pod właściwą datą, odpowiadającą dacie śmierci (23 lipca).

Opracowano na podstawie H. Fros SI, F. Sowa, Twoje imię, Kraków 1975 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Tegoroczne warszawskie pielgrzymki na Jasną Górę

2019-07-23 13:19

lk / Warszawa (KAI)

Młodzież i studenci, niepełnosprawni z opiekunami, mieszkańcy stołecznej Pragi i uczestnicy „Pielgrzymki Matki” - 308. Warszawskiej Pielgrzymki Pieszej wyruszą 5 i 6 sierpnia na Jasną Górę. Kilka dni później na pątniczy szlak wyruszą stołeczni rowerzyści.

Bożena Sztajner/Niedziela

Wśród różnych propozycji na wakacje z Bogiem znaczące miejsce zajmują zawsze pielgrzymki piesze na Jasną Górę – szczególnie te wędrujące na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, 15 sierpnia, ale także te zmierzające ku tronowi Matki Bożej Częstochowskiej na uroczystości 26 sierpnia. Co roku z Warszawy rusza kilka pątniczy wypraw, bierze w nich udział wiele osób, od młodzieży i studentów poprzez długoletnich pielgrzymów aż po osoby niepełnosprawne i ich opiekunów.

Piesza Praska Pielgrzymka Rodzin

Jako pierwsza wyruszy ze stolicy 36. Piesza Praska Pielgrzymka Rodzin. Rozpocznie się tradycyjnie 5 sierpnia rano uroczystą Eucharystią w Sanktuarium Matki Bożej Ostrobramskiej, w parafii Narodzenia Pańskiego na Witolinie (ul. Ostrobramska 72).

Licząca zwykle około 600 osób rzesza pielgrzymów będzie szła trasą z Warszawy przez Glinki, Warkę, Białobrzegi i inne miejscowości, by po pokonaniu 315 km stanąć na Jasnej Górze 14 sierpnia, w przeddzień głównych uroczystości maryjnych.

Wśród pięciu grup pielgrzymkowych jedna jest wyjątkowa – stanowiąca ewenement wśród innych pielgrzymek tzw. Grupa Biała, w której pielgrzymują dzieci. Niecodzienny klimat i atmosfera modlitwy, wspólne świadectwo wiary, każdego dnia pogłębiające się doświadczenie wspólnoty w tym roku będzie przeżywane pod hasłem "W mocy Bożego Ducha".

Warszawska Akademicka Pielgrzymka Metropolitalna

Rano 5 sierpnia na Jasną Góre wyruszy też XXXIX Warszawska Akademicka Pielgrzymka Metropolitalna. W tym roku jej hasłem przewodnim będą słowa „Otwórzcie drzwi Chrystusowi!”, wypowiedziane przez św. Jana Pawła II podczas uroczystej Mszy św. inaugurującej jego pontyfikat.

Tegoroczną nowością jest elektroniczny system zapisów na pielgrzymkę, czynny od dnia 1 czerwca pod adresem e-wapm.pl. Nie likwiduje on jednak stacjonarnego punktu rejestracji przy kościele św. Anny.

– Mamy szczerą nadzieję, że od tej pory na Krakowskim Przedmieściu pielgrzymi będą mogli szybciej odebrać pakiety i uniknąć stania w kolejkach. Jeśli nie jesteście za pan brat z technologią – nie lękajcie się, również na miejscu służby zapisów będą wam w stanie pomóc w okiełznaniu nowego procesu rejestracji – zapewniają służby pielgrzymkowe.

Pielgrzymka wyruszy zaraz po Mszy św. sprawowanej o godz. 5.30 w kościele akademickim św. Anny na Krakowskim Przedmieściu.

Piesza Pielgrzymka Niepełnosprawnych

Tego samego dnia sprzed kościoła parafialnego św. Józefa Oblubieńca na warszawskim Kole wyruszy na Jasną Górę 28. Piesza Pielgrzymka Niepełnosprawnych. Pątniczą wyprawę organizuje Katolickie Stowarzyszenie Niepełnosprawnych Archidiecezji Warszawskiej.

Pielgrzymka rozpocznie się 5 sierpnia Mszą św. odprawioną o godz. 6.00 w kościele św. Józefa przy ul. Deotymy 41 w Warszawie. Na Jasną Górę pątnicy dotrą 14 sierpnia ok. godz. 17.00. Zapisy przyjmowane będą od 2 do 4 sierpnia w kościele św. Józefa w godz. 9.00-19.00 oraz w dniu wyjścia pielgrzymki lub na trasie. Przy zapisach osoba niepełnosprawna powinna wskazać swojego opiekuna i wypełnić kartę medyczną (chodzi o informację o przyjmowanych lekach).

Historia pielgrzymki sięga roku 1992, gdy niepełnosprawni, którzy do tej pory brali udział w ogólnych pielgrzymkach z Warszawy na Jasną Górę zgłosili postulat zorganizowania własnej pielgrzymki, dostosowanej do potrzeb pątników na wózkach.

Należało w szczególny sposób wytyczyć trasę, tak żeby większą część stanowiły odcinki z dobrą nawierzchnią, zapewnić dobre warunki noclegowe, zorganizować sprzęt i serwis techniczny, znaleźć wielu zdrowych wolontariuszy, gotowych do dziesięciodniowej opieki nad osobami niepełnosprawnymi. Zadania te wziął na siebie doświadczony kwatermistrz WAPD - ks. Stanisław Jurczuk wraz z ekipą.

Pierwsza pielgrzymka liczyła 250 pątników, zdrowych i niepełnosprawnych. Od tego czasu każdego roku przybywa pielgrzymów (w 2002 r. było ich ok. 900, w tym 100 na wózkach inwalidzkich). Przybywa także gości z zagranicy, którzy dzielą z Polakami trudy pielgrzymowania.

Warszawska Pielgrzymka Piesza

Dzień później, 6 sierpnia pod hasłem "Jasnogórska Matka Życia" wyruszy sprzed kościoła oo. paulinów 308. Warszawska Pielgrzymka Piesza. Mszy św. na rozpoczęcie wędrówki na Jasną Górę będzie przewodniczył metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz.

"Warszawska Pielgrzymka Piesza, określana mianem „Pielgrzymki Matki”, wyruszy na pątniczy szlak z Warszawy na Jasną Górę w Święto Przemienienia Pańskiego w dniu 6 sierpnia 2019 r. Kontynuujemy tym samym dzieło, które zostało zapoczątkowane przez o. Innocentego Pokorskiego w 1711 r. w Kościele pod wezwaniem Ducha Świętego w Warszawie" - informuje w zaproszeniu na pątniczy szlak o. Arnold Chrapkowski, generał Zakonu św. Pawła I Pustelnika.

Tegorocznemu pielgrzymowaniu będzie towarzyszyć intencja beatyfikacji sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego. "Ten gorliwy czciciel Matki Bożej Jasnogórskiej swego czasu złożył akt osobistego oddania się w niewolę Maryi. Wyraził go słowami: „Oddaję się Tobie, Maryjo, całkowicie w niewolę (…). Wszystko, cokolwiek czynić będę przez Twoje ręce Niepokalane, Pośredniczko łask wszelkich, oddaję ku chwale Trójcy Świętej – Soli Deo!” - przypomniał o. Chrapkowski.

Jak dodał: "Żyjemy w niełatwych czasach, w których nasza wiara i wierność Bogu oraz Kościołowi jest wystawiana na wiele niebagatelnych prób. Niech to zawierzanie Prymasa Tysiąclecia, któremu przyszło także walczyć o wiarę i Kościół w innym trudnym okresie, nawet za cenę uwięzienia, będzie dla każdego z nas zachętą i inspiracją, aby na doświadczenia, które w nas uderzają, także odpowiedzieć bezgranicznym zawierzeniem się Bogu poprzez oddanie się Maryi z Jasnej Góry".

Zapisy: na stronie www.paulini.com.pl od 15 lipca do 2 sierpnia oraz w dolnym kościele (ul. Długa 3) w dniach 2-5 sierpnia.

Na rowerach sprzed Świątyni Opatrzności Bożej

Z intencją dziękczynną za 40. rocznicę pierwszej pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Ojczyzny w kierunku Jasnej Góry wyruszą w niedzielę 11 sierpnia warszawscy rowerzyści. Wyprawa zostanie poprzedzona Mszą św. o godz. 8.00 w Świątyni Opatrzności Bożej.

W drodze na Jasną Górę rowerzyści odwiedzą kilka sanktuariów, w tym bł. Honorata Koźmińskiego w Nowym Mieście nad Pilicą, Św. Rodziny w Studziannej i św. Anny w Świętej Annie. Każdy z pielgrzymów zostanie wyposażony w silikonowy różaniec na rękę oraz wysokiej jakości siatkową kamizelkę ostrzegawczą odblaskową. Grupa powinna dotrzeć na jasnogórskie wały 14 sierpnia po południu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem