Telewizja wprowadza ogromne zmiany w życiu nie tylko dorosłych, ale i dzieci. Dostarcza wielu wrażeń, wzruszeń, przeżyć, pokazuje świat, bawi i uczy. Istnieje też przekonanie, iż wpływa ona dodatnio na rozwój intelektualny ludzi, co prowadzi do postępów uczniów w nauce. Otóż zgodzę się z tym, ale tylko częściowo. Owszem, dzięki programom telewizyjnym dziecko rozszerza swój zasób wiedzy, wzbogaca i pogłębia zainteresowania, ale tylko pod warunkiem, że korzysta z nich w mądry sposób i w odpowiednich dla siebie godzinach. Przysłowie mówi, że "co za dużo, to niezdrowo", tak więc nadmiar telewizji i nieodpowiednie programy dla dzieci mogą wywołać w nim m.in. nadpobudliwość, lęki, co dalej prowadzi do problemów z koncentracją, bezsenności, a to z kolei łączy się z trudnościami w nauce.

Trzeba podkreślić, że dziecko inaczej odbiera telewizję niż osoba dorosła. Inaczej patrzy na film, inaczej go interpretuje. Ono szuka wzorca osobowego, przygotowując się do roli dorosłego człowieka. Interesuje go to, co widzi na ekranie, nie szuka żadnych podtekstów czy symboli. Nie jest obiektywne. Oglądając film w tok akcji włącza własne przeżycia, wspomnienia, pragnienia. Razem z bohaterami przeżywa śmierć matki czy przyjaciela. W taki oto sposób film może stać się dla niego ciężkim przeżyciem, co odbije się na jego zdrowiu i psychice. I tak np. dziecko, które namiętnie ogląda serial o latającym człowieku nietoperzu, pewnego dnia może stanąć na oknie i powiedzieć, że pragnie latać, bo skoro jego idol lata, to on też chce. Chce być taki jak on. I jakie są tego skutki? Tragiczne.

Z badań przeprowadzonych w Ośrodku Badań Opinii Publicznej TV wynika, że polskie dziecko, w wieku szkolnym spędza przed telewizorem ok. 3 godzin dziennie, natomiast w dni świąteczne aż 6-7 godzin! Inne informacje mówią, iż na ekranach średnio co 4 minuty pokazywane są sceny walki, morderstwa, przemocy, czy gwałtu.

Tylko rodzice są w stanie skutecznie ochronić swoje pociechy przed tym morzem agresji i brutalności. To w ich interesie jest nauczenie dziecka rozsądnego korzystania z telewizji. To oni powinni pokazywać dziecku, że jest wiele innych, równie ciekawych zajęć. Na nich spoczywa też obowiązek psychicznego przygotowania dzieci do odbioru trudnych treści ukazywanych w telewizji. Powinni też uświadomić sobie, że w życiu codziennym nie może ich zastąpić odbiornik telewizyjny.

Niedopuszczalne jest uczynienie z niego automatycznej opiekunki!

Najważniejszą zasadą korzystania z tego typu środków masowego przekazu jest umiar. Musimy umieć sami zadecydować co chcemy obejrzeć, bo rzeczywiście nas to interesuje, a z czego możemy zrezygnować. Dzieci nie potrafią jeszcze dokonywać takiej selekcji, wiec oglądają wszystko. Żadne zakazy rodziców nie pomogą, a jeśli pomogą to tylko chwilowo.

Myślę, że dobrym rozwiązaniem byłoby wspólne oglądanie wybranego przez dorosłych filmu. Po jego zakończeniu można rozpocząć rozmowę na temat tego, co się oglądało i jak to się odbiera. Jest to dosyć ważne, ponieważ pomaga w sprecyzowaniu własnych poglądów przez dziecko na dany temat i ewentualnie uzupełnienia wiadomości dziecka przez starszych. Wspólnie obejrzany film dostarczy tematów do wymiany poglądów między rodzicem i dzieckiem.

Tak więc telewizja nie powinna stać się hobby pochłaniającym czas i zasypującym nas masą płytkich wrażeń. Powinna rozszerzać nasze zainteresowania, ma do tego wszelkie predyspozycje. Tylko to my musimy zdecydować czy chcemy z niej korzystać w sposób pozytywny czy negatywny.