Arcybiskup Stanisław Dziwisz objął urząd metropolity krakowskiego. Jest to szczególne wydarzenie, zwłaszcza że jest on bardzo związany z Krakowem. Można powiedzieć, iż całe jego życie - od urodzin, przez lata młodości, studia seminaryjne i kapłaństwo - łączy się z tą archidiecezją i z tym miastem. Po okresie watykańskiego posługiwania Janowi Pawłowi II wolą kolejnego następcy Piotra - Benedykta XVI przybywa ponownie na Skałkę, choć w innej już roli - jako pasterz Kościoła lokalnego. Tym razem wpisuje się w wielką tradycję posługiwania biskupiego, która w tym grodzie owocowała wielkimi osobowościami, od słynnego Biskupa Stanisława poczynając. Dość niezwykły „zbieg okoliczności” stanowi fakt podjęcia przez abp. Dziwisza badań naukowych nad osobą św. Stanisława Biskupa. Jest on autorem rozprawy doktorskiej, w której analizuje kult św. Stanisława - jednego z patronów Polski, obok świętych: Wojciecha, Wacława i Floriana (por. S. Dziwisz, Kult św. Stanisława Biskupa w Krakowie do Soboru Trydenckiego, Kraków 1979, s. 124). Wśród nich św. Stanisław jest szczególnym bohaterem, ponieważ poświęcił swe życie wierze, ale i walce z tyranią bezwzględnego władcy, co podkreślają słowa Invitatorium:

Stanislai pro triumpho
Xristo demus gloriam,
Qui martiri de tyranno
Contulit victoriam (tamże, s. 77).

Ten aspekt osobowości Arcybiskupa Stanisława łączy się także z osobą bliskiego przyjaciela - Jana Pawła II, który niegdyś także był metropolitą krakowskim. W tym sensie kontynuuje on dzieło nie tylko św. Stanisława, ale i swego wielkiego Przyjaciela. Można odnieść wrażenie, że dopełnia on dzieła postaci, z którymi był mocno związany. Jest to tym bardziej niezwykłe, że podobnie jak św. Stanisław, i Jan Paweł II, jeszcze jako biskup Krakowa, a potem papież, walczył z tyranią systemu. Świadczy to o szczególnej fascynacji abp. Dziwisza określonym typem osobowości kapłana.
Fascynacja bohaterstwem kapłana wydaje się być zakorzeniona głęboko w mentalności wyniesionej z diecezji krakowskiej. Wiele razy św. Stanisławowi poświęcane były konferencje naukowe organizowane pod patronatem kard. Karola Wojtyły. Abp Dziwisz wspomina w swej rozprawie doktorskiej o konferencji z 1972 r. nt. ikonografii św. Stanisława, o kolejnej - z 1978 r., skupiającej się wokół tematu jego miejsca w literaturze, i tej z 1979 r., kiedy Karol Wojtyła został już papieżem, poświęconej analizie postaci św. Stanisława na podstawie kronik historycznych (por. tamże, s. 9). Można zauważyć, że fascynacja bohaterstwem św. Stanisława została wyniesiona z krakowskiej edukacji duchownych. Tym bardziej że sam mistrz abp. Dziwisza - Jan Paweł II swoją postawą życiową dał świadectwo męstwa w walce o wolność człowieka i suwerenność jego sumienia (wspaniałym świadectwem poglądów Karola Wojtyły są rozważania zawarte w pracy Osoba i czyn) i sam uosabiał cechy, którymi zachwycał swych podopiecznych.
Abp Dziwisz skupił się głównie na praktykach religijnych związanych ze św. Stanisławem. Opisał przejawy czci związane z jego osobą. Charakter kultu, jakim był otaczany św. Stanisław, oddają słowa Antyfony do Magnificat:

O beate Stanislae,
Presul plebis Cracovie,
Cuius signa victorie
Late patent Polonie…
(S. Dziwisz, dz. cyt., s. 76).

Jednocześnie abp Dziwisz sam staje się świadkiem przygotowań do beatyfikacji Jana Pawła II, człowieka, którego znał, który był mu bliski. To tak jakby fenomen świętości dotknął go w najbardziej namacalny sposób, jakby wszedł w jego życie, opanował także jego aspekt praktyczny, a nie tylko rozważania teoretyczne. Niewielu naukowców ma możność tak bezpośredniego i głębokiego zetknięcia się z tajemnicą, która była przedmiotem ich rozważań.
Abp Dziwisz podkreślał również rolę św. Stanisława jako symbolu narodowego, jako nośnika treści społecznych. Postać Biskupa Stanisława widniała na pieczęciach wielu książąt dzielnicowych, m.in. Bolesława Wstydliwego czy Leszka Czarnego; w okresie bardzo trudnym dla Polski stał się on symbolem dążeń do zjednoczenia ziem polskich - symbolem patriotycznym (por. tamże, s. 120). Historia tego biskupa krakowskiego zdaje się do złudzenia przypominać historię Jana Pawła II, który również stał się nie tylko symbolem świętości, ale i tendencji narodowowyzwoleńczych.
Postawa praktykowana przez polskich kapłanów, zwłaszcza związanych z diecezją krakowską, staje się przejawem bohaterstwa, alterocentryzmu i dojrzałości w życiu społecznym. Krakowscy kapłani pokazują, w jaki sposób duchowny może oddziaływać na życie społeczne i polityczne. Zapewne abp Dziwisz zechce kontynuować tę drogę edukacji kapłańskiej, na której miał tak znakomitych poprzedników. Patriotyczny charakter polskiej świętości ukazuje odwołanie do tekstów liturgicznych i rytuałów sprzed Soboru Trydenckiego, który pozbawił liturgię elementów rodzimych, jak choćby orły, a wraz z nimi wydźwięku patriotycznego. Zgodnie z wymogami liturgii rzymskiej usunięto z naszych mszałów sekwencje średniowieczne o św. Stanisławie, świadczące o bogactwie literatury religijno-patriotycznej (tamże, s. 123). Sobór Trydencki niejako rozdzielił życie religijne i polityczne, niemniej postać św. Stanisława utrwaliła to połączenie w mentalności wielu polskich kapłanów, nadając szczególny rys polskiej historii, kulturze i polskiemu kapłaństwu.

Gorące dni czekają abp. Stanisława Dziwisza, metropolitę krakowskiego: 26 sierpnia będzie przewodniczył uroczystościom na Jasnej Górze, 27 sierpnia w Krakowie odbędzie uroczysty ingres do archidiecezji, a kilka dni później - 31 sierpnia przy Pomniku Poległych Stoczniowców w Gdańsku będzie celebrował Mszę św. w 25. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych, jako osobisty reprezentant Ojca Świętego Benedykta XVI.