Reklama

Niedziela Kielecka

Zgromadzenie Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim w Miechowie

Aby brat Albert się nie powstydził

Pierwsze hospicjum z prawdziwego zdarzenia stworzyła Angielka Cicley Saunders. W 1967 r. w Londynie otworzyła specjalistyczny ośrodek opieki nad umierającymi chorymi. Za patrona hospicjum obrała św. Krzysztofa. W Polsce pierwsze hospicjum powstało w 1981 r. Idea hospicjów rozwija się i nowe ośrodki dla terminalnie chorych powstają w kolejnych miastach. Już wkrótce taki ośrodek powstanie w Kielcach, buduje je Caritas Kielecka. W większości hospicjów chorymi opiekują się siostry. Tak też jest w Miechowie, gdzie w hospicjum posługują siostry albertynki

Siostry przybyły do Miechowa w 1998 r., w chwili gdy powstało tu hospicjum. Burmistrz Jerzy Muszyński chciał stworzyć centrum pomocy potrzebującym: chorym, ubogim, starszym, niezaradnym życiowo ludziom. Postanowił, że wszystkie instytucje będą znajdować się w blisko centrum, aby ludzie potrzebujący pomocy nie szukali jej po całym mieście. W skad placówek opiekuńczo-leczniczych wchodzi: Stacja Opieki Caritas, Środowiskowy Dom Samopomocy, Stołówka dla ubogich, Dom Kombatanta, Hospicjum Stacjonarne i Domowe. Niedaleko jest też ośrodek zdrowia i szpital. Pod Miechowem w bitwie z Rosjanami brał udział Adam Chmielowski, późniejszy Brat Albert - założyciel Zgromadzenia Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim. Kewna ze strony żony ówczesnego burmistrza wstąpiła do Zgromadzenia Albertynek i stąd znajomość charyzmatu i pomysł, aby w Hospicjum pracowały siostry albertynki. - Do pracy w hospicjum trzeba czegoś więcej niż tylko rąk, trzeba dużo serca. Chodziło o stworzenie domu, a nie kolejnego zakładu - mówi s. Kinga. Hospicjum jest wybudowane na miejscu starego szpitala. Wcześniej mieszkały tu siostry szarytki. Z czasem dom podupadł, na „drugą młodość” czekał do przybycia sióstr albertynek.

Wspólnota

Obecnie w Miechowie pracują cztery siostry. Mają dobre warunki, ale żyją skromnie. Mieszkają na pierwszym piętrze nad hospicjum, są na każde zawołanie chorych, a ich dzień pracy nie kończy się o godz. 15. S. Joanna Zielińska uczy katechezy w liceum, s. Alicja Brenkus prowadzi hospicjum domowe, s. Irena Zyzak pracuje w hospicjum stacjonarnym, a s. Kinga Mrozek - przełożona jest kierownikiem hospicjum. Wszystkie mają nienormowany czas pracy, a swoje zajęcia traktują nie jak pracę, lecz posługę potrzebującym. - W służbie Bożej nie ma urlopu - mówi s. Kinga, śmiejąc się i zaraz dodaje, że w hospicjum często się uśmiechają, mimo iż wiele osób na samo słowo „hospicjum” reaguje nerwowo. Słowo hospicjum ma złe konotacje. Siostry starają się przełamywać te lęki. Do hospicjum przylega kaplica, w której prawie codziennie odprawiane są Msze święte. Drzwi kaplicy są otwarte dla wszystkich chętnych i wiele osób korzysta z możliwości uczestniczenia w Eucharystii sprawowanej przez kapelana ks. Andrzeja Satro.

Hospicjum Domowe

Początki hospicjum sięgają 1998 r. Najpierw działało w strukturze Stacji Opieki Caritas. Pod opieką pielęgniarek środowiskowych było trzech pacjentów. W 2007 r. Hospicjum Domowym zajęły się siostry i pielęgniarki z Hospicjum Stacjonarnego. Z czasem wyodrębniło się Hospicjum Domowe. Zwiększyło się zapotrzebowanie na tę formę opieki, która jest bardziej wymagająca niż praca pielęgniarki środowiskowej. Praca w hospicjum to nie tylko opieka nad osobami chorymi i starszymi, to także wsparcie dla rodzin, edukacja, rozmowy, pomoc w organizowaniu opieki i rozwiązywaniu problemów. Z czasem zwiększył się kontrakt i Hospicjum Domowe mogło zaopiekować się dziesięcioma chorymi. Hospicjum Domowe uzupełnia się z Hospicjum Stacjonarnym. Jeśli trzeba, pożyczany jest odpowiedni sprzęt medyczny czy wyposażenie, np. odpowiednie łóżka.

Reklama

Hospicjum Stacjonarne

- Warunkiem przyjęcia do Hospicjum Domowego czy Stacjonarnego jest zakończenie leczenia przyczynowego u pacjenta z chorobą nowotworową. Pacjent nie kwalifikuje się do radioterapii czy hemoterapii, pozostaje już leczenie zachowawcze - mówi s. Kinga. Osoba pracująca w hospicjum musi mieć szersze spojrzenie, trzeba przeprowadzić wywiad, rozeznać sytuację, sprawdzić, kto może choremu pomóc i jakie są jego potrzeby. Oprócz pomocy choremu zdarza się, że trzeba pomóc jego rodzinie. Krewni często są załamani chorobą bliskich, nie wiedzą, co robić, trzeba im zwyczajnie po ludzku pomóc odnaleźć się w tej sytuacji. Podpowiedzieć, gdzie szukać pomocy, jak zorganizować dzień i skąd wziąć potrzebny sprzęt medyczny, a przede wszystkim wesprzeć na duchu. To trudne doświadczenie pomaga im przeżyć psycholog albo kapłan, pielęgniarka czy siostra. W Hospicjum Stacjonarnym siostry wraz z personelem świeckim opiekują się dziewiętnastoma chorymi. Docelowo mają mieć pod swoją opieką czterdzieści osób.

Bardziej wymagać od siebie

Nie każdy może pracować w hospicjum. Słowo Caritas zobowiązuje, słowo hospicjum to oddawanie siebie przechodzącym na drugi brzeg życia. Nie każda pielęgniarka, nie każdy lekarz może pracować w hospicjum. Siostra mówi bez ogródek: - To nie jest zwykła praca. Obok czynności leczniczo-pielęgnacyjnych nacisk kładzie się na sferę duchową. Pracownik, który nie ma „przepracowanego tematu” śmierci, przechodzenia do wieczności, nie będzie umiał tego przekazać umierającemu - mówi. Można realizować się w tej pracy, czerpać z niej satysfakcję, mimo tego że parę razy w tygodniu ktoś umiera. Siostry muszą mieć oczy skierowane na chorego. Wiedzą, że lekarz nie wyleczy, że lekarstwa nie pomogą, że nawet najnowocześniejszy sprzęt nie przywróci chorym sił. Siostra zamyśla się i opowiada, jak w ciągu kilkudziesięciu lat zmieniło się postrzeganie śmierci. Dawniej na studiach medycznych mówiono, że śmierć to porażka, to strata, niepowodzenie. - Dziś jeżeli człowiek odchodzi z tego świata pogodzony z Bogiem i ludźmi, to sukces. To daje dużo radości. Umieranie nie musi być ciężkie, trudne i bolesne. Śmierć może być tratowana jako wyzwolenie od cierpień, przejście, w co mocno wierzymy, do lepszego świata.

Pomagają pomagać

Oprócz sióstr i personelu świeckiego, w opiece nad chorymi pomagają wolontariusze. Najwięcej młodych ludzi przychodzi z Liceum Ogólnokształcącego. Młodzi bardzo angażują się w wolontariat, współorganizują akcje: Pola Nadziei, Hospicjum to też życie czy Dni Hospicyjne. Do hospicjum przyjeżdżają czasem młodzi ludzie ze Słomnik i z Jędrzejowa. Są też stali wolontariusze, jest krawcowa, która pomaga szyć bieliznę, pościel, jest elektryk oraz lekarz. Jednak ostatnio zmieniło się prawo i lekarz nie może opiekować się chorymi jako wolontariusz. Musi mieć podpisaną umowę o pracę. Wszyscy wolontariusze muszą być przeszkoleni - zarówno młodzi, jak i starsi. Opieka nad osobami chorymi terminalnie to specyficzna posługa, wiele trzeba się nauczyć i wiele zrozumieć. Przede wszystkim tego, że osoba, którą się opiekuje, wkrótce odejdzie do wieczności. Trzeba być delikatnym i znać psychikę chorego. - Nasz dom jest otwarty dla wszystkich chętnych, którzy chcą nam pomóc, którzy mają chwilę czasu, by spotkać się z chorymi, oni często nie potrzebują wyszukanej opieki, ale tego, aby z nimi być, aby coś im przeczytać, opowiedzieć albo zwyczajnie potrzymać za rękę, okazując czułość i zainteresowanie.

W tym roku w Książu Wielkim odbył się bal charytatywny, z którego dochód został przeznaczony na wyposażenie hospicjum. Za kwotę 14 400 zł zakupione zostały meble dla chorych. Był to pierwszy tego typu bal, jednak wszystko wskazuje na to, że nie ostatni. Uczestnicy zabawy już pytają o kolejny. Jak widać, można się dobrze bawić, a jednocześnie pomagać potrzebującym.

Hospicjum to też życie

Siostra jest przełożoną już trzecią kadencję. Zżyła się z ludźmi, z którymi pracuje, i polubiła pracę w hospicjum. To fakt, że jest to specyficzna praca, ale dla niej jest całym życiem, chociaż co dzień spotyka się ze śmiercią. - Pokutuje w społeczeństwie przekonanie, że w hospicjum się umiera, ale na dobą sprawę my nie mamy wpływu na długość życia, może tylko na jakość. Tak jak nie mamy wpływu na chwilę narodzin, tak też nie mamy wpływu na czas umierania. - mówi. Przebywanie wśród ludzi chorych i cierpiących, ludzi, których życie gaśnie, powoduje, że siostry dużo czasu poświęcają na modlitwę i rozważania, na zastanawianie się, jaki jest sens istnienia. - Umieranie to konsekwencja grzechu pierworodnego. Każdy z nas ma swoje życie i każdy ma swoją śmierć w planie Bożym. To nie miejsce przyczynia się do śmierci, ale czas, który był człowiekowi dany i zadany, z którego każdy człowiek musi się rozliczyć - podkreśla. Opiekując się chorymi, siostry mówią im prawdę o ich stanie zdrowia, o chorobie o koniecznych zabiegach. Prawdę jednak trzeba dozować, chorych trzeba oswajać z tym, co ich czeka. Często zdarzają się osoby nie mogące pogodzić się z przemijaniem i ze śmiercią, szanując ich wrażliwość, przygotowuje się ich na przejście na drugą stronę życia.

Całe życie przygotowujemy się na śmierć

Praca z chorymi daje siostrom dużo radości i pokoju. - Oswoiłyśmy się ze śmiercią, staramy się oswajać z nią chorych oraz ich rodziny. Śmierć nie musi być łączona z bólem i cierpieniem. Podczas swojej posługi Siostra widziała wiele osób umierających, pogodzonych ze światem, rodziną i z faktem, że odchodzą do wieczności. Czasem choroba, którą dopuszcza Bóg, może być jedyną rzeczywistością, która wśród zgiełku tego świata jeszcze dochodzi do uszu i świadomości współczesnego człowieka. To może być trudny akt miłości Pana Boga do człowieka. Do hospicjum trafiają różne osoby, wierzący, ateiści, Świadkowie Jehowy. Wszyscy cierpią, dla wszystkich choroba jest taka sama, dla wszystkich cierpienie jest podobne. Nikt ani gestem, ani słowem nie różnicuje chorych i nie robi przykrości, wręcz przeciwnie, stara się jak najlepiej pomóc, ulżyć w cierpieniu. - Jesteśmy posłane do wszystkich, dla wszystkich mamy otwarte serca i dłonie. Mam nadzieję, że jak pójdziemy do wieczności, do Nieba, to Brat Albert się nas nie powstydzi.

W następnym numerze zaprezentujemy Dom Sióstr Służebniczek Starowiejskich w Łopusznie

2013-04-26 15:20

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Biskupi wenezuelscy wsparli Juana Guaidó

[ TEMATY ]

prezydent

episkopat

zgromadzenie

wenezuela

źródło: pixabay.com

Flaga Wenezueli

Wenezuelscy biskupi wsparli wybranego ponownie przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, a zarazem tymczasowego prezydenta Juana Guaidó. Spotkali się z nim 8 stycznia podczas obrad 113. zgromadzenia plenarnego konferencji episkopatu Wenezueli. Guaidó towarzyszyli dwaj wiceprzewodniczący Zgromadzenia Narodowego, jego sekretarz i podsekretarz - nowo wybrane władze parlamentu.

Po spotkaniu konferencja episkopatu oświadczyła, że odrzuca wydarzenia z 5 stycznia, gdy Gwardia Narodowa i zwolennicy obalonego prezydenta Nicolasa Maduro nie dopuścili do sali obrad Zgromadzenia Narodowego deputowanych opozycji. Pod ich nieobecność, bez wymaganego kworum, wybrano paralelne władze na czele z Luisem Parrą. Hierarchowie napisali, że był to „haniebny czyn”, który stał się dla Wenezuelczyków powodem do pogłębienia braku nadziei i poczucia bezsilności.

Niewpuszczeni na obrady deputowani, którzy posiadali kworum, zebrali się w jednym z hoteli, gdzie w głosowaniu przedłużyli Guaidó mandat przewodniczącego.

Biskupi wspomnieli także o wydarzeniach z 7 stycznia, gdy te same grupy próbowały nie dopuścić do wejścia „prawomocnie wybranych deputowanych” do gmachu Zgromadzenia na zaprzysiężenie Guaidó na drugą kadencję, co się im jednak nie udało.

Zdaniem biskupów wydarzenia te są „nowymi przejawami totalitarnej ideologii”, a zarazem zamachem na instytucje państwa. Skrytykowali oni także akty przemocy ze strony wojska wobec niektórych deputowanych i wezwali je „w imię Boga”, by stanęło „po stronie konstytucji i ludu, których przysięgało bronić”.

Episkopat zaapelował o respektowanie legalności Zgromadzenia Narodowego, wybranego przez naród w 2015 r., gdyż jako „jedyna instytucja polityczna i władzy publicznej” cieszy się ono legitymizacją.

CZYTAJ DALEJ

Ks. Piotr Pawlukiewicz: Temat Pana Boga jest dzisiaj w Polsce tematem niewygodnym

2020-02-13 09:34

[ TEMATY ]

duchowość

ks. Pawlukiewicz

ks. Piotr Pawlukiewicz

youtube

Temat Pana Boga jest dzisiaj w Polsce tematem niewygodnym, a czasem nawet zabronionym. O wszystkim się w domu czy w pracy mówi: o papieżu, o proboszczu, o Kościele, a o Bogu jakoś niezręcznie. Nie umiem tego zrozumieć. Dlaczego tak łatwo jest rozmawiać o aktorach, piosenkarzach, politykach, a tak trudno o Jezusie?

Kiedy się mówi o Jezusie, trzeba się otworzyć, a ludzie boją się otwarcia. Księży też to dotyczy, co szczególnie widać podczas kazań. Tak bardzo boją się pokazania swojego wnętrza, że choć mówią na temat Jezusa, to nie wspominają ani słowem o tym, jak oni sami przeżywają relację z Bogiem.

Klerycy pytają mnie nieraz, jak napisać dobre kazanie. Mówię im wtedy tak: „Napisz to, co przed wykładem mówiłeś mi o swoim komputerze, ale zamiast słowa: »komputer«, wpisz słowo: »Jezus«”. Co by to były za kazania, wyobrażacie sobie?

„Jezus mi się zawiesił, stukam, nie ma odzewu. O szóstej rano sukces, jest! Okazało się, że jeden program był źle wpisany, już rozumiem! Ale wszystko mi się wykasowało, Jezus Maria, praca dyplomowa mi się skasowała… Tak się z tym męczyłem, a teraz odkryłem, jaki jest skrót. Odkryłem skrót do Pana Jezusa…”

Chodzi o to, żebyśmy nauczyli się mówić o Jezusie z fascynacją, jak o kimś, kto jest mój, jest mi drogi, bliski. A jak wyglądają nasze kazania? „Dzisiaj, w dwudziestą szóstą niedzielę czasu zwykłego Jezus mówi do nas w Ewangelii o uzdrowieniu chromego…”

Kiedyś jedna pani powiedziała, że dostanie choroby nerwowej w kościele. Bo we wstępie do mszy świętej ksiądz powiedział: „Zaraz zobaczymy, jak Jezus uzdrowi chromego”, w Ewangelii słuchała właśnie o tym, a kazanie ksiądz zaczął: „Przed chwilą usłyszeliśmy, jak Jezus uzdrowił chromego”. Toż ludzie to rozumieją! Nie trzeba mi tego bez przerwy powtarzać!

Brakuje nam wszystkim spontaniczności. Ale z drugiej strony nie wolno księdzu zamieniać mszy świętej w swój show. Zawsze Jezus ma być w centrum.

Ksiądz, podobnie jak każdy świecki, powinien być przezroczysty. Albo inne porównanie: być jak pudło rezonansowe w gitarze. Nadawać słowom Jezusa brzmienie we współczesnym świecie. Tłumaczyć z tego języka, którym posługiwał się Jezus, i wyjaśniać pewne sprawy językiem zrozumiałym dla słuchaczy.

Trzeba pokazywać ludziom Jezusa jako fascynującego człowieka. Człowieka, który miał człowieczeństwo piękne, rozwinięte na maksa. Ludzie, którzy widzieli Go po raz pierwszy, zostawiali wszystko i szli za nim! Kiedyś Jan Budziaszek wyszedł przed dom w kapciach, żeby pożegnać pielgrzymkę, bo akurat przechodziła pod jego domem. Wyszedł w kapciach i… w tych samych kapciach zaszedł na Jasną Górę. Więc są i dzisiaj takie przypadki.

Jezus jest fascynujący. Wręcz nieprawdopodobnie interesujący jako człowiek, tylko trzeba Go dobrze oświetlić. Cztery Ewangelie są trochę jak cztery kamery, z których możemy oglądać Pana Jezusa.

To, co jedna pominie, to druga uchwyci, uzupełni. Czasem kiedy czytam Ewangelię, czuję się jak śledczy. Gdzieś w tekście zawsze jest haczyk, coś ukrytego między wersami, pod obrazem. Ta książka nigdy się nie znudzi. Nigdy się nie wyczerpie. Tysiące kazań można napisać i ledwo kropelkę uszczkniemy z tego źródła.

Dzisiaj w Polsce żyje jakiś odsetek ludzi deklarujących się jako osoby wierzące. Z tego grona niektórzy chodzą regularnie do kościoła, inni nie chodzą. Jedni przystępują regularnie do sakramentów, inni nie. Różnie to bywa, zatem ciężko jest obliczyć, ile tak naprawdę procent Polaków można by określić mianem chrześcijan świadomych swojej marki.

Kiedyś mówiło się, że Polska jest w stu procentach katolicka. Wystarczyło ludzi uczyć zasad wiary i wszystko wyglądało okej, wszyscy byli zadowoleni. Pamiętam, jak niektórzy starsi księża z dumą mówili: „U mnie na katechezie było pięćdziesięciu uczniów w jednej sali katechetycznej, wszyscy znali przykazania, wszyscy znali prawdy wiary”. Dzisiaj wiemy już, że wykucie prawd wiary na pamięć to za mało. Potrzebna jest postawa miłosierdzia, umiejętność przebaczenia sobie nawzajem… Bo po tym poznaje się chrześcijanina.

I żebym był dobrze zrozumiany. Mamy wielkie szczęście, że katolicyzm jest mocno zakorzeniony w polskich sercach.

Niektórzy krytykują, że dawnej była bezmyślność w Kościele, że chodziło tylko o to, by nauczyć się przykazań, tekstów pieśni i już jesteś katolik, że to była płycizna. Kiedyś podczas takiej rozmowy nie wytrzymałem, wstałem i powiedziałem: „Proszę pana, tylko że ci płytcy, jak pan to ujął, katolicy zorganizowali Powstanie Warszawskie. Nie wiem, czy przedstawiciele współczesnych grup religijnych, gdyby w tej chwili trzeba było iść na barykady, poszliby i walczyli…”.

To prawda, że wyuczenie się katechizmu nie czyni jeszcze z nikogo chrześcijanina, bo prawdziwe chrześcijaństwo to prawdziwa relacja z Bogiem i jeśli jej zabraknie, trudno mówić o wierze. Chrześcijaństwo to religia miłości. A miarą miłości jest nie liczba pobożnie wyśpiewanych zwrotek, tylko to, czy człowiek jest gotowy oddać życie za swoich przyjaciół.

_______________________________________

Artykuł zawiera treści pochodzące z książki ks. Piotra Pawlukiewicza „Ty jesteś marką” wyd. RTCK. Zobacz więcej: Zobacz

RTCK

CZYTAJ DALEJ

Kraków: Nowe fakty dotyczące matki Jana Pawła II

2020-02-17 14:04

[ TEMATY ]

Wojtyłowie

Episkopat

Znamiennego odkrycia na temat Emilii Wojtyłowej dokonała dr Milena Kindziuk z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, która na cmentarzu Rakowickim w Krakowie odnalazła dwa nagrobki matki Papieża (sic!). Jeden pochodzi z roku 1929, drugi natomiast z 1934. Jak to możliwe?

- Kiedy Emilia Wojtyłowa zmarła w 1929 roku, najpierw została pochowana w grobie swoich krewnych, należącym do rodziny Kuczmierczyków na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pięć lat później natomiast w 1934 roku została ona ekshumowana i przeniesiona do nowego grobowca w wojskowej części tego samego cmentarza. Oba nagrobki zachowały się do dziś - tłumaczy dr M. Kindziuk. I dodaje: - Na podstawie akt parafialnych oraz dokumentów znajdujących się w Zarządzie Cmentarzy Komunalnych w Krakowie, udało mi się też ustalić ponad wszelką wątpliwość, że w 1934 roku ekshumowano nie tylko matkę Papieża, ale również ciała jego dziadków Marii i Feliksa Kaczorowskich oraz brata przyszłego papieża Edmunda Wojtyły. Obecnie wszyscy spoczywają razem w nowym grobowcu kupionym przez Karola Wojtyłę seniora (ojca Karola i Edmunda) po nagłej śmierci Edmunda, która nastąpiła w 1932 r.

Milena Kindziuk ustaliła też na podstawie dokumentów, że Emilia Wojtyłowa została pochowana od razu w Krakowie, a nie w Wadowicach - jak są przekonani mieszkańcy tego miasta, i jak błędnie podają biografie Jana Pawła II.

Te fakty do tej pory w ogóle nie były znane. Wiadomo było jedynie, że matka Papieża zmarła w 1929 roku i że jej grób znajduje się na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Nowe informacje dotyczące matki Papieża dr Milena Kindziuk z UKSW ustaliła przy okazji przygotowywania książkowej biografii Emilii i Karola Wojtyłów, w związku z planowanym rozpoczęciem ich procesu beatyfikacyjnego oraz ze 100-leciem urodzin św. Jana Pawła II. Książka ukaże się w kwietniu br. nakładem Wydawnictwa „Esprit” oraz „W drodze”. Znajdą się w niej także inne, nowe fakty na temat rodziców i brata Papieża.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję