Wezwanie to stało się dewizą życiową dla tych, którzy w dniu 10 czerwca br. z rąk Księdza Biskupa Jana Śrutwy przyjęli w katedrze zamojskiej święcenia kapłańskie. W tej uroczystej Mszy św. koncelebrowanej, której przewodniczył Pasterz diecezji uczestniczyli: ks. bp Mariusz Leszczyński, przedstawiciele Kurii Diecezjalnej w Zamościu z ks. Franciszkiem Greniukiem, kanclerzem Kurii na czele, władze Wyższego Seminarium Duchownego naszej diecezji oraz licznie zgromadzeni księża, rodziny i przyjaciele kandydatów do kapłaństwa. Święcenia kapłanów - jak podkreślił na początku uroczystej Mszy św. Ksiądz Biskup - należą do najważniejszych wydarzeń w życiu Kościoła diecezjalnego.

"Sakrament święceń jest sakramentem, dzięki któremu posłanie, powierzone przez Chrystusa Apostołom, nadal jest spełniane w Kościele aż do końca czasów" (KKK 1536). W okolicznościowej homilii Ksiądz Biskup podkreślił szczególną wartość słów wypowiedzianych przez Jezusa: " Ty, pójdź za Mną!" oraz odpowiedź kandydatów do kapłaństwa "Jestem" . To nie jest zwyczajne "jestem", ale jest to deklaracja bezwzględnego poświęcenia się na służbę Chrystusowi. Jako przykład najwyższego kapłana postawił przed oczyma postać Jana Pawła II, który w przepiękny sposób realizuje funkcję nauczycielską, ofiarniczą przy ołtarzu i funkcję kierowniczą dla Ludu Bożego. Podkreślił, że mamy w Kościele wiele przykładów ludzi, którzy nie wstydzą się publicznie przyznać do Chrystusa, do swojej wiary. Zachęcał do działalności apostolskiej, pokornej służby oraz do dawania Bogu każdego dnia odpowiedzi: "Oto idę, poślij mnie!" Poślij mnie Panie, gdziekolwiek chcesz, aby szerzyło się Twoje królestwo i aby wszyscy byli zbawieni.

W imieniu Neoprezbiterów, na zakończenie Mszy św., szczególne słowa podziękowania skierował do obecnych w świątyni ks. Mariusz Trojanowski. Powiedział on m.in. "Przepełnieni radością i wdzięcznością za otrzymane życie, powołanie, wybranie, dar kapłaństwa w tym Jubileuszowym 2000 r., roku łaski, której doświadczyliśmy - Bogu w Trójcy Jedynemu niech będzie Chwała i Cześć i Uwielbienie. Niech nasze życie będzie nieustannym dziękczynieniem za tę tajemnicę powołania do kapłaństwa. ( ...) Ekscelencjo! Za włączenie nas przez święcenia w grono prezbiterów Kościoła zamojskiego, za nieustanną troskę i modlitwę w naszej intencji, za dobroć jakiej doświadczaliśmy podczas pełnionych posług przy Księdzu Biskupie niech Jezus Chrystus błogosławi w posłudze pasterskiej na pożytek naszego Kościoła partykularnego, jak i powszechnego. My, ze swej strony, będziemy wspierać naszą modlitwą i postaramy się wzrastać w wierze, nadziei i miłości dając przykład naszym życiem kapłańskim". Słowa podziękowania skierował on także do rodziców, władz seminaryjnych, profesorów KUL, księży proboszczów i wikariuszy, wśród których kształtowali swoje powołanie kapłańskie, przedstawicieli Kurii Diecezjalnej w Zamościu, nauczycieli i katechetów oraz wszystkich ludzi dobrej woli.

Z urzędem kapłańskim spotykamy się we wszystkich czasach i różnych religiach. Polega ono na pośredniczeniu między Bogiem i człowiekiem. Pośrednictwo to dokonuje się na drodze modlitwy i ofiary, składanej przez kapłanów. W najstarszych dziejach Izraela, gdy nie było jeszcze urzędowego kapłaństwa, funkcje kapłańskie sprawowali ojcowie - głowa rodziny, naczelnik szczepu, król. Z chwilą zawarcia przymierza pod Synajem pojawia się w Izraelu kapłaństwo urzędowe. Mojżesz, na wyraźny rozkaz Boga, dokonał konsekracji przez namaszczenie swego brata Aarona oraz jego synów. Odtąd tylko z potomkami Aarona wiąże się urzędowe kapłaństwo w Izraelu. W Nowym Testamencie istnieje tylko jeden Arcykapłan - Jezus Chrystus, który jest zarazem jedynym Pośrednikiem między Bogiem i ludźmi. Chrystus przezwycięża także wszelkie wyobrażenia o ludzkiej potędze i panowaniu. On sam jest pomiędzy swoimi uczniami jak ten, który służy. Prawdziwa wielkość polega według Niego na służeniu. Kapłaństwo Chrystusa, które realizuje się w posłuszeństwie i służeniu, trwa po wszystkie czasy. Wszyscy chrześcijanie na mocy sakramentu chrztu i bierzmowania mają udział w kapłaństwie Chrystusowym. Od powszechnego kapłaństwa wiernych należy odróżnić kapłaństwo sakramentalne. Sakrament kapłaństwa daje człowiekowi szczególne uczestnictwo w kapłaństwie Chrystusowym. Chrystus, Najwyższy Kapłan, czyni niektórych chrześcijan uczestnikami swojego jedynego kapłaństwa, aby przez osobistą posługę wypełniali w Kościele Jego posłannictwo. Otrzymują oni świętą władzę kształtowania Ludu Bożego i kierowania nim. Ich kapłaństwo jest sakramentalne. Oznacza to, że kiedy kapłan chrzci, rozgrzesza, namaszcza chorych, to przez tę posługę kapłana sam Chrystus działa w Kościele. W takich wypadkach sakrament jest zawsze ważny, nawet jeżeli osoba ludzka kapłana byłaby niegodna. W szczególny sposób widać to utożsamienie się kapłana z Chrystusem w Eucharystii, kiedy z tą samą skutecznością powtarza gesty z Wieczernika i słowa konsekracji wypowiedziane przez Jezusa.

"Kapłan to człowiek, który nie ma rodziny, a jednak należy do rodziny całego świata. - tak pisał Lamartine - Występuje jako świadek i doradca przy wszystkich uroczystych czynnościach życia społecznego. Bez niego nie można się urodzić, ani umrzeć - bierze on niejako człowieka z łona jego matki i nie wypuszcza ze swych ramion dopóki nie złoży w grobie. Błogosławi kołyskę i trumnę, łoże ślubne i katafalk... U stóp jego składają ludzie największe tajemnice, przed nim wylewają najbardziej gorzkie łzy. We wszystkich cierpieniach duszy i ciała umie on pocieszyć. Jest dyskretnym i zaufanym, znajomym bogactwa i biedy...". Kim jest kapłan dzisiaj, w dobie wspaniałego rozkwitu kultury technicznej, zatracania sensu metafizycznego i religijnego oraz przewartościowania dawnych ideałów chrześcijańskich? Tylko w świetle wiary można uchwycić wartości tego, co kapłan czyni i sens tego, kim jest. Dla kogoś kto nie wierzy kapłan jest tylko człowiekiem w dziwnej sytuacji życiowej, noszącym osobliwy strój. Natomiast dla człowieka wierzącego jest prawdziwie wysłannikiem Jezusa Chrystusa.