Wiara jest cnotą, która umożliwia kontakt z Bogiem, a równocześnie umożliwia nam poznanie Boga. W Roku Wiary zachęcani jesteśmy zarówno do głębszego zamyślenia nad treściami wiary, jak i wejścia w żywą łączność z Bogiem, do zawierzenia Bogu: „Bowiem istnieje w istocie głęboka jedność między aktem, którym się wierzy, a treścią, z którą się zgadzamy…” („Porta fidei”, 10). Dzięki wierze otrzymujemy zdolność dostrzegania pierwszej przyczyny wszystkiego - Boga. Pogłębiając swoją wiarę i dzieląc się nią z innymi, dostrzegamy coraz lepiej obecność Boga i Jego działanie w samym sobie, a także w świecie przyrody i historii ludzkości.

Wiara w naszym życiu oznacza przyjęcie objawienia Bożego, które daje nam poznać, kim jest Bóg, jak działa i jakie są plany Stwórcy wobec nas. Tajemnica Bożego działania zawsze, niestety, przerasta nasze możliwości zarówno poznawcze, jak i rozumowe, a to, co poznajemy po ludzku, nie jest pełnym obrazem rzeczywistości. Dlatego przez objawienie Bóg staje się nam dostępny, a my stajemy się wtedy zdolni do przyjęcia Jego Słowa i tym samym do przyjęcia Jego prawdy.

Bóg objawiał się w słowach i dziełach w długich dziejach przyjaźni z człowiekiem, której szczytem było wcielenie Syna Bożego. Wiara stanowi fundament naszego życia nadprzyrodzonego. Słabość wiary pociąga za sobą trudności w rozumieniu życia nadprzyrodzonego, oddala od Boga. Dlatego Bóg wspiera każdego z nas i składa ludzkości obietnicę niezniszczalnej, wiecznej miłości.

Wierzyć po chrześcijańsku to znaczy zawierzyć głębokiemu sensowi, który wspiera grzesznego człowieka i grzeszny świat, którego nie możemy sami sobie nadać, ale jedynie otrzymać w darze. Ową wyzwalającą pewność wiary, uzyskuje się tylko wtedy, kiedy człowiek z wolnej woli cały powierza się Bogu „pełnią uległości rozumu i woli wobec Boga objawiającego i dobrowolnie uznając objawienie przez Niego dane” („Dei Verbum”, 5). Poznanie objawienia Bożego oparte na wierze, łączy się z przyjęciem Bożego planu zbawienia i uczestnictwie w nim. Przez wiarę stale umacnianą i pogłębianą wchodzimy w życie Jezusa Chrystusa i tym samym Bóg rodzi w nas własne swoje życie.

Dzięki wierze może się dokonać w nas całkowite przeobrażenie dotychczasowego sposobu myślenia, widzenia, odczuwania i przeżywania. Interpretacja świata w świetle Bożej łaski i owa transformacja to wynik nabycia zdolności przyjęcia Boga żywego. Wiara jest zatem darem nadprzyrodzonym, dla przyjęcia którego „potrzebna jest uprzedzająca i wspomagająca łaska Boga oraz wewnętrzna pomoc Ducha Świętego…” („Dei Verbum”, 5). Zawierzenie Panu Bogu nie stoi w sprzeczności z darami wolności i rozumu, jakimi zostaliśmy obdarzeni przez Stwórcę. Przeciwnie, umiejętne skorzystanie z tych przymiotów umożliwia człowiekowi wyjście poza czysto ludzkie pewniki i schematy myślowe, co skutkuje przyjęciem szerszego horyzontu widzenia świata. Wiara wówczas staje się aktem, dzięki któremu wszystkie nasze osądy, pragnienia i oczekiwania stają się opromienione światłem Bożym, „a serce poddaje się kształtowaniu przez łaskę, która przemienia...” („Porta fidei”, 1). Moc wiary uzdalnia do rozpoznania pozorów, dostrzegania ponad przyczynami wtórnymi przyczyn pierwotnych i pozwala zobaczyć, że to, co dzieje się wokół, nie dzieje się wyłącznie z mocy człowieka. Wiara umożliwia odkrywanie we wszelkim stworzeniu śladów działania Boga, dostrzegania Go w zjawiskach i zdarzeniach, ponieważ On jest stale obecny w sferze ziemskiej rzeczywistości. Bóg jest zawsze blisko człowieka, pośród jego trudności, problemów, w ciemnych momentach życia - słucha, odpowiada i wybawia na swój sposób. Ale trzeba umieć rozpoznać Jego obecność i zaakceptować Jego drogi, a nie jest to możliwe bez ustawicznego doskonalenia wiary w sferze indywidualnej oraz wspólnotowej.

Rok Wiary to czas odnowienia ufności pokładanej w Bogu i oddania się całkowicie w Jego ręce oraz chodzenia zawsze Jego ścieżkami. Nasza epoka potrzebuje chrześcijan, którzy dają się porwać mocy Ewangelii, którzy staną się dla innych otwartą księgą, opowiadającą o doświadczeniu nowego życia w Duchu Świętym.