Reklama

Oczekiwany dzień

2013-05-09 14:52

Anna Bensz-Idziak
Edycja zielonogórsko-gorzowska 19/2013, str. 4-5

Bożena Sztajner/Niedziela
Modlitwa przy kapliczce Matki Bożej Nieustającej Pomocy

Pierwsza Komunia św. to wydarzenie doniosłe dla rodziców i dzieci. Bezpośrednie przygotowania do tej majowej uroczystości trwają przez cały rok. W szkołach i w parafiach trwa katecheza dla dzieci i rodziców przygotowująca do pełnego i świadomego przeżycia tego święta

Planowanie i działania organizacyjne dotyczą różnych płaszczyzn - duchowej i materialnej. Tę duchową stronę przygotowań większość rodziców powierza Kościołowi - kapłanom i katechetom. Rodzice zaś skupiają się na organizowaniu, planowaniu i dopięciu wszystkiego na tzw. ostatni guzik. Tendencja ta to znak czasu, który sprawia, że dla wielu rodziców najważniejsze staje się odpowiednie przyjęcie gości.

Komunia dla dzieci

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa Pierwsza Komunia św. przyjmowana była łącznie z chrztem i bierzmowaniem. Przyjmowali ją zarówno dorośli, jak i małe dzieci. Wynikało to z faktu, iż chrzest przyjmowany był przez ludzi w bardzo różnym wieku.

Praktyka taka realizowana była do początku XIII wieku - do Soboru Laterańskiego IV. Średniowiecze i czasy późniejsze wskazywały, iż gotowość do przyjęcia Eucharystii dziecko osiąga w wieku 12-14 lat. Zmiany wprowadził dopiero papież Pius X. Zgodnie z zaleceniami dekretu „Quamsingulari Christus amore” z 1910 r. do sakramentu Pierwszej Komunii św. miały prawo przystępować wszystkie dzieci niezależnie od wieku biologicznego, ale o pewnej dojrzałości i zrozumieniu istoty sakramentu. „Wiekiem rozeznania tak co do spowiedzi, jak i co do Komunii jest wiek, w którym dziecko zaczyna rozumować, czyli mniej więcej rok siódmy, niekiedy nieco później, niekiedy nawet wcześniej. Od tego czasu zaczyna obowiązywać dziecko przykazanie dotyczące spowiedzi i Komunii św.”. Do przyjęcia sakramentów „nie jest konieczna pełna i doskonała znajomość nauki chrześcijańskiej. Dziecko powinno wyuczyć się całego katechizmu stopniowo, odpowiednio do swej pojętności”. Odpowiedzialność za przygotowanie dzieci spoczywa na opiekunach - rodzicach, spowiedniku, nauczycielach, proboszczu. Osoby te również mają „dołożyć wszelkich starań, by dzieci po Pierwszej Komunii św. przystępowały do Stołu Pańskiego częściej, a nawet, o ile to jest możliwe, codziennie, jak tego pragnie Jezus Chrystus i Kościół święty”.

Reklama

Katecheza XX wieku

Kolejne szczegółowe wskazania dotyczące katechezy pojawiły się wraz z Soborem Watykańskim II. Nastąpiła tzw. posoborowa odnowa katechetyczna. W 1971 r. przez Pawła VI ogłoszona została „Ogólna instrukcja katechetyczna”, do której dołączono dodatek: „Pierwsza spowiedź i Komunia św.”. Instrukcja uwydatniła rolę katechezy w życiu Kościoła na tle przemian dokonujących się we współczesnym świecie.

W tym też czasie Konferencja Episkopatu Polski w Podstawie programowej nauczania religii uchwalonej w 1971 r. ustaliła czas przyjęcia Pierwszej Komunii św. na drugą klasę szkoły podstawowej - na 8./9. rok życia dziecka.

Po ponad 30 latach od zakończenia Soboru Watykańskiego II wydane zostało „Dyrektorium ogólne o katechizacji”. Dokument z 1997 r. dostosowuje katechezę Kościoła do nowych sytuacji i wymogów dzisiejszego świata. Ważnym wykładnikiem nauki Kościoła jest również Katechizm Kościoła Katolickiego z 1992 r.

W parafii czy z klasą?

Przyjęcie Pierwszej Komunii św. przez dzieci odbywa się w drugiej klasie szkoły podstawowej. Dzieci przygotowują się, uczestnicząc w katechezie szkolnej oraz spotkaniach parafialnych. W ramach katechezy szkolnej dzieci, podczas dwóch godzin lekcyjnych tygodniowo, zdobywają wiedzę religijną oraz uzupełniają braki wychowania religijnego zaistniałe w rodzinach. Drugim filarem przygotowań jest katecheza parafialna. Odprawiane są Msze św. z udziałem dzieci, w ramach których homilie skierowane są do dzieci. Drugoklasiści zapraszani są na nabożeństwa, podczas których święcone są różańce, świece czy książeczki. Dzieci są zazwyczaj dobrze przygotowane do nadchodzącego wydarzenia.

Nie można jednak tego powiedzieć o sporej grupie rodziców. W ostatnich latach duży nacisk kładzie się na katechezę dorosłych, rodziców dzieci pierwszokomunijnych.

W większości parafii odbywają się spotkania dla rodziców dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii św. W ramach tych spotkań kapłani i zaproszeni goście uświadamiają rodzicom znaczenie i konsekwencje przyjęcia sakramentu Eucharystii.

W większych miastach pojawia się również problem, gdzie dziecko ma przystąpić do Pierwszej Komunii św. - w rodzinnej parafii czy w sąsiedniej parafii, na terenie której znajduje się szkoła? Wysuwany jest wówczas argument: dziecko ma przyjąć sakrament razem z dziećmi ze swojej klasy.

Dzieci powinny przyjmować Pierwszą Komunię św. w parafii, na terenie której mieszkają. Zmiana miejsca dopuszczalna jest wówczas, gdy miejscowy proboszcz wyrazi zgodę na przyjęcie komunii w parafii, na terenie której znajduje się szkoła dziecka.

Sześciolatki w szkole

W związku z zawirowaniami związanymi z reformą edukacji i jej przesuwaniem w czasie do Komunii przygotowują się dzieci siedmio- i ośmioletnie. W przypadku tych młodszych w wielu sytuacjach katecheci mają do czynienia z niedojrzałością swoich uczniów i niezrozumieniem problemu przez ich rodziców. Opiekunowie informowani o problemie nie przyjmują do wiadomości faktu, iż ich dziecko nie jest jeszcze gotowe do przyjęcia sakramentu, nie zgadzają się na przedłużenie czasu przygotowań. Nie zdają sobie sprawy z tego, iż uporem wyrządzają dziecku krzywdę - uczestniczy ono bowiem w czymś, czego nie jest w stanie zrozumieć. Najważniejsze staje się to, by dziecko przeżywało uroczystość razem ze swoją klasą…

Tak jak mama i tata

Pierwsza Komunia św. jest ważnym wydarzeniem w życiu dziecka, jednak kluczową rolę odgrywają tu rodzice. W domu dzieci obserwują rodziców i opiekunów. Widzą ich zaangażowanie religijne. Pytają: Dlaczego mama nie była w niedzielę na Mszy św.? Dlaczego tata nie przyjmuje Komunii św.? Rodzice są dla nich najważniejsi, są wzorem do naśladowania, są przewodnikami na drodze do dorosłości. Dziecko jest doskonałym obserwatorem. Widzi niekonsekwencje. Rodzice chcą, by dziecko przyjęło Komunię, a sami żyją z dala od Boga, na bakier w z przykazaniami. Niestety wielu rodziców nie dojrzało do swojej doniosłej roli.

Dorasta pokolenie młodych katolików praktykujących od święta. Pierwsza Komunia św. jest okazją do rodzinnego spotkania, uroczystego przyjęcia, obdarowania dziecka prezentami. Gdy przychodzi klasa trzecia, okazuje się, że wiele dzieci nie chodzi do kościoła, nie korzysta z sakramentu pokuty i pojednania i gdyby nie szkolne rekolekcje (raz w roku!) i starania katechetów zapomniałyby o tym, co jeszcze rok temu było takie ważne…

Przygotowania związane z wyborem lokalu, menu na obiad, ustaleniem listy gości, starannym dobraniem elementów stroju, wreszcie wybraniem odpowiedniego prezentu… trwają czasem miesiącami. To dobrze, bo dzień Pierwszej Komunii św. to wyjątkowy dzień - i dla dziecka, i dla rodziny. Ważne jest wcześniejsze rozplanowanie wszystkiego, aby móc ten dzień przeżyć głęboko i spokojnie, by czas poświęcić dziecku i jego szczęściu.

Komunia św. dziecka to również doskonały czas, by zastanowić się nad własnym życiem duchowym, może warto postawić sobie pytania: Kim jest dla mnie Jezus? Czym są dla mnie przykazania? Jaki przykład daję mojemu dziecku?

* * *

KODEKS PRAWA KANONICZNEGO - UCZESTNICTWO W NAJŚWIĘTSZEJ EUCHARYSTII (WYBRANE FRAGMENTY)

Kan. 912 - Każdy ochrzczony, jeśli tylko prawo tego nie zabrania, może i powinien być dopuszczony do Komunii św.
Kan. 913
§ 1. Dzieci wtedy można dopuścić do Komunii św., gdy posiadają wystarczające rozeznanie i są dokładnie przygotowane, tak by stosownie do swojej możliwości rozumiały tajemnicę Chrystusa oraz mogły z wiarą i pobożnością przyjąć Ciało Chrystusa.
§ 2. Jednakże dzieciom znajdującym się w niebezpieczeństwie śmierci wolno udzielić Najświętszej Eucharystii, gdy potrafią odróżnić Ciało Chrystusa od zwykłego chleba i mogą z szacunkiem przyjąć Komunię św.
Kan. 914 - Jest przede wszystkim obowiązkiem rodziców oraz tych, którzy ich zastępują, jak również proboszcza troszczyć się, ażeby dzieci, po dojściu do używania rozumu, zostały odpowiednio przygotowane i jak najszybciej posiliły się tym Bożym pokarmem, po uprzedniej sakramentalnej spowiedzi. Do proboszcza należy również czuwać nad tym, by do Stołu Pańskiego nie dopuszczać dzieci, które nie osiągnęły używania rozumu albo jego zdaniem nie są wystarczająco przygotowane.

INFORMACJA DOTYCZĄCA I KOMUNII ŚW. W DIECEZJI ZIELONOGÓRSKO-GORZOWSKIEJ

Dzieci, które rozpoczęły edukację szkolną w roku szkolnym 2012/13, i te, które rozpoczną edukację w roku szkolnym 2013/14, przystąpią do I Komunii św. w drugiej klasie (niezależnie od wieku) odpowiednio w 2014 r. i w 2015 r. W tym czasie realizuje się dwuletni program katechezy szkolnej i parafialnej według dotychczasowych programów i podręczników do religii dopuszczonych do użytku w diecezji (Zarządzenie l.dz. WNK 56/2012).
Natomiast jeżeli obowiązek szkolny dzieci 6-letnich zostanie wdrożony w roku szkolnym 2014/2015, wówczas I Komunia św. zostanie przesunięta do klasy III i przygotowanie do niej realizowane będzie według nowych programów i podręczników do religii. Dzieci do I Komunii św. pójdą wówczas w III klasie w 2017 r., dlatego w 2016 r. nie będzie I Komunii św., z wyjątkiem zorganizowanej dla niektórych dzieci tzw. wczesnej Komunii św.

Ks. dr Wojciech Lechów, Dyrektor WNK

Tagi:
Pierwsza Komunia św.

Nakarmieni Ciałem Chrystusa

2019-05-15 09:02

Ks. Krzysztof Hawro
Edycja zamojsko-lubaczowska 20/2019, str. 1

Bożena Sztajner/Niedziela

Kolejne dni maja za nami. I tu sprawdzają się słowa zapisane na ścianie wadowickiego kościoła: czas ucieka… Już coraz mniej dni, w których ze świątyń i sprzed przydrożnych kapliczek rozbrzmiewa śpiew Litanii Loretańskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Polska katolicka w liczbach

2016-04-20 17:53

Tomasz Wiścicki / Warszawa / KAI

W ostatnich latach wyraźnie wzrósł odsetek ludzi deklarujących się jako głęboko wierzące – z 10 do 20%. Równocześnie zwiększył się procent ludzi deklarujących się jako niezdecydowani - z 6,0 do 10,3%. Mimo to Polska jest - w sensie praktyk - najbardziej religijnym krajem Europy.

blvdone/pl.fotolia.com

Ogólna struktura wyznaniowa

Polska jest krajem wyjątkowo jednolitym wyznaniowo. Procent katolików (osób ochrzczonych w Kościele katolickim) jest bardzo wysoki. W 2014 r. katolicy stanowili 91,9% ludności (32,9 mln z 35,8 mln ogółem). Spadek liczby katolików w latach 1983-2011 wyniósł ok. 4%.

W spisie powszechnym z roku 2011 ogromna większość – 87,58% – zadeklarowała przynależność do Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego. Według deklaracji spisowych, prawosławni stanowią 0,41%, świadkowie Jehowy – 0,36%, luteranie – 0,18%, grekokatolicy – 0,09%, zielonoświątkowcy – 0,07%, mariawici – 0,03%, inni – 0,15%, nienależący do żadnego wyznania – 2,41%. Odpowiedzi na pytanie o wyznanie odmówiło 7,10%.

Biskupi, księża, zakonnicy i zakonnice

Katolicki Episkopat Polski stanowi 153 biskupów (łącznie z biskupami seniorami, czyli emerytowanymi), w tym 4 kardynałów. W 1990 r. było 106 biskupów, w tym 3 kardynałów. Wzrost liczby biskupów wynika przede wszystkim ze zwiększenia liczby diecezji bullą Jana Pawła II „Totus Tuus Poloniae Populus” z 1992 r., której celem było zbliżenie Kościoła hierarchicznego do wiernych.

Liczba księży katolickich w Polsce wynosiła w 2014 r. 31 tys. W 2010 r. jeden ksiądz przypadał na 1236 wiernych. W ciągu ostatnich lat księży w Polsce – inaczej niż w innych krajach europejskich – systematycznie przybywało: w 1990 r. było ich 23 099, w 1998 – 26 879, w 2008 – 29 928. Przeciwna jest tendencja zmian liczby alumnów w seminariach – ich liczba maleje, w ostatnich latach dość szybko. W 2015 do kapłaństwa przygotowywało się 3571 seminarzystów, natomiast w roku 1990 – 8122, w 1998 – 6673, w 2002 – 6737, a w 2006 – 6038. W roku 2015/2016 do seminariów wstąpiło 748 kandydatów – w seminariach diecezjalnych o 7% mniej niż rok wcześniej, w zakonnych o 2%. Największa względna liczba alumnów na 100 tys. katolików przypada na regiony tradycyjnie religijne, jak Małopolska i Podlasie, czyli południowo-wschodnia i wschodnia część Polski. Najgorzej pod tym względem jest w metropolii łódzkiej oraz na północnym zachodzie Polski. W związku z malejącą liczbą powołań kapłańskich maleje liczba wyświęcanych rocznie księży. W 1992 r. było ich 768, w 1996 – 627, w 2004 – 588, a w 2011 – 481.

Polscy księża są stosunkowo młodzi, zwłaszcza na tle innych krajów Europy – w 2010 r. ponad połowa (57,7%) miała mniej niż 50 lat. W ostatnich latach, w związku ze spadkiem liczby powołań, wiek księży powoli rośnie – w 2005 r. kapłanów do 50 lat było 61,4%.

Zakonników było w 2013 r. 12 291. Ich liczba przez wiele lat rosła (1980 – 9327, 1991 – 12 39, 1885 – 13 182), potem się ustabilizowała (2000 – 13 096, 2005 – 13 197), aby następnie ulec pewnemu zmniejszeniu. Najliczniejsze zakony w Polsce to franciszkanie, salezjanie, franciszkanie konwentualni, pallotyni i jezuici. Najwięcej alumnów jest także u franciszkanów, salezjanów i jezuitów.

Liczba sióstr zakonnych systematycznie, choć powoli maleje. W roku 2013 było ich w Polsce 19 037, podczas gdy w 1990 – 26 081, w 1994 – 24 985, w 1998 – 25 424, a w 2006 – 23 039. W 2013 r. do złożenia ślubów przygotowywało się 501 kandydatek. W latach 1991-2005 ubyło 200 żeńskich domów zakonnych. Spadek ten nie dotyczy klasztorów klauzurowych, których w tym okresie przybyło 17.

Struktura Kościoła katolickiego

Kościół katolicki w Polsce dzieli się organizacyjnie na 14 metropolii łacińskich, w których skład wchodzi 41 diecezji i Ordynariat Polowy Wojska Polskiego oraz jedną metropolię greckokatolicką, dzielącą się na dwie diecezje. W 2011 r. w Polsce było 11 019 parafii katolickich. Na jedną przypadało średnio 3162 wiernych. Dwadzieścia lat wcześniej parafii było 9883, w jednej było średnio 3682 katolików.

Kościół greckokatolicki szacuje liczbę swych wiernych w Polsce na 55 tys. W spisie powszechnym z roku 2011 przynależność do tego Kościoła zadeklarowało 33 tys. osób. W 2011 r. w 135 parafiach pracowało łącznie 77 księży, 5 alumnów uczyło się w seminariach. Liczba sióstr zakonnych wynosiła 91.

W Polsce istnieje też nieliczna, szacowana na 600-650 osób, grupa katolików obrządku ormiańskiego. Trzech księży posługuje w trzech ormiańskich parafiach katolickich. Około 300 wyznawców na Kościół neounicki obrządku bizantyjsko-słowiańskiego w jedynej w Polsce parafii.

Sakramenty i inne praktyki w Kościele katolickim

W Kościele katolickim w Polsce stopniowo maleje liczba udzielanych chrztów – z 569 tys. w roku 1990 do 370 tys. w 2014, a więc prawie o jedną trzecią. Wynika to w dużej mierze z ogólnego spadku liczby dzieci – chrzczone są niemal wszystkie dzieci. Maleje też liczba pierwszych komunii. W 1990 r. było ich 610 tys., w 2014 – ok. 210 tys.

Zmalała liczba zawieranych katolickich małżeństw. Na początku ostatniej dekady XX w. było ich ponad 200 tys. rocznie, w oku 2014 132 tys.

Względnie stały, mimo okresowych fluktuacji, i bardzo wysoki pozostaje procent przystępujących do spowiedzi przynajmniej raz w roku. W 1991 r. wynosił on 76,2%, w 2012 – 76,9%. Wobec powszechnego w Europie zaniku indywidualnej spowiedzi jest to fenomen wyróżniający Kościół w Polsce.

W ostatnich latach wyraźnie wzrósł odsetek ludzi deklarujących się jako głęboko wierzące – w latach 1991-2012 dwukrotnie, z 10 do 20%. Równocześnie zwiększył się procent ludzi deklarujących się jako niezdecydowani, ale przywiązani do tradycji religijnej (z 6,0 do 10,3%), obojętni (z 2,4 do 5,4%) i niewierzący (z 1,3 do 2,9%). W tym samy czasie spadł odsetek deklarujących praktyki religijne systematyczne (z 52,4 na 47,5%) i niesystematyczne (z 31,6 na 26,5%), wzrósł natomiast procent ludzi praktykujących rzadko (z 11,2 do 14,5%) i wcale (z 3,9 do 10,1%).

Podobny proces widoczny jest w deklaracjach dotyczących modlitwy. W okresie 1991-2012 odsetek ludzi deklarujących codzienną modlitwę zmalał z 62,0% na 53,2%, pozostając jednak na wysokim poziomie. Wyraźnie wzrósł procent ludzi niemodlących się wcale (z 2,1 do 6,6%), modlących się raz w roku i rzadziej (z 2,1 do 6,6%), kilka razy w roku (z 2,5 do 4,5%), kilka razy w roku (z 6,8 do 9,1%) i raz w miesiącu (z 3,4 do 5,7%), Tyle samo – 18,9% – deklaruje modlitwę raz w tygodniu.

W ciągu kilku ostatnich lat odsetek tzw. "dominicantes", czyli osób obecnych na niedzielnej Mszy św., i "communicantes", to znaczy przystępujących do Komunii św., pozostaje niezmienny. W latach 2008-2014 regularnie na Mszy bywa co niedziela ok. 40% katolików, a 16% przystępuje do Komunii św. W roku 2014 te wskaźniki wyniosły odpowiednio 39,1% i 16,3%.

Najwięcej katolików uczestniczy w niedzielnej Mszy w diecezjach południowo-wschodnich – tarnowskiej (70,1%), rzeszowskiej (64%) i przemyskiej (59,6%); najmniej w łódzkiej (24,8%) oraz północno-zachodnich: szczecińsko-kamieńskiej (24,9%) i koszalińsko-kołobrzeskiej (25,8%). Wcześniej stopniowemu, choć nieregularnemu spadkowi odsetka dominicantes towarzyszył wyraźnie rosnący procent communicantes. Ta ostatnia tendencja jeszcze się nasila, jeśli uwzględnimy spadek liczby uczestników Mszy. Oznacza to, że coraz większy procent uczestników Mszy przystępuje do Eucharystii.

Dla porównania, w 1980 r. we Mszy uczestniczyło ponad 50% zobowiązanych, a do Komunii św. przystępowało ok. 8%. Jeśli odniesiemy to do liczby uczestników Mszy – do Komunii przystępowało w 1980 r. 15%, a w 2010 – 40% obecnych. I w tym przypadku widać więc wyraźną zmianę: coraz mniej ludzi chodzi do kościoła, ale ci, którzy w nim pozostają, czynią to coraz pełniej.

W kościelnych organizacjach wspólnotowych uczestniczyło w 2014 r. 8% wiernych. Wskaźnik ten w ostatnich latach powoli rósł – w 1993 r. wynosił nieco ponad 4%. Procent ten w różnych diecezjach różni się bardzo znacznie, w związku – co oczywiste – z ogólnym poziomem religijności. Najwyższy był na tradycyjnie religijnym południowym wschodzie Polski, w diecezjach przemyskiej (17,9%) i tarnowskiej (17,0%), oraz na wschodzie, najniższy – na terenach najbardziej zlaicyzowanych, w diecezji szczecińsko-kamieńskiej i łódzkiej (po 4,3%).

Jak można sądzić, maleje religijny „środek”, który przynależność do Kościoła odziedziczył, nie poświęcając jej więcej uwagi, na rzecz obu końców skali – świadomych wierzących, dla których wiara stanowi istotny układ odniesienia, i tych, którzy powoli od wiary i Kościoła się oddalają. Trzeba jednak podkreślić, że wskaźniki religijności pozostają wciąż – jak na dzisiejszą Europę – bardzo wysokie, a liczba zdeklarowanych niewierzących jest znikoma.

Akceptacja moralności katolickiej

W Polsce, jak w wielu innych krajach, znaczny odsetek ludzi deklarujących się jako katolicy nie akceptuje wskazań moralności, której naucza Kościół. Na uwagę zasługuje jednak fakt, że w przypadku kilku istotnych kwestii odsetek ludzi przyjmujących nauczanie Kościoła wyraźnie rośnie. W latach 1991-2012 wzrósł procent ludzi odrzucających: przerywanie ciąży – z 36,7 do 64,6%, zdradę małżeńską – z 72,9 do 82,5%, seks przed ślubem kościelnym – z 21,7 do 30,9%, stosowanie środków antykoncepcyjnych – z 17,7 do 27,1%. Rozwody odrzucało poniżej połowy osób (1991 – 43,7, 2012 – 43,3%). Spośród kwestii moralnych, przed którymi Polacy stanęli w ostatnich latach, brak jest więc skali porównawczej umożliwiającej zbadanie długofalowej tendencji, eutanazję odrzuca 53,7%, a in vitro – 32,1% pytanych. Z drugiej strony, wyraźnie rośnie procent przekonanych o tym, że do założenia rodziny nie jest potrzebny ślub kościelny ani nawet cywilny. Pogląd ten w 1991 r. podzielało 2,7% ludzi, w 2012 – 8,8%.

Widać, że – tak jak w innych krajach europejskich – odrzucenie istotnych prawd moralności katolickiej jest dość częste, jednak pozostaje ono słabsze, nie tak powszechne jak gdzie indziej. Świadczy to o podleganiu tym samym prądom kulturowym właściwym dla współczesnej Europy, tyle że w znacznie słabszym stopniu. Zmiany w kierunku większej akceptacji zasad moralnych głoszonych przez Kościół przypisać można zapewne toczącym się w ostatnich latach burzliwym nieraz publicznym dyskusjom, w którym Kościół miał szansę zaprezentować swe nauczanie.

Działalność charytatywna Kościoła katolickiego

Kościół katolicki prowadzi w Polsce działalność charytatywną na największą skalę. W 2014 r. działało 835 kościelnych instytucji charytatywnych, prowadzących ok. 5 tys. dzieł. Najwięcej, bo 1372, zajmuje się pomocą dzieciom i młodzieży (kluby, świetlice), 897 – pomocą bezdomnym, 861 – pomocą doraźną (noclegownie, jadłodajnie).

Z pomocy charytatywnej Kościoła w 2014 r. skorzystało ok. 2,9 mln beneficjentów. Największy zasięg miała pomoc doraźna – prawie 1,2 mln beneficjentów, następnie pomoc żywnościowa – 650 tys., usługi medyczne – 442 tys.

Pomocą charytatywną zajmują się także organizacje parafialne. 12% działalności podejmowanej przez 60 tys. takich organizacji stanowi dobroczynność. Beneficjentami tej działalności w największym stopniu stanowią dzieci i młodzież (17%), ubodzy (16%), osoby w wieku emerytalnym (14%), niesamodzielne i chore (12%).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Depo: niemal codziennie dochodzi do profanacji znaków religijnych

2019-05-19 13:28

ks. mf / częstochowa (KAI)

Niestety i w naszych czasach niemal codziennie dochodzi do profanacji znaków religijnych, w tym Wizerunku Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej. Samo dochodzenie konsekwencji prawnych jest niewystarczające. Jako katolicy musimy podejmować kroki do umocnienia naszej wiary – napisał abp Wacław Depo w swoim słowie pasterskim pt. „Maryja Matka Kościoła”, odczytywanym dziś we wszystkich kościołach archidiecezji częstochowskiej.

Marcin Mazur/episkopat.pl

Przypominając o obecności Maryi w tajemnicy Chrystusa i Kościoła abp Depo podkreśla aktualność orędzia fatimskiego. „Wzywając do nawrócenia Maryja zaprasza nas do kultu Jej Niepokalanego Serca” – pisze abp Depo i dodaje: „Dlatego nieustannie podpowiada nam, jak mamy odpowiadać na różne dziejowe zagrożenia. Jej fatimskie orędzie, które jest nadal aktualne, streszcza się w trzech słowach: pokuta, nawrócenie i wiara”.

Metropolita częstochowski wskazuje na wielką wartość nabożeństwa pierwszych pięciu sobót miesiąca. „Sam Chrystus podczas jednego z objawień przypomniał Łucji, że grzechy przeciw Maryi obrażają samego Boga i wyjaśnił dlaczego ma być pięć pierwszych sobót miesiąca. Dzieje się tak ponieważ „...jest pięć rodzajów grzechów, jakimi ludzie obrażają Niepokalane Serce Maryi. Mianowicie bluźnierstwa przeciw Niepokalanemu Poczęciu, przeciwko Dziewictwu Matki Najświętszej, przeciwko Jej Bożemu Macierzyństwu, bluźnierstwa chcących zaszczepić w sercach dzieci obojętność, wzgardę i nienawiść do Matki Najświętszej oraz zniewagi Maryi w Jej wizerunkach”.

„Niestety i w naszych czasach, niemal codziennie dochodzi do profanacji znaków religijnych, w tym Wizerunku Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, czego byliśmy ostatnio świadkami. Wobec zaistniałej sytuacji, samo dochodzenie konsekwencji prawnych wobec dopuszczających się obrażenia uczuć religijnych ludzi wierzących jest niewystarczające. Jako katolicy musimy podejmować kroki do umocnienia naszej wiary osobistej i wspólnotowej, do jej obrony i ochrony jej wartości, nade wszystko modlitwą” – dodał arcybiskup.

Metropolita częstochowski zarządził, aby na terenie całej archidiecezji częstochowskiej, począwszy od dnia dzisiejszego, została odprawiona 9-dniowa nowenna wynagradzająca Niepokalanemu Sercu Maryi. „Proszę, by dzisiaj po każdej Mszy św. odmówić „Akt wynagrodzenia Niepokalanemu Sercu Maryi”, a w kolejnych ośmiu dniach włączyć go do nabożeństwa majowego” – napisał abp Depo.

„Zachęcam również wszystkich wiernych, by przynajmniej raz w życiu odprawili nabożeństwo pierwszych sobót miesiąca” – napisał metropolita częstochowski.

Odnosząc się do 40. rocznicy pierwszej pielgrzymki św. Jana Pawła II do Ojczyzny, do Częstochowy i na Jasną Górę abp Depo przypomina, że św. Jan Paweł II uczył nas miłości i zawierzenia Maryi. „Zdajemy sobie sprawę – zwłaszcza w obliczu ostatnich wydarzeń i podziałów społecznych, że wciąż nie dorastamy do miary wdzięczności Bogu za dar osoby i pontyfikatu św. Jana Pawła II. Nasze miasto Częstochowa, które zostało nazwane przez Papieża „dobrym miastem”, mającym charyzmat maryjny i obdarowało Jana Pawła II tytułem „Honorowego Obywatela”, musi okazać się wierne tej łasce” – napisał abp Depo.

„Zawierzmy Jej na nowo, bo Ona najbardziej przybliża ku nam Boże moce w walce z mocami ciemności oraz ze słabością ludzką. Wypraszajmy też realizację jednego z najbardziej istotnych zadań Kościoła na ziemi polskiej, a mianowicie: podstawowego prawa wolności religii i sumienia. Bo dopiero wówczas Ojczyzna nasza będzie rozwijała się w pokoju i jedności” – napisał na zakończenie metropolita częstochowski.

Abp Depo zaprosił wiernych na dziękczynienie w 40. rocznicę pierwszej pielgrzymki św. Jana Pawła II do Częstochowy i na Jasną Górę. 4 czerwca o godz. 17.00 zostania odprawiona na Szczycie Jasnej Góry uroczysta Msza św. A następnie w Bazylice Jasnogórskiej odbędzie się koncert poświęcony św. Janowi Pawłowi II. Dziękczynienie zakończy się na Apelową „godziną szczerości i jedności Polaków”.

„Niech nas nie zabraknie na tym dziękczynieniu, a zarazem zobowiązaniu heroicznego zawierzenia Maryi przez wstawiennictwo św. Jana Pawła II – „Patrona Rodzin” – napisał abp Depo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem