Reklama

Pokazali, że potrafią

2015-04-08 15:10

Maria Fortuna-Sudor
Edycja małopolska 15/2015, str. 6, 8

Andrzej Grabacki
Po premierze był czas na podziękowania

Prawie 40 osób z łapanowskiej Grupy Apostolskiej, działającej przy parafii pw. św. Bartłomieja, zaangażowało się w przygotowanie i wystawienie spektaklu ukazującego postać bł. Chiary Luce Badano. Wieczorem, w Niedzielę Palmową w Domu Kultury odbyła się premiera sztuki „Jasne światło” napisanej przez Marcina Kobierskiego.

Geneza

– O wystawieniu spektaklu przez młodzież myślałem już dawno – przyznaje ks. Robert Anusiewicz, opiekun Grupy Apostolskiej, wikariusz w łapanowskiej parafii. Dodaje, że szuka sposobów zaangażowania młodzieży w życie wspólnoty parafialnej, aby ich zbliżyć do Boga. Kapłan mówi, że jeszcze przed wakacjami rozglądał się za moderatorem dla Grupy. I wtedy pojawiła się… postać bł. Chiary. – Przeczytałem o niej książkę i pomyślałem, że moglibyśmy przybliżyć historię jej życia, przygotowując przedstawienie – wspomina ks. Robert. – Wśród otrzymanych scenariuszy, o które poprosiłem zaprzyjaźnioną siostrę zakonną, znalazł się i ten o Chiarze Badano. I wtedy pojawiła się refleksja, że inni mają moderatorów takich z krwi i kości, a my – bł. Chiarę.

Kapłan przyznaje, że nie udałoby się przygotować sztuki, gdyby nie osoby, które się chętnie zaangażowały w jej wystawienie. Wśród nich jest mieszkający w Łapanowie znany reżyser – Marcin Głowacki. – Pomyślałem, że wystawienie sztuki mnie samego przerośnie, toteż zapytałem pana Marcina, czy mógłby nam pomóc, a on przyjął propozycję – opowiada ks. Robert. Ale reżyser „odbija piłeczkę” i zaznacza, że wystawiona sztuka to jest dzieło ks. Roberta, któremu on chętnie pomaga. – Każda z osób zaangażowanych w to przedstawienie ma zadania do spełnienia – wyjaśnia Marcin Głowacki i wylicza: – Ks. Robert czuwa nad całością, Paulina Jacewicz, licealistka, dba o stronę organizacyjną. Z kolei Marek Sobczyk obsługuje widowisko od strony technicznej, a ja się dzielę swoją wiedzą praktyczną. Reżyser zaznacza, że to nie gra, nie aktorstwo jest w przygotowanym przedstawieniu najważniejsze. Podkreśla: – Ks. Robert sprawił, że wszyscy jesteśmy w stanie zrobić coś dobrego dla lokalnej wspólnoty. Gdy się widzi, jak ta młodzież się angażuje, jaką im radość sprawia udział w przedstawieniu, to czuje się satysfakcję. Warto jeszcze podkreślić, że w ich zachowaniach widać także przemianę duchową, co jest najcenniejszą nagrodą – mówi Reżyser.

Reklama

Spektakl

Również ks. Robert podkreśla duże zaangażowanie młodzieży, jej kreatywność. Zwraca uwagę, że w Grupie zdecydowaną większość stanowią gimnazjaliści. – Tak się utarło, że gimnazjum to najtrudniejszy wiek, ale też pokutuje takie myślenie, że jak już ktoś jest gimnazjalistą, to znaczy, że może on stwarzać zagrożenie, więc ja muszę tego młodego człowieka za wszelką cenę ujarzmić – zauważa ks. Robert i tłumaczy: – Tymczasem trzeba stworzyć warunki do wspólnej pracy, pokazać, że można, że potrafią. Na przykładzie naszej grupy to widać.

Widzieli to ci, którzy w niedzielny wieczór zasiedli na widowni i obejrzeli spektakl. Poznając historię bł. Chiary (tę rolę świetnie zagrała gimnazjalistka Karolina Strug), mogli się wzruszać. Patrząc na wyniosłą nauczycielkę, która nie ułatwia życia przyszłej błogosławionej – oburzać. Usłyszeli pytania powtarzane przez lekarza – alkoholika (dobra rola szóstoklasisty Mikołaja Zdebskiego). Pytania niejednokrotnie zadawane, gdy stajemy przy osobach nieuleczalnie chorych, zwłaszcza dzieciach i ludziach młodych. Wsłuchując się w rozmowy trzech plotkarek (zagranych z dużą swobodą przez gimnazjalistki: Julkę, Klaudię i Gabrysię), widzowie z kolei przeglądali się w krzywym zwierciadle satyry.

Odtwórczyni głównej roli, Karolina Strug przyznaje, że trudno jej było zagrać rolę chorej, umierającej Chiary. Gimnazjalistka zauważa jednak: – Dzięki tej sztuce wiele osób dowie się o błogosławionej Włoszce. Podkreśla, że ten spektakl może wzmocnić wiarę zarówno twórców widowiska jak również widzów. Z kolei Mikołaj Zdebski przekonuje: – Bohaterka naszego przedstawienia to jest godny przykład do naśladowania. Patrząc na życie Chiary, uczymy się, że nie zawsze wszystko jest wspaniałe, że powinniśmy zobaczyć też Boga w cierpieniu drugiego człowieka. Natomiast Gabrysia Kukla podkreśla, że również należący do Grupy Apostolskiej lepiej poznali Chiarę: – W naszym wieku trudno sobie wyobrazić cierpienie, chorobę, a Chiara z ufnością to przyjęła. Ona swoim życiem udowodniła, że bez względu na to, ile się ma lat, należy żyć zgodnie z Ewangelią! Młodzi aktorzy podkreślili także, że dzięki temu przedstawieniu lepiej się poznali, nauczyli się współpracować, wzajemnie sobie pomagać.

Ubogacenie

Po spektaklu widzowie nagrodzili artystów gromkimi brawami. Ks. Robert podziękował za pomoc i wsparcie ze strony gminy, parafii, szkoły. Podkreślił rolę Marcina Głowackiego, który wzruszony przyznawał: – To dla mnie zaszczyt i wyróżnienie, że mogłem pracować przy tak zbożnym celu. Dziękuję wszystkim młodym, bo oni naprawdę ciężko pracowali i oni najlepiej wiedzą, ile serca w to włożyli. Ks. Robert przypomniał szczególną rolę rodziców młodzieży zaangażowanej w przygotowanie spektaklu: – Wy jesteście taką glebą, na której rosną ci młodzi. To jest wasza zasługa, że oni tu są. Bez pracy, bez waszych starań ich by tutaj nie było – mówił Kapłan.

Przedstawienie wpisuje się w tradycję organizowanych przed laty w Łapanowie misteriów, jasełek. Ks. Robert nie ukrywa jednak, że sztuka o bł. Chiarze ma do spełnienia konkretne zadanie: – Głównym celem jest zmotywowanie widzów do postawienia sobie pytań: po co jest cierpienie, czemu, komu ono służy, oraz udzielanie na nie odpowiedzi. Kapłan zauważa, że w dzisiejszych czasach ludzie często próbują uciec od cierpienia i podkreśla: – Na przykładzie błogosławionej Chiary można wytłumaczyć, na czym polega sens cierpienia i że każdy z nas go doświadcza. Od bohaterki sztuki możemy się uczyć, jak to cierpienie przyjmować.

Uznania dla dzieła Grupy Apostolskiej nie krył proboszcz łapanowskiej parafii ks. Tadeusz Jarzębak: – Po raz pierwszy się spotkałem z taką sztuką, z taką fantastyczną grą! Bardzo się ubogaciłem, poznając tę dla mnie dotąd bliżej nieznaną postać i jej drogę, która wiodła przez krzyż, przez cierpienie, przez chorobę do nieba. Rzeczywiście, postać wspaniała! Myślę, że ci, którzy tę sztukę obejrzeli, mogli lepiej zrozumieć, jaką wartość stanowi cierpienie w naszym życiu chrześcijańskim; jak dużo uczy człowieka i jaką rolę spełnia w pokonywaniu drogi do Chrystusa.

Tagi:
sztuka

Mural patriotyczny: sztuka czy manifest?

2019-10-14 15:09

Centrum Myśli Jana Pawła II, KAI / Warszawa

Centrum Myśli Jana Pawła II, instytucja kultury m.st. Warszawy zaprasza na debatę, podczas której uczestnicy poszukają odpowiedzi m.in. na pytanie: czy murale patriotyczne mogą być piękne? Spotkanie jest otwarte dla publiczności i odbędzie się we wtorek 15 października o godz. 18.00 w siedzibie organizatora przy ul. Foksal 11.

youtube.com

Jak zauważa Sebastian Frąckiewicz, autor książki „Żeby było ładnie. Rozmowy o boomie i kryzysie street artu w Polsce” – murale z żołnierzami wyklętymi, upamiętniające rocznice powstań (głównie powstania warszawskiego) i murale kibicowsko-patriotyczne opanowały polskie miasta i wyparły ze ścian klasyczne graffiti oparte na literach.

Zdaniem Frąckiewicza, wszystko wskazuje na to, że możemy mówić o narodzeniu się nowego miejskiego folkloru i nowego rodzaju sztuki, z własnymi kanonami i elementami obowiązkowymi. W większości przypadków murale tworzone przez środowiska kibicowskie, patriotyczne i konserwatywne nie mają ambicji artystycznych, ani nawet estetyzujących. Można odnieść wrażenie, że nie idzie tu o sztukę, tylko wyraźne manifestowanie w przestrzeni siebie i swoich poglądów. To niemal powrót do korzeni graffiti, dla którego zaznaczanie terenu było jedną z podstaw działań.

Podczas spotkania nastąpi szukanie odpowiedzi na pytania związane z rolą społeczną, estetyczną i artystyczną murali patriotycznych. Co popularność tego typu murali mówi o naszym społeczeństwie i jego wrażliwości estetycznej? Gdzie szukać przypadków pięknych murali patriotycznych? Dlaczego mural jako narzędzie oddziaływania cieszy się taką popularnością wśród środowisk dążących do upowszechniania wartości patriotycznych?

W spotkaniu wezmą udział:

Mariusz Libel - współtwórca grupy artystycznej Twożywo. Realizuje projekty z pogranicza poezji konceptualnej i grafiki: grafikę użytkową, murale i akcje społeczno-artystyczne w przestrzeni miejskiej i wirtualnej. Jest laureatem Paszportu „Polityki” (2006) w kategorii sztuki wizualne;

Ewa Gorządek – historyk sztuki, szefowa działu sztuk wizualnych CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, kuratorka wielu wystaw polskich oraz zagranicznych;

Marcin Budziński – absolwent gdańskiej ASP, na co dzień zajmuje się grafiką użytkową w studiu Wakeuptime, twórca licznych murali patriotycznych w Gdańsku;

Marcin Napiórkowski – semiotyk, wykładowca w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadzi autorski blog „Mitologia współczesna”. Publikuje w "Tygodniku Powszechnym", "Krytyce Politycznej", "Więzi", "Znaku" i "Gazecie Wyborczej".

Spotkanie poprowadzi Ewa Kiedio.

Debata odbywa się w ramach projektu Zmień perspektywę, dofinansowanego ze środków Programu Wieloletniego NIEPODLEGŁA na lata 2017-2022 w ramach Programu Dotacyjnego „Niepodległa”.

Partnerzy: Dom Spotkań z Historią, Dom Kultury Śródmieście, Kwartalnik Aspiracje, Europejska Fundacja Edukacji Audiowizualnej Disce.

Patroni medialni: KAI, RADIO PLUS, Gość Niedzielny

Debata jest częścią projektu realizowanego przez Centrum Myśli Jana Pawła II w ramach programu „Odpowiedzialność za dobro wspólne” upamiętniającego pierwszą pielgrzymkę papieża do Polski. Projekt rozpoczęła kwiatowa instalacja artystyczna „Ustrojenie” w Łazienkach Królewskich (sierpień 2019). Zwieńczeniem będzie realizacja muralu przy ul. Górczewskiej na Woli oraz performance w wykonaniu artystów z Warszawskiego Centrum Pantomimy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zmarł o. Łucjan Królikowski OFM Conv, który uratował 150 sierot

2019-10-12 19:32

Dr Małgorzata Brykczyńska

W piątek rano 11 pażdziernika 2019, w Enfield, CT (USA) zmarł o. Łucjan Królikowski OFM Conf, autor książki Skradzione Dziecinstwo i Pamiętnik Sybiraka i Tułacza. Odznaczony najwyższymi orderami Polski, (ostatnio z okazji 100 rocznicy urodzin Prezydent RP przyznał mu order Orła Białego), Harcmistrz, i wielki franciszkanin, który przed miesiącem obchodził 100 urodziny w Chicopee, MA. Na uroczystość zjechali się ludzie z całego świata, włącznie z sierotami z Tengeru których uratował, ich rodzinami i inni “Afrykańczycy”.

Marie Romanagno

Ks Łucjan był seniorem franciszkanów (najstarszy żyjący franciszkanin) i ostatni który jeszcze odbył nowicjat u Św Maksymiliana Kolbe. Ojciec Łucjan zmarł w powszechnej opinii świętości. Wielki człowiek, polak, kapłan.

Łucjan Królikowski urodził się 7 września 1919 r. Do zakonu franciszkanów wstąpił w Niepokalanowie. W 1939 r. udał się na studia do Lwowa, ale już rok później został aresztowany przez NKWD i wywieziony na Syberię. Wolność przyniósł mu układ Sikorski-Majski z 1941 r., który gwarantował „amnestię” dla Polaków. Ojciec Łucjan z trudem przedostał się do Buzułuku, gdzie stacjonował sztab Armii Andersa. Wraz z nią przemierzył Kazachstan, Uzbekistan i Kirgizję. Później ukończył szkołę podchorążych i dotarł do Persji i Iraku.

Nadal jednak chciał być zakonnikiem, nie żołnierzem. Wiosną 1943 r. dotarł do Bejrutu, gdzie rozpoczął studia teologiczne. Ukończył je i otrzymał święcenia kapłańskie. W czerwcu 1947 r. wypłynął do Afryki Równikowej, gdzie podjął pracę wśród polskich dzieci w Tengerze (przebywały tam dzieci z matkami oraz sieroty, które NKWD wywiozło na Sybir – te, które ocalały, zostały uratowane przez Armię Andersa). Po okropieństwach Syberii małym tułaczom osiedle położone niedaleko równika wydawało się rajem.

Szczęście nie trwało jednak długo. Kiedy w 1949 r. Międzynarodowa Organizacja Uchodźców postanowiła zlikwidować polskie obozy w Afryce, a dzieci odesłać do komunistycznej Polski, o. Łucjan zdecydował, by wraz z nimi wyemigrować do Kanady. Na początku czerwca 1949 r. prawie 150 polskich sierot wyruszyło z Afryki.

W Kanadzie o. Łucjan był prawnym opiekunem dzieci, zajmował się także ich edukacją i wychowaniem. Tymczasem w Polsce komuniści wpadli w szał. Do próby odzyskania sierot chciano wykorzystać nawet ONZ. Na próżno – dzieci o. Łucjana były już wolne.

Można zadać sobie pytanie: Skąd ta chęć bezinteresownej pomocy? Sam o. Łucjan udzielał najlepszej odpowiedzi: „Życie człowieka jest grą, sztuką, realizacją Boskiego utworu, który nosi tytuł: miłość. Ona jest tak wpleciona w życie, że stanowi pobudkę ludzkich myśli, słów, czynów i działań. Miłość, która nie skrzywdzi biednego, bezbronnego jak dziecko, nie zerwie kwiatka, by go za chwilę podeptać, ani nie zgładzi psa czy kota”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Znaleziska z Ochędzynia Starego już w Muzeum Ziemi Wieluńskiej

2019-10-16 08:34

Zofia Białas

W dniu 15.10 o godz. 11.00 w Muzeum Ziemi Wieluńskiej nastąpiło przekazanie przedmiotów z ekshumacji w Ochędzynie Starym w gminie Sokolniki.

Zofia Białas

W jednym grobie po 2 września 1939 roku spoczęli trzej żołnierze. Byli to Stanisław Kim, Józef Dudaczyk i Zygmunt Piechociński. Poszukiwania prowadzone wiosną 2019 roku dotyczyły jednego z żołnierzy, członka Wieluńskich Batalionów Obrony Narodowej. Trzej żołnierze, wedle opowieści mieszkańców zginęli k. Ochędzyna podczas wycofywania się po bitwie pod Krajanką. Wszyscy zostali pochowani pod płotem, a po miesiącu ciała dwóch przeniesiono do środka cmentarza. Tylko jeden pozostał na miejscu pierwszego pochówku, mówił dr Krzysztof Latocha z Łódzkiego Oddziału IPN. Ekshumacja dotyczyła właśnie tego jednego, pozostawionego w starej mogile.

Podczas prac ekshumacyjno – poszukiwawczych prowadzonych przez pracowników Biura Poszukiwań i Identyfikacji IPN znaleziono drobiazgi świadczące o tym, że spoczywa tu żołnierz polski. Odnalezione artefakty mówią, że był to żołnierz września 1939 roku. Odnaleziono czaszkę żołnierza, kości (materiał porównawczy do identyfikacji), elementy umundurowania, grzebień, dwie rogatywki, paski, kompas, bagnet, niezbędniki, guziki. Do którego z nich te przedmioty należały? Na to pytanie nie ma jeszcze odpowiedzi.

 Badania rozpoczęto dzięki zabiegom Stowarzyszenia Historycznego „Wieluńskie Bataliony Obrony Narodowej ”i do których, jak mówił Przemysław Bucki – prezes Stowarzyszenia Historycznego „ Wieluńskie Bataliony Obrony Narodowej - zachęcał IPN Dawid Boryczko z Chobanina, jeden z tych mieszkańców, którzy kultywowali pamięć o żołnierzach sprzed 80 lat, świadek wydarzeń.

Odnalezione artefakty, zrekonstruowane w pracowni archeologicznej prof. Anny Drążkowskiej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, zostały protokolarnie przekazane do Muzeum Ziemi Wieluńskiej i wzbogaca już istniejąca wystawę stałą „Świadkowie mówią”.

Epilogiem ekshumacji i kończonych prac badawczych będzie uroczysty pochówek znalezionych szczątków wieluńskiego żołnierza.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem