Patronalne święto Służby Zdrowia

Święty Łukasz pochodził z Syrii, nie wiemy dokładnie, w którym roku się urodził. Był poganinem, a wyznawcą Chrystusa stał się ok. 40 r., czyli 7 lat po Jego śmierci. Zgodnie z tym, co podaje św. Paweł, Łukasz nie należał do 72 uczniów Jezusa, mimo iż takie informacje zamieścił w swoich pismach Epifaniusz. Łukasza nie należy także mylić z uczniem, którego Jezus spotkał w drodze do Emaus w dniu zmartwychwstania, choć takiego zdania byli św. Grzegorz Wielki i Teofilakt. Ok. roku 50 związał swoje losy ze św. Pawłem. Przystąpił do niego jako uczeń, pomocnik, przyjaciel, ale też właśnie jako lekarz, tak przydatny podczas drogi. Wiadomo, że nie przez cały czas towarzyszył św. Pawłowi w podróżach apostolskich, jednak kiedy przyłączył się do niego w roku 58, podczas III podróży, pozostał przy nim do końca jego życia. Ta decyzja miała ogromne konsekwencje zarówno dla św. Pawła, samego Łukasza, jak i dla przyszłych pokoleń chrześcijan.
Paweł zyskał w Łukaszu najwierniejszego przyjaciela, który – ofiarując mu swe oddanie, rzeczywiście się poświęcił. Nie tylko towarzyszył mu w drodze głoszenia Słowa – do Jerozolimy i Rzymu, lecz także wraz z nim poddał się karze więzienia i przebywał w nim przez 2 lata. Był to niezmiernie ważny okres w życiu Łukasza. Jako jedyny trwał przy swoim nauczycielu i zyskał niepowtarzalną szansę zgłębienia faktów z ziemskiego życia Jezusa, dzięki relacjom osób, które Go znały, a z którymi on mógł rozmawiać. Czas, jaki otrzymał, spotkania z naocznymi świadkami, wielkie umiejętności, wykształcenie i ogromny talent – to wszystko sprawiło, że ze wspaniale wykształconego, umiejętnie posługującego się piękną greką, obeznanego w literaturze poganina, stał się natchnionym ewangelistą, badaczem, wiernym słuchaczem i przekazicielem Bożego Słowa. Słuchał tych, którzy widzieli, doświadczyli spotkania z Chrystusem, mieli szczęście słyszeć Jego nauki. Wykorzystując swoje zdolności, spisał te wydarzenia, dzięki czemu powstała Ewangelia i Dzieje Apostolskie.
Chociaż prawdopodobnie Łukasz wzorował się na wcześniej powstałych Ewangeliach św. Marka i św. Mateusza, jednak w treści jego Ewangelii zwraca uwagę przywoływanie i rozbudowanie niektórych szczegółów z dzieciństwa Jezusa, czego nie znajdziemy u innych Ewangelistów.
Jeśli zaś chodzi o Dzieje Apostolskie, św. Łukasz podjął temat Kościoła na ziemi. Czasy po wniebowstąpieniu Jezusa, czyli właśnie formowania się Kościoła, były jego czasami. Brał udział w tych działaniach krocząc ze św. Pawłem. Rzetelnie i wiernie relacjonował wydarzenia z czasów podróży apostolskich. Opisy te stanowiły dokumentację. Z tego, jak formował się Kościół chrześcijański od początku czasów, które ustanowił dla Kościoła Chrystus. Cokolwiek opisywał, robił to z wielką odpowiedzialnością i sumiennością.
Św. Łukasz prawdopodobnie był przy męczeńskiej śmierci św. Pawła (+67), we wzmiance z prologu do Ewangelii z II wieku przeczytamy, że Łukasz przeżył 84 lata, ale nie znamy miejsca jego śmierci. Niektóre źródła wspominają o śmierci męczeńskiej, jednak teoria ta jest mało prawdopodobna, pozostało raczej wspomnienie jego „śmierci pełnej Ducha Świętego”. Nie wiemy też, gdzie został pochowany. Jego relikwie były czczone w Efezie, Beocji, Wenecji i Padwie, Konstantynopolu, obecnie pokazywane są w kaplicy Bazyliki św. Justyny w Padwie.
Pozornie niewiele z lekarskiej posługi św. Łukasza może wskazać drogę współczesnym lekarzom i pracownikom służb medycznych. Być, trwać, towarzyszyć, rozmawiać, a nade wszystko – słuchać. Tak jak on w więzieniu; cierpliwie, ofiarując czas i spokój, a więc to, o co najtrudniej. W dalszej kolejności dopiero fachowość i umiejętności. Dzięki pokornej cierpliwości Łukasz zyskał wiedzę o każdym z tych ludzi, z którymi rozmawiał. Dzięki jego pokorze otwierały się ludzkie serca, burzyły się mury, cudze doświadczenia stawały się własnymi.
Podczas patronalnego Święta Służby Zdrowia pomyślmy o św. Łukaszu Ewangeliście lekarzu, który spokojem i pokorą wsłuchiwał się w to, co ludzie noszą gdzieś głęboko, co ukrywają, a co być może jest ważniejsze od tego, co widać na pierwszy rzut oka.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Św. Jozafat urodził się we Włodzimierzu na Wołyniu. Były to czasy, gdy zwierzchnicy Kościoła prawosławnego w Rzeczypospolitej w trosce o dobro dusz i jedność wyznawców Chrystusa podpisali unię z Kościołem rzymskim, tym samym dając początek Kościołowi unickiemu. Według ich myśli, która była zaakceptowana przez papieży, młody Kościół miał zachowywać wierność tradycji chrześcijańskiego Wschodu, uznając jednocześnie zwierzchnictwo Ojca Świętego. W tym czasie Jan (takie imię św. Jozafat otrzymał na chrzcie) był jeszcze małym chłopcem. Kiedy matka po raz pierwszy poprowadziła go do kościoła, w przedsionku świątyni zobaczył on krzyż z wizerunkiem ukrzyżowanego Zbawiciela. Chłopiec zapytał, kim jest ten człowiek? „To jest Zbawiciel nasz, Jezus Chrystus, który za nasze grzechy poniósł śmierć na krzyżu” - odpowiedziała matka. Wówczas przyszły Święty odczuł, jakby iskra przeszła przez jego ciało. To zdarzenie wywarło wielki wpływ na jego życie duchowe. Od tej pory ukochał on wszystkie nabożeństwa i nie opuścił Mszy św. w ciągu trzydziestu lat. Jan podrósł i rodzice wysłali do Wilna, stolicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Tam miał on pomagać w zakładzie kupieckim. Jednak chętniej oddawał się czytaniu literatury religijnej, niż prowadzeniu interesów. Uczęszczał również do różnych cerkwi na nabożeństwa i oddawał się modlitwie indywidualnej. Nabożeństwa, a zwłaszcza Liturgia Godzin Kościoła Wschodniego, stały się dla niego szkołą teologii. Nie mogąc długo znieść podziału wewnętrznego pomiędzy pracą w zakładzie a powołaniem do życia zakonnego, wstąpił do klasztoru Trójcy Przenajświętszej. Klasztor ten przebywał w tym czasie w stanie opłakanym. Było w nim kilku starszych mnichów, ale żaden z nich nie trzymał się Reguły. Nikt nie mógł podjąć się jego kierownictwa duchowego i Jozafat musiał poprzez modlitwę i lekturę duchową sam formować swoje wnętrze. Spotkanie i rozmowy z księżmi jezuitami z Akademii Wileńskiej wywarły wielki wpływ na młodego zakonnika i jego wybór drogi jedności kościelnej. Często mówi się o św. Jozafacie tylko w związku z jego śmiercią męczeńską, a przecież lata spędzone w klasztorze były przygotowaniem do złożenia ofiary z życia dla Chrystusa i jedności Jego owczarni. Oddawał się ascezie i modlitwie, a najbardziej ulubionym jego dziełem było czytanie i przepisywanie ksiąg religijnych. Lektura żywotów świętych stopniowo przygotowywała go do przyjęcia męczeńskiej śmierci. Czytał chętnie dzieła o Kościele i utwierdzał się w przekonaniu, że musi on zachowywać jedność pod rządami następcy św. Piotra - biskupa Rzymu. Św. Jozafat był głęboko rozmiłowany we własnej tradycji i liturgii. Nie przeszkadzało mu to w przyjęciu całym sercem unii. Poprzez swoją postawę stał się wielkim świadkiem jedności. Udowadniał przeciwnikom unii, że należąc do Kościoła katolickiego, nie trzeba zrzekać się swojej tożsamości. Wielkie znaczenie miała dla Jozafata i dla unii przyjaźń z Józefem Rutskim, trzecim zwierzchnikiem zjednanego Kościoła. Był on człowiekiem bardzo wykształconym, studiował w Rzymie, gdzie dostał od papieża błogosławieństwo na powrót do kraju i pracę na rzecz jedności. Pociągnięty przykładem młodego zakonnika, Rutski sam wstąpił do klasztoru Trójcy Przenajświętszej i wkrótce został przełożonym. Jozafata mianował swoim następcą. Gdy po śmierci sędziwego metropolity Pocieja, zwierzchnika Kościoła unickiego, jago miejsce zajął Józef Rutski, dwaj przyjaciele poprowadzili reformy, które dały nowego ducha młodemu Kościołowi. Jozafat zasłużył się nade wszystko jako reformator życia zakonnego. W duchu nauki Ojców Wschodnich - założycieli życia zakonnego, korzystając również z dorobku Kościoła Zachodniego, a szczególnie z uchwał Soboru Trydenckiego, odradzał on najpierw upadający wileński klasztor Trójcy Przenajświętszej. Później kilka innych klasztorów dołączyło się do reformy. Jozafat wszędzie posyłał młodych zakonników, swoich uczniów. Tak powstały klasztory w Supraślu koło Białegostoku, w Byteniu i Żyrowicach koło Słonimia na Białorusi. W tym ostatnim znajduje się cudowny obraz Matki Bożej, koronowany w XVIII stuleciu koronami papieskimi. Sanktuarium w Żyrowicach, gdzie obecnie znajduje się klasztor i seminarium prawosławne, był nazywany „unicką Częstochową”. Posługę przełożonego klasztoru przyszły męczennik pełnił tylko trzy lata. W 1618 r. Jozafat został powołany na nowy urząd - arcybiskupa w Połocku. Jego diecezja obejmowała prawie całą Białoruś, ale sytuacja religijna w niej wyglądała przerażająco. Katedra była mocno zniszczona, klasztory prawie puste. W wielu parafiach biskupa nigdy nie widziano. Księża znajdowali się pod presją szlachty, która traktowała ich jak swoich chłopów. Msza św. sprawowana była bardzo rzadko, kazań nie głoszono. Na dodatek przeciwnicy unii rozpowszechniali pisma, nazywając nowego Arcybiskupa zdrajcą, który chce się wyrzec własnej tradycji i poprzerabiać kościoły wschodnie na łacińskie. Święty niechętnie przyjął nowy urząd, w głębi serca pozostając zwykłym zakonnikiem. Jednak gorliwie pełnił posługę biskupią do samej śmierci. Zajął się odrodzeniem Kościoła materialnie i duchowo. Wyremontował katedrę św. Sofii w Połocku, budował kościoły i klasztory. Codziennie sam sprawował Mszę św., i wprowadził taki zwyczaj we wszystkich kościołach Połocka. Wizytował parafie, głosił słowo Boże, bronił duchowieństwa i wiernych od ucisku ze strony możnych. Pomagał biednym do takiego stopnia, że sam zaczął cierpieć niedostatek. Nawet pałac biskupi uczynił schroniskiem dla bezdomnych, sam zajmując najmniejszą izbę. Ale, co było najbardziej istotne, trzymał się we wszystkim tradycji Kościoła Wschodniego, udowadniając swoim przeciwnikom, że jedność Kościoła jest drogą do jego odrodzenia. Jozafat nie ukrywał swojej przyjaźni z duchowieństwem łacińskim, a szczególnie z profesorami kolegium jezuickiego. Jednak przeciwnicy jedności nie zaprzestali swoich starań o zniesienie unii. Nie mogąc prawdą zwalczyć Arcybiskupa, starali się oni odizolować go od ludu. A kiedy i to nie udało się, posunęli się do podstępu, kłamstwa i buntu. Sprawcą moralnym tego przestępstwa był Meleci Smotrycki, wyświęcony przez przeciwników unii na arcybiskupa Połocka. Co prawda nie pełnił on tego urzędu, rezydując w Wilnie, bo większość świątyń była w rękach Jozafata i jego zwolenników, jednak poprzez kłamstwo, że jakoby Jozafat ma wprowadzać obrządek łaciński, udało mu się wzburzyć mieszkańców Witebska, drugiego co do znaczenia miasta w diecezji. To, co zdarzyło się 12 listopada 1623 r. nie było dla abp. Jozafata zaskoczeniem. Był on świadom wrogości i niebezpieczeństwa. Ale również świadom był i swoich obowiązków pasterskich, które pełnił do ostatniej chwili. W dniu swojego męczeństwa, po odprawieniu jutrzni, Arcybiskup wrócił do swojego pałacu, ale tam już zebrał się tłum. Buntownicy wyłamali bramę pałacu i zaczęli bić czeladź Arcybiskupa. Jozafat wyszedł do tłumu, prosząc o litość dla swoich ludzi. Tłum zamarł w oczekiwaniu. Wtedy nieznane osoby uderzyły Świętego, zadając śmiertelny cios. Potem wszyscy bili martwe już ciało, drwiąc z jego godności pasterskiej. Szczątki Świętego wrzucili do rzeki, przywiązawszy mu do szyi kamienie. Za kilka dni, gdy przyszło otrzeźwienie po okropnej masakrze, zaczęto go szukać. Odnalezione ciało, pomimo kilkudniowego przebywania w wodzie, zachowało się nienaruszone. Buntownicze miasto spotkała surowa kara. Lecz większą karą dla mieszkańców była szerząca się świadomość, że zabili oni Świętego. Krew św. Jozafata stała się nasieniem wiary. Otaczał on swoją opieką modlitewną Kościół unicki, który rozwijał się aż do gwałtownego skasowania go w wieku XIX. Sam Jozafat został ogłoszony błogosławionym w 20 lat po śmierci, a świętym w 1867 r., kiedy szerzyły się prześladowania unii na Podlasiu. Męczeński los spotkał nie tylko samego Świętego. Nawet jego ciało po śmierci doznało prześladowań. Taką nienawiść żywili do Apostoła Jedności ci, którzy pragnęli wykorzystać rozłam kościelny dla swoich celów politycznych. W czasie wojny Rzeczpospolitej z Rosją 1653 r. relikwie św. Jozafata były przechowywane w różnych miejscach Rusi, Litwy i Polski. Potem w roku 1705 car Piotr I szukał ciała Świętego, aby je spalić. Nie znalazł go i urządził masakrę jego zakonników w katedrze św. Sofii w Połocku. Relikwie trafiły do Białej Podlaskiej pod opiekę Radziwiłów. Tam szerzył się kult Świętego. Przychodzili do niego liczni pielgrzymi i doznawali wielkich łask. Po skasowaniu unii kult nie zanikł, ale wręcz przeciwnie, szerzył się wśród prześladowanych unitów podlaskich. Żaden kapłan, nawet wśród tych, którzy porzucili unię, nie chciał podnieść ręki na relikwie św. Jozafata. Dlatego carski gubernator kazał żandarmom schować trumnę w piwnicach kościelnych i zasypać ziemią. Tam ciało leżało do roku 1916, zanim znowu je odnaleziono. Z Białej Podlaskiej Święty przewędrował do Wiednia, a stąd do Rzymu i teraz spoczywa w Bazylice św. Piotra pod ołtarzem św. Bazylego Wielkiego.