Naśladowanie Chrystusa służącego to główne zadanie nowo wyświęconych diakonów. W sobotę, 9 maja, w dwóch parafiach naszej archidiecezji święcenia diakonatu przyjęło 12 alumnów V roku Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie
W kościele parafialnym pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubartowie z rąk bp. Mieczysława Cisło zostali wyświęceni: Marcin Kubiak (z parafii pw. św. Stanisława i Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Rudzie Hucie), Łukasz Sidor (z parafii pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubartowie), Marcin Socha (z parafii pw. Nawrócenia św. Pawła w Bełżycach), Konrad Szlachta (z parafii pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Lubartowie), Łukasz Tkaczyk (z parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Lublinie) oraz Mariusz Wójcik (z parafii pw. św. Józefa w Kawęczynie). Słowa powitania, do zgromadzonych księży, alumnów oraz rodzin i przyjaciół wyświęcanych diakonów, skierował proboszcz lubartowskiej parafii ks. kan. Józef Huzar. W homilii Ksiądz Biskup przypominał, że „diakon ma pomagać biskupom i kapłanom w służbie ludowi Bożemu poprzez głoszenie Słowa Bożego oraz pomoc ludziom chorym, niepełnosprawnym i cierpiącym”. Bp Cisło życzył diakonom, by „jakość ich posługi była zawsze ożywiana obecnością Chrystusa Zmartwychwstałego oraz aby nie lękali się współczesnego świata, lecz mężnie świadczyli o miłości Boga do każdego człowieka”.
W tym samym czasie w kościele parafialnym pw. Miłosierdzia Bożego w Puławach bp Artur Miziński udzielił święceń diakonatu drugiej grupie alumnów. Święcenia przyjęli: Jakub Albiniak (z parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Janowie Lubelskim), Karol Bernatek (z parafii pw. św. Józefa w Puławach), Łukasz Kachnowicz (z parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski w Lublinie), Emil Mazur (z parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Kaniem), Piotr Szymanek (z parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Baranowie) oraz Błażej Woszczek (z parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Parafiance). Gospodarzem uroczystości był proboszcz ks. kan. Janusz Gzik. W homilii bp Artur Miziński mówił przede wszystkim o wierności w powołaniu oraz pilności w wypełnianiu zadań związanych ze święceniami.
Nowo wyświęceni, dzięki darom Ducha Świętego, będą pomagać biskupom i prezbiterom w głoszeniu Słowa Bożego, rozdzielaniu wiernym Komunii św., przewodniczeniu modlitwom, udzielaniu chrztu św., w asystowaniu przy zawieraniu małżeństw oraz przewodniczeniu obrzędom pogrzebu.
Opowiadanie o Zuzannie należy do greckiej tradycji Księgi Daniela. Akcja toczy się w Babilonie, pośród wygnańców. Dwaj starcy zasiadają jako sędziowie. Tekst pokazuje, jak władza religijna bywa narzędziem krzywdy. Zuzanna zostaje osaczona w ogrodzie, w przestrzeni domowej prywatności. Odmawia. Słyszy oskarżenie o cudzołóstwo. Prawo Mojżesza wymaga dwóch świadków w sprawach zagrożonych karą śmierci, a fałszywych świadków obciąża ich własnym wyrokiem (Pwt 19). Ten mechanizm daje starcom pozór wiarygodności. Zuzanna wypowiada zdanie z liturgii. Umiera jako niewinna. W modlitwie odwołuje się do Boga, który zna rzeczy ukryte. Wkracza Daniel. Przesłuchuje oskarżycieli osobno i pyta o szczegół. Odpowiedzi rozchodzą się. Sąd pęka, a kara spada na kłamców, zgodnie z Pwt 19. Hieronim zauważa grę słów po grecku między nazwami drzew i czasownikami „rozciąć” i „przepiłować” (schinos/schizein; prinos/prisein). Ten sam autor przypomina, że Kościoły czytają Daniela w wersji Teodocjona, a greckie części tej księgi funkcjonują w lekturze liturgicznej od starożytności. Juliusz Afrykański zarzuca Orygenesowi brak tej historii w hebrajskich księgach. Orygenes odpowiada, że wspólnoty chrześcijańskie ją zachowują i broni jej jako świadectwa o Bożej sprawiedliwości. Ambroży widzi w Zuzannie wzór wstydliwości. Bowiem milczy przed ludźmi, a mówi do Boga, bo czystość ceni wyżej niż życie. Hipolit czyta tę historię typologicznie. Babilon nazywa światem, a Zuzannę obrazem Kościoła nękanego przez niesprawiedliwych oskarżycieli.
„Ofiaruję swój krzyż za Kościół święty, za Papieża, za mojego biskupa diecezjalnego, za duchowieństwo, za nawrócenie grzeszników, za dusze czyśćcowe i za prześladowanych chrześcijan” – napisał w swoim duchowym testamencie Igor Pavan Tres.
Wyświetl ten post na Instagramie Post udostępniony przez Igor Pavan Tres (@igorpavantres)
13. Gminny Konkurs Tradycji Wielkanocnych - Trzebicz
Prezentacja ręcznie wykonanych ozdób wielkanocnych już na stałe wpisała się w kalendarz lokalnych wydarzeń kulturalnych. Mieszkańcy podtrzymują tradycje świąteczne, włączając najmłodszych w poznawanie i podtrzymywanie dziedzictwa związanego ze zwyczajami wielkanocnymi.
– Do udziału w konkursie zaproszono mieszkańców w różnych kategoriach wiekowych. Swoje prace mogli zaprezentować zarówno najmłodsi uczestnicy: dzieci do 5. roku życia oraz przedszkolaki, jak i uczniowie szkół podstawowych, młodzież szkół ponadpodstawowych, osoby dorosłe, a także delegacje reprezentujące stowarzyszenia, koła gospodyń wiejskich (...).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
