Jezus powiedział do swoich uczniów: «Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie.

I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».

Ewangelia (Mt 25, 31-46)

Drodzy!

   1. Scena wyjątkowa. Wyjątkowy jest także moment, w którym się rozgrywa. Jest to moment końca czasów, zwieńczenia historii każdego człowieka, jego spotkanie się ze śmiercią, stąd konieczność spojrzenia wstecz, na to, co było, podsumowanie wszystkiego, ocenienie tego, co było dobre i co było złe. Moment finalny jest szczególny w tym względzie. Nie ma już możliwości myślenia, że będzie jeszcze lepiej, bo jeszcze jest czas, jeszcze nie wszystko skończone, nadal więc są możliwości poprawy. Przypowieść ewangeliczna mówi, że już ich nie ma, że czas się skończył, że już nie da się odkładać niczego na przysłowiowe „jutro”, bo jutra już nie ma.    Warto stawać w takiej perspektywie „końca” czasu. Może on nastąpić w każdym momencie, każdego dnia i każdej minuty, wszak – jak powiedział Chrystus – nie znamy dnia ani godziny. Do bogacza, który zebrał obfity plon i myśli, że odtąd nie będzie już musiał się trudzić, lecz tyko wypoczywać, powiedział Bóg: „Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?” (Łk 12, 10).

   Życie mądre to życie dawane, ofiarowywane. Żyje się prawdziwie tylko wtedy, kiedy innych obdarza się tym, czym się posiada.

   2. Pięknie i dostojnie brzmią słowa Boga, kiedy mówi: „Byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”. Również Bóg jest w potrzebie. Ale jak dostrzec Boga w potrzebie? – pytamy. Jak zobaczyć wyciągniętą rękę Boga, kiedy prosi o chleb, o napój czy o przyjęcie? Jak usłyszeć głos Boga proszącego o pomoc? Jak dostrzec Jego wyciągnięte dłonie?  Całe życie człowiek wierzący uczy się rozpoznawać Boga w ludziach i zdarzeniach. To trudna nauka. Wymaga wiele mądrości i cierpliwości. Wymaga czasu, stąd trwa przez całe życie. Nasz Bóg jest bowiem Bogiem życia, ciągle przychodzi do nas i ciągle na nowo, w nowym obliczu, w nowej, zmienionej nieco postaci. Trzeba mieć wrażliwe serce i mądre oczy, by Go rozpoznać i Go przyjąć.    Pytamy się, dlaczego Bóg jest głodny? Co jest pragnieniem Boga? Kiedy Bóg jest przybyszem? Co sprawia, że Bóg jest nagi? Jaka jest choroba Boga? W czym niedomaga? Kiedy, w jakiej sytuacji Bóg jest więziony? Za co?

Trudno znaleźć wyczerpujące odpowiedzi na powyższe pytania. W rzeczywistości całe życie żyjemy w ich cieniu, w szukaniu odpowiedzi na nie. Całe życie staramy się odkryć obecność Boga w swoim życiu i w życiu świata. To jest najważniejsze i chociaż bardzo trudne, tym niemniej ważne, niezwykle ważne.

   Na koniec naszego dnia, na końcu życiu, sądzeni będziemy z miłości (św. Jan od Krzyża). Nie będziemy sądzeni z przestrzegania obrzędów, ale z intensywności miłości, która sprawiła, że daliśmy pokarm temu, kto był głodny, wodę, kto był spragniony, przebaczenie, kto był winny itd.

   3. Prawo dobroci. W rzeczywistości oznacza ono, że to, co twoje, nie jest twoje. Ale prawdą jest, że chrześcijaństwo nie redukuje się do bycia dobrym, życzliwym, wrażliwym. Czynią to również inne wierzenia. Prawdą chrześcijaństwa jest to, że Jezus Chrystus jest Bożym Synem, że miłość jest ważna, że również dobroć jest ważna, że ważne jest przebaczenie, pojednanie, udzielanie wsparcie dla potrzebujących. Najważniejsze jednak jest wyznanie, że Jezus jest Bożym Synem, że On jest Zbawicielem świata.    Tą prawdą kończy się rok liturgiczny. Kończy się prawdą o Bogu Potężnym i Miłosiernym, o Bogu, który jest i działa, który sądzi i okazuje miłosierdzie, który jest na wysokościach i jednocześnie w najbardziej prozaicznych momentach codzienności.   Bóg Jezusa Chrystusa jest Bogiem zakochanym w człowieku. Na różne sposoby przychodzi do człowieka. Staje przed nim w różnej postaci. Chce się dawać i chce być przyjmowany.    Bóg uczy, że dobra, które posiadamy, nie są naszą własnością. Są nam dane, abyśmy nimi mądrze zarządzali. Prosimy Go więc, by nas nauczył mądrze, roztropnie, odpowiedzialnie nimi zarządzać.    Panie! Pomagaj nam mądrze zarządzać czasem, który jest Twoim darem!

Więcej książek, artykułów, tekstów oraz nagrania audio homilii znajdziesz na stronie internetowej ojca prof. Zdzisława Kijasa: zkijas.com

Redakcja tekstu: dr Monika Gajdecka-Majka