Sędzia nie jest ekspertem w każdej sprawie, zatem aby rozsądzić sprawiedliwie, musi zasięgnąć opinii specjalisty, tzw. biegłego sądowego. Oczywiście, sąd nie jest związany jego opinią - może ją uznać np. za mało wiarygodny dowód i opierając się na innych, dokonać własnych ustaleń.

Jeśli sprawa wymaga opinii specjalisty, sąd powoła biegłego, by wydał opinię, którą otrzymają również strony procesu. Mają więc szansę zapoznać się z oceną specjalisty i w przypadku gdy się z nią nie zgadzają, wnieść zarzuty. Jeśli tego nie uczynią, sąd może przyjąć opinię za wiarygodną i wyrok może być dla nas niekorzystny.
Nie zapoznając się z opinią lub nie wnosząc sprzeciwu, od razu stawiamy się w niekorzystnej sytuacji. By wykazać błędny tok rozumowania biegłego, powinniśmy we własnym zakresie zasięgnąć opinii innego biegłego. Może być i tak, że jeśli wniesiemy zarzuty, sąd wezwie na rozprawę biegłego, by ustosunkował się do nich. Jego wyjaśnienia mogą być powodem do powołania innego biegłego, jeśli sąd uzna to za konieczne. Sami możemy również wnioskować o dodatkową opinię, ale sąd nie musi na to przystać - zrobi to, jeśli uzna, że zarzuty są uzasadnione. Wówczas wezwie na rozprawę obu biegłych, by wyjaśnili, jak powstały te różnice.
Pamiętajmy, że na osobie wnoszącej pozew, czyli na pozwanym, spoczywa ciężar dowodu. Jeśli pozwany zaprzecza, musimy zgromadzić mocne dowody, by sprawę wygrać. Często więc niezbędna jest opinia biegłego. Ten, kto zgłasza wniosek o przeprowadzenie opinii biegłego, ponosi wynikające z tego tytułu koszty, ale jeśli sprawę wygra, sąd przyzna mu od przeciwnika zwrot tych kosztów. Tylko osoba zwolniona od kosztów sądowych nie musi wykładać zaliczki na pokrycie tych kosztów.
Biegłego ustanawia sąd prowadzący sprawę. Może go wyznaczyć z listy biegłych prowadzonej przez prezesa sądu okręgowego i tak jest najczęściej. Różnica między biegłym z listy a biegłym nie z listy jest taka, że ten pierwszy nie musi składać przyrzeczenia, bo zrobił to już przy wpisywaniu go na listę prezesa sądu.
Pamiętajmy, że biegłego obowiązują te same zasady co do bezstronności jak sędziego i z tych samych powodów strona może wnosić o wyłączenie go ze sprawy.

Nowości w prawie pracy od 1 stycznia 2004 r.:

nie będzie już w kodeksie pracy 18-dniowego urlopu;
- będzie tylko urlop 20-dniowy, jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat, i 26-dniowy, gdy jest zatrudniony co najmniej 10 lat;

nie obowiązuje już zasada, że pracownik nie zachowuje prawa do wynagrodzenia w pierwszym dniu okresu niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną trwającą nie dłużej niż 6 dni - uchylono art. 92 par. 11 k. p.;

każdą umowę na czas zastępstwa można wypowiedzieć z wyprzedzeniem 3-dniowym;

istnieje wprost sformułowany obowiązek zawarcia umowy o pracę w formie pisemnej; jeśli pracodawca tego nie zrobi, powinien najpóźniej w dniu rozpoczęcia pracy przez pracownika potwierdzić pracownikowi na piśmie ustalenia co do rodzaju umowy oraz jej warunków;

określono katalog danych osobowych pracownika, których może domagać się pracodawca: imię i nazwisko, imiona rodziców, data urodzenia, adres do korespondencji, wykształcenie oraz przebieg dotychczasowego zatrudnienia;

pierwszy urlop można wziąć po miesiącu pracy;

ekwiwalent za urlop pracownik otrzyma tylko w przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy.

Warto wiedzieć

Jeśli zarządzanie nieruchomością jest nieudolne bądź utrudnione, każdy ze współwłaścicieli może wystąpić do sądu o ustanowienie zarządcy przymusowego. Jeśli sąd go powoła, ustali zakres jego uprawnień.

O wymianie dowodu osobistego - w tym roku dotyczy to dowodów wydanych w latach 1973-80 - należy powiadomić urząd skarbowy. Aktualizacji danych należy dokonać na formularzu: NIP-1 - dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, NIP-3 - dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.

Niestawienie się na wezwanie urzędu skarbowego grozi karą porządkową - organ ten ma prawo nałożyć karę do 2,5 tys. zł.

Informacje na temat działalności nieuczciwych firm gromadzi:
Stołeczny Klub
Federacji Konsumentów
ul. Chmielna 8, lok. 109
00-117 Warszawa
tel. (0-22) 827-64-81, 828-93-96.