Reklama

Raz Dwa Trzy... Wrocław!

2014-07-23 14:57

Janusz Gajdamowicz
Edycja wrocławska 30/2014, str. 6-7

Janusz Gajdamowicz
Adam Nowak z zespołu Raz Dwa Trzy

Wywiadów nie udziela zbyt często, ale na scenie między piosenkami dzieli się przemyśleniami na różnorakie tematy. Podczas pobytu we Wrocławiu w trakcie „Nocy Kościołów” opowiedział jednak o tym, jak to jest być ojcem czwórki dzieci, jaką wizję rodziny miał ponad 20 lat temu. Opowiedział także o historii powstania zespołu Raz Dwa Trzy oraz o sposobie na stworzenie głębokiego tekstu. Z wokalistą zespołu Raz Dwa Trzy Adamem Nowakiem rozmawia Janusz Gajdamowicz

JANUSZ GAJDAMOWICZ: – Uczestniczyliście w „Nocy Kościołów”, projekcie o szczególnym znaczeniu dla Wrocławia...

ADAM NOWAK: – Myślę, że nie tylko dla Wrocławia. To jest taka symbolika jednoczenia ludzi i świętowania tych wszystkich talentów, które spowodowały nie tylko powstanie niezwykłych budowli, co przetrwały setki lat, ale również takiej wspólnoty ludzi zjednoczonej wokół czegoś dla mnie najgłębszego i najważniejszego, czyli relacji między człowiekiem a Panem Bogiem i odwrotnie.

– Zespół Raz Dwa Trzy uświetnił tegoroczną edycję „Nocy Kościołów”, grając koncert na scenie przed katedrą w jedną z najkrótszych nocy w roku.

– To jest zdarzenie niezwykłe, bo dawniej, przed setkami lat, świętowano to wydarzenie zupełnie inaczej. Dziś mamy to wszystko pod kontrolą. Koncert będzie taki jedyny, jaki może się odbyć w tym miejscu: będzie część piosenek, które bardzo pasują do tego miejsca, niektórych nie będzie, bo nie pasują do tego miejsca i do tych okoliczności. Ja się nie lubię nastawiać przed koncertem, dlatego że doświadczenie dwudziestu czterech lat pracy nauczyło mnie, że jak człowiek się podpala przed koncertem, to potem te emocje nie chcą być podobne na scenie, więc myślę, że na scenę należy wychodzić z taką wielką równowagą wewnętrzną i cierpliwie poczekać na to, co się wydarzy.

– Wróćmy na chwilę do historii: w jakich okolicznościach zawiązał się zespół, który koncertuje do dziś ze znakomitym powodzeniem?

– Studiowaliśmy wszyscy w Zielonej Górze i każdy z nas miał jakieś doświadczenia. Próbowałem swoich sił w kabarecie, zdawałem do szkoły teatralnej, pracowałem w teatrze jako garderobiany, kopałem rowy, roznosiłem mleko, pracowałem jako kelner, przeróżne rzeczy robiłem. Będąc na studiach, spotkałem niezwykłych ludzi, przyjechałem do Zielonej Góry z dużego miasta, z Poznania, nikogo tam nie znałem i okazało się, że ta spontaniczność, która drzemie w ludziach z mniejszych miejscowości i z okolicznych wsi, daje takiego niezwykłego kopa i że ci ludzie mają w sobie jakąś niezwykłą pokorę i chęć poznania świata. Nie są zmanierowani tym, że wszędzie byli i wszystko widzieli, chyba z wyjątkiem wieloryba, jak głosi wiersz („Pan Maluśkiewicz i wieloryb” Juliana Tuwima – przyp. autora), każdy człowiek był dla nich ciekawy. Nauczyłem się wtedy i pracować z ludźmi, i występować, i zacząłem tam pisać piosenki już tak na poważnie. Spotkaliśmy się w akademiku na próbie, zaczęliśmy wspólnie grać, po kilku próbach pojechaliśmy do Krakowa. Brałem prywatne lekcje ekspresji, śpiewu, żeby być jak najbardziej wiarygodnym i jak najmniej zakłócać to, co sobie sam wymyślam. Pojechaliśmy do Krakowa w 90. roku z nastawieniem, że chcemy poznać ludzi i w ogóle nie myśleliśmy o tym, czy będziemy coś wygrywać, bo nie jechaliśmy na zawody. Jednak obsypano nas nagrodami, uznano nas za jakiś dziwny twór, który ma więcej do powiedzenia, niż sam miał do powiedzenia (śmiech). Ale to był bardzo ważny moment, który zmienił nasze życie, obrócił je o 180 stopni i od tego czasu żyjemy wszyscy z tego, co kochamy robić – z grania muzyki i śpiewania piosenek. I to trwa od 24 lat. Uważam, że mieliśmy i mamy niezwykłe szczęście i jeżeli dalej mogłoby nam się szczęścić podobnie jak do tej pory przy zachowaniu uczciwości wykonawczej i naszych dobrych relacji, to mam wrażenie, że możemy jeszcze jakiś czas pograć razem.

– Utwory zespołu Raz Dwa Trzy mają bardzo bogate, głębokie teksty. Jak wygląda proces ich powstawania?

– Na to nie ma metody i trudno tutaj o jakiś sposób postępowania. Jedyną receptą jest taka codzienna, systematyczna praca. Być może wielu osobom bycie tekściarzem kojarzy się z tym, że nagle się siada i pisze – oczywiście, są tacy zdolni ludzie, którzy mają przebłyski i spada na nich więcej niż to, o co proszą, ale większość twórców po prostu pracuje, poświęca temu czas. Bo samo komponowanie czy pisanie tekstów nie polega na tym, żeby napisać tekst, ale żeby powiedzieć w tym tekście to, co by się chciało powiedzieć, co najuczciwiej chciałoby się powiedzieć komuś, kto nam stawia pytania, i co zawierałoby to, co powinno tylko zawierać w tekście, bez specjalnych ozdobników i popisywania się talentem. A słowo poetyckie, literackie czy filozoficzne potrafi bardzo zwodzić i prowadzić tam, gdzie ono samo chce, więc trzeba zachować dyscyplinę i koncentrację. To wszystko brzmi bardzo poważnie, ale jeżeli chce się dotrzeć do kogoś tak, żeby poruszyć w nim jakieś głębsze uczucia i emocje, to jest potrzebne wielkie skupienie nad tym.

– Dużo się dziś mówi o rodzinie, niekoniecznie pozytywnie. A co z rodziną w życiu pana Adama Nowaka?

– Gdyby mnie ktoś zapytał w wieku 25 lat, czy planuję rodzinę, to bym powiedział, że nie, że ja się chcę poświęcić temu, co kocham. I jakoś tak się złożyło, że ożeniłem się z kobietą, którą bardzo kochałem. Najpierw pojawiło się jedno dziecko, potem drugie, potem była chwila przerwy, potem pojawiło się trzecie dziecko i wreszcie czwarte – i pomyślałem sobie, że Pan Bóg jest łaskawszy, niż myślałem. Bo to, że mi pozwolił robić to, co robię, to przy odrobinie pracowitości jest do osiągnięcia jakieś zadowolenie z tego, co człowiek ma do wykonania. Natomiast nie każdy jest szczęściarzem otrzymującym czwórkę dzieci od Pana Boga. Bo jak się rodzą, to człowiek by pomyślał, że zostało spełnione to, co miało być spełnione. Panu Bogu należą się podziękowania i już. Ale to jest taki proces i taka ciągłość, polegające na tym, że jeżeli się otrzymało ten dar, to wszystko, co dobre i niedobre w naszym życiu, trzeba zaakceptować. Bo dobre jest po to, żebyśmy zbudowali siły na przyszłość, a niedobre jest po to, żebyśmy wyciągnęli wnioski z tego, dlaczego spotkało nas tzw. niedobre i czego się można z tego zdarzenia nauczyć. Jestem zwolennikiem takiego powiedzenia, że nie tyle możemy wybierać, co jesteśmy zmuszeni do wyboru. Jak mówi chińskie powiedzenie, osoba, która ucieka od wyborów, prędzej czy później napotka wszystko to, przed czym uciekała, w najmniej odpowiednim momencie bez żadnej możliwości obrony.

– Zespół Raz Dwa Trzy jest częstym gościem we Wrocławiu, jakie wspomnienia wiążą się z tym miastem?

– Pamiętam, że jak miałem 6 albo 7 lat, tato mnie zabierał w góry i nocowaliśmy u rodziny we Wrocławiu. Mój tato w ogóle spędził sporo czasu we Wrocławiu, bo chciał tutaj studiować architekturę po wojnie, to mu się nie udało, studiował weterynarię. Był bardzo długo związany z Wrocławiem. Potem się okazało, że ja też z Wrocławiem byłem związany w taki sposób, że przyjechałem tu za sympatią, później poznałem we Wrocławiu moją żonę. Mieszkają we Wrocławiu nasz gitarzysta Jarek Treliński, Grzesiu Szwałek – nasz menadżer i klawiszowiec. Wszyscy jesteśmy z Wrocławiem zakolegowani. Tadziu Kulas – nasz trębacz – mieszka we Wrocławiu. To jest miasto nam bardzo przyjazne, tutaj pierwsi organizatorzy zaprosili nas po występie w Krakowie, przyjechaliśmy do Wrocławia właściwie na pierwszy poważny występ. Zorganizowano festiwal piosenki studenckiej, tutaj były tłumy. Myśmy zagrali na Politechnice pierwszy taki wielki koncert. Ludzie, którzy nas nie znali, witali nas, jakbyśmy się znali od 20 lat. Byliśmy bardzo wzruszeni tym powitaniem, gościną i te relacje z wieloma osobami, które poznaliśmy we Wrocławiu, trwają do dzisiaj.

Oprac. Adrianna Nawrot

Tagi:
zespół

„Bukowskie Jagodzianki” łączą pokolenia

2019-07-31 10:15

Joanna Ferens
Edycja zamojsko-lubaczowska 31/2019, str. 6

Gminna impreza pod nazwą „Bukowskie Jagodzianki”, 21 lipca już po raz ósmy integrowała społeczność gminy Biłgoraj

Joanna Ferens
Kapela Pawlaki z Lubaczowa

Podczas „Bukowskich Jagodzianek” nie tylko można spróbować lokalnych wyrobów na bazie jagód, ale przede wszystkim posłuchać ludowej muzyki i zobaczyć występy tutejszych młodych i starszych artystów. Jest to czas dla kultury, a także dla mieszkańców Bukowej, którzy poprzez wszystkie działania promują swoją malutką ojczyznę, położoną pomiędzy biłgorajskimi i janowskimi lasami.

Dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Biłgoraju, Celina Skromak wyjaśniła, że jest to impreza plenerowa, która ma na celu pokazać bogactwo kulturowe miejscowości i bogactwo runa leśnego. – Bukowa, położona wśród biłgorajskich lasów, od lat korzysta z ich dobrodziejstw. Mieszkańcy korzystali z drewna, dlatego kwitły tam takie zawody, jak bednarstwo, kołodziejstwo, wyrób gontów, wyrób łubów, łyżek drewnianych czy toczenie wrzecion tkackich. Ludzie korzystali z lasu zbierając również runo leśne. Co roku można więc liczyć na pierogi i bułeczki drożdżowe z jagodami, ciasta, desery, a także nalewki. My, jako Gminny Ośrodek Kultury jesteśmy bardzo zadowoleni, że to wydarzenie od wielu lat cieszy się niesłabnącą popularnością i wiele osób przyjeżdża do Bukowej – podkreśliła Celina Skromak.

Budując wspólnotę

Słowa uznania do mieszkańców Bukowej skierował wójt gminy Biłgoraj, Wiesław Różyński. – Jestem dumny z mieszkańców, że biorą inicjatywę w swoje ręce, że potrafią się integrować. Tutaj te pomysły wypływają od samych zainteresowanych, to ich inicjatywa, ich zaangażowanie. To święto związane jest z regionem i bogactwem tej części naszej gminy. To wydarzenie obfituje w kulinaria, śpiew, wspólną zabawę i pokazy rzemiosł – wskazał.

„Bukowskie Jagodzianki” promują przede wszystkim potrawy na bazie jagód, a co za tym idzie – organizowany jest tu konkurs kulinarny. Prezes Stowarzyszenia „Dąb” w Ciosmach, Helena Szado-Oleksak, pełniła funkcję przewodniczącej komisji konkursowej i tłumaczyła, czego można było spróbować podczas imprezy. – Przede wszystkim zwracamy uwagę na oryginalność tych potraw, ich smak oraz estetykę wykonania i podania. Każda z miejscowości posiada swoją tradycję, a tutaj królują jagody, które są smaczne i niezwykle zdrowe – wskazała.

– Nieoceniony wkład w przygotowanie imprezy mają gospodynie z Bukowej. Przygotowują tradycyjne, zdrowe i smaczne potrawy i smakołyki. Do tego dochodzi zaangażowanie druhów strażaków. Żyjemy tą imprezą, zależy nam na tym, by wypadła jak najlepiej. Co roku gromadzi się na niej coraz więcej osób, a to pokazuje, że cieszy się ona wielką popularnością – podkreśla prezes OSP z Bukowej, Tadeusz Tutka.

Występy gości

Przed zgromadzoną publicznością z koncertem wystąpiły zespoły z Bukowej – Męski Zespół Śpiewaczy Jarzębina, Biłgorajska Kapela Podwórkowa Wygibusy, Kapela Pawlaki z Lubaczowa, Kapela Jędrusie, zespół Limit i Meffis oraz Daniel Cama Hinojosa. W programie znalazł się również pokaz ginących rzemiosł, stoiska regionalne, oczywiście z jagodami w roli głównej oraz konkursy z nagrodami i atrakcje dla dzieci.

– Dziękujemy wszystkim, którzy zaangażowali się w organizację tego przedsięwzięcia, za włożony trud i poświęcony czas. Natura dzieli się z nami swoimi darami, zaś mieszkańcy Bukowej dzielą się tym, co mają ze swoimi gośćmi. Właśnie dlatego to wydarzenie jest jedyne w swoim rodzaju – dziękowała na zakończenie Celina Skromak.

Organizatorami wydarzenia byli: jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej w Bukowej, Gminny Ośrodek Kultury w Biłgoraju oraz mieszkańcy Bukowej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

O. Leon Knabit o atakach na abp. Jędraszewskiego

2019-08-08 07:26

Wiem, co piszę. Spodziewałem się, że kiedyś ktoś zażąda dymisji O. Gużyńskigo. I stało się tak, choć ja takiej postawy nie popieram, jak to ostatnio pisałem. Natomiast ataki na abpa Jędraszewskiego uważam za kolejne akcje przeciwko krakowskim Pasterzom.

Piotr Drzewiecki

Księcia Metropolitę Sapiehę chciano aresztować i potem wyrzucić z Polski. „Wojtyła zdrajca” -pisało na budynku przy Franciszkańskiej 3, Kardynałowi Macharskiemu grożono śmiercią. I ci wszyscy krzykacze przeminęli. Przeminą i ci aktualni, a Kraków? Będzie miał kolejnego arcybiskupa. Cała ta Czwórka odznaczała się głębokim patriotyzmem, rozumiała wartości, na których budowało się i trwało Państwo Polskie i nigdy nie występowała przeciw konkretnemu człowiekowi. Kardynał Wojtyła, już jako papież wołał na Błoniach 10 czerwca 1979 roku: „Czy można odrzucić Chrystusa i wszystko to, co On wniósł w dzieje człowieka? Oczywiście że można. Człowiek jest wolny.

Ale - pytanie zasadnicze - czy wolno? I w imię czego „wolno?” Jaki argument rozumu, jaką wartość woli i serca można przedłożyć sobie samemu, i rodakom, i narodowi, ażeby odrzucić, ażeby powiedzieć: NIE temu, czym wszyscy żyliśmy przez tysiąc lat?! Temu, co stworzyło podstawę naszej tożsamości i zawsze ją stanowiło?” I upłynęło czterdzieści lat, by metropolita szczeciński, abp Andrzej Dzięga, mógł napisać:

„Obserwując obecne zmaganie kulturowe, w ostatnich kilkunastu latach szczególnie intensywne w Polsce, a w ostatnich miesiącach jeszcze nasilające się na polskiej ziemi, widzimy, że nie jest to zwykłe przeciwstawienie społeczno-politycznych poglądów tzw. lewicowych i prawicowych, ale że jest to radykalne przeciwstawienie: Droga Bożej Prawdy przeciwko drodze zwykłego, pogańskiego bezbożnictwa.”

A więc jasne. Wybierajmy. Jeśli zaś ktoś wystąpi jako katolik przeciw własnemu biskupowi, to stawia się sam po określonej stronie. Załączone zdjęcie pokazuje, co się działo na Franciszkańskiej po śmierci Jana Pawła II. Nie będziemy się licytowali co do ilości uczestników sobotniego spotkania, ale przyjdźmy na modlitwę na 15-ą. Śpiewaliśmy Papieżowi przed laty „Cracovia semper Fidelis – Kraków zawsze wierny”. Czy usłyszy te słowa w Domu Ojca 10 sierpnia, właśnie w rocznicę Bierzmowania Dziejów?

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kielce: pół tysiąca osób wyruszyło rowerami na Jasną Górę

2019-08-20 11:19

dziar / Kielce (KAI)

500 osób – tyle, ile maksymalnie jest to możliwe, wyruszyło dzisiaj z Kielc rowerami w VII Rowerowej Pielgrzymce Diecezji Kieleckiej na Jasną Górę, która odbywa się pod hasłem „W mocy Bożego Ducha”. Jest to prawdopodobnie największa pielgrzymka rowerowa w Polsce. Potrwa do piątku 23 sierpnia.

Hans/pixabay.com

Pielgrzymów błogosławił i wyprawił w trasę bp Marian Florczyk.

- Jasna Góra i Cudowny Obraz Matki Bożej są pierwszym i głównym celem pielgrzymki, który nie jest łatwo osiągnąć. Potrzebna jest pomoc drugiego człowieka (…). Myślę, że z Bożą pomocą i motywacją wewnętrzną spotkamy się na Jasnej Górze – powiedział bp Florczyk, który będzie tam sprawował Mszę św. dla pielgrzymów.

Pielgrzymka rowerowa wyruszyła sprzed kościoła św. Maksymiliana w Kielcach. - W tradycji było tak, że ludzie szli pieszo. Ta pielgrzymka na rowerach to jednak znak czasu, bo widzimy codziennie, że dużo ludzi jeździ na jednośladach. Stąd też pomysł, aby zorganizować taką modlitewną wędrówkę – dodał biskup.

Pielgrzymi mają przed sobą cztery dni i ponad 250 kilometrów. Jeszcze dziś pielgrzymi dotrą do Kaczyna, żeby przez Pierzchnicę i Chmielnik udać się do Wiślicy. W tamtejszym sanktuarium o godzinie 20.30 wezmą udział w uroczystej Mszy św. Dzisiaj pokonają ponad 70 kilometrów.

Pięciuset pielgrzymom towarzyszy ośmiu księży i pięć sióstr zakonnych, jadą całe rodziny, np. małżeństwo z Buska – Zdroju, z 4-letnim Kubą i 7- letnią Hanią. Z mamą jedzie także zaledwie 3-letnia Ania. Uczestniczą pielgrzymi m.in. z Krakowa i Warszawy.

Popularność wydarzenia jest z każdym rokiem większa – już z ostatnim dniem lipca zamknięto zapisy. Liczba pielgrzymów musi być ograniczona ze względów bezpieczeństwa i logistyki.

Pielgrzymi codziennie pokonują od 50 do 70 km. Trasa jest podzielona na 15-kilometrowe odcinki, pomiędzy którymi są postoje z czasem na modlitwę, gorący posiłek i odpoczynek. Tempo jest dostosowane do możliwości osób w różnym wieku.

Tradycyjnie pielgrzymka odbywa się z wątkiem dobrych uczynków. Na trasie pielgrzymi zaangażują się w pomoc dla podopiecznych Domu Pomocy Społecznej w Mnichowie. Na postoju w Węgleszynie odbędzie się kiermasz, podczas którego będzie można kupić ręcznie wykonane prace podopiecznych DPS-u, aby wspomóc działanie ośrodka. Prace zostały zamieszczone na stronie internetowej pielgrzymki. Odbędzie się także akcja pomocowa dla dzieci z Kenii, którą zaproponowała wolontariuszka misyjna Monika Motyczyńska.

W ubiegłych latach organizowano akcję pozyskiwania dawców szpiku kostnego lub zbiórkę na tandem dla niewidomego uczestnika, który potem odbył pielgrzymkę na nowym rowerze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem