Lutowy numer polskiego wydania „L’Osservatore Romano” otwiera papieskie Orędzie na Wielki Post. W tym roku Benedykt XVI postanowił poświęcić je jałmużnie - praktyce ascetycznej, która uczy właściwego stosunku do dóbr materialnych, a zarazem dzielenia się z potrzebującymi tym, co posiadamy. Uczy skutecznie. Postacie takie, jak rzymski diakon Wawrzyniec, Franciszek z Asyżu czy brat Albert Chmielowski, właśnie dzięki jałmużnie, służbie potrzebującym stały się wzorami świętości. Najbardziej znanym „jałmużnikiem” naszych czasów była niewątpliwie bł. Matka Teresa z Kalkuty. W zasięgu jej działalności znalazł się również Watykan, gdzie dokładnie przed 20 laty Jan Paweł II stworzył przytułek dla ubogich, którego prowadzenie powierzył siostrom z założonego przez Matkę Teresę zgromadzenia. Na początku nowego roku ośrodek ten, zwany „Darem Maryi”, odwiedził Benedykt XVI. W dwóch wygłoszonych tam przemówieniach przypomniał o miejscu ubogich w Kościele i w posłudze Papieża.
Adwent i Boże Narodzenie to czas, kiedy lepiej niż zwykle zdajemy sobie sprawę z tego, co naprawdę posiadamy i czym również, a może przede wszystkim, powinniśmy dzielić się ze światem: Zbawicielem oczekiwanym przez narody, Bogiem o ludzkim obliczu Jezusa z Nazaretu, który jako jedyny może dać człowiekowi niezawodną nadzieję. W tegorocznych refleksjach na temat Adwentu i Bożego Narodzenia - które publikuje najnowsze „L’Osservatore Romano” - Benedykt XVI wielokrotnie wskazywał na ten aspekt chrześcijańskiej wiary, odwołując się do encykliki o nadziei chrześcijańskiej „Spe salvi” oraz do Noty doktrynalnej Kongregacji Nauki Wiary na temat pewnych aspektów ewangelizacji. Dokument watykańskiej dykasterii jest odpowiedzią na osłabienie misyjnego dynamizmu we współczesnym Kościele, które wynika z faktu, że dla wielu wierzących ewangelizacja straciła już rację bytu. Nota koryguje błędne koncepcje człowieka, Kościoła i ekumenizmu, które leżą u źródeł obecnego kryzysu.
Nadanie większej skuteczności działalności ewangelizacyjnej poprzez bardziej wiarygodne świadectwo podzielonych chrześcijan było też celem, który na początku ubiegłego stulecia przyświecał ojcom ruchu ekumenicznego. Jak bowiem czytamy w Ewangelii według św. Jana, uczniowie Chrystusa mają stanowić jedno, aby świat uwierzył (por. J 17, 21). Po kilkudziesięciu latach usilnych starań o ponowne zjednoczenie Kościoła nadszedł czas na bilans osiągnięć i porażek. Obecny stan ekumenicznych relacji z różnymi Kościołami i wspólnotami kościelnymi przedstawia na łamach „L’Osservatore Romano” kard. Walter Kasper, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan, w specjalnym raporcie zaprezentowanym pod koniec ubiegłego roku podczas spotkania Kolegium Kardynalskiego, poświęconego właśnie problematyce ekumenizmu.
(Red.)
„L’Osservatore Romano” można zamówić pod adresem: Księża Pallotyni, ul. Wilcza 8, 05-091 Ząbki k. Warszawy.
Agata urodziła się w Palermo (Panormus) na Sycylii w bogatej, wysoko postawionej rodzinie. Wyróżniała się nadzwyczajną urodą.
Kwintinianus - starosta Sycylii zabiegał o jej rękę, mając na względzie nie tylko jej urodę, ale też majątek. Kiedy Agata dowiedziała się o tym, uciekła i ukrywała się. Kwintinianus wyznaczył nagrodę za jej odnalezienie, wskutek czego zdradzono miejsce jej ukrycia. Ponieważ Agata postanowiła swoje życie poświęcić Bogu, odrzuciła oświadczyny Kwintinianusa. Ten domyślił się, że ma to związek z wiarą Agaty i postanowił nakłonić ją do porzucenia chrześcijaństwa. W tym celu oddano Agatę pod opiekę Afrodyzji - kobiety rozpustnej, która próbowała Agatę nakłonić do uciech cielesnych i porzucenia wiary. Afrodyzja nie zdziałała niczego i po trzydziestu dniach Agatę odesłano z powrotem Kwintinianusowi, który widząc, że nic nie wskóra, postawił Agatę przed sobą jako przed sędzią i kazał jej wyrzec się wiary. W tamtym czasie obowiązywał wymierzony w chrześcijan dekret cesarza Decjusza (249-251). Kiedy Agata nie wyrzekła się wiary, poddano ją torturom: szarpano jej ciało hakami i przypalano rany. Agata mimo to nie ugięła się, w związku z czym Kwintinianus kazał liktorowi (katu) obciąć jej piersi. Okaleczoną Agatę odprowadzono do więzienia i spodziewano się jej rychłej śmierci.
Warszawa, 05.02.2026. Zwolennicy Zbigniewa Ziobry na korytarzu Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa zdecydował w czwartek o zastosowaniu tymczasowego aresztu wobec b. ministra sprawiedliwości i posła PiS Zbigniewa Ziobry – poinformował na X jeden z obrońców Ziobry, adw. Adam Gomoła. Dodał, że decyzja ta będzie zaskarżona do Sądu Okręgowego w Warszawie.
Do rozstrzygnięcia doszło po całodziennym, trzecim już, posiedzeniu w sprawie wniosku Prokuratury Krajowej o zastosowanie aresztu wobec Zbigniewa Ziobry. W czwartek obrona Ziobry składała liczne wnioski formalne. Przed godz. 15 sąd rozpoczął jednak już merytoryczne rozpoznawanie kwestii wniosku prokuratury.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
