Reklama

Słowo pasterza

Ludzie Ośmiu Błogosławieństw

2015-11-05 12:23

Bp Ignacy Dec
Edycja świdnicka 45/2015, str. 5

Iwona Sztajner

W obliczu tych, którzy są już pewni chwały, którym już tej chwały nikt nie odbierze, cóż mamy czynić my, mieszkańcy ziemi, którzy jeszcze wciąż mamy możność wyboru i przywilej błądzenia? Chrystus przypomniał nam wspaniały, choć bardzo trudny program życia, program Ośmiu Błogosławieństw (Mt 5,3-10).

„Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”. Bóg wywyższa ludzi, którzy mają świadomość swego ubóstwa wobec Niego – takim odda swoje królestwo.

„Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni”. Bóg kocha ludzi cierpiących, doznających smutku – im przyniesie pocieszenie.

Reklama

„Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię”. Bóg kocha ludzi skromnych, wyciszonych – im odda w posiadanie ziemię.

„Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”. Bóg kocha ludzi, pragnących sprawiedliwości – ich wynagrodzi z nawiązką.

„Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”. Bóg kocha ludzi miłosiernych, okazujących drugim serce – takim okaże swoje miłosierdzie.

„Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”. Bóg kocha ludzi o czystym sercu, prawych w myśleniu i działaniu – takim pozwoli się oglądać w chwale.

„Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”. Bóg kocha ludzi czyniących pokój, zaprowadzających ład – takich nazywa swoimi dziećmi.

„Błogosławieni, którzy cierpią prześladowania dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”. Bóg kocha ludzi prześladowanych dla sprawiedliwości, ponoszących cierpienia i ofiary dla prawdy i dobra – takim odda swoje królestwo.

Z tak sformułowanym przez Chrystusa programem kłóci się program synów tego świata, synów ciemności. Głoszą oni hasła zupełnie przeciwne do powyższych, Chrystusowych: szczęśliwi bogaci, bo pieniądz rządzi światem; szczęśliwi bezwzględni, kroczący po trupach – to dopiero coś znaczy; szczęśliwi leniwi i niedbali – takim się dopiero powodzi; szczęśliwi głodni sławy i siły – tacy podbiją świat; szczęśliwi egoiści – tacy czują się najlepiej; szczęśliwi wyrafinowani – tacy napełnią swoje sakiewki; szczęśliwi nawzajem się szczujący – ci zawsze coś ułowią; szczęśliwi, którzy idą z wiatrem – ci zawsze będą na wierzchu.

Oto dwa konkurencyjne programy życia: Chrystusowy program Ośmiu Błogosławieństw i światowy program egoizmu i materialnych, doraźnych korzyści. Pierwszy realizowali święci, których dzisiaj wspominamy i czcimy. Drugi podejmują wrogowie Pana Boga. Który program wybierasz? Który realizujesz w twoim życiu? Zastanów się dokąd idziesz? Gdzie jest twój wieczny, niezniszczalny dom?

Tagi:
błogosławieństwo

Czworonogi pobłogosławione

2019-10-06 18:08

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała

Odkąd w 1980 r., Jan Paweł II ogłosił św. Franciszka patronem ekologów, rozpowszechnił się zwyczaj udzielanego przez Kościół specjalnego błogosławieństwa – zwierząt i ludzi, jako ich opiekunów. To piękny zwyczaj, który wyraża szacunek do wszelkiego Bożego stworzenia. Co roku, zwłaszcza w parafiach franciszkańskich, w okolicach liturgicznego wspomnienie św. Franciszka opiekunowie są zapraszani na wyjątkowe błogosławieństwo razem ze swoimi przyjaciółmi.

Zobacz zdjęcia: Błogosławieństwo zwierząt

Obrzęd był dziś zaplanowany w kilku wrocławskich parafiach franciszkańskich, my wybraliśmy się do kościoła św. Antoniego na Karłowicach. O. Adam Śmiertka OFM poprowadził przewidziane rytem modlitwy a następnie udzielił błogosławieństwa bardzo licznie przybyłym opiekunom i ich czworonogom – bo czworonogi dominowały.

O. Adam wody święconej nie żałował, aż ogony machały z radości. Było dużo śmiechu, szczekania, merdania i pisku. Mimo dużego skupiska różnych ras, pod franciszkańską świątynią czworonogi zachowywały stosowny respekt. Nikt nie warczał - ani na sąsiada ani na święconą wodę. Ci, którzy zostali przyniesieni w koszykach (koty), albo transporterach (małe psy), zostali pobłogosławieni indywidualnie. Ojciec wyraził pewność, że dziś w domach będzie spokój i cisza. Czy rzeczywiście, to już spytamy w przyszłym roku, bo taki dzień, że nasi zwierzęcy przyjaciele przychodzą do kościoła razem z nami, zdarza się tyko raz w roku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Św. Ignacy Antiocheński – biskup i męczennik

2017-12-20 12:28

Ks. Julian Nastałek
Edycja świdnicka 52/2017, str. VII

Św. Ignacy, biskup od roku 70 do 107, był drugim Następcą Piotra na stolicy w Antiochii, która dziś znajduje się w Turcji. Za panowania cesarza Trajana wybuchło prześladowanie chrześcijan i wtedy św. Ignacy jako głowa chrześcijan syryjskich został skazany na śmierć przez namiestnika Syrii. W liturgii wspomina się go 17 października

Wikimedia Commons
„Męczeństwo Ignacego z Antiochii”, Galeria Borghese w Rzymie

W Antiochii powstała kwitnąca wspólnota chrześcijańska i tam „po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami” (Dz 11,26). Euzebiusz z Cezarei, historyk z IV wieku, poświęcił cały rozdział swej „Historii Kościelnej” życiu i dziełu literackiemu Ignacego. „Z Syrii – pisze – Ignacy wysłany został do Rzymu, gdzie miano rzucić go dzikim zwierzętom na pożarcie, ze względu na świadectwo, jakie dał Chrystusowi. Odbywając swą podróż przez Azję, pod okiem surowych straży, w kolejnych miastach, gdzie się zatrzymywał, przepowiadaniem i ostrzeżeniami umacniał Kościoły; przede wszystkim z największym zapałem nawoływał do wystrzegania się herezji, które zaczynały się wówczas szerzyć i zalecał, by nie odrywać się od tradycji apostolskiej”.

Pierwszym etapem podróży Ignacego było miasto Smyrna, gdzie biskupem był św. Polikarp, uczeń św. Jana. Ignacy napisał tu cztery listy, skierowane do Kościołów Efezu, Magnezji, Tralleis i Rzymu. „Wyruszywszy ze Smyrny – pisze dalej Euzebiusz – Ignacy dotarł do Troady i stamtąd wysłał następne listy”: dwa do Kościołów Filadelfii i Smyrny, i jeden do biskupa Polikarpa. Wreszcie z Troady męczennik dotarł do Rzymu, gdzie w Amfiteatrze Flawiuszów rzucony został na pożarcie dzikim bestiom. Św. Ignacy wszystkie swoje listy rozpoczynał od słów: „Ignacy zwany Teoforem”, co znaczy: „ten, który nosi Boga”, głosi Jego naukę.

Żaden z Ojców Kościoła nie wyraził z taką intensywnością, jak Ignacy, pragnienia jedności z Chrystusem i życia w Nim. Ignacy błaga chrześcijan Rzymu, by nie uniemożliwiali mu męczeństwa, albowiem z niecierpliwością czeka na „połączenie się z Jezusem Chrystusem”. I wyjaśnia: „Nie rozprawiajcie o Jezusie Chrystusie, gdy równocześnie pragniecie świata. Niechaj nie mieszka w was zazdrość. Nawet gdybym prosił, będąc u was, nie słuchajcie; uwierzcie raczej temu, co teraz do was piszę. Piszę zaś, będąc przy życiu, a pragnąc śmierci. Moje upodobania zostały ukrzyżowane i nie ma już we mnie pożądania ziemskiego. Jedynie woda żywa przemawia do mnie z głębi serca i mówi: Pójdź do Ojca. Nie cieszy mnie zniszczalny pokarm ani przyjemności świata. Pragnę Bożego chleba, którym jest Ciało Jezusa Chrystusa z rodu Dawida, i napoju, którym jest Jego Krew – miłość niezniszczalna (…) Szukam tego, który umarł za mnie, chcę tego, który zmartwychwstał dla nas... Pozwólcie, abym był naśladowcą męki mego Boga! (…) Jestem Bożą pszenicą. Zostanę starty zębami dzikich zwierząt, aby się stać czystym chlebem Chrystusa”.

Ignacy jest wyczulony na prawdę wcielenia Syna Bożego oraz na Jego prawdziwe i konkretne człowieczeństwo: Jezus Chrystus, pisze Ignacy do mieszkańców Smyrny, „jest prawdziwie z plemienia Dawida”, „rzeczywiście narodził się z Dziewicy”, „rzeczywiście został za nas przybity”.

Ignacy nazywa sam siebie „człowiekiem, któremu powierzone zostało zadanie jedności”. Jedność jest nade wszystko cechą Boga, który istniejąc w trzech Osobach, jest Jednym w całkowitej jedności. Jedność, którą chrześcijanie mają zrealizować na tej ziemi, nie jest niczym innym, jak naśladownictwem, możliwie jak najbardziej zgodnym z Boskim wzorem. W ten sposób Ignacy dochodzi do tematu jedności Kościoła i w liście do chrześcijan w Tralleis pisze: „Jest zatem rzeczą konieczną, abyście – tak, jak to czynicie – nie robili nic bez waszego biskupa, lecz abyście byli posłuszni także i kapłanom niby Apostołom Jezusa Chrystusa, który jest naszą nadzieją. W Nim się znajdziemy, jeśli tak właśnie żyć będziemy. Trzeba też, aby i diakoni, będący sługami tajemnic Jezusa Chrystusa, podobali się wszystkim na wszelki sposób (…). Podobnie niechaj wszyscy szanują diakonów jak [samego] Jezusa Chrystusa, a także biskupa, który jest obrazem Ojca, i kapłanów jak Radę Boga i Zgromadzenie Apostołów: bez nich nie można mówić o Kościele”.

Ignacy jako pierwszy w literaturze chrześcijańskiej przypisuje Kościołowi przymiotnik „katolicki”, to jest „powszechny”: „Gdzie jest Jezus Chrystus – stwierdza – tam jest Kościół katolicki”. I właśnie na służbie jedności Kościoła katolickiego wspólnota chrześcijańska Rzymu pełni swego rodzaju prymat w miłości: „W Rzymie przewodzi on godny Boga, czcigodny, godny, by nazywać go błogosławionym... Przewodzi miłości, która ma prawo Chrystusa i nosi imię Ojca”.

Św. Ignacy Antiocheński jest prawdziwie „doktorem jedności”: jedności Boga i jedności Chrystusa, na przekór rozmaitym herezjom, które zaczynały krążyć i dzieliły człowieka i Boga w Chrystusie; jedności Kościoła, jedności wiernych „w wierze i miłości, od których nie ma nic bardziej znamienitego”. Nawołuje wiernych dnia wczorajszego i dzisiejszego do coraz doskonalszej syntezy między dążeniem do Chrystusa i oddaniem Jego Kościołowi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Calandrina: media pomijają ważne synodalne tematy

2019-10-17 17:19

vaticannews.va / Watykan (KAI)

Problem ogromnych szkód środowiskowych wywołanych w Amazonii przez agrobiznes jest tematem niewygodnym z ekonomicznego i politycznego punktu widzenia, ale w imię troski o człowieka Kościół musi odważnie podejmować trudne kwestie społeczne i głośno o nich mówić. Wskazuje na to arcybiskup Santa Cruz w Boliwii podkreślając, że zachodnie media próbują umniejszyć wagę tematów ekologicznych podejmowanych na Synodzie Biskupów, dyskredytując ich znaczenie nie tylko dla Amazonii, ale i przyszłości całej planety.

Vatican News
Abp Sergio Alfredo Gualberti Calandrina

Abp Sergio Alfredo Gualberti Calandrina, który jest jednym z członków ekipy odpowiadającej za przygotowanie dokumentu końcowego, podkreśla, że papieska encyklika „Laudato sì” wciąż pozostaje dla świata bardzo niewygodnym dokumentem. W tym kontekście wskazuje m.in. na postępujący w Boliwii problem nielegalnego pozyskiwania ziemi pod hodowlę bydła. Kraj ten podpisał dochodowy kontrakt z Chinami na eksport miliona kwintali mięsa rocznie. Dlatego też, by zdobyć teren pod pastwiska nielegalnie wycina się lasy i prowokuje pożary. Tylko w tym roku w Boliwii zniknęło 42 tys. km² lasów, co odpowiada powierzchni regionu Lacjum, w którym leży Rzym. „Te tematy mocno brzmią w synodalnej auli, a w przekazie medialnym nie znajdują w ogóle oddźwięku” – podkreśla abp Gualberti Calandrina.

Boliwijski hierarcha wskazuje, że drugi ważny temat synodu to szukanie odpowiedzi na pytanie, jak zintensyfikować ewangelizację Amazonii, jak skutecznie siać ziarna Ewangelii na tej ziemi? „Padło wiele różnych propozycji jestem jednak przekonany, że Amazonia woła o bardziej radykalne świadectwo życia, o nasze bardziej wiarygodne bycie Kościołem” – mówi Radiu Watykańskiemu abp Gualberti Calandrina.

„Potrzeba Kościoła bardziej wspólnotowego, bardziej ewangelicznego, a zarazem bardziej ubogiego. W odpowiedziach, których staramy się udzielić musimy być bardzo konkretni. Proponuje się np. tworzenie wędrownych grup duszpasterskich docierających do tych miejsc, gdzie brakuje kapłanów. W Ameryce Łacińskiej mieliśmy wiele konferencji biskupów (Medellin, Puebla, Santo Domingo, Aparecida), które wytaczały drogę Kościoła, a nie przyniosły spodziewanych rezultatów – mówi papieskiej rozgłośni abp Gualberti Calandrina. – Według mnie zabrakło osobistego nawrócenia, zmiany stylu życia i głoszenia. Na tej nowej drodze, którą teraz próbujemy wyznaczyć, potrzeba przede wszystkim pieczęci misyjnej. Musimy być Kościołem, który wychodzi na spotkanie konkretnych rzeczywistości, konkretnych ludzi i konkretnych ludów”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem